Wyrok z 18 września 2025, sygn. III C 271/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 września 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Julia Krzyżaniak

po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. w Szczecinie na rozprawie

sprawy z powództwa E. 1 Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W.

przeciwko P. K.

o zapłatę

1.zasądza od pozwanego P. K. na rzecz powoda E. 1 Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W. kwotę 4.495,51 zł (cztery tysiące czterysta dziewięćdziesiąt pięć złotych pięćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami liczonymi od następujących kwot i w następujący sposób:

-od kwoty 4.447,60 zł (cztery tysiące czterysta czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP rocznie, przy czym nie wyższymi niż odsetki maksymalne za opóźnienie, liczonymi od dnia 8 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty;

-od kwoty 47,91 zł (czterdzieści siedem złotych dziewięćdziesiąt jeden groszy) wraz z odetkamy ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia 17 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty;

2. w pozostałej części powództwo oddala;

3. zasądza od pozwanego P. K. na rzecz powoda E. 1 Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W. kwotę 1.317 zł (tysiąc trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt III C 271/25

UZASADNIENIE

Powód (...) 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W. wniósł pozew o zapłatę przeciwko P. K., w którym żądał kwoty 4.495,51 złotych. Wskazując, że na podaną kwotę składają się:

-kwota 4.495, 51 zł – tytułem wykorzystanego przez pozwanego, lecz niespłaconego kapitału umownego,

-kwota 47,91 zł – tytułem niespłaconych przez pozwanego odsetek umownych naliczonych za okres od 5 sierpnia 2021 r. do 29 grudnia 2021 r.

Ponadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego:

-odsetek umownych 4X STOPA LOMBARDOWA NBP liczonymi od kwoty 4.495,51 zł od dnia 8 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

-odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od kwoty 47,91 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu żądania pozwu (...) 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W. podniósł, że P. K. nie zaspokoił wszystkich należności wynikających z łączącej go z (...) Bank (...) S.A. umowy o kredyt gotówkowy o numerze (...) z dnia 18 marca 2016 r. oraz pozostawał w opóźnieniu co do obowiązku spłaty zadłużenia, w związku z czym wierzyciel pierwotny dokonał wypowiedzenia umowy. Roszczenie z umowy stało się wymagalne dnia 30 grudnia 2021 r.

Wierzyciel pierwotny w dniu 15 marca 2023 r. dokonał przelewu przysługującej mu od pozwanego wierzytelności na rzecz (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W.. O cesji wierzytelności pozwany został poinformowany pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r.

Powód wskazał także, że dążył do polubownego załatwienia sprawy, kierując 13 kwietnia 2023 r. do pozwanego pisemne wezwanie do zapłaty należności głównej wraz z odsetkami, które okazały się bezskuteczne.

W dniu 16 października 2024 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając w całości żądanie pozwu (ówczesna sygn. akt VI Nc – e (...)).

Pozwany P. K. pismem z dnia 21 października 2024 r. wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, wobec czego nakaz zapłaty utracił moc.

W odpowiedzi na pozew pozwany P. K. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Pozwany wskazał, że kwestionuje roszczenie zarówno co do zasady jak i wysokości. Przyznał, że zawarł umowę o numerze (...) z Bankiem (...) S.A. z siedzibą we W. jednakże cała wierzytelność została zaspokojona na rzecz pierwotnego wierzyciela. Pozwany podkreślił, że powód nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających brak zapłaty całości roszczenia oraz brak zapłaty raty w wysokości dochodzonej pozwem. Pozwany podniósł także zarzut przedawnienia roszczenia oraz wskazał, że Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2022 r. oddalił powództwo w tożsamej sprawie, zaś w 29 września 2022 r. umorzył postępowanie co do tego samego roszczenia.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

18 marca 2016 roku pozwany P. K. zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę o kredyt gotówkowy o numerze (...).

Na podstawie umowy udzielono pozwanemu kredytu w kwocie 62.990 zł.

Kwota kredytu została udostępniona kredytobiorcy przez bank w następujący sposób:

- kwota 61.100,30 zł przelewem na rachunek bankowy nr: (...),

- kwota 1.889,70 zł stanowi prowizję z tytułu udzielenia kredytu w formie przelewu na rachunek banku.

Oprocentowanie kredytu wynosiło 7,99 % w stosunku rocznym.

Całkowita kwota kredytu do zapłaty wynosiła 79.526,42 zł.

Na całkowitą kwotę do zapłaty składały się:

- całkowita kwota kredytu 61.100,30 zł,

- całkowity koszt kredytu 18.426,12 zł, w tym:

a) prowizja z tytułu udzielenia kredytu w kwocie 1.889,70 zł,

b) odsetki od kredytu w kwocie 16.536,42 zł,

Rzeczywista roczna stopa oprocentowania na dzień zawarcia umowy wynosiła 9,62 %.

Pozwany P. K. zobowiązany był do spłaty kredytu w 72 ratach miesięcznych, płatnych w terminach i kwotach określonych w harmonogramie spłaty kredytu, tj. do 5 – go dnia każdego miesiąca, począwszy od 5 kwietnia 2016 roku do dnia 5 marca 2022 roku w kwocie po 1105,18 zł każda.

Rata obejmowała należność główną (kapitał) i odsetki.

P. K. zobowiązany był pokryć odsetki od należności przeterminowanych.

Oprocentowanie należności przeterminowanych równe jest czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. Na dzień zawarcia umowy powyższe oprocentowanie wynosiło 10,00% w stosunku rocznym.

Dowód:

-umowa kredytu k. 40 – 44,

-harmonogram spłat kredytu k. 61- 62.

Początkowo pozwany P. K. wywiązywał się z ciążącego na nim obowiązku dotyczącego spłaty kredytu gotówkowego.

Następnie P. K. zaprzestał uiszczania miesięcznych rat, co skutkowało wezwaniem z 20 września 2021 roku przez (...) Bank (...) S.A. do zapłaty kwoty 2.802,60 zł do dnia 11 października.

Na zaległość składała się:

- przeterminowany kapitał – 2.740,64 zł,

- przeterminowane odsetki – 56,47 zł,

- odsetki karne – 5,49 zł.

(...) Bank (...) S.A. w wezwaniu podkreślił, że jeżeli pozwany nie spłaci zaległości, wypowie umowę kredytu i pozwany będzie zobowiązany do spłaty całości kredytu, czyli 5.904,77 zł.

Ostatecznie umowa o kredyt została pozwanemu wypowiedziana pismem z dnia 2 listopada 2021 r.

Dowód:

-zestawienie spłat k. 164 – 168,

-wezwanie do zapłaty k. 91,

-wypowiedzenie umowy kredytu wraz z potwierdzeniem nadania k. 93-95

15 marca 2023 r. zawarta została umowa przelewu wierzytelności pomiędzy (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. a (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny, która obejmowała również wierzytelność pozwanego wobec (...) Bank (...) S.A.

Pozwany został zawiadomiony o cesji wierzytelności i wezwany do zapłaty pozostałej do spłaty kwoty 5.663,43 zł pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r.

Dowód:

-umowa przelewu wierzytelności k. 97 – 106,

- zawiadomienie o przelewie k. 36;

-przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 34-35.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się w całości uzasadnione.

Powód (...) 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W. wywodził swoje roszczenie nabyte umową przelewu wierzytelności zawartą z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. 15 marca 2023 r. z umowy o kredyt gotówkowy z dnia 18 marca 2016 roku zawartej między (...) Bank (...) S.A. a pozwanym P. K.. Na podstawie umowy udzielono pozwanemu kredytu w kwocie 62.990 zł. Pozwany zobowiązał się do spłaty kredytu w kwocie 79.526,42 zł, na którą składają się kapitał oraz odsetki w 72 ratach miesięcznych, płatnych w terminach i kwotach określonych w harmonogramie spłaty kredytu, tj. do 5 – go dnia każdego miesiąca, począwszy od 5 kwietnia 2016 roku do dnia 5 marca 2022 roku w kwocie po 1.105,18 zł każda.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi art. 69 ust. 1 ustawy prawo bankowe, zgodnie z treścią którego, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 roku, poz. 1083) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Zgodnie z treścią przepisu art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany wskazał, że kwestionuje roszczenie zarówno co do zasady jak i wysokości. Przyznał, że zawarł umowę o numerze (...) z Bankiem (...) S.A. z siedzibą we W. wskazując jednak, że cała wierzytelność została zaspokojona na rzecz pierwotnego wierzyciela. Pozwany wywodził, że powód nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających brak zapłaty całości roszczenia oraz brak zapłaty raty w wysokości dochodzonej pozwem. Pozwany nie kwestionował cesji wierzytelności.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06).

Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c.). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona.

W procesie związanym z wykonaniem umowy kredytu powód zobowiązany jest zatem udowodnić, stosownie do treści przepisu art. 6 k.c., że doszło do zawarcia umowy tej kategorii, a także, że przeniesiono na własność pozwanego oznaczoną w umowie kwotę środków pieniężnych. Pozwany winny natomiast wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu kwoty udzielonego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty, przy czym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art. 232 k.p.c.).

Z uwagi na podniesione przez pozwanego zarzuty, na powodzie – zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. – spoczywał zatem obowiązek wykazania, że doszło do skutecznego zawarcia umowy kredytu i że na jej podstawie przeniesiono na własność pozwanego kwotę 62.990 złotych oraz, że pozwany kwoty tej nie spłacił w całości, zgodnie z umową i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie.

Powód wywiązał się ze spoczywającego na nim obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających żądanie pozwu.

Umowa, z której powód wywodzi roszczenie została zawarta w trybie przepisu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 roku, poz. 1083) tj. na odległość , bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, o której mowa w ustawie z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2012 r. poz. 1225). Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 tej ustawy natomiast mowy zawierane z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, w szczególności drukowanego lub elektronicznego formularza zamówienia niezaadresowanego lub zaadresowanego, listu seryjnego w postaci drukowanej lub elektronicznej, reklamy prasowej z wydrukowanym formularzem zamówienia, reklamy w postaci elektronicznej, katalogu, telefonu, telefaksu, radia, telewizji, automatycznego urządzenia wywołującego, wizjofonu, wideotekstu, poczty elektronicznej lub innych środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. 144, poz. 1204, z późn. zm. ²⁾), są umowami na odległość, jeżeli kontrahentem konsumenta jest przedsiębiorca, który w taki sposób zorganizował swoją działalność.

W celu wykazania faktu zawarcia umowy i jej wykonania strona powodowa złożyła wydruk umowy kredytu, wydruk harmonogramu spłaty, elektroniczne zestawienie operacji ze wskazaniem na wypłacenie środków pozwanemu przez wierzyciela pierwotnego oraz zestawienie spłat.

Z dokumentów przedstawionych przez powoda bezspornie wynika, że pozwany P. K. zawarł umowę o kredyt gotówkowy z (...) Bank (...) S.A. Bank wywiązał się z nałożonych na niego umową kredytu obowiązków umieszczając na koncie bankowym w dniu 18 czerwca 2016 r., dedykowanym dla zaciągniętego kredytu, środki pieniężne w terminie przewidzianym w umowie. Pozwany z kolei nie dokonał zapłaty całości należnych kwot wynikających z zawartej umowy oraz uzgodnionego harmonogramu, mimo wezwania go 20 września 2021 roku przez (...) Bank (...) S.A. do zapłaty kwoty 2.802,60 zł do dnia 11 października, ze wskazaniem, że jeżeli pozwany nie spłaci zaległości wypowie umowę kredytu oraz pozwany będzie zobowiązany do spłaty całości kredytu, czyli 5.904,77 zł. W związku z brakiem spłaty, umowa o kredyt gotówkowy wypowiedziana została pismem z dnia 2 listopada 2021 r. Bank zachował określony w umowie (...)-dniowy termin wypowiedzenia umowy.

Należy podkreślić, że w kodeksie postępowania cywilnego nie zawarto zamkniętego katalogu środków dowodowych, a zatem dopuszczalne jest skorzystanie z każdego źródła informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jeśli tylko nie jest to sprzeczne z przepisami prawa. Wydruki komputerowe, nawet niepodpisane, mogą stanowić inny środek dowodowy w rozumieniu przepisu art. 309 k.p.c., pozwalający na czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Nie wiąże się one z domniemaniami, jakie towarzyszą dokumentom (art. 244 k.p.c., art. 245 k.p.c.), jednakże świadczą o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Dowody te jak każde inne podlegają ocenie zgodnie z art 233 k.p.c., a okoliczność, że tego typu dowody mogą być z łatwością modyfikowane, nie pozbawia ich mocy dowodowej. Dowód takiej modyfikacji obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 lutego 2019 roku, I ACa 363/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 lutego 2019 roku, I ACa 767/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2018 roku, V ACa 392/17; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2017 roku, I ACa 448/17; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2017 roku, I ACa 2111/15; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2016 roku, V CSK 13/16).

Podkreślenia wymaga, że pozwany nie wypowiedział się co do twierdzeń powoda zawartych w pismach, nie podniósł żadnych zarzutów kwestionujących prawdziwość i wiarygodność zawartych w przedmiotowych wydrukach oświadczeń co faktu zawarcia umowy kredytu, przeniesienia na własność pozwanego kwoty kredytu oraz co do wysokości dokonanych wpłat i wymagalnego zadłużenia. Zawarte w odpowiedzi na pozew ogólnikowe zaprzeczenie zasadności żądania pozwu co do zasady i co do wysokości nie są wystarczające do uznania, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zostały zaprzeczone tak, jak tego wymagają przepisy postępowania cywilnego. Strona wdająca się w spór winna bowiem podjąć polemikę i dowodzić faktów, z których wyciągać chce korzystne dla siebie skutki prawne lub podjąć obronę w sytuacji, gdy materiał dowodowy wskazuje na zaistnienie okoliczności wyłączającej zasadność jej roszczenia, co jednakże wymaga odniesienia się do poszczególnych faktów, a nie ograniczenia się do ogólnego zaprzeczenia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 09 lipca 2009 roku ( sygn. akt III CSK 341/2008) i co nie budzi wątpliwości w praktyce orzeczniczej, twierdzenie pozwanego, że zaprzecza wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej (poza tymi, których wyraźnie nie przyzna) nie jest skuteczne. Fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi pozwany się nie zgadza, powinien on wskazać, jeżeli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej. Zaprzeczenie wszystkiemu nie jest więc skuteczne i nie powoduje, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sporu fakty stają się sporne i jako takie wymagają dowodu. Strona pozwana pragnąc zaprzeczyć twierdzeniom pozwu winna więc poza ogólnikowym stwierdzeniem podnieść także kontrargumenty wskazujące, co jest powodem rzeczonego zaprzeczenia, a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Nadto, jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 roku ( sygn. akt II CSK 22/07) każda ze stron jest obowiązana do złożenia zgodnych z prawdą wyjaśnień odnośnie okoliczności sprawy i oświadczeń co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących okoliczności faktycznych (art. 3 k.p.c. i art. 210 par. 2 k.p.c.), przy czym ogólnikowe zaprzeczenie wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej w zasadzie nie czyni zadość temu obowiązkowi. Obowiązek ten aktualizuje się zwłaszcza w sytuacji, gdy przedmiotem twierdzeń jednej ze stron są liczne okoliczności. Strona powinna wówczas wypowiedzieć się szczegółowo co do konkretnych twierdzeń strony przeciwnej, zaś często stosowane w praktyce zaprzeczenie ogólne wszystkim twierdzeniom wyraźnie nieprzyznanym jest obejściem powyższego obowiązku, a co za tym idzie jest pozbawione skutków wypowiedzenia się co do twierdzeń drugiej strony i nie pozbawia Sądu możliwości skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 230 k.p.c., zgodnie z którym gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane.

Zważywszy na powyższe, Sąd uznał złożone przez powoda wydruki za przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie i na ich podstawie ustalił, że strony były związane umową kredytu na podstawie, którego na własność pozwanego przeniesiono kwotę 62.990 zł, z czego 61.100,30 zł przelewem na rachunek bankowy, a pozostałe 1889,70 zł stanowiło prowizję z tytułu udzielenia kredytu, a pozwany zobowiązał się kwotę tą wraz z odsetkami umownymi, czyli łącznie kwotę 79.526,42 zł zwrócić w 72 ratach miesięcznych, płatnych w terminach i kwotach określonych w harmonogramie spłaty kredytu, tj. do 5 – go dnia każdego miesiąca, począwszy od 5 kwietnia 2016 roku do dnia 5 marca 2022 roku w kwocie po 1.105,18 zł każda. Pozwany na skutek braku terminowej płatności doprowadził do powstania zaległości w kwocie:

- 4.447,60 zł tytułem wykorzystanego przez pozwanego, lecz niespłaconego kapitału umownego,

- 47,91 zł tytułem niespłaconych odsetek kapitałowych naliczonych przez wierzyciela pierwotnego od kapitału umownego od dnia 5 sierpnia 2021 r. do dnia 29 grudnia 2021 r.

Powód uprawniony była także do żądania odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego wynikającego z umowy kredytu. Roszczenie o odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego znajduje oparcie w treści art. art. 359 § 1 k.c. i art. 481 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2003 r., sygn. II CK 146/02).

Pozwany zobligowany był do terminowej płatności rat udzielonego kredytu gotówkowego płatnych w terminach i kwotach określonych w harmonogramie spłaty kredytu, tj. do 5 – go dnia każdego miesiąca, począwszy od 5 kwietnia 2016 roku do dnia 5 marca 2022 roku w kwocie po 1.105,18 zł każda. Z przedstawionego zestawienia spłat za okres od 18 marca 2016 roku do 23 marca 2023 roku jednoznacznie wynika, że pozwany nie wykonał ciążącego na nim zobowiązania w postaci terminowej płatności rat.

Wobec powyższego oraz w świetle treści cytowanych przepisów żądanie zapłaty odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego z tytułu kapitału kredytu, to znaczy od kwoty 4.447,60 zł od dnia 8 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 47,91 od dnia 17 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, jest uzasadnione.

Pokreślenia wymaga- na co już wyżej wskazano, że pozwany nie zakwestionował skutecznie wyliczeń należności głównej i odsetek roszczenia objętego pozwem, a Sąd uznał te wyliczenia za prawidłowe.

Jeśli chodzi o zarzuty podniesione przez pozwanego, a mianowicie, że Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2022 r. oddalił powództwo w tożsamej sprawie, zaś w 29 września 2022 r. umorzył postępowanie co do tego samego roszczenia, to zauważyć trzeba, że w sprawa I C 1072/21 istotnie zakończyła się wydaniem w dniu 6 czerwca 2022 r. wydaniem wyroku oddalającego powództwo jednakże powodem w tej sprawie nie był (...) 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W., lecz (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. i powód dochodził w niej innej kwoty, nawet nie wiadomo, czy z tej samej umowy co w niniejszej sprawie, zaś sprawa I C 830/22 z powództwa (...) istnie zakończyła się wydaniem w dniu 29 września 2022 r. postanowienia o umorzeniu postępowania z uwagi na cofnięcie pozwu, nie mamy tu zatem do czynienia z res iudicata ( art.199 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Nieuzasadniony był także zarzut przedawnienia roszczenia.

Sąd nie uznał zarzutu pozwanego o przedawnieniu roszczeń powoda. Zgodnie bowiem z:

- art. 117 k.c.

§ 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.

§ 2. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne.

§ 2[1]. Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.;

- art. 118 k.c.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

- art. 123 §1 k.c.

§ 1. Bieg przedawnienia przerywa się:

1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;

2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje.

3) przez wszczęcie mediacji.;

- art. 124 k.c.

§ 1. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.

§ 2. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczęcie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone.

Termin przedawnienia roszczeń powoda wynosi 3 lata. Roszczenie stało się wymagalne 30 grudnia 2021 r. ( 30 dni od daty wypowiedzenia umowy z dnia 2 listopada 2021 r.), przy czym dokładna data nie ma znaczenia, gdyż termin przedawnienia i tak przypadał by na ostatni dzień roku, w tym przypadku na 31 grudnia 2024 r. Pozew w (...) został złożony 20 września 2024 r., zatem skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia roszczeń powoda.

Ustalenia faktyczne Sąd poczynił w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzone w sprawie, a przedłożone przez powoda. Wiarygodności i mocy dowodowej ww. dokumentów żadna ze stron nie kwestionowała, nie wzbudziły one także żadnych wątpliwości ze strony orzekającego w sprawie Sądu.

Mając na względzie powyższe, Sąd w pkt 1 wyroku zasądził od pozwanego P. K. na rzecz powoda E. 1 Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W. kwotę 4.495,51 zł wraz z odsetkami liczonymi od następujących kwot i w następujący sposób:

-od kwoty 4.447,60 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP rocznie, przy czym nie wyższymi niż odsetki maksymalne za opóźnienie, liczonymi od dnia 8 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty;

-od kwoty 47,91 zł wraz z odetkamy ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia 17 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, w pozostałej zaś części powództwo oddalił.

Oddalenie powództwo nastąpiło z tych względów, że powód swoje roszczenie w pozwie określił w ten sposób, że powód żądał:

-kwoty 4.495,51 złotych, wskazując, że na podaną kwotę składają się:

-kwota 4.495, 51 zł – tytułem wykorzystanego przez pozwanego, lecz niespłaconego kapitału umownego,

-kwota 47,91 zł – tytułem niespłaconych przez pozwanego odsetek umownych naliczonych za okres od 5 sierpnia 2021 r. do 29 grudnia 2021 r.

Z dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawie niezbicie wynika, że roszczenie powoda jest uzasadnione co do kwoty:

- 4.447,60 zł tytułem wykorzystanego przez pozwanego, lecz niespłaconego kapitału umownego,

- 47,91 zł tytułem niespłaconych odsetek kapitałowych naliczonych przez wierzyciela pierwotnego od kapitału umownego od dnia 5 sierpnia 2021 r. do dnia 29 grudnia 2021 r.

Roszczenie pozwu zostało przez powoda określone błędnie- zapewne na skutek omyłki pisarskiej, gdyż zsumowanie dochodzonych kwot przekraczałoby kwotę dochodzoną pozwem.

Z tych względów, Sąd w pkt 2 powództwo w pozostałej części oddalił.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art.100 k.p.c. mając na względzie, powód wygrał niniejszą sprawę niemalże w całości.

Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Art. 100 k.p.c. stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Na powyższe koszty zgodnie z treścią art. 98 § 3 k.p.c. , składa się uiszczona przez powoda opłata od pozwu w kwocie 400 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika powoda- radcy prawnego, którego wysokość ustalono na podstawie przepisu § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 265) na kwotę 900 złotych oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 złotych. Łącznie dało to kwotę 1.317 zł.

W związku z powyższym, Sąd w pkt 3 wyroku zasądził od pozwanego P. K. na rzecz powoda E. 1 Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W. kwotę 1.317 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 917 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.