Wyrok z 21 października 2025, sygn. II K 471/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 471/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

B. Ś.

W dniu 15 października 2024 roku w P. kierując na drodze publicznej samochodem osobowym marki V. (...) nr rej. (...) nie dostosował się do wydanego przez funkcjonariuszy Policji poruszających się pojazdem służbowym, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu, nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu, po czym kontynuował jazdę

- tj. czyn z art. 178b k.k.

2.

B. Ś.

W dniu 15 października 2024 roku na drodze publicznej pomiędzy P. a K. będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 9 marca 2022 roku, sygn. akt, II K 541/21 za czyn z art. 178a § 1 i 4 k.k., na podstawie którego orzeczono dożywotni zakaz prowadzenia mechanicznych, kierował w stanie nietrzeźwości określonym w wyniku badania A. na 1,03 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu samochodem osobowym marki V. (...) nr rej, (...)

- tj. czyn z art. 244 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 9 marca 2022 roku, sygn. akt II K 541/21 B. Ś. został skazany za czyn z art. 178a § 1 i 4 k.k. i orzeczono wobec niego dożywotni zakaz prowadzenia mechanicznych.

- odpis wyroku II K 541/21

73

W dniu 15 października 2024 r., B. Ś. pił alkohol. Po spożyciu w nocy dwóch butelek wódki postanowił pojechać ze swojego miejsca zamieszkania w K. na (...) w P., aby nabyć więcej alkoholu. Przejechał wówczas w jedną stronę ok. 6 km, kierując na drodze publicznej samochodem osobowym marki V. (...) nr rej. (...).

O godz. 15:00 w P. na punkcie kontrolnym stał radiowóz z funkcjonariuszami Policji: st. post. D. T. (1) i sierż. szt. R. K.. W pewnym momencie podszedł do nich pracownik stacji (...) i poinformował, że na stacji jest osoba, od której wyczuł alkohol i że zatankowała i właśnie odjeżdża ze stacji pojazdem V. (...). Funkcjonariusze natychmiast ruszyli za tym pojazdem oznakowanym radiowozem i dali sygnały do zatrzymania się dźwiękowe i błyskowe. Oskarżony przyspieszył i zaczął się oddalać, więc zaczęli pościg. Cały czas trzymali się jego pojazdu, były momenty, że się z nim zrównali, był moment że oskarżony jechał poboczem, a policjanci jezdnią, ale B. Ś. w ogóle na nic nie reagował, chciał kilkukrotnie zepchnąć radiowóz z drogi. Między pojazdami nie doszło do kontaktu. Po pościgu, który trwał ok. 5 minut i przejechaniu ok. 5-7 km dotarli do K., gdzie oskarżony obecnie mieszkał i zatrzymał się, wysiadł z samochodu i zaczął uciekać w kierunku swojego domu. Przed drzwiami policjanci go obezwładnili i założyli kajdanki. Badanie wykazało, że B. Ś. kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości określonym w wyniku badania A. o godz. 15:11 na 1,03 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (drugie badanie o godz. 15:25 – 1,09 mg/l).

- wyjaśnienia

oskarżonego,

- notatki urzędowe

- zeznania świadka

D. T. (1)

- zeznania świadka

R. K.

- protokół zatrzymania

- prot. użycia A.

19-20, 100v

1-2

123-123v

139-139v

3

7-8, 9-10

B. Ś. lat 39, żonaty, na utrzymaniu 4 dzieci w wieku od 13 lat do 2 lat, wykształcenie średnie, technik rolnik, zatrudniony w firmie (...) – ślusarz-spawacz, z wynagrodzeniem równym najniższej krajowej, z nadgodzinami ok. 5000zl netto, właściciel nieruchomości zabudowanej budynkiem z hipoteką o wartości ok. 250000 zł., samochodu V. (...) rok prod. 1990, o wartości ok. 3500 zł, 5-krotnie karany sądownie (z art. 178a § 1 k.k., art. 244, 178a § 4 k.k.), nie leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Wielokrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego. Przebywał już dwukrotnie w zakładzie karnym. W 2020 r. jeden raz i po popełnieniu czynu konsultował się z terapeutą uzależnień.

- wyjaśnienia

oskarżonego

- karty karne

- umowa o pracę

- informacja i zaświad.

- odpisy wyroków

- protokół oględzin

- materiał poglądowy

- zawiad. o wpisie

19, 100

49-50,

121-122,

132-134

107

108-109

70-74, 83

13-14

29-37

95-96

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Wyjaśnienia oskarżonego

Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Wnosił o dobrowolne poddanie się jak najłagodniejszej karze. Twierdził, że wypił alkohol, gdyż jego żona jest w ciąży albo że cieszył się z ukończonego remontu. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego nie zatrzymał się do kontroli policyjnej i uciekał. Wiedział, że ma orzeczony dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, albowiem były one logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym.

1.

Zeznania świadków D. T. i R. K.

Zeznania tych świadków Sąd ocenił jako wiarygodne. Zeznania są ze sobą zbieżne i złożone zostały przez osoby obce dla oskarżonego, niezainteresowane wynikiem procesu. Z depozycji interweniujących policjantów wynikał nie tylko wyjątkowo wysoki poziom determinacji oskarżonego w ucieczce, ale także okoliczność, że usiłował on zepchnąć radiowóz z drogi. Nie pozostawiała też żadnych wątpliwości okoliczność, że oskarżony miał świadomość wydanych wobec niego poleceń do zatrzymania pojazdu przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych.

1.

- dokumenty (zaświadczenia, informacje urzędowe, odpisy wyroków,)

I..

- Dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych nie budzą wątpliwości, co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Nadto zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, przy zachowaniu wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślić również należy, że żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania prawdziwości, ani wiarygodności żadnego z dokumentów ujawnionych w toku rozprawy.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia

dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt

1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-

-

-

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Oskarżony

3.1. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

zgodna z zarzutem

I i IV

B. Ś.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 178b k.k. kto, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymuje niezwłocznie pojazdu i kontynuuje jazdę podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że oskarżony nie zatrzymał się do kontroli wbrew poleceniom wydawanym mu przez funkcjonariuszy przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych nie tylko niezwłocznie, ale usiłował uciec funkcjonariuszom przez kilka kilometrów, pędząc z nadmierną prędkością z P. do K.. Swoim zachowaniem stworzył realne niebezpieczeństwo nie tylko dla uczestniczących w pościgu policjantów, próbując zepchnąć radiowóz z jezdni, ale też dla innych potencjalnych użytkowników drogi. Oskarżony doskonale wiedział, że ściga go policja i nie zatrzymał się, a także dalej uciekał celowo, usiłując uniknąć odpowiedzialności za kolejne prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości.

Ponadto zgodnie z art. 178 § 1 k.k. kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Zgodnie z § 4 w/w przepisu jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Oskarżony kierował samochodem na drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym o godz. 15:11 - 1,03 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 9 marca 2022 r. o sygn. akt II K 541/22 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz nie zastosował się do obowiązującego wobec niego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

3.2. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3. Warunkowe umorzenie
postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE
I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.

I i IV

I IV

Wymierzając oskarżonemu kary za przypisane mu w wyroku czyny z art. 178b k.k. oraz art. 178a § 4 k.k. Sąd miał na uwadze wskazania z art. 53 k.k., zatem w pierwszej kolejności granice zagrożenia ustawowego powyższych występku tj. od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Sąd miał również na względzie znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów z uwagi na rodzaj naruszonego dobra, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Sąd miał również na uwadze, aby wymierzona kara nie przekroczyła stopnia winy oskarżonego. Nadto Sąd miał na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego, zwłaszcza jego dotychczasowy sposób życia.

W sprawie jedyną okolicznością łagodzącą było przyznanie się oskarżonego do winy, któremu jednak nie należało nadać decydującego znaczenia, wszak ujęto go na gorącym uczynku i jego sprawstwo i wina od samego początku nie mogły budzić żadnych wątpliwości.

Natomiast okolicznością obciążającą w niniejszej sprawie był z pewnością fakt, że oskarżony był już pięciokrotnie karany sądownie, w tym czterokrotnie również za takie samo przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., wiedział więc doskonale, na co się decyduje, prowadząc pojazd.

Przepisy art. 178a § 4 k.k. oraz art. 178b k.k. przewidują tylko karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Sąd uznał, że karą adekwatną do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu i stopnia jego społecznej szkodliwości, jak również stopnia jego winy będzie kara 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 178b k.k. oraz kara 1 (jednego) roku pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 k.k. Orzeczenie wobec oskarżonego kary łagodniejszego rodzaju (zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 37a k.k.) byłoby w ocenie Sądu wyrazem nieuzasadnionego pobłażania dla oskarżonego i jego zachowania, z czego oskarżony zdawał sobie sprawę, bo nawet we wniosku o dobrowolne poddanie się karze zaproponował wymierzenie mu kar izolacyjnych. Sąd nie zezwolił również na dobrowolne poddanie się karze przez oskarżonego na zaproponowanych warunkach (3 miesiące pozbawienia wolności za czyn z art. 178b k.k. i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 k.k.), gdyż słusznie sprzeciwił się temu Prokurator, gdyż proponowane kary były rażąco łagodne. Tymczasem wymierzone wobec oskarżonego kary są w przekonaniu Sądu karami sprawiedliwymi i spełniają dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k.

Analiza dotychczasowego sposobu życia B. Ś. prowadzi do wniosku, że jest on już osobą całkowicie zdemoralizowaną i jedynie kara o izolacyjnym charakterze jest w stanie odnieść wobec niego jakikolwiek skutek, zaś pozostawanie oskarżonego na wolności prowadzi jedynie do naruszania przez niego norm prawa karnego i dalszego prowadzenia pojazdów wbrew licznym sądowym zakazom. Oskarżony notorycznie nie stosował się do orzeczonych zakazów, nadal prowadził w stanie nietrzeźwości. Stąd wymierzenie kary wobec oskarżonego sprowadza się do wyeliminowania go przynajmniej na jakiś czas ze społeczeństwa, w którym nie potrafi on prawidłowo funkcjonować. Poprzednie bowiem wyroki nie skłoniły go do wyciągnięcia jakichkolwiek pozytywnych wniosków odnośnie nieopłacalności popełniania przestępstw. W ocenie Sądu oskarżony nie miał nigdy zamiaru podjąć efektywnej walki z alkoholowym nałogiem, albowiem tylko 1 raz w 2020 r. skonsultował się z terapeutą, mimo że już wcześniej wielokrotnie z powodu swojego picia popadał w konflikt z prawem. Skorzystanie z konsultacji z terapeutą po popełnieniu czynów będących obecnie przedmiotem osądu jawi się jako spóźnione i mające na celu jedynie umniejszenie swojej odpowiedzialności. Oskarżony mimo werbalnych deklaracji nie przejawiał skruchy, śmiał się na Sali sądowej, za co musiał zostać upomniany przez Przewodniczącego (k. 123v). Zachowanie oskarżonego tylko się pogarsza, bo teraz już nie tylko prowadził pojazd w stanie upojenia alkoholowego, ale jeszcze urządził sobie pijacki rajd w godzinach popołudniowego szczytu, trwający kilka kilometrów, podczas którego usiłował staranować radiowóz i tylko cudem nikt nie ucierpiał. Okoliczności te powodują, że Sąd zobligowany był wymierzyć oskarżonemu kary powyżej dolnych granic ustawowego zagrożenia, a nie w minimalnym wymiarze, jak życzył sobie tego oskarżony.

Spodziewanie się narodzin kolejnego dziecka i chęć zapewnienia żonie pomocy w wychowaniu dzieci nie miały żadnego znaczenia dla wymiaru kar wobec oskarżonego. Do tej pory posiadanie rodziny nie powstrzymywało oskarżonego przed popełnianiem przestępstw, wolał on pić i łamać sądowe zakazy, przez co dwukrotnie przebywał już w zakładzie karnym.

1.

II i V

Orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w przedmiotowej sprawie za czyn z art. 178b k.k. z uwagi na treść art. 42 § 1a pkt 1 k.k. było obligatoryjne. Sąd uznał, że oskarżony ponieść musi konsekwencje swego zachowania przede wszystkim w zakresie pozbawienia go możliwości kierowania pojazdami mechanicznymi, z uwagi zaś na omówione wyżej okoliczności obciążające zakaz ten winien być orzeczony na okres zdecydowanie dłuższy od minimalnego. W konsekwencji Sąd orzekł na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Jest to kolejny zakaz prowadzenia pojazdów, orzekany wobec oskarżonego w ciągu zaledwie kilku lat.

Art. 42 § la kk przewiduje obligatoryjny terminowy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za czyn z art. 178b lub art. 180a albo za czyn z art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.03.2018 r„ II KK 63/18). Nie jest zatem możliwe orzeczenie na podstawie tego przepisu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.

Ponadto na podstawie art. 42 § 3 k.k. Sąd zobowiązany był orzec wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, nie określając ich rodzaju, we wszystkich strefach ruchu – dożywotnio (i to już drugi raz w życiu oskarżonego). Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k.

1.

III i VI

Na podstawie art. 43a § 2 k.k. za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000,- zł (pięć tysięcy) złotych, czyli minimalnej, uznając, że sytuacja majątkowa oskarżonego nie pozwoli na uiszczenie tego świadczenia w wyższej kwocie.

Ponadto na podstawie art. 43a § 2 k.k. za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000,- zł, czyli minimalnej, uznając, że sytuacja majątkowa oskarżonego nie pozwoli na uiszczenie tego świadczenia w wyższej kwocie.

1.

VII

VII

Zgodnie z art. 178a § 5 k.k. Sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b, w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm ³ w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

W niniejszej sprawie zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa była wyższa niż 1,5 promila we krwi i 0,75 mg/dm ³ w wydychanym powietrzu. W związku z tym Sąd był zobligowany na podstawie art. 44b § 1 k.k. w zw. z art. 178a § 5 k.k. orzec wobec oskarżonego przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez oskarżonego w ruchu lądowym tj. samochodu osobowego marki V. (...) nr rej. (...).

1.

VIII

VIII

Czyny oskarżonego popełnione zostały w zbiegu realnym. Na mocy art. 85 kk i art. 86 §1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Kara w tej wysokości spełni swoją rolę zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak szczególnej.

Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. mającym podstawowe znacznie dla granic i wymiaru kary łącznej Sąd mógł zastosować zasadę pełnej kumulacji i orzec wobec karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast stosując zasadę pełnej absorpcji karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności. Jakkolwiek – zgodnie z art. 86 § 1 k.k. – przy orzekaniu kary łącznej możliwe jest zastosowanie zarówno zasady pełnej absorbcji, jak i zasady pełnej kumulacji, to jednak należy pamiętać, że zastosowanie każdej z tych zasad jest rozstrzygnięciem skrajnym, które może być stosowane wyjątkowo (por. wyrok SN z dni 2 grudnia 1975 r., Rw 628/75, OSNKW 1976 nr 2 poz. 33).

Sąd rozważył przede wszystkim czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak (wyrok SN z 25 października 1983 r., IV KR 213/83, OSNKW 1984, nr 5–6, poz. 65, z glosą L. Paprzyckiego, NP 1986, nr 3, s. 112). Między przestępstwami objętymi realnym zbiegiem istnieje bliska więź przedmiotowa i podmiotowa, są to przestępstwa jednorodzajowe, popełnione w bliskim związku czasowym i miejscowym, godzą w te same dobra. Ustalenia te sprzeciwiają się zastosowaniu zasady kumulacji. Natomiast popełnienie 2 kolejnych przestępstw w życiu oskarżonego: jednego takiego samego z art. 178a § 4 kk., a drugiego – o nowej kwalifikacji z art. 178b k.k. wyklucza zastosowanie zasady pełnej absorbcji. Decydujące znaczenie miał jednak wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Popełnienie kolejnych przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Stąd też ostatecznie Sąd zastosował zasadę asperacji.

1.

IX

IX

Na podstawie art. 90 § 2 k.k. w miejsce środków karnych w postaci zakazów orzeczonych wobec oskarżonego w punktach II i V wyroku Sąd orzekł wobec oskarżonego łącznie środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.

Wymiar łącznego środka karnego na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. ukształtowano również z uwzględnieniem powyższych rozważań o karze łącznej.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

B.Ś.

X

X

Na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet kary łącznej pobawienia wolności wymierzonej oskarżonemu Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania w okresie od dnia 15 października 2024 roku godz. 15:10 do dnia 17 października 2024 roku godz. 9:40 przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XI

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. Dlatego Sąd wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 300 zł na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 roku Nr 49 poz. 223 ze zm.) i obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 40 zł (po sprostowaniu omyłki rachunkowej postanowieniem z dnia 27.10.2025 r.). W sprawie nie ustalono żadnych okoliczności, mogących stanowić przesłankę do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych.

8. PODPIS