Wyrok z 27 sierpnia 2025, sygn. II K 138/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 138/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 16 kwietnia 2024 r. wieczorem oskarżona J. J. spożywała alkohol w postaci piwa. Następnie około godz. 23 oskarżona udała się w drogę swoim samochodem marki C. nr rej. (...) jadąc m. in. ulicą (...). W pewnym momencie oskarżona dojeżdżając z dużą szybkością do skrzyżowania z ulicą (...), z powodu rozwijanej prędkości i stanu nietrzeźwości, w jakim się znajdowała, nie zapanowała nad pojazdem i przejechała przez pas zieleni oddzielający pasy ruchu, uderzając w krawężnik tego pasa zieleni, co spowodowało uszkodzenie przedniego prawego koła. Następnie jechała nadal ulicą (...). Widząc to, znajdujący się w pobliżu w swoim samochodzie świadek B. B. pojechał za oskarżoną, gdyż był zaniepokojony jej sposobem jazdy. Dawał jej sygnały świetlne, by się zatrzymała, co oskarżona uczyniła jakieś 200-300 m dalej. Świadek podszedł do pojazdu oskarżonej i zaczął z nią rozmawiać. Po chwili oskarżona odpaliła silnik samochodu i odjechała, skręcając w ulicę (...). Oskarżony ruszył za nią, ponownie dając jej sygnały świetlne do zatrzymania. Wówczas oskarżona skręciła w ślepą uliczkę boczną od ulicy (...) i zatrzymała się, czekając w samochodzie. Oskarżony zaparkował swój pojazd na tej uliczce tak, by oskarżona nie mogła z niej wyjechać i wezwał Policję. Oskarżona wysiadła ze swojego samochodu i podeszła do samochodu świadka rozmawiając z nim. Oskarżona utrzymywała, że jest trzeźwa i mówiła, że chce jechać dalej, ale świadek się nie zgodził. Wówczas oskarżona wróciła do swojego samochodu i zaczęła jechać w głąb tej ślepej uliczki. Widząc to, oskarżony pojechał za nią i zastawił jej pojazd swoim tak, by nie mogła się dalej przemieszczać. Następnie podszedł do oskarżonej, otworzył drzwi jej samochodu od strony pasażera i zabrał kluczyki, wówczas oskarżona zaczęła płakać. Po chwili na miejsce przyjechał patrol Policji i podjął czynności. Oskarżona jadąc samochodem była nietrzeźwa, badania przeprowadzone na miejscu zdarzenia o godz. 23.27 i 23.43 wykazały u niej 0,66—0,56 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżona znajdowała się w fazie eliminacji alkoholu, kolejne badania trzeźwości (wykonywane w K. w N. począwszy od godz. 00.25 dnia 17 kwietnia 2024 r.) wykazały spadające stężenie alkoholu w jej organizmie. Ostatnie badanie wykonane o godz. 01.29 w nocy wykazało 0,29 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Oskarżona urodziła się w (...) r. Prowadzi działalność gospodarczą ( sklep (...)), jej sytuacja materialna jest dobra. Oskarżona nie była karana za przestępstwa, natomiast była karana za wykroczenia w ruchu drogowym. Oskarżona ma rozmaite problemy zdrowotne i w związku z tym zażywa różne lekarstwa. Zażywane przez nią lekarstwa i stan jej zdrowia nie miały wpływu na w/w wyniki badania jej trzeźwości. Oskarżona nie leczyła się psychiatrycznie bądź odwykowo, leczyła się neurologicznie. Opisanego wyżej czynu oskarżona dopuściła się w stanie pełnej, niezakłóconej poczytalności.

- protokoły badania trzeźwości oskarżonej (k. 3-4)

- protokół oględzin miejsca zdarzenia z materiałem poglądowym (k. 10-13 i k. 26-35)

-protokół oględzin pojazdu (k. 14)

- zeznanie świadka B. B. (k. 15)

- szkic miejsca zdarzenia (k. 36)

- informacja z K. (k. 37, k. 80, k. 107)

- częściowo wyjaśnienia oskarżonej (k. 46 i k. 109)

- dokumentacja medyczna oskarżonej (k. 49-52)

- informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 57, k. 81)

- opinia biegłych psychiatrów (k. 60-61)

- opinia Instytutu Ekspertyz Sądowych (k. 72-78)

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżona uderzyła w pas zieleni z powodu nagłej awarii technicznej prowadzonego przez siebie samochodu (brak reakcji układu kierowniczego).

wyjaśnienia oskarżonej

(k. 46)

OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w oparciu o dowody wyszczególnione powyżej w pkt. 1.1 niniejszego uzasadnienia. Dowody te były wiarygodne (za wyjątkiem fragmentu wyjaśnień oskarżonej, o czym poniżej w pkt. 2.2.), ich rzetelność nie nasuwała zastrzeżeń. Nie zawierały one treści budzących wątpliwość punktu widzenia kryteriów zawartych w art. 7 kpk. Należy podkreślić, że oskarżona w dwukrotnie składanych wyjaśnieniach przyznała się do winy, a jej przyznanie korelowało z pozostałymi dowodami. Opinia (...) przekonująco wykazała, że zażywane przez oskarżoną lekarstwa i stan jej zdrowia nie rzutowały na wyniki badania jej trzeźwości. Brak przesłanek do podważania tej opinii sporządzonej w renomowanej placówce, obrona nie formułowała pod adresem tego dokumentu żadnych zastrzeżeń. Brak także powodów do kwestionowania prawdomówności i rzetelności zeznań świadka, który pojechał za oskarżoną i dokonał jej zatrzymania.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Sąd uznał za niewiarygodny fragment wyjaśnień oskarżonej w którym jako przyczynę wjazdu na pas zieleni i uszkodzenia w ten sposób swojego samochodu (prawego przedniego koła) wskazała nagły brak reakcji układu kierowniczego. W ocenie Sądu zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy (wyniki badań naukowych nad wpływem alkoholu na sprawność psychomotoryczną kierujących samochodami) i doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku, że doszło do tego z powodu interakcji dwóch czynników tj. prędkości, z jaką poruszała się oskarżona i stanu jej upojenia alkoholowego, który lokował się na poziomie bardzo silnie już upośledzającym jej sprawność jako kierowcy (1,12-1,32 promila). Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu cyt. „stężenie alkoholu we krwi powyżej 1 promila sprawia, że zaburzona zostaje zdolność do prawidłowych reakcji nawet w sytuacjach nieskomplikowanych. Obniża się kontrola mięśni, a mowa staje się niewyraźna. Czas reakcji wydłuża się nawet o 50 %, pojawiają się błędy w zmianie biegów czy obsłudze kierownicy. W badaniach prowadzonych od wielu lat stwierdzono, że ryzyko uczestniczenia w wypadku samochodowym rośnie wraz ze wzrostem zawartości alkoholu we krwi” (tak w: J. Wójcikiewicz i inni [red.] „Ekspertyza sądowa. Zagadnienia wybrane”, wydaw. Wolters Kluwer, wydanie 4 z 2023 r., str. 294). Należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika, by na miejscu zdarzenia oskarżona powoływała się na taką usterkę techniczną, szczególnie z zeznań świadka, który z nią rozmawiał nie wynika, by przekazywała mu taką informację. Ponadto zaistnieniu takiej awarii przeczy fakt, że oskarżona bez trudności kontynuowała jazdę w sposób opisywany przez świadka aż ostatecznie na nieustalonej z nazwy bocznej i ślepej uliczce zabrał jej kluczyki.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał przypisanie oskarżonej popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Opis i kwalifikacja prawna tego czynu zawarte w akcie oskarżenia były prawidłowe i nie wymagały korekt ze strony Sądu. Czyn oskarżonej spełniał wszystkie przewidziane w kodeksie karnym przesłanki do uznania go za przestępstwo stypizowane w art. 178a § 1 kk. Był bezprawny, zawiniony, społecznie szkodliwy w stopniu przekraczającym znikomość oraz został popełniony umyślnie – w tzw. zamiarze ewentualnym w rozumieniu art. 9 § 1 kk.

Oskarżona spożywała piwo jeszcze w dniu zdarzenia wieczorem, jak sama oszacowała 2,5 godziny przed jazdą (co do jego dokładnej ilości jest sprzeczność między zapisem w protokołach badania trzeźwości i wyjaśnieniami oskarżonej), a zatem decydując się na prowadzenie w tym samym dniu późnym wieczorem samochodu musiała zdawać sobie sprawę, że może być w stanie nietrzeźwości, a mimo to zdecydowała się na jazdę, tym samym godząc się na możliwość popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Ponadto biorąc pod uwagę wysokie stężenie alkoholu stwierdzone w dwóch pierwszych badaniach należy odrzucić jako niewiarygodne jej tłumaczenie, że cyt. „ ja nie czułam się pijana po wypiciu tego piwa, nie zdawałam sobie sprawy, że mogę mieć alkohol w swoim organizmie” (k. 46). Trudno nie zdawać sobie sprawy, że może się mieć alkohol w organizmie, jeśli się ten alkohol piło 2,5 godziny wcześniej – a taki przedział czasu podała oskarżona w wyjaśnieniach (w protokołach badania trzeźwości jest zbliżony zapis – o piciu piwa pomiędzy godz. 20-21).

Odnosząc kryteria wskazane w art. 115 § 2 kk do realiów sprawy Sąd ocenił, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonej jest znaczny. Nie zachodziły żadne okoliczności usprawiedliwiające jej czyn, a zwłaszcza o cechach stanu wyższej konieczności. Nawet zakładając hipotetycznie, że istotnie jechała do koleżanki pożyczyć środki na alergię (choć znamienna jest odmowa podania danych tej koleżanki), to nie jest to motywacja w jakimkolwiek stopniu redukująca karygodność jej czynu. Oskarżona jest osobą dobrze sytuowaną materialnie (oszacowała swoje dochody na 20.000 zł brutto miesięcznie), bez problemu mogła więc skorzystać z usług taksówki, jeśli nie miała możliwości jechać jako pasażerka z kimś innym (np. partnerem). Nie musiała prowadzić samochodu osobiście i nie powinna tego robić wiedząc, że jest pod wpływem wypitego niedługo wcześniej alkoholu. Podjęła taką decyzję swobodnie, bez przymusu, w stanie niezakłóconej poczytalności. Oskarżona była mocno nietrzeźwa, jak wskazano wyżej, w stopniu fundamentalne upośledzającym jej zdolność do odpowiedzialnego prowadzenia pojazdu. Jadąc w takim stanie oskarżona stanowiła duże zagrożenie dla bezpieczeństwa zarówno własnego jak i innych uczestników ruchu drogowego. Ponadto, co zwróciło uwagę świadka i znalazło wyraz w jego zeznaniu, jechała szybko, a kombinacja tych czynników spowodowała utratę przez nią panowania nad samochodem i wjazd na obszar zieleni oddzielający pasy ruchu. Po interwencji świadka oskarżona próbowała odjechać z miejsca zdarzenia, co skutecznie uniemożliwiło jej dopiero odebranie kluczyków. W takich uwarunkowaniach okoliczność popełnienia czynu w tzw. zamiarze ewentualnym nie była wystarczająca do uznania, że stopień winy i społecznej szkodliwości jej czynu był niższy niż znaczny.

☐

1.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.4.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.5.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.6.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W pkt. I wyroku za popełnione przestępstwo Sąd wymierzył oskarżonej karę 200 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda. W ocenie Sądu nie było potrzeby surowszego karania oskarżonej, w tym posłużenia się karą pozbawienia wolności (nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania), którą – w rozmiarze do 3 lat – jako sankcję podstawową, domyślą, przewiduje art. 178a § 1 kk. J. J. popełniła wprawdzie poważne przestępstwo, kierując samochodem w stanie dużej nietrzeźwości stworzyła realne i wysokie zagrożenie dla bezpieczeństwa, z drugiej strony jednak nie jest osobą zdemoralizowaną, nie była karana, przyznała się do winy i wyraziła skruchę. Było to incydentalne przestępstwo w jej dotychczasowym życiu, co mimo jego ciężaru gatunkowego tworzyło racjonalne podstawy do zastosowania art. 37a § 1 kk i odstąpienia od zastosowania kary izolacyjnej. Orzeczona kara grzywny nie przekracza stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, jest adekwatna, w przekonaniu Sądu optymalnie urzeczywistnia wobec oskarżonej kodeksowe zasady i dyrektywy wymiaru kary. Kara taka nie jest niewspółmiernie surowa, a szczególnie w stopniu rażącym, o jakim mowa w art. 438 pkt. 4 kpk. Będzie wystarczająca, by osiągnąć wobec oskarżonej cele procesu karnego wskazane w art. 2 § 1 kpk, w tym szczególnie istotny przy przestępstwach z rozdziału XXI kodeksu karnego cel prewencyjny tj. powstrzymanie oskarżonej od popełnienia w przyszłości podobnego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym.

Rozstrzygnięcia zawarte w pkt. II oraz III wyroku miały obligatoryjny charakter i wprost wynikały z przywołanych przepisów. Będą one przyczyniać się do realizowania wobec oskarżonej tych samych celów, co kara grzywny.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie uwzględnił wniosku obrońcy o warunkowe umorzenie postępowania uznając, że nie występują godne aprobaty przesłanki do zastosowania tej instytucji. W wyżej przedstawionych okolicznościach sprawy nie był do tego wystarczający sam fakt, że oskarżona nie była karana za przestępstwa, prowadzi ustabilizowany tryb życia (pracuje, wychowuje dzieci), a przestępstwa dopuściła się w odmianie umyślności określanej jako tzw. zamiar ewentualny. Znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości czynu nie mieścił się w przedziale wskazanym w art. 66 § 1 kk, co wykluczało posłużenie się takim – z woli ustawodawcy fakultatywnym zresztą - środkiem probacyjnym.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt. IV

Mając na uwadze wynik procesu obciążono oskarżoną całością kosztów sądowych. Na łączną kwotę 1.500,56 zł tych kosztów składają się następujące pozycje:

- wydatki dochodzenia 1080,56 zł (zestawienie k. 86);

- wydatki za rozprawę główną 20 zł (ryczałt za doręczenia);

- opłata od kary grzywny 400 zł (10 % orzeczonej grzywny).

W sprawie nie aktualizowały się przesłanki do zastosowania art. 624 § 1 kpk.

1Podpis