sygn. VI GC 433/24 10 października 2025 Sąd Rejonowy w Gdyni

Wyrok z 10 października 2025, sygn. VI GC 433/24

Data orzeczenia 10 października 2025

Sąd Sąd Rejonowy w Gdyni

Wydział VI Wydział Gospodarczy

Przewodniczący Sędzia Justyna Supińska

Tagi

#Sąd Rejonowy w Gdyni #VI Wydział Gospodarczy #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 100 kpc art. 108 kpc art. 162 kpc art. 235 kpc art. 361 kc art. 363 kc art. 481 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)

art. 822 kc

Sygn. akt VI GC 433/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 10 października 2025 roku w Gdyni

na rozprawie

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa Firma (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S.

przeciwko (...) spółka akcyjna V. (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego (...) spółka akcyjna V. (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda Firma (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S. kwotę 6 700 złotych (sześć tysięcy siedemset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 09 listopada 2021 roku do dnia zapłaty;

II. w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III. zasądza od pozwanego (...) spółka akcyjna V. (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda Firma (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S. kwotę 2 851,56 złotych (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt jeden złotych pięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 433/24

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 27 grudnia 2023 roku powód Firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w S. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółka akcyjna V. (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 9 923,47 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 09 listopada 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem odszkodowania za zniszczenie torebki marki L. V. znajdującej się w pojeździe marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w czasie kolizji tego pojazdu z innym pojazdem, za którego kierowcę (jako sprawcę szkody) odpowiedzialność gwarancyjną ponosił pozwany ubezpieczyciel.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w dniu 11 marca 2024 roku w sprawie o sygn. akt VI GNc 8/24 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka akcyjna V. (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. domagał się oddalenia powództwa podnosząc, że powód nie posiada legitymacji procesowej, gdyż właścicielem przedmiotowej torebki jest A. T., zaś fakt, że za torebkę zapłacono firmową kartą kredytową, nie jest równoznaczny z tym, że kupione przedmioty są własnością podmiotu, który za nie zapłacił. Nadto pozwany zarzucił, że powód nie udowodnił, aby do uszkodzenia spornej torebki doszło na skutek zdarzenia z dnia 09 sierpnia 2021 roku oraz wysokości szkody.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w S. prowadzi działalność gospodarczą m. in. w zakresie sprzedaży maszyn budowlanych o dużej wartości. Zawarcie takich umów często poprzedzone jest spotkaniami i negocjacjami prowadzonymi z klientami także spoza granic kraju, co wiązało się z dużymi nakładami m. in. na fundusz reprezentacyjny, stąd też m. in. zakupy ubrań i akcesoriów (np. torebki, walizki) użytkowanych przez osoby reprezentujące na takich spotkaniach Firma (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową z siedzibą w S. dokonywane były na rachunek tego podmiotu. Spółka ta pozostawała jednak ich właścicielem.

zeznania świadka A. C. – protokół rozprawy z dnia 22 stycznia 2025 roku, k. 121-123 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:02:02-00:19:46), zeznania prezesa zarządu komplementariusza powoda P. C. – protokół rozprawy z dnia 22 stycznia 2025 roku, k. 121-123 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:19:46-00:32:58)

W dniu 17 sierpnia 2017 roku w B. A. T. (obecnie: C.) w imieniu B. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. (obecnie: Firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w S.) nabyła na rzecz tej spółki torebkę i okulary marki L. V. za łączną kwotę 2 160 euro dokonując zapłaty kartą płatniczą tego podmiotu. Przedmioty te zostały oddane do używania A. C. pełniącej funkcję dyrektora finansowego w ramach funduszu reprezentacyjnego Firma (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S..

Cena torebki marki L. V. wynosiła 1 670 euro.

W dniu 09 sierpnia 2021 roku doszło do zdarzenia, w którym kierowca pojazdu marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) najechał na tył pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do (...). (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W..

Sprawca kolizji posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej związane z ruchem tego pojazdu w (...) spółka akcyjna V. (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W..

W chwili zdarzenia uszkodzonym pojazdem marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) podróżował P. C. – prezes zarządu Firma (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S. i A. C., którzy wracali z Rumunii. W pojeździe tym z tyłu znajdował się motocykl oraz skrzynki narzędziowe i kanistry, a także bagaże podróżujących, w tym torebka marki L. V. stanowiąca własność Firma (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S., a z której korzystała A. C.. W torebce tej zaś znajdowała się m. in. butelka z perfumami.

Na skutek kolizji uszkodzeniu uległ tył pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz z systemem otwierania tylnych drzwi, stąd też na miejscu zdarzenia nie udało się ich otworzyć.

Uszkodzone tylne drzwi pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) otwarto w czasie oględzin, w obecności rzeczoznawcy (...) spółka akcyjna V. (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W.. Dopiero wówczas udokumentowano uszkodzenia przedmiotów, które w czasie kolizji znajdowały się wewnątrz tylnej części pojazdu, w tym torebki marki L. V., na którą wylały się – z rozbitej w trakcie zderzenia butelki – perfumy powodując miejscowe uszkodzenia materiału, z którego została wykonana.

Rzeczoznawca (...) spółka akcyjna V. (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. sporządził rozliczenie szkody w mieniu ruchomym uszkodzonym w wyniku kolizji z dnia 09 sierpnia 2021 roku ustalając m. in. wartość zniszczonej torebki marki L. V. na kwotę 6 105,52 złotych.

Decyzją z dnia 25 października 2021 roku (...) spółka akcyjna V. (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. przyznał odszkodowanie za zniszczony pojazd marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w kwocie 12 765 złotych netto i odmówił wypłaty odszkodowania za torebkę marki L. V. z uwagi na brak wykazania, że torebka ta znajdowała się w pojeździe w chwili zdarzenia.

decyzja – k. 32-35, 63 akt, odwołanie – k. 36v-37, 63 akt, pismo – k. 38-39, 63 akt, potwierdzenie zgłoszenia szkody – k. 21, 63 akt, informacja o kosztach naprawy pojazdu – k. 23, 63 akt, kosztorys – k. 24-28, 63 akt

Wartość rynkowa torebki marki L. V. przed zdarzeniem z dnia 09 sierpnia 2021 roku wynosiła 6 700 złotych, natomiast zakres i rodzaj uszkodzeń zaistniałych w niej wskutek kolizji spowodował, że jej wartość rynkowa po zdarzeniu z dnia 09 sierpnia 2021 roku wynosiła 0 złotych, zaś naprawa uszkodzeń nie jest możliwa.

opinia biegłego sądowego P. R. – k.164-183 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną oraz na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów i fotografii przedłożonych przez strony w toku postępowania oraz znajdujących się w aktach szkody, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

Sąd ustalił stan faktyczny opierając się także na zeznaniach A. C. i przedstawiciela powoda w poniższej wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zeznań świadka A. C., to Sąd dał im wiarę w całości jako logicznym i spójnym i oparł się na nich w szczególności ustalając, że sporna torebka marki L. V. była własnością powoda, z której świadek korzystała na co dzień, jak też, że w chwili kolizji znajdowała się ona (torebka) w uszkodzonym pojeździe marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Świadek wskazała również, że torebka ta znajdowała się w pojeździe w pojemniku, transporterze, przy czym w związku z kolizją wypadła z niego. Wewnątrz torebki natomiast znajdowały się użytkowane przez świadka perfumy, a butelka je zawierająca w chwili uderzenia zbiła się i rozlała w torebce prowadząc do jej uszkodzenia.

Zeznania prezesa zarządu komplementariusza powoda P. C. Sąd także uznał za wiarygodne w całości jako spójne i logiczne i w oparciu o nie ustalił dodatkowo, że z uwagi na spotkania z klientami, nierzadko ludźmi zamożnymi, zarówno ubrania, jak i akcesoria użytkowe dla osób reprezentujących powodową spółkę w trakcie spotkań biznesowych, a do takich osób należał m. in. świadek, kupowane były za środki należące do powodowej spółki, przy czym to ona pozostawała właścicielem tychże przedmiotów.

Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że po przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka i przesłuchania powoda, pozwany (reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika) nie zakwestionował w żaden sposób treści tych zeznań, nie przedstawił też żadnego dowodu przeciwnego ani nie podniósł żadnego twierdzenia podającego w wątpliwość ich zeznania w tym zakresie.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 roku Sąd na podstawie art. 235²§ 1 pkt 4 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania pozwanego, albowiem osoby uprawnione do jego reprezentowania, mimo prawidłowego wezwania, nie stawiły się i nie usprawiedliwiły swojej nieobecności (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą czynność procesową Sądu).

W kontekście podniesionych zarzutów istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie miał również przeprowadzony w niniejszym postępowaniu dowód z opinii biegłego sądowego w dziedzinie wyceny ruchomości. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego została sporządzona wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, poza tym jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera ona również wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków. Nie była ona również w żadnym zakresie kwestionowana przez strony, toteż Sąd – jako, że również nie znalazł podstaw do zdezawuowania jej wartości i mocy dowodowej – oparł się na niej dokonując rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie i ustalając, że wartość rynkowa torebki marki L. V. przed zdarzeniem z dnia 09 sierpnia 2021 roku wynosiła 6 700 złotych, natomiast zakres i rodzaj uszkodzeń zaistniałych w niej wskutek kolizji spowodował, że po tym zdarzeniu pozostawała bez wartości. Sąd miał przy tym na uwadze, że biegły sądowy wskazał, że rozlanie się perfum doprowadziło do reakcji z powłoką z polichlorku winylu, czego skutkiem był proces łuszczenia się powłoki, a co jest równoznaczne z uszkodzeniem nadrukowanego monogramu, przy czym nie ma możliwości zatrzymania tego procesu, jak i naprawy już zaistniałych uszkodzeń.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód Firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w S. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółka akcyjna V. (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 9 923,47 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 09 listopada 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem odszkodowania za zniszczenie torebki marki L. V. znajdującej się w pojeździe marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w czasie kolizji tego pojazdu z innym pojazdem, za którego kierowcę (jako sprawcę szkody) odpowiedzialność gwarancyjną ponosił pozwany ubezpieczyciel.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka akcyjna V. (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. podnosił, że powód nie posiada legitymacji procesowej, gdyż właścicielem przedmiotowej torebki jest A. T., zaś fakt, że za torebkę zapłacono firmową kartą kredytową, nie jest równoznaczny z tym, że kupione przedmioty są własnością podmiotu, który za nie zapłacił. Nadto pozwany zarzucił, że powód nie udowodnił, aby do uszkodzenia spornej torebki doszło na skutek zdarzenia z dnia 09 sierpnia 2021 roku oraz wysokości szkody.

Zgodnie z treścią art. 822 § 1 i § 4 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Przedmiotem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej jest odpowiedzialność ubezpieczającego za szkody wyrządzone osobom trzecim. Jest to więc ubezpieczenie jego odpowiedzialności za wyrządzenie szkody opartej na zasadzie winy lub na zasadzie ryzyka. Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej sięga tak daleko, jak odpowiedzialność cywilna ubezpieczającego, a wysokość świadczeń ubezpieczyciela z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej jest determinowana wysokością zobowiązań odszkodowawczych ubezpieczającego. W związku z tym odpowiedzialność odszkodowawcza ubezpieczyciela jest taka, do jakiej zobowiązany byłby sprawca szkody, gdyby to od niego powód domagał się naprawienia szkody.

Natomiast stosownie do art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła. W myśl § 2 niniejszego przepisu, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody nie wyrządzono. Przepis art. 361 § 2 k.c. statuuje zatem zasadę pełnego odszkodowania. Podstawową funkcją odszkodowania jest bowiem kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może ono jednak przewyższać wysokości faktycznie poniesionej szkody. Jednocześnie naprawieniu podlega jedynie taka szkoda, która pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Oceny, czy poniesienie określonych kosztów mieści się w ramach szkody i normalnego związku przyczynowego, należy dokonywać na podstawie indywidualnej sytuacji poszkodowanego i konkretnych okoliczności sprawy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu braku legitymacji procesowej powoda, to wskazać należy, że nie był to zarzut zasadny.

Posiadanie przez strony legitymacji w procesie jest przesłanką zasadniczą, od której istnienia uzależniona jest możliwość uwzględnienia powództwa, a jej brak, zarówno w postaci czynnej, jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo. Sąd bierze ją zaś pod uwagę z urzędu na każdym etapie postępowania. Jest ona instytucją prawa materialnego i oznacza uprawnienie do poszukiwania ochrony prawnej w konkretnej sprawie, przy czym literatura przedmiotu rozróżnia legitymację procesową czynną i bierną. Pierwsza z nich dotyczy strony powodowej i oznacza uprawnienie do wszczęcia i prowadzenia procesu, druga zaś dotyczy strony pozwanej i uzasadnia występowanie w procesie w charakterze pozwanego. Legitymacja procesowa jest więc uprawnieniem konkretnego podmiotu (legitymacja czynna) do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu oznaczonemu podmiotowi (legitymacja bierna), które znajduje oparcie bądź w określonym stosunku materialnoprawnym łączącym owe strony bądź w ustawie (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2010 roku, sygn. akt II CSK 323/09 oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 stycznia 2013 roku, sygn. akt V ACa 1009/12).

Nie ulega wątpliwości, że poszkodowanym jest podmiot, w którego sferze majątkowej nastąpiło zmniejszenie aktywów lub powstanie straty. W wyniku kolizji drogowej z dnia 09 sierpnia 2021 roku, za którą odpowiadał sprawca ubezpieczony u pozwanego, doszło do uszkodzenia pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należącego do (...). (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W.. Jednocześnie, jak wynikało z zeznań przedstawiciela powoda i świadka A. C., w chwili zdarzenia w uszkodzonym pojeździe z tyłu znajdował się motocykl oraz skrzynki narzędziowe i kanistry, a także bagaże podróżujących, w tym torebka marki L. V. stanowiąca własność powoda. Nie było zatem wątpliwości, że poszkodowanym – w związku z uszkodzeniem torebki w przedmiotowej kolizji – jest powód jako jej właściciel, świadek A. C. była jedynie osobą, która z torebki tej korzystała, zaś ten fakt – że sporną torebkę użytkowała A. C. – nie zmienia charakteru uszczuplenia, które nastąpiło w majątku powoda, a nie użytkownika, a co przesądzało o posiadaniu przez powoda jako właściciela uszkodzonej torebki uprawnienia do domagania się odszkodowania za jej zniszczenie od pozwanego jako ubezpieczyciela sprawcy szkody. Jednocześnie pozwany nie zaoferował żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że doszło do przeniesienia własności torebki z powoda na świadka A. C..

Przechodząc natomiast do kolejnego zagadnienia, a mianowicie związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem z dnia 09 sierpnia 2021 roku a szkodą w majątku powoda, to wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

W tym zakresie w ocenie Sądu powód zdołał wykazać, że zniszczenie torebki marki L. V. należącej do powoda pozostawało w normalnym związku przyczynowo – skutkowym z kolizją pojazdów marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...), jaka miała miejsce w dniu 09 sierpnia 2021 roku. Jak wynikało bowiem z przeprowadzonych w sprawie dowodów, uszkodzone tylne drzwi pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) otwarto dopiero w czasie oględzin, w obecności rzeczoznawcy pozwanego i dopiero wówczas stało się możliwe udokumentowanie uszkodzenia przedmiotów, które w czasie kolizji znajdowały się wewnątrz tylnej części pojazdu, w tym właśnie torebki marki L. V., na którą wylały się – z rozbitej w trakcie zderzenia butelki – perfumy powodując miejscowe uszkodzenia materiału, z którego została wykonana. Zdaniem Sądu w świetle uznanych za wiarygodne zeznań świadka i przedstawiciela powoda związek przyczynowy między uszkodzeniem torebki powoda a kolizją nie budzi wątpliwości – gdyby bowiem nie uderzenie pojazdu sprawcy w tył pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...), nie doszłoby do stłuczenia znajdującej się w torebce butelki z perfumami, ich wylania się, a w konsekwencji uszkodzenia materiału, z jakiego torebka była wykonana. Konstatacja ta pozostaje zasadna mimo tego, że w notatce ze zdarzenia sporządzonej przez funkcjonariuszy Policji nie wskazano przedmiotowej torebki jako rzeczy, która została uszkodzona w wyniku zaistniałej kolizji. Oczywistym jest, że w takiej sytuacji – bezpośrednio po kolizji, na miejscu zdarzenia, możliwość uszkodzenia mienia znajdującego się w środku pojazdu nie jest osią zainteresowania poszkodowanych, a czasem – gdy tak, jak w niniejszej sprawie wskutek uszkodzenia nie można było otworzyć drzwi pojazdu – pozostaje niemożliwe do ustalenia na tym etapie zdarzenia.

Odnosząc się zaś do wysokości szkody podkreślić należy, iż podstawowe znaczenie dla ustalenia wysokości szkody, a tym samym zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, miał – jak już wskazano w powyższej części uzasadnienia – art. 361 § 2 k.c. ustanawiający zasadę pełnej kompensacji szkody oraz art. 363 § 1 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru dokonanego przez poszkodowanego, poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej bądź przywrócenie stanu poprzedniego.

Jak wynikało przy tym z opinii biegłego sądowego P. R. wartość rynkowa torebki L. V. przed zdarzeniem z dnia 09 sierpnia 2021 roku wyniosła 6 700 złotych, natomiast zakres i rodzaj uszkodzeń spowodował, że wartość rynkowa tej torebki po zdarzeniu z dnia 09 sierpnia 2021 roku wynosiła 0 złotych. Powyższe przesądzało zatem o tym, że powód w związku z uszkodzeniem spornej torebki wskutek kolizji z dnia 09 sierpnia 2021 roku poniósł szkodę w kwocie 6 700 złotych i w tym zakresie roszczenie powoda było zasadne.

Uwzględniając całokształt powyższych rozważań Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 822 k.c. w zw. z art. 34 i art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 367) w zw. z art. 361 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zasadził od pozwanego (...) spółka akcyjna V. (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda Firma (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S. kwotę 6 700 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 09 listopada 2021 roku do dnia zapłaty.

W punkcie drugim wyroku Sąd na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 6 k.c. a contrario powództwo w pozostałym zakresie oddalił.

O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie trzecim wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną w art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c.

W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 67,52%, a pozwany w 32,48%. Koszty poniesione przez powoda wyniosły 5 089,16 złotych (opłata sądowa od pozwu – 500 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 1 800 złotych i wykorzystana zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w kwocie 2 789,16 złotych). Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły 1 800 złotych (koszty zastępstwa procesowego).

Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 3 436,20 złotych (67,52% z kwoty 5 089,16 złotych), zaś pozwanemu – w kwocie 584,64 złotych (32,48% z kwoty 1 800 złotych). Po skompensowaniu obu powyższych kwot pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 2 851,56 złotych, którą Sąd zasądził na jego rzecz w punkcie trzecim wyroku (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty).

Na marginesie jedynie wskazać należy, że zarządzeniem z dnia 10 października 2025 roku zarządzono zwrócić powodowi, po uprawomocnieniu się wyroku, kwotę 210,84 złotych tytułem zwrotu niewykorzystanej części zaliczki.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

3. (...)

4. (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 23 października 2025 roku