Wyrok z 23 września 2025, sygn. II K 660/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 660/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

A. M.

w dniu 28 stycznia 2025 roku w (...), rejonu (...), podrobił dokument w celu użycia za autentyczny, w postaci potwierdzenia odbioru przesyłki listowej zaadresowanej do M. B., poprzez nakreślenie w rubryce daty i podpis odbiorcy podpisu o treści B. oraz daty 28 01 2025

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

A. M. pracuje w (...) N. na stanowisku konserwatora, do jego obowiązków zawodowych wchodzi także czynność polegającą na rozwożeniu korespondencji.

Wyjaśnienia oskarżonego A. M. k. 33-34

Wywiad środowiskowy k. 51-53

W styczniu 2025 roku A. M. rozwoził między innymi listy dotyczące corocznej kwalifikacji wojskowej. Jednym z adresatów tej korespondencji był M. B., zamieszkały w (...) przy ulicy (...). A. M. w tym czasie kilkukrotnie próbował doręczyć ten list, jednakże nie zastał on wówczas nikogo w domu.

Wyjaśnienia oskarżonego A. M. k. 33-34

28 stycznia 2025 roku A. M. po raz kolejny udał się pod wskazany adres w celu doręczenia tej przesyłki. Niemniej także tym razem nie zastał nikogo w domu. Wówczas A. M. biorąc pod uwagę pośpiech wywołany innymi obowiązkami zawodowymi postanowił wrzucić przedmiotowy list do skrzynki na listy.

Zeznania A. B. k. 4-5

Wyjaśnienia oskarżonego A. M. k. 33-34

Zarazem biorąc pod uwagę, że rzeczony list był przesyłką za zwrotnym potwierdzeniem odbioru A. M. na formularzu potwierdzenia odbioru podał jako autentyczną datę 28/01/2025 oraz napisał w celu użycia jako autentyczny podpis B.. Następnie tak podrobiony dokument A. M. przedłożył w (...) jako dowód dostarczenia owej korespondencji.

E-mail do gminy N. k. 2-3

Zeznania A. B. k. 4-5

Zeznania M. B. k. 9-10

Wyjaśnienia oskarżonego A. M. k. 33-34

Rzeczony list w skrzynce na listy znalazła matka adresata A. B.. Zapoznając się z treścią tego listu i utwierdzając się w przekonaniu, iż był on za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zapytała domowników czy ktoś z nich odbierał ten list. Po uzyskaniu negatywnej odpowiedzi A. B. o zaistniałym zdarzeniu powiadomiła władze gminy N., które w reakcji na to złożyły zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa.

E-mail do gminy N. k. 2-3

Zeznania A. B. k. 4-5

Zeznania M. B. k. 9-10

A. M. ma 53 lata. Oskarżony jest osobą żonatą, z którego związku posiada dwójkę dzieci pozostających na jego utrzymaniu. A. M. jest osobą uzależnioną od alkoholu, w przeszłości leczył się on odwykowo w K.. Od 2 lat oskarżony pozostaje w trzeźwości. Oskarżony posiada pozytywną opinie środowiskową A. M. w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. A. M. posiada wykształcenie średnie. Oskarżony pracuje zawodowo w (...) N., z czego tytułu uzyskuje miesięczny dochód w wysokości około 4500 złotych miesięcznie. Podobny dochód uzyskuje jego małżonka. Oskarżony nie jest właścicielem nieruchomości. A. M. posiada natomiast 2 samochody osobowe.

Wyjaśnienia oskarżonego A. M. k. 33-34 w zakresie danych osobopoznawczych

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 38

Notatka o oskarżonym k. 39

Wywiad środowiskowy k. 51-53

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 64-65

Oskarżony A. M. jest osobą niekaraną. Co prawda wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia 13 stycznia 2017 roku został on uznany winnym występku z art. 178a § 1 k.k., jednakże to skazanie uległo zatarciu.

Dowody:

(...) k. 49

wywody w tym zakresie zawarto w części dotyczącej kwestii prawnych

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia A. M.

Oskarżony A. M. od samego początku konsekwentnie przyznawał się do zarzucanego mu czynu. W przedmiotowych wyjaśnieniach potwierdził, iż to on podrobił podpis adresata korespondencji, którą wcześniej bezskutecznie próbował doręczyć M. B.. A. M. w tych wyjaśnieniach opisał, iż przedmiotowe zachowanie było lekkomyślnością z jego strony. A. M. tłumaczył się przy tym nawałem innych obowiązków zawodowych i kilkukrotną próbą dostarczenia tej przesyłki, które za każdym razem nie udawały się z uwagi na nieobecność adresata i jego dorosłych domowników. A. M. wyjaśnił przy tym, iż żałuje swojego postępowania, a także wyraził skruchę za popełniony czyn. Wyjaśnienia A. M. należy ocenić jako wiarygodne. Rzeczone depozycje są przede wszystkim zgodne z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi na rozprawie głównej. Wyjaśnienia oskarżonego korelują w całości z zeznaniami osoby, która ujawniła to przestępstwo, a także adresata tego listu M. B.. Równocześnie w toku procesu nie ujawniono sprzeczności logicznej tych depozycji. Przeciwnie rzeczone wyjaśnienia jawią się jako spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Podobnie należy wskazać opisywane przez oskarżonego motywy naruszenia normy sankcjonowanej. W tym zakresie oskarżyciel publiczny nie dostarczył żadnych przeciwdowodów. Nadto opisywany przez A. M. sposób działania jawi się jako zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. Także dane osobo poznawcze deklarowane przez oskarżonego na rozprawie głównej były zgodne z wynikami przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego. Negatywnie należy ocenić jedynie zatajenie faktu leczenia odwykowego na etapie dochodzenia, co skutkowało z koniecznością przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów na etapie rozprawy. Tym samym Sąd Rejonowy ocenił, iż wyjaśnienia złożone w toku tego postępowania przez oskarżonego A. M. nie tylko posiadają walor wiarygodności, lecz także z uwagi na ich objętość, szczegółowość były także w pełni przydatne dla odtworzenia stanu faktycznego inkryminowanego zdarzenia. Zarazem owe cechy tych wyjaśnień umożliwiły zaniechanie wezwania na rozprawę główną A. B. i M. B. i odczytanie ich zeznań w trybie art. 350a k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k.

Zeznania A. B.

Jako wiarygodne Sąd Rejonowy ocenił zeznania złożone przez świadek A. B.. Świadek jest osobą obca dla oskarżonego, która nie miała interesu w pomówieniu go o dokonanie przestępstwa. Zarazem należy zwrócić uwagę, iż A. B. ujawniając to przestępstwo nie miała wiedzy o tożsamości osobie, która miała za zadanie doręczyć przedmiotową korespondencje. Kolejno zeznania A. B. w całości korespondowały z wymową zeznań złożonych przez jej syna M. B., który zaprzeczył, aby miał osobiście odebrać ten list. Co więcej koniecznym jest zwrócenie uwagi, iż zeznania A. B. są także w pełni kohernetne z depozycjami w całości przyznającego się do winy A. M.. Sąd Rejonowy zważył przy tym, iż zeznania świadek zostały potwierdzone także przez dowody z dokumentów, a to e mail adresowanego do (...) (...) oraz załącznika do zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa w postaci kserokopii owego potwierdzenia odbioru. Rzeczone zeznania są przy tym jasne, spójne i konsekwentne. Oceniane oświadczenia wiedzy nie były przy tym kwestionowane przez żadną ze stron tego procesu. Stąd też Sąd Rejonowy ocenił zeznania A. B. za wiarygodne i przydatne do poczynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych. Natomiast wzgląd na fakt pełnego przyznania oskarżonego, a także bezsporny stan faktyczny niniejszej sprawy sprawił, iż już przy rozpisie tej sprawy zaniechano wzywania świadka na rozprawę i przedmiotowe oświadczenia wiedzy odczytano w toku przewodu sądowego.

Zeznania M. B.

Podobnie Sąd Rejonowy stwierdził, iż wiarygodne są zeznania złożone w toku dochodzenia przez M. B.. Świadek ten jest osobą bezstronną, nie mającą relewantnych powodów dla złożenia fałszywych zeznań. Wskazać należy także, iż wiedza M. B. odnośnie inkryminowanego zdarzenia była limitowana tylko do faktu negacji osobistego odbioru tejże korespondencji. Zeznania świadka M. B. w tym zakresie były w pełni zgodne zarówno z zeznaniami jego matki, a także wyjaśnieniami złożonymi w toku procesu przez oskarżonego. Analiza zeznań M. B. nie ujawniała w tych depozycjach sprzeczności wewnętrznych. Przedmiotowa relacja odpowiada także wymowie pozostałego zebranego w tej sprawie materiału dowodowego. Sąd Rejonowy ocenił przy tym, że owe zeznania były szczere. Świadek nie taił żadnych istotnych informacji. Tym samym brak było argumentów stojących za podważeniem wiarygodności owych zeznań. Zarazem podobnie jak w przypadku A. B. również w odniesieniu do jej syna, stosowne było zaniechanie bezpośredniego przeprowadzenia tego dowodu na rozprawie sądowej z uwagi na bezsporność faktograficzną niniejszej sprawy.

opinia biegłych psychiatrów M. B. oraz H. B.

W ocenie Sądu Rejonowego w pełni przydatna dla poczynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie była opinia biegłych psychiatrów M. B. oraz H. D. tego dowodu na etapie postępowania jurysdykcyjnego było efektem wynikiem przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego, w którym to ujawniono uprzednie leczenie odwykowe A. M.. Powołani biegli w sposób kompletny odpowiedzieli na zadane im przez organ procesowy pytania dotyczące zdrowia psychicznego oskarżonego A. M.. Jednocześnie w toku tego procesu nie ujawniła się żadna okoliczność podważająca kompetencje biegłych do sporządzania tego rodzaju dokumentów procesowych jak również brak było podstaw do powzięcia wątpliwości, co do ich bezstronności w tej sprawie. Sąd nie ma także zastrzeżeń odnośnie obranej przez biegłych metodologii badań oraz zgodności opracowanych przez nich wniosków końcowych z wynikami badania ambulatoryjnego. Co więcej żadna ze stron tego procesu w żaden sposób nie kwestionowała treści zawartych w powyższym dokumencie procesowym. Stąd też Sąd Rejonowy ustalając okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej związanej ze zdrowiem psychicznym oskarżonego oparł się w pełni na opinii sądowo – psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy M. B. i H. B.. Zarazem wnioski tejże opinii w zakresie dłuższego utrzymywania trzeźwości przez oskarżonego były przydatne dla poczynienia w tej sprawie istotnej dla możliwości skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Wywiad środowiskowy

Sąd Rejonowy rozważając możliwość skorzystania w tej sprawie z instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego dopuścił z urzędu dowód z wywiadu środowiskowego na okoliczność ustalenia właściwości, warunków osobistych oskarżonego, a także jego bieżącego funkcjonowania w środowisku lokalnym. Rzeczony dokument został przygotowany przez uprawnioną do tego osobą, zgodnie z metodologią tworzenia tego rodzaju dowodu. Sąd Rejonowy nie ma również zastrzeżeń odnoszących się do warstwy merytorycznej tego dokumentu. W tym zakresie warto uwypuklić, iż kurator zawodowy wskazał, iż aktualnie A. M. od kilku lat nie spożywa alkoholu, co pozytywnie wpłynęło na jego funkcjonowanie w rodzinie oraz środowisku lokalnym. Zebrane przez kuratora dane potwierdziły także ustalenia faktyczne prowadzącego dochodzenie w zakresie odnoszącym się do danych osobo poznawczych. Zarazem niniejszy wywiad z uwagi na ujawnienie w nim leczenia odwykowego A. M. przyczynił się do dopuszczenia w tej sprawie dowodu z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Żadna ze stron tego procesu nie miała przy tym zastrzeżeń co do tego dokumentu, którego wymowa wyraźnie wskazuje na możliwość powzięcia wobec oskarżonego A. M. pozytywnej opinii kryminologicznej.

e mail do (...) w (...) autorstwa A. B., kserokopię podrobionego przez oskarżonego zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji czy też notatkę o oskarżonym, zaświadczenie o stanie majątkowym, (...).

Sąd Rejonowy uznał także za wiarygodne i przydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych także pozostałe dowody dołączone do aktu oskarżenia tj. przede wszystkim e mail do (...) w (...) autorstwa A. B., kserokopię podrobionego przez oskarżonego zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji czy też notatkę o oskarżonym, zaświadczenie o stanie majątkowym, (...). Przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone w sposób przewidziany w obowiązujących przepisach prawa, przez osoby do tego kompetentne. Nadto żadna ze stron procesu w żaden sposób nie podważała zawartych w nich informacji. Stąd też Sąd Rejonowy uznał powyższe dokumenty za wiarygodne i przydatne dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszym procesie.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

I

A. M.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

A. M. został oskarżony o to, że w dniu 28 stycznia 2025 roku w (...), rejonu (...), podrobił dokument w celu użycia za autentyczny, w postaci potwierdzenia odbioru przesyłki listowej zaadresowanej do M. B., poprzez nakreślenie w rubryce daty i podpis odbiorcy podpisu o treści B. oraz daty 28 01 2025 tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k.

Oskarżony A. M. stanął pod zarzutem popełnienia występku stypizowanego w art. 270 § 1 k.k. Zgodnie z tym przepisem rzeczony typ czynu zabronionego popełnia ten kto w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Rzeczony występek jest typem powszechnym tj. brak jest okoliczności indywidualizujących potencjalnego sprawcę. Przedmiotowy tym czynu zabronionego ma również formalny charakter, gdyż do wypełnienia jego znamion nie jest potrzebna żadna relewantna zmiana w otaczającej nas rzeczywistości. Przedmiotem czynności wykonawczej sprawcy w odniesieniu do tego czynu zabronionego jest dokument. Rzeczone pojęcie posiada definicje legalną w polskim systemie prawa karnego, gdzie art. 115 § 14 k.k. dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Natomiast czynność sprawcy musi polegać na podrobieniu w celu użycia za autentyczny, przerobieniu w celu użycia za autentyczny bądź też użycia podrobionego lub przerobionego dokumentu jako autentycznego. Jako podrobienie należy uznać nadanie danemu oświadczeniu, cesze pozoru autentyczności, przerobieniem jest ingerencja w zastany stan faktyczny zmieniająca materialne znaczenia danego oświadczenia, cechy. Jednocześnie należy wskazać, iż z uwagi na dobro prawne chronione za pomocą tego przepisu niezbędne jest aby ów fałsz intelektualny odnosił się do sfery mającej relewantne znaczenie dla wymowy określonego dokumentu. Zarazem z uwagi na wyeksponowaną w tym przepisie konieczność aby sprawca działał w celu użycia dokumentu jako autentyczny, oczywistym jest, że przedmiotowego przestępstwa można dopuścić się tylko i wyłącznie w zamiarze bezpośrednim – kierunkowym.

Przekładając owe wskazania natury teoretyczno – prawnej na okoliczności niniejszej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że A. M. wypełnił znamiona zarzucanego mu występku. Mianowicie A. M. swoją aktywność odnosił do zwrotnego potwierdzenia doręczenia dokumentu. Rzeczony nośnik stanowił prawne potwierdzenia faktu doręczenia korespondencji. Okoliczność ta miała znaczenie prawne w kontekście chociażby uregulowań zawartych w ustawie o obronie ojczyzny. Kolejno w świetle ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, iż oskarżony własnoręcznie dokonał podpisu B. i daty rzekomego odbioru tej korespondencji, czym wypełnił on znamię podrobienia dokumentu. W ten sposób A. M. dopuścił się fałszu intelektualnego odnoszącego się do rzekomego odbioru przez adresata tej przesyłki. Niewątpliwie oskarżony miał pełną świadomość znaczenia swojego czynu i chciał go dokonać, przez co działał on w zamiarze kierunkowym użycia za autentyczny, co zostało przy tym udowodnione całkowicie poprzez jego późniejszą postawę ogniskującą się w użyciu tak podrobionego dokumentu poprzez jego przedłożenie przełożonym jako dowód doręczenia owej korespondencji. Jedynie na marginesie warto zaznaczyć, iż ów czyn polegający na użyciu tego podrobionego dokumentu stanowił czyn współukarany następczy względem wcześniejszego podrobienia podpisu M. B.. Toteż Sąd Rejonowy w pełni zaaprobował twierdzenie zawarte w akcie oskarżenia, iż inkryminowany czyn wypełniał znamiona występku stypizowanego w art. 270 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy ocenił, iż czyn oskarżonego A. M. był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. W tym zakresie warto wskazać, iż oskarżony działał jako przedstawiciel organu samorządu lokalnego. Następnie wskazać należy, iż oskarżony miał wiedzę o znaczeniu doręczanej korespondencji, która miała dotyczyć kwalifikacji wojskowej. Tym samym inkryminowane działanie A. M. mogłoby doprowadzić do daleko idących konsekwencji, w sytuacji gdyby M. B. nie otrzymał faktycznie owego listu, a właściwa jednostka wojskowa byłaby przeświadczona o doręczeniu rzeczonej korespondencji. Okoliczności te sprzeciwiały się możliwości przyjęcia, iż stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znikomy. Oczywiście należy również w tym zakresie uwzględnić fakt, iż oskarżony mimo wszystko pozostawił ową korespondencje w skrzynce na listy, przez co domniemywał, iż adresat wejdzie w jej posiadanie. Do tego w realiach tej sprawy należy uwzględnić, iż oskarżony wcześniej kilkukrotnie próbował właściwie doręczyć tę przesyłkę, a jego działanie było motywowane pośpiechem związanym z chęcią wykonania innych obowiązków służbowych. Tym samym nie sposób argumentować, iż przypisane A. M. zachowanie miałoby być w znacznym stopniu społecznie szkodliwe, to jest w stopniu uniemożliwiającym zastosowanie wobec A. M. instytucji warunkowego umorzenia postępowania.

Sąd Rejonowy ocenił także, iż A. M. można postawić relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. Oskarżony A. M. jest osobą w sile wieku, prawidłowo rozwiniętą społecznie. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, iż nie posiadał on wiedzy o rzeczonej normie postępowania. Kolejno w świetle opinii sądowo – psychiatrycznej należało stwierdzić, iż oskarżony posiadał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem. Nie można przy tym zasadnie argumentować, iż oskarżony działał w stanie wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Jednocześnie stopień winy oskarżonego zmniejszają nieco jego wcześniejsze próby doręczenia tej korespondencji, pośpiech związany z nawałem pracy, a także fakt pozostawienia tego listu w skrzynce pocztowej, co finalnie doprowadziło do zaznajomienia M. B. z treścią nieudolnie doręczanego mu listu. Ogół powyższych okoliczności pozwolił stwierdzić, iż czyn oskarżonego był zawiniony, jednakże ów stopień winy nie był znaczny w rozumieniu art. 66 § 1 k.k.

W związku z powyższym Sąd Rejonowy stwierdził, że A. M. przypisanym mu czynem dopuścił się występku stypizowanego w art. 270 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy ocenił jednakowoż, iż w realiach niniejszej sprawy zostały spełnione warunki pozwalające na obdarzenie oskarżonego A. M. dobrodziejstwem warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Po pierwsze czyn przypisany oskarżonemu jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5.

Po drugie oskarżony A. M. jest osobą niekaraną za przestępstwa umyślne. Stwierdzenie to stoi formalnie w sprzeczności z zapisem zawartym w karcie karnej, jednakże jest to sprzeczność o charakterze pozornym z uwagi na brak koniecznego w tym przypadku wykreślenia tego wpisu z uwagi na zatarcie skazania. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w N. w sprawie II K 804/16 przypisano A. M. występek z art. 178a § 1 k.k., za który wymierzono karę ograniczenia wolności. Było to jedyne skazanie A. M.. Okoliczność tę należy zestawić z treścią art. 107 § 4 k.k. wedle którego skazanie na karę ograniczenia wolności podlega zatarciu po okresie 3 lat od wykonania kary. Przedmiotową karę A. M. wykonał 30 września 2017 roku. Tym samym rzeczone skazanie uległo zatarciu już 1 października 2020 roku. W realiach tej sprawy nie doszło do przedłużenia terminu zatarcia skazania z uwagi na treść art. 107 § 6 k.k. W tym zakresie należy wskazać, iż A. M. orzeczony tym wyrokiem świadczenie pieniężne uiścił już 29 maja 2018 roku. Natomiast w odniesieniu do zakazu prowadzenia pojazdów należy wskazać, iż okres biegu tego zakazu rozpoczął się de facto od czasu zatrzymania jego prawa jazdy, co miało miejsce 20 maja 2016 roku. Tym samym trzy lata funkcjonowania owego zakazu upłynęły w maju 2019 roku. Rzeczony okres został bowiem zaliczony na poczet tego środka karnego, a A. M. w tym czasie nie był pozbawiony wolności. W tej mierze fakt braku odpowiedniej wzmianki w karcie karnej nie jest efektem braku wykonania tego środka karnego, lecz błędną uprzednią praktyką odnoszącą się do dokonywania tego rodzaju wpisów w krk. Okoliczność ta odnosi się także do wykonanego w tej sprawie środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości. Tym samym należało przyjąć, iż w świetle prawa A. M. jest osobą niekaraną i jako taką zdatną do skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania

Po trzecie należy wskazać, iż czyn ten nie charakteryzował się znacznym stopniem winy oskarżonego oraz znacznym stopniem społecznej szkodliwości. W tym miejscu należy poczynić uwagę, iż ustawodawca w art. 66 § 1 k.k. wskazał, iż warunkowemu umorzeniu postępowania karnego przeciwstawia się stwierdzenie, iż czyn przypisany sprawcy charakteryzował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Owego wymogu nie można sprowadzić do konkluzji, iż tylko czynu nieznacznie społeczne szkodliwie i nieznacznie zawinione mogą być podstawą do warunkowego umorzenia postępowania karnego. Mianowicie pomiędzy znacznym stopniem społecznej szkodliwości czy winy, a stopniem nieznacznym istnieje cała gama stanów faktycznych, których to karygodności czy zawinienie plasuje się na średnim poziomie. Prawidłowa wykładnia art. 66 § 1 k.k. pozwala w takich sytuacjach na obdarzenie sprawcy dobrodziejstwem warunkowego umorzenia postępowania. W ocenie Sądu Rejonowego nie można w tej sprawie twierdzić, aby stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu przypisanego A. M. był znaczny, a przez to uniemożliwiający zastosowanie tego elementu probacji karnej. W tym zakresie celowym jest całkowite odwołanie się do argumentacji odnoszącej się do oceny stopnia winy i społecznej szkodliwości zawartej w powyższej części uzasadnienia wyroku

Finalnie właściwości i warunki osobiste oskarżonego A. M. dają rękojmie do przyjęcia iż inkryminowane zachowanie stanowiło zaledwie incydent w życiu oskarżonego. Nie sposób jest twierdzić, iż A. M. jest osoba zdemoralizowaną. Przeciwnie jak wynika z przeprowadzonego w tym postępowaniu wywiadu środowiskowego oskarżony w sposób właściwy wywiązuje się ze swoich funkcji społecznych i rodzinnych. A. M. posiada stałe zatrudnienie. Oskarżony prowadzi ustabilizowane życie rodzinne. Z uzyskanych w toku przewodu sądowego informacji wynika także, iż A. M. od kilku lat utrzymuje trzeźwość, co z pewnością redukuje prawdopodobieństwo popełnienia przez niego nowego przestępstwa. Do tego A. M. nie obraca się w środowisku kryminogennym. Tym samym należy przyjąć, iż przypisane oskarżonemu działanie nie było wyrazem jego stałej postawy życiowej obliczonej na naruszanie porządku prawnego. Równocześnie biorąc pod uwagę jego wiek i właściwości osobiste wymierzenie oskarżonemu kary nie jest konieczne, aby zrealizować funkcje prewencyjną tego postępowania. Wypada także nadmienić, iż oskarżony odczuł już dolegliwość związaną z tym przestępstwem poprzez stosowne konsekwencje w zakładzie pracy. Tym samym A. M. w ocenie Sądu Rejonowego zasłużył na dobrodziejstwo warunkowego umorzenia postępowania karnego.

To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku stwierdził, iż rozwiązaniem niniejszej sprawy najpełniej uwzględniającym wagę przypisanego A. M. czynu, jego stopnia zawinienia, a także okoliczności i warunków osobistych będzie warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu . W opinii Sądu Rejonowego dla weryfikacji powziętej powyżej pozytywnej prognozy kryminologicznej niezbędne będzie usankcjonowanie 2 letniego okresu próby, kiedy to postawa oskarżonego A. M. w kontekście przestrzegania przez niego porządku prawnego winna być przedmiotem szczególnych starań organów postępowania wykonawczego

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Do dyspozycji Sądu nie przekazano inkryminowanego potwierdzenia odbioru korespondencji w związku z tym nie orzeczono przepadku tego przedmiotu. Zważyć należy, iż po przekazaniu tego dowodu istnieje możliwość orzeczenia tego przepadku w trybie art. 420 k.p.k.

Przypisane oskarżonemu zachowanie nie wygenerowało żadnej szkody majątkowej, stąd też brak podstaw orzeczenia stosowanego orzeczenia o charakterze kompensacyjno - probacyjnym

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Mając na uwadze udzieloną oskarżonemu obronę z urzędu w trakcie postępowania jurysdykcyjnego i oświadczenie o braku poniesienia kosztów obrony przez oskarżonego w żadnej części, Sąd Rejonowy przyznał obrońcy oskarżonego adwokat J. G. stosowne wynagrodzenie. Przy ustalaniu tej kwoty Sąd opierał się na stawkach określonych w aktualnym rozporządzeniu dotyczącym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez adwokatów z urzędu. W tym kontekście należy zaznaczyć, że obrońca reprezentowała M. Z. jedynie podczas rozprawy głównej, a postępowanie jurysdykcyjne przed Sądem I instancji zostało zakończone po jednym terminie rozprawy głównej. W związku z tym w punkcie II wyroku Sąd przyznał adwokat J. G. kwotę 1033,20 złotych tytułem nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu A. M. z urzędu w trakcie dotychczasowego procesu karnego.

III

Z uwagi na fakt, iż oskarżony dopuścił się czynu umyślnego stosownym było obciążenie oskarżonego kosztami procesu na zasadzie określonej w art. 627 k.p.k. w zw. z art. 629 k.p.k. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż oskarżony posiada stabilne zatrudnienie. Tego samego rodzaju stwierdzenie można przypisać również w stosunku do jego małżonki. Tym samym nie sposób jest twierdzić, iż poniesienie przez niego tego rodzaju wydatków spowoduje niemożność utrzymania siebie bądź osób najbliższych. Na koszty tego procesu złożyła się opłata od warunkowego umorzenia postępowania 60 złotych, a także wydatki tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa związane z przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów, wywiadu środowiskowego, koszty ustanowienia obrońcy z urzędu, ryczałtu za doręczenia oraz pobór kart karnych. W związku z powyższym w punkcie III uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego A. M. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 1866,65 złotych tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Podpis