Wyrok z 28 października 2025, sygn. V P 469/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sonia Lasota-Zawisza

Protokolant : starszy sekretarz sądowy Elżbieta Radochońska

po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 roku w Rybniku

na rozprawie

sprawy z powództwa F. I.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w C.

o wynagrodzenie i ekwiwalent za urlop

1.  zasądza od pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na rzecz powoda F. I. kwotę 7.069,93 zł (siedem tysięcy sześćdziesiąt dziewięć złotych 93/100) tytułem wynagrodzenia brutto za okres od 1 do 30 sierpnia 2024 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 września 2024 roku;

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.828,05 zł (jeden tysiąc osiemset dwadzieścia osiem złotych 05/100 tytułem ekwiwalentu za urlop netto;

3.  wyrokowi w pkt 1 do kwoty 6.953,30 zł (sześć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt trzy złote 30/100) nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

4.  nakazuje pobranie od pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Rybniku) kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Sygn. akt V P 469/24

UZASADNIENIE

Dnia 21 grudnia 2024 roku powód F. I. wniósł przeciwko pozwanej (...) Sp. z o.o. w C. pozew o zasądzenie na jego rzecz kwoty 5800 zł netto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę w okresie od 1.08.2024-31.08.2024 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wymagalności wynagrodzenia za pracę oraz ekwiwalentu za niewykorzystanie 7 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie 1845,48 zł netto. W uzasadnieniu wskazał, że od dnia 1 sierpnia 2023 roku pracował u pozwanej na stanowisku kierowcy. Powód twierdził, że pomimo wypełnienia wszystkich swoich obowiązków służbowych nie otrzymał wynagrodzenia za sierpień 2024 r. oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

vide: k.3-4

W piśmie procesowym z dnia 24.01.2025 r. powód uzupełnił braki formalne podając, że domaga się zapłaty odsetek od dnia 10.09.2024 r. do dnia zapłaty.

vide: k. 11

W odpowiedzi na pozew, pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Zarzuciła, że umowy o pracę w spółce były podpisywane z niekorzyścią dla spółki i były pozorne i fikcyjne. Pozwana wskazała, że obie strony nie podpisały porozumienia/umowy o rozwiązaniu stosunku pracy. Skoro zaś powód nie stawiał się do pracy od dnia 31.08.2024 roku, to uznać należało, ze zwolnienie powinno nastąpić w trybie dyscyplinarnym.

vide: odpowiedź na pozew k. 21-22,

Na rozprawie w dniu 28 października 2025 roku powód sprecyzował powództwo wnosząc o zasądzenie na jego rzecz kwoty brutto wynikającej z listy płac odnośnie wynagrodzenia za sierpień 2024r., przy czym jednocześnie wniósł o odjęcie od całości kwoty proporcjonalnie wynagrodzenia za 1 dzień sierpnia od wynagrodzenia zasadniczego tj. kwoty 212,04 zł brutto, wyjaśniając, że stosunek pracy trwał do 30, a nie 31 sierpnia 2024r.

vide: protokół rozprawy z dnia 25.10.2025 r. k. 44,

Sąd ustalił co następuje:

Powód F. I. był zatrudniony w pozwanej spółce (...) Sp. z o.o. w C. na podstawie umowy o pracę z dnia 1.08.2023 roku w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony.

Zgodnie z umową o pracę wynagrodzenie powoda wynosiło 6953,30 zł za miesiąc i składało się z:

- wynagrodzenia zasadniczego (podstawa) w kwocie 6573,30 zł,

- wynagrodzenie za dyżur w kwocie 300 zł,

- ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 50 zł,

- ryczałt za pracę w porze nocnej w kwocie 30 zł,

Dowód: akta pracownicze powoda: umowa o pracę z dnia 1.08.2023 r.,

Zgodnie z otrzymaną informacją o warunkach zatrudnienia w pkt 4 wskazano, że wynagrodzenie będzie wypłacane do 10-tego każdego następnego miesiąca na wskazane konto bankowe, a na wniosek pracownika gotówką w siedzibie pracodawcy.

W piśmie z dnia 1.08.2023 r. powód wnosił o przelewanie comiesięcznego wynagrodzenia wraz z dodatkami na rachunek bankowy wskazany w piśmie.

Dowód: akta pracownicze powoda: informacja o warunkach zatrudnienia, pismo powoda z dnia 1.08.2023 r.,

Powód zawsze wynagrodzenie dostawał przelewem na konto bankowe w kwocie 5800 zł. Nie dostawał pasków z wypłat. Nie podpisywał listy płac.

Dowód: przesłuchanie powoda k. 44,

W dniu 30.08.2024 roku powód złożył pracodawcy wypowiedzenie umowy o pracę na mocy porozumienia stron. Jako termin rozwiązania umowy zaproponował 30.08.2024 r. i z tą datą stosunek pracy został rozwiązany, co potwierdza doręczone powodowi świadectwo pracy.

Dowód: akta pracownicze powoda: wypowiedzenie umowy o pracę, świadectwo pracy,

Zgodnie z listą płac za sierpień 2024 rok (za okres od 1 do 31 sierpnia) powód miał otrzymać kwotę 7281,97 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę.

Powód miał otrzymać kwotę 1828,05 zł netto tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Dowód: listy płac k. 30-31,

Pracodawca nie wypłacił powodowi wynagrodzenia za sierpień 2024 rok i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Dowód: przesłuchanie powoda k. 44

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci w/w dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały, a także w oparciu o dowód z przesłuchania powoda, które tworzyły spójny i logiczny obraz przedstawiający stan faktyczny sprawy.

Na podstawie art. 235 ² par 1 pkt 4 kpc Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanej, ze względu na nieusprawiedliwione niestawiennictwo prezesa zarządu uniemożliwiające przeprowadzenie tego dowodu. J. W. osobiście odebrał wezwanie na rozprawę w dniu 6 października 2025 roku, a mimo to się na nią nie stawił i nie przedstawił żadnego usprawiedliwienia.

Na podstawie art. 235 ² par 1 pkt 5 i 6 kpc Sąd pominął dowód z zeznań świadków zgłoszony w odpowiedzi na pozew. W odpowiedzi na pozew pozwana nie wskazała danych ani faktów, które mają zostać wykazane tym dowodem. Pomimo wezwania Sądu do podania danych świadków w zakreślonym terminie pod rygorem pominięcia tych dowodów, pozwana nie uczyniła tego (wezwanie k. 25, doręczenie k. 28).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Terminowa i prawidłowa wypłata wynagrodzenia stanowi jeden z podstawowych obowiązków pracodawcy, przewidziany przez ustawodawcę w art. 94 pkt 5 kp. W myśl art. 85 ust. 1 kp wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie.

W niniejszej sprawie umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 kp. Na wstępie należało wskazać, że chybionym był argument strony pozwanej, że nie doszło do rozwiązania umowy w tym trybie. Jak wynika z pisma rozwiązującego umowę znajdującego się w aktach osobowych powoda, złożył on pismem z dnia 30 sierpnia 2024 roku wniosek o rozwiązanie umowy o pracę z dnia 1.08.2023 r., a wniosek ten został przyjęty przez pracodawcę i opatrzony podpisem ówczesnego Prezesa Zarządu C. G.. Do zawarcia takiego porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę może dojść przez złożenie oferty przez jedną stronę i jej przyjęcie przez drugą stronę w trybie art. 66 i następnych k.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2024 roku I PSKP 18/23). Co więcej rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie z datą 30 sierpnia potwierdza również treść świadectwa pracy podpisana przez tego samego prezesa zarządu pozwanej.

Odnosząc się do zarzutu pozorności umowy o pracę, wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pozorność ma miejsce wówczas, gdy strony umowy nie zakładają, że będą ją realizować, tj. pracownik wie, że nie będzie wywiązywać się ze swoich obowiązków, zaś pracodawca nie ma zamiaru korzystać z pracy ani za nią płacić (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 r., I UK 21/09; z dnia 29 marca 2006 r., II UK 119/05). Oznacza to, że stronom umowy o pracę na podstawie której rzeczywiście były wykonywane obowiązki i prawa płynące z tej umowy, nie można przypisać działania w celu obejścia ustawy w rozumieniu art. 58 k.c. Istotnym jest, że to pozwana zgodnie z art. 6 kc powinna wykazać, że umowa o pracę była pozorna. Tymczasem pozwana nie wykazała żadnej inicjatywy dowodowej we wskazanym zakresie. W związku z czym zarzut uznano za niezasadny.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego, Sąd ustalił, że powodowi nie zostało wypłacone zarówno wynagrodzenie za sierpień 2024 rok jak i ekwiwalent za urlop. Pomimo wezwania, pozwana nie przedstawiła potwierdzenia przelewu czy dowodu zapłaty tych świadczeń, a to na niej zgodnie z art. 6 kc spoczywał ciężar udowodnienia faktu spełnienia.

W tym miejscu podkreślić należy, że na mocy przepisu art. 6 k.c do powoda należy udowodnienie faktów pozytywnych, które stanowią podstawę powództwa, gdyż z faktów tych wywodzi on swoje prawa. Do przeciwnika zaś należy wykazanie okoliczności niweczących to prawo lub uniemożliwiających jego powstanie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1997 r., sygn. akt I PKN 375/97, OSNP 1998/18/537). W uzasadnieniu wyroku z dnia 5 maja 1999 r. (I PKN 665/98, OSNAPiUS 2000/14/535) Sąd Najwyższy wskazał, że brak dokumentacji wynikający z zaniechania jej prowadzenia przez pracodawcę powoduje zmianę wynikającego z art. 6 k.c. rozkładu ciężaru dowodu i przerzucenie go na osobę zaprzeczającą udokumentowanym faktom, z których strona procesowa wywodzi skutki prawne (por. też wyrok SA w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2003 r., III APa 40/02, OSA 2003/12/43).

Same listy płac nie stanowią dowodu zapłaty, gdyż nie ma na nich żadnych pokwitowań. Świadczą natomiast o wysokości i zasadności roszczeń powoda. Jednocześnie z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych powoda wynika, że pracodawca zobowiązał się do przelewania wynagrodzenia i dodatków do 10 dnia każdego miesiąca na wskazane konto bankowe. Powód podawał swoje konto bankowe i jak wynikało z jego zeznań comiesięcznie otrzymywał wynagrodzenie na wskazane konto bankowe. Wobec braku wykazania zapłaty oraz nieusprawiedliwionego niestawiennictwa prezesa zarządu J. W. na rozprawie w dniu 28.10.2025 r. , a tym samym braku zeznań pozwanej Sąd przyjął, że wynagrodzenie za sierpień 2024 rok oraz ekwiwalent za urlop nie zostały wypłacone powodowi.

Odnośnie wysokości dochodzonych należności przez powoda, należało wskazać, że w pozwie wnosił on o zasądzenie na jego rzecz kwoty wynagrodzenia 5800 zł netto. Jednakże co do zasady Sąd zasądza wynagrodzenie na rzecz pracownika w kwocie brutto. W uchwale z dnia 07.08.2001 r. w sprawie III ZP13/01 Sąd Najwyższy stwierdził, że „Sąd pracy, zasądzając wynagrodzenie za pracę, nie odlicza od tego wynagrodzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne.” W przywołanej uchwale wskazano także, że nie ma przeszkód, aby w wyroku zaznaczyć, że zasądzono wynagrodzenie „brutto”, choć jest to niekonieczne, skoro jak wyżej wskazano, zawsze jeżeli jest zasądzane wynagrodzenie za pracę, to oznacza, że zasądzane jest bez odliczeń (OSNP 2002/2/35, OSNP-wkł. 2001/18/1, Prok.i Pr.-wkł. 2002/2/42, Biul.SN 2001/8/3, Pr.Pracy 2001/11/35, M.Prawn. 2002/6/272, M.Prawn. 2001/19/957, M.Prawn. 2002/24/1146). Analogiczny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny z siedzibą w Poznaniu w wyroku z dnia 15.02.2008 r. w sprawie I SA/Po 1484/07. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd ten wskazał, że „Wynagrodzenie za pracę należy się pracownikowi, stanowiąc całość obejmującą także tę część, którą pracodawca może (ma obowiązek) potrącić (odliczyć). Nie można więc w ogóle konstruować takiej definicji wynagrodzenia za pracę, w której będzie się wyróżniać część wynagrodzenia za pracę należną pracownikowi (wynagrodzenie netto) i część, która pracownikowi nie przysługuje. Wynagrodzenie za pracę należy się pracownikowi w całości i takie wynagrodzenie wyznaczone jest przez treść stosunku pracy, a więc w takiej wysokości należy je zasądzać w sporze sądowym między stronami stosunku pracy.

Mając na względzie powyższe rozważania oraz sprecyzowanie powództwa przez powoda na rozprawie w dniu 25 października 2025 roku, podczas której wskazał, że wnosi o zasądzenie kwoty brutto wynagrodzenia zgodnie z listą płac przedstawioną przez pozwaną wraz z jednoczesnym odjęciem kwoty proporcjonalnie wyliczonej za 1 dzień sierpnia od wynagrodzenia zasadniczego tj. 212,04 zł, należało uznać, że pozwany powinien wypłacić powodowi za miesiąc sierpień 2024 rok wynagrodzenie w kwocie 7069,93 zł brutto. Wynagrodzenie brutto powoda należne za cały miesiąc sierpień 2024 rok tj. od 1 do 31 zgodnie z listą płac, której powód nie kwestionował wyniosło 7281,97 zł brutto. Wobec faktu, iż stosunek pracy został rozwiązany z dniem 30.08.2024 r., powód nie przepracował pełnego miesiąca. Z tego względu, od wynagrodzenia za cały miesiąc, należało odjąć proporcjonalnie wynagrodzenie za jeden dzień sierpnia tj. kwotę 212,04 zł. Kwota za 1 dzień miesiąca ustalona przez Sąd proporcjonalnie do wysokości wynagrodzenia zasadniczego ustalonego w umowie o pracę tj. od kwoty 6573,30 zł podzielonej przez 31 dni. Pozostałe składniki tj. ryczałty oraz premia zostały uwzględnione zgodnie z listą płac natomiast nie są składnikami liczonymi proporcjonalnie do liczby dni pracy.

Odnosząc się natomiast do żądania zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wskazać należy, że podstawą prawną tego żądania jest przepis art. 171 § 1 k.p., zgodnie z którym w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że powód urlopu nie wykorzystał, a należny ekwiwalent z tego tytułu wynosi 1828,05 zł. Kwota ta wynika bezpośrednio z listy płac, której powód nie kwestionował. Pozwany również w tym zakresie (pomimo nałożonego zobowiązania) nie przedłożył żadnego potwierdzenia przelewu czy dowodu zapłaty.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w pkt 1 zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 7069,93 zł tytułem wynagrodzenia brutto za okres od 1 do 30 sierpnia 2024 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 września 2024 roku zgodnie z żądaniem pozwu. Roszczenie stało się wymagalne z dniem rozwiązania umowy, gdyż w tej dacie strony powinny się wzajemnie rozliczyć, zatem odsetki przysługują od dnia następnego, przy czym Sąd zgodnie z art. 321 kpc był związany zakresem żądania.

O odsetkach Sąd orzekł stosownie do treści art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 kp, który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W pkt 2 wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1828,05 zł netto tytułem ekwiwalentu za urlop.

W pkt 3 wyroku Sąd nadał wyrokowi w pkt 1 co do kwoty 6953,30 zł rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 477 ² k.p.c., zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.

W pkt 4 wyroku Sąd na podstawie art. 113 w zw. z art. 13 pkt 1 ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2025 poz 1228) Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych tj. opłaty sądowej od pozwu, której powód jako pracownik nie miał obowiązku uiścić.