Wyrok z 13 sierpnia 2025, sygn. I C 496/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w (...) I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Andrzej Antkiewicz

Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Prokopowicz

po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. w (...)

na rozprawie

sprawy z powództwa W. K. (1)

przeciwko (...) w G.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

3.  przyznaje adwokatowi M. G. od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w (...) kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu;

4.  opłatą od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony i wydatkami związanymi z doręczeniem korespondencji przez komornika obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 496/23

UZASADNIENIE

wyroku

W. K. (1) wniósł o zasądzenie od (...) w G. kwoty 27.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa (k. (...) i 113) tytułem zadośćuczynienia za: umieszczenie w celi z osobami zdrowymi, którym przeszkadzał stan chorobowy powoda tj. chrapanie, przez co doznawał krzywd fizycznych i psychicznych, zastraszanie przy najmniejszej próbie upomnienia się o swoje prawa, umieszczenie go w celi z osobami palącymi i grypsującymi, pomimo jego żądań, aby tego nie robić, bo zagraża to jego resocjalizacji i życiu, podawanie mu nieświeżego jedzenia z robakami, nie zapewnienie prawa do ochrony życia i zdrowia, nierespektowanie zaleceń lekarzy, umieszczenie go na spacerze z osobami palącymi oraz nieregulowanie temperatury wody w trakcie kąpieli, mimo jego problemów dermatologicznych (k. 74-75).

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany zaprzeczył, aby warunki zapewnione powodowi były niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu „zastraszania i grożenia konsekwencjami przy najmniejszej próbie upominania się o prawa”, pozwany nie odnotował żadnych nieprawidłowości w tym zakresie. Pozwany wskazał, iż powód deklarował się jako osoba niepaląca i był osadzony zgodnie z tą deklaracją. Brak jest jakichkolwiek skarg ze strony powoda, aby osadzono go niezgodnie z tą deklaracją. Według pozwanego temperatura wody w łaźni odpowiadała obowiązującym przepisom prawa. Odnosząc się do § 24 ust. 1 załącznika nr (...) do rozporządzenia (...) z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy wskazał, iż przepis ten dopuszcza stosowanie centralnej regulacji lub zbiorowego mieszania wody. Pozwany zaprzeczył, aby podawał nieświeże jedzenie z robakami. Powód otrzymywał zgodnie z zaleceniami posiłki lekkostrawne, o wymaganej jakości. Odnosząc się zaś osadzenia powoda z osobami grypsującymi pozwany wskazał, iż ze względów resocjalizacyjnych nie tworzy się cel jednorodnych jeśli chodzi o podkulturę przestępczą. Ma to zapobiegać m.in. wzajemnej demoralizacji osadzonych (k. 138-138v).

Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:

W. K. (1) był osadzony w (...) w G. w okresie od dnia 22 lutego 2018 roku do dnia 10 kwietnia 2018 roku. Po przetransportowaniu w dniu 23 lutego 2018 roku powód zadeklarował, iż nie używa wyrobów tytoniowych, w związku z tym został rozmieszczony w celi dla osób niepalących.

Podczas zmian w rozmieszczeniu skazany każdorazowo był umieszczany w celi dla osób niepalących.

W dniu 5 marca 2018 roku została przeprowadzona z powodem rozmowa psychologiczna, w związku ze zgłaszanymi trudnościami w układaniu relacji interpersonalnych. Wskutek tej rozmowy dokonano zmiany w rozmieszczeniu powoda.

Dowód: notatka służbowa z dnia 25.01.2024r. – k. 192, wydruk z (...) potwierdzający przeprowadzenie rozmowy po przetransportowaniu – k. 193

Dział ochrony (...) w G. nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej nieprawidłowości w związku z pobytem W. K. (1) w (...) w G.. Nie były prowadzona żadne czynności wyjaśniające lub dyscyplinarne dotyczące nieprawidłowego postępowania funkcjonariuszy działu ochrony wobec osadzonego W. K. (1). Nie były rozpatrywane również żadne skargi bądź zażalenia skazanego W. K. (2) dotyczące nieprawidłowego postępowania funkcjonariuszy działu ochrony.

Dowód: wyjaśnienia w sprawie pisma Sądu Rejonowego w (...) z dnia 23.01.2023 r. – k. 141

Osadzony W. K. (1) otrzymywał posiłki lekkostrawne zgodnie z jadłospisami sporządzanymi na dany dzień tygodnia. Wyżywienie lekkostrawne realizowane jest w formie trzech gotowych posiłków, odpowiednio urozmaiconych, w tym co najmniej jednego posiłku gorącego – obiadu. Ponadto do każdego posiłku wydawany jest napój w postaci herbaty (do śniadania) lub kawy zbożowej (do obiadu oraz do kolacji). Przed wydaniem żywności z kuchni głównej na oddziały mieszkalne lekarz lub upoważniony przez niego pracownik służby zdrowia bądź w przypadku nieobecności wyżej wymienionych – dowódca zmiany lub jego zastępca pobiera próby smakowe w celu kontroli wartości smakowych potraw i ich jakości pod względem zdrowotnym. Opinię dotyczącą wartości smakowej, jakości posiłku oraz zgodności przygotowanych potraw z jadłospisem osoba upoważniona odnotowuje na odwrocie każdego jadłospisu przygotowanego dla osadzonych żywionych według poszczególnych norm wyżywieniowych i diet. W przypadku zakwestionowania jakości przygotowanego posiłku osoba upoważniona podejmuje decyzję o wstrzymaniu wydania danej potrawy.

Dowód: notatka służbowa dot. osadzonego – k. 142, jadłospisy – k. 143-190

W (...) w G. jest jedna wspólna łaźnia dla osadzonych. Skazani nie mają dostępu do regulacji wody w łaźni. Jedynie oddziałowy może załączyć ręcznie wodę. Na łaźnie osadzeni są wpuszczani celami po 6 osób, a kąpiel trwa ok. 9 minut na osadzonego. Temperatura wody na wyjściu z węzła kotłowni wynosi ok. 50 stopni, przy zastosowaniu zbiorowego mieszkania wody, jej temperatura na wyjściach w łaźni ma temperaturę w granicach od 35 do 40 stopni.

Dowód: wyjaśnienia dot. osadzonego z dnia 24.01.2024 r. – k. 191, zeznania świadka K. G. – k. 384-384v, zeznania świadka R. K. – k. 384v-385v, zeznania świadka T. K. – k. 382v-383, zeznania świadka Ł. D. – k. 383v

W pozwanym zakładzie wystąpił przypadek, że jednego dnia znaleziono w posiłkach więźniów, w tym powoda, robaki. Po zgłoszeniu tego incydentu służba więzienna zaproponowała inny posiłek.

Dowód: zeznania świadka D. W. (1) - k. 386

Sąd uznał dowody z dokumentów przedłożonych przez pozwanego za w pełni wiarygodne, albowiem ich autentyczność i zgodność z prawdą nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

W zakresie osobowych źródeł dowodowych Sąd dał w pełni wiarę dowodom z zeznań świadków pracowników (...) w G. K. G. oraz R. K., gdyż były one zgodne i wzajemnie się uzupełniały.

Sąd nie uznał natomiast co do zasady za wiarygodne wyjaśnień powoda oraz świadków E. D. i B. G. – osób bliskich powoda - dotyczących krzywdy doznanej przez powoda. Okoliczności przytoczonych przez tych świadków nie potwierdzili inni świadkowie zgłoszeni przez powoda, tj. T. K., Ł. D. i D. W. (2), którym Sąd dał wiarę.

Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. pominął dowody z opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii oraz z zakresu dermatologii, jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania, albowiem nie zostało wykazane, aby pozwany dopuścił się deliktu wobec powoda.

Sąd pominął także dowód z zeznań świadka M. T. ze względu na brak jego adresu.

W myśl art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa, na gruncie tego przepisu są: szkoda wyrządzona przy niezgodnym z prawem wykonywaniu czynności z zakresu władzy publicznej oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy niezgodnym z prawem wykonywaniem takich czynności a powstaniem szkody.

Odnosząc się do przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej przewidzianej w art. 417 k.c. w postaci szkody wskazać należy, że jest ona rozumiana szeroko. Jest nią każdy uszczerbek w prawnie chronionych dobrach danego podmiotu, zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym. Powyższy przepis dotyczy zatem również odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu naruszenia dóbr osobistych obywatela, co oznacza możliwość wystąpienia przez pokrzywdzonego z roszczeniem o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę niemajątkową.

Zgodnie z brzmieniem art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Stosownie zaś do treści art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Natomiast art. 448 k.c. statuuje, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.

Powód sformułował szereg zarzutów odnośnie warunków bytowych panujących w pozwanej jednostce penitencjarnej w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, jak również zarzut dotyczący niezapewnienia mu należytej opieki medycznej, mających świadczyć o naruszeniu jego dóbr osobistych przez pozwanego. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że pozwany zapewnił powodowi warunki odbywania kary pozbawienia wolności zgodne z prawem. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, aby przebywanie w pozwanym zakładzie karnym w warunkach bytowych wyznaczonych okolicznościami towarzyszącymi izolacji penitencjarnej wywołało u powoda negatywne skutki zdrowotne, fizyczne bądź psychiczne powodujące poczucie krzywdy, innej niż wynikająca z samego faktu pozbawienia wolności i związanej z tym izolacji od świata zewnętrznego, ograniczenia swobody i wolnej woli decydowania o samym sobie.

Przechodząc do oceny zarzutu dotyczącego umieszczenia powoda w celi z osobami, którym przeszkadzał stan chorobowy powoda, tj. chrapanie, przez co doznawał krzywd fizycznych i psychicznych z ich strony, w ocenie Sądu okazał się on bezpodstawny. Powód w żaden sposób nie wykazał, aby w jakikolwiek sposób doznał krzywd fizycznych i psychicznych ze strony współwięźniów z powodu swojego stanu chorobowego tj. chrapania. Żaden z powołanych przez powoda świadków nie potwierdził, aby miało miejsce takie zdarzenie. Nadto zauważyć należy, iż w dniu 5 marca 2018 roku została przeprowadzona z powodem rozmowa psychologiczna, w związku ze zgłaszanymi trudnościami w układaniu relacji interpersonalnych z innymi więźniami. Wobec tego powód został przeniesiony do innej celi. W związku z tym nie można dopatrzeć się bezprawnego zachowania pozwanego. Z takim zachowaniem mielibyśmy do czynienia, gdyby pozwany ignorował skargi powoda na dokuczanie mu przez więźniów, co jednak w okolicznościach sprawy nie miało miejsca.

Nie potwierdził się również zarzut powoda, iż był bezprawnie osadzony w celach z osobami grypsującymi oraz że więźniowie palili papierosy w celach mimo deklaracji o nieużywaniu tytoniu. Wskazać należy, że takie zachowanie – osadzenie powoda z osobami grypsującymi – nie było bezprawne, co jest przesłanką odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. Według wyjaśnień pozwanego jest jedynie uzasadnione w praktyce, aby uwzględniać zgłoszenia tego rodzaju osadzonych. Jednakże z zeznań świadków wynika, iż powód nigdy nie zgłaszał pozwanemu istniejącego między nim a osadzonymi z subkultury więziennej konfliktu, co mogłoby uzasadniać - z uwagi na względy bezpieczeństwa - nie umieszczanie go w celach z takimi osadzonymi. Świadkowie nie mieli żadnych informacji świadczących o realnym zagrożeniu powoda ze strony osadzonych grypsujących.

Jeśli chodzi o palenie papierosów przez innych więźniów w celi podczas osadzenia z powodem, trzeba podkreślić, że administracja (...) została zawiadomiona dnia 23 lutego 2018 roku, iż powód nie używa wyrobów tytoniowych, wobec tego przekwaterowano powoda do celi dla osób niepalących. Brak jest natomiast dowodów, aby powód zgłaszał pozwanemu problem w przypadku palenia papierosów przez innych więźniów w celi dla niepalących podczas osadzenia ich z powodem. To samo tyczy się sytuacji dotyczącej umieszczenia powoda na spacerze z osobami palącymi. Brak jest śladów jakichkolwiek skarg powoda w tym zakresie, a dopiero brak reakcji pozwanego na takie skargi mógłby stanowić podstawę ewentualnego zarzutu bezprawnego działania pozwanego.

Z zeznań funkcjonariuszy służby więziennej wynika, że osadzeni w zakładzie karnym mogą zgłaszać problemy do wychowawcy, który wizytuje więźniów codziennie a czasem dwa razy dziennie. Ponadto osoby w celach dla niepalących mają możliwość kupowania tytoniu w kantynie, gdyż żaden z przepisów nie mówi o tym, że jest to ograniczone (k. 384-384v). Osadzony może jednak zgłosić, że w celi przebywa osoba, która pali papierosy, choć deklarowała, że nie pali. W takiej sytuacji palący jest przenoszony do innej celi (k. 385). W związku z tym nie można dopatrzeć się bezprawnego zachowania pozwanego – mielibyśmy z nim do czynienia, gdyby pozwany nie reagował na skargi powoda w tym zakresie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu podawania przez pozwanego nieświeżego jedzenia w którym powód znalazł robaki, należy mieć również na uwadze, iż sam powód roznosił posiłki w (...) w G., co potwierdził świadek T. K. (k. 383). (...) D. (...) (...) (...) w G. (...) D. G. wskazała, że przed wydaniem żywności z kuchni głównej na oddziały mieszkalne lekarz lub upoważniony przez niego pracownik służby zdrowia, bądź w przypadku nieobecności wyżej wymienionych – dowódca zmiany lub jego zastępca pobiera próby smakowe w celu kontroli wartości smakowych potraw i ich jakości pod względem zdrowotnym. Opinię dotyczącą wartości smakowej, jakości posiłku oraz zgodności przygotowanych potraw z jadłospisem osoba upoważniona odnotowuje na odwrocie każdego jadłospisu przygotowanego dla osadzonych żywionych według poszczególnych norm wyżywieniowych i diet. W przypadku zakwestionowania jakości przygotowanego posiłku osoba upoważniona podejmuje decyzję o wstrzymaniu wydania danej potrawy. Wskazać też należy, że w przypadku zaistniałej sytuacji, jak w niniejszej sprawie, tj. znalezienia przez powoda w swoim posiłku robaków, służba więzienna zaproponowała inny posiłek, o czym świadczy zeznanie świadka D. W. (1) (k. 386). W ocenie Sądu nie można także dopatrzyć się tutaj bezprawnego zachowania pozwanego – mielibyśmy z nim ewentualnie do czynienia, gdyby pozwany nie zareagował na skargę powoda i nie zaproponował w zamian innego posiłku.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczących nieregulowania temperatury wody w trakcie kąpieli powoda, mimo jego problemów dermatologicznych, trzeba podkreślić, iż zgodnie z § 24 ust. 1 załącznika nr (...) do rozporządzenia (...) z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) temperatura wody ciepłej doprowadzonej do umywalek, natrysków i brodzików przy stosowaniu centralnej regulacji lub zbiorowego mieszania wody powinna wynosić od 35 °C do 40 °C (od 308 K do 313 K), a w przypadku indywidualnego mieszania wody - od 50 °C do 60 °C (323 K do 333 K). W piśmie z dnia 24 stycznia 2024 roku (k. 191) wskazano, iż woda na wyjściu z węzła kotłowni ma temperaturę ok. 50 stopni, zaś przy zastosowaniu zbiorowego mieszania wody, jej temperatura na wyjściach w łaźni ma temperaturę w granicach od 35 do 40 stopni, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami.

Nadto wskazać należy, iż powód w swoich wyjaśnieniach nie podnosił nawet, aby zgłosił do administracji (...), że temperatura wody była dla niego zbyt wysoka. Z zeznań świadków także nie wynika, by niniejsza sytuacja została zgłoszona przez powoda. Sąd uznał, iż ta przywoływana przez powoda okoliczność nie uzasadniała przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za naruszenie dóbr osobistych.

Powód w żaden sposób nie wykazał również, by w pozwanym zakładzie karnym nie zapewniono mu właściwej opieki medycznej. Powód miał bowiem dostęp do opieki zdrowotnej, o czym świadczy książka zdrowia osadzonego. Z przedłożonej dokumentacji medycznej wynika, iż w sytuacji, gdy doszło do pogorszenia stanu zdrowia powoda, miał on dostęp do opieki zdrowotnej, tj. konsultacji lekarskiej. Zwłaszcza że jak wynika z dokumentacji medycznej powoda mógł on liczyć na konsultację lekarskie i badania w zakresie dużo szerszym niż dostępny dla korzystających z publicznej opieki zdrowotnej w warunkach wolnościowych. Obowiązek bowiem zapewnienia przez zakład karny bezpłatnej opieki zdrowotnej osadzonym nie oznacza, iż winien on w każdym momencie i na każde wezwanie osadzonego zapewnić mu wizytę lekarką i żądane przez osadzonego badania, lecz zobowiązany jest do udzielenia mu opieki zdrowotnej adekwatnej do stanu zdrowia osadzonego.

Jeśli powód dochodzi zadośćuczynienia, to na nim właśnie, zgodnie z regułą przewidzianą w art. 6 k.c. spoczywało wykazanie naruszenia konkretnego dobra osobistego i bezprawnego zachowania podmiotu to dobro naruszającego (art. 23 k.c. w zw. z art. 448 k.c.).

Należy w tym miejscu wskazać, iż z karą pozbawienia wolności w sposób immanentny związane są pewne dolegliwości dla osoby osadzonej i wynikają one z samej istoty tej kary, która m.in. ma stanowić dla skazanego odpłatę za wyrządzoną krzywdę, a panujący w zakładach karnych dyskomfort jest elementem obywania kary pozbawienia wolności, z którym każdy popełniający przestępstwo powinien się liczyć. Niemniej wykroczenie poza ten „dyskomfort” powoduje, że dochodzi do naruszenia dobra osobistego osoby osadzonej. W ocenie Sądu z takim wykroczeniem w stosunku do powoda nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem uznać należało, iż powodowi zapewniono, w ramach pojawiających się ku temu podstaw, właściwe warunki odbywania kary pozbawienia wolności.

Podkreślić także należy, że nie każde naruszenie dóbr osobistych rodzi prawo do żądania zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. Przyznanie tego rodzaju świadczenia zależy od wielu różnych okoliczności, w tym między innymi od długotrwałości przebywania w celi niespełniającej standardów, uciążliwości z tym związanych, poczucia krzywdy i jego stopnia oraz od pozostałych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, które mogą zwiększać poczucie krzywdy lub je osłabiać a nawet sprawiać, że w ogóle nie powstało. Nawet więc zakładając, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda na skutek nieodpowiednich warunków odbywania kary pozbawienia wolności, to nie było ono na tyle istotne, żeby spowodować u niego cierpienia psychiczne lub fizyczne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sąd nie ma obowiązku zasądzania zadośćuczynienia w każdym przypadku naruszenia dób osobistych. Podstawowym kryterium decydującym o możliwości zasądzenia zadośćuczynienia winien być stopień winy naruszyciela, rodzaj naruszonego dobra oraz poczucie pokrzywdzenia poszkodowanego. Decyzja o zasądzeniu zadośćuczynienia winna być poprzedzona także zbadaniem nasilenia złej woli naruszyciela i celowości zastosowania tego środka.

Zgodnie z art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zgodnie zatem z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Strona nie może przerzucać na sąd negatywnych skutków braku przejawienia jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej. Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. (...) k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Kontradyktoryjność procesu cywilnego wymaga, aby strony wskazywały dowody dla wykazania swoich twierdzeń. Bierność strony w tym zakresie nie zobowiązuje sądu - poza wyjątkowymi przypadkami - do prowadzenia dowodów z urzędu (orzeczenia SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76 z glosą A. Zielińskiego, Pal. 1998, nr 1-2; orzeczenie SN z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113; uzasadnienie orzeczenia SN z dnia 16 grudnia 1997 r., II UKN 406/97, OSNAPiUS 1998, nr 21, poz. 643; orzeczenie SN z dnia 15 grudnia 1998 r., I CKN 944/97, Prok. i Pr. 1999, nr 11-12, s. 38; orzeczenie SN z dnia 7 lipca 1999 r., II CKN 417/98, Prok. i Pr. 1999, nr 11-12, poz. 35; uzasadnienie orzeczenia SN z dnia 15 lipca 1997 r., I CKN 415/99, niepubl.; orzeczenie SN z dnia 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNAPiUS 1999, nr 20, poz. 662; orzeczenie SN z dnia 28 września 1999 r., II CKN 269/99, Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz. 27; uzasadnienie orzeczenia SN z dnia 11 października 2000 r., II UKN 33/00, OSNP 2002, nr 10, poz. 251). Powód był w sprawie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i nie zgłosił w trakcie postępowania dowodów, które potwierdzałyby jego twierdzenia.

Mając na uwadze powyższe, w tym podstawę faktyczną oraz ocenę prawną wywiedzionego powództwa Sąd stwierdził, że nie jest ono uzasadnione i podlega oddaleniu. Warunki bytowe zaoferowane powodowi podczas pobytu objętego żądaniem pozwu zapewniały możliwość odbywania kary pozbawienia wolności w humanitarnych warunkach, a o naruszeniu dóbr osobistych w postaci godności czy zdrowia nie można mówić. Podkreślić trzeba na koniec jeszcze, że przy ocenie, czy do takiego naruszenia doszło decydujące znaczenia ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to, jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie w kontekście wszystkich okoliczności sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1976 roku, II CR 692/75, OSNC 1976, nr 11, poz. 251; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 roku, III CKN 33/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 93; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 1989 roku, I CR 143/89, OSP 1990, z. 9, poz. 330).

O kosztach procesu między stronami orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i (...) k.p.c. i art. 99 k.p.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).

O kosztach zastępstwa prawnego pełnomocnika powoda ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i (...) k.p.c., § 14 ust. 1 pkt 26 w zw. z § 2 i § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.), przyznając od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w (...) na rzecz adwokata M. G. kwotę 480 zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, tj. w wysokości podwójnej stawki minimalnej.

O opłacie od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony i wydatkach związanych z doręczeniem korespondencji przez komornika, orzeczono na mocy art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.).