Zarządzenie z 29 października 2025, sygn. V GC 808/25

UZASADNIENIE

W pozwie złożonym dnia 28 maja 2022 r. powód T. P. domagał się zasądzenia nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym od pozwanego M. D. kwoty 13.530 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że doszło do zawarcia umowy o prace projektowe nr (...).26.4.31.2021 pomiędzy Gminą K. a powodem. Do realizacji ww. umowy powód zawarł umowę z pozwanym, jako z podwykonawcą. Na podstawie zlecenia 7/09/2021 z dnia 30 września 2021 r. pozwanemu zlecone zostało wykonanie usługi pomiarów ruchu, prognoz ruchu oraz innych elementów. W dniu 6 września 2022 r. powód dokonał częściowej płatności ustalonego w zleceniu 7/09/2021 wynagrodzenia tj. kwoty 13 530,00 zł. Pomimo wydłużenia terminu na realizację zlecenia pozwanemu nie udało się dotrzymać umowy. Dlatego w dniu 21 lipca 2023 r. powód pismem 25/07/2023 ostatecznie wezwał go do realizacji zawartej umowy w terminie 7 dni od otrzymania pisma. W piśmie zawarto załącznik z wykazem stwierdzonych wad i braków w opracowaniach sporządzonych wcześniej przez pozwanego, które nigdy nie zostały przez niego poprawione. W dniu 3 sierpnia 2023 r. powód pismem 7/08/2023 odstąpił w całości od zawartej umowy (...) z dnia 30 września 2021 r. z przyczyn leżących po stronie pozwanego. Ponadto powód zażądał zwrotu kwoty 13 530,00 zł. (k. 3-7)

W wywiedzionym sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 5 czerwca 2025 r. pozwana zaskarżyła wydane orzeczenie w całości. Wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu od powoda, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany przyznał, że strony łączyła umowa o wykonanie usługi pomiarów ruchu, prognoz ruchu oraz innych elementów. Podniósł, że poinformował powoda, iż z uwagi na brak czasu nie będzie miał możliwości zrealizowania dalszych prac. Wskazał, że wykonał część pomiarów ruchu i w jego ocenie otrzymał zapłatę za te czynności, a zatem żądanie zwrotu wypłaconego wynagrodzenia jest bezpodstawne. (k.59-60v)

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 3 sierpnia 2021 r. zawarto umowę o pracę projektowe nr (...).26.4.31.2021 pomiędzy Gminą K. - Miejskim Zarządem Dróg w K. a powodem.

Dowód: umowa z dnia 3 sierpnia 2021 r. k.11-20

Do realizacji ww. umowy powód zawarł umowę z pozwanym, jako z podwykonawcą. Na podstawie zlecenia nr 7/09/2021 z dnia 30 września 2021 r. pozwanemu zlecone zostało wykonanie usługi pomiarów ruchu, prognoz ruchu oraz innych elementów do dnia 10 grudnia 2021 r., zgodnie z zapytaniem z dnia 20 września 2021 r. oraz ofertą z dnia 30 września 2021 r. dla zadania pod nazwą „Opracowanie koncepcji projektowej dla zadania pn.: „Rozwój terenów inwestycyjnych - rozbudowa układu komunikacyjnego w rejonie al. (...) w K.". Zlecenie przesłane zostało pozwanemu w wiadomości e-mail z dnia 16 listopada 2021 r.

Dowód: zlecenie z dnia 30 września 2021 r. k.20-21 ,

W dniu 6 września 2022 r. powód dokonał częściowej płatności ustalonego w zleceniu nr 7/09/2021 wynagrodzenia, tj. kwoty 13 530,00 zł za pomiary ruchu, których opracowanie powód otrzymał od pozwanego w dniu 10 listopada 2021 r.

Dowód: faktura VAT nr (...).12. (...) z dnia 6 września 2022 r. k22., potwierdzenie przelewu k. 23

Miejski Zarząd Dróg w K. złożył szereg uwag do opracowania pozwanego. Powód zwracał się do pozwanego z prośbą o poprawę opracowania zgodnie z uwagami zgłoszonymi przez Miejski Zarządu Dróg w K., które wskazywały na niewystarczającą jakość wykonanych prac oraz braki i błędy w dokonanej analizie. Uwagi dotyczyły również wadliwego wykonania przedmiotu umowy, niezgodne z opisem zlecenia oraz sztuką projektową oraz aktualną wiedzą techniczną. Miejski Zarząd Dróg poinformował także o potrzebie przedłożenia dokumentacji analitycznej i symulacyjnej w celu odniesienia się do rozwiązań zaproponowanych w opracowaniu pozwanego.

Pozwany nadal nie dokonywał realizacji opracowania. W odpowiedzi na zapytania powoda pozwany tłumaczył się dużym nakładem pracy. Wnosząc o przesunięcie terminu realizacji opracowania o około sześć tygodni, a w braku takiej możliwości zadeklarował gotowość rozwiązania umowy bez roszczeń co do wykonanej już przez pozwanego części prac. W dniu 30 czerwca 2023 r. pozwany przekazał powodowi opracowanie bez uwzględnienia w nim poprawek, na które uwagę zwrócił Miejski Zarząd Dróg w K.. W związku z tym powód podejmował bezskuteczne próby kontaktu z pozwanym w sprawie realizacji prac.

Dowód: korespondencja mailowa k.24-33

Termin realizacji opracowań projektowych wskazany w umowie nr (...).26.4.31.2021 był modyfikowany na mocy aneksów zawieranych pomiędzy powodem a Gminą K., z uwagi m.in. na ograniczenia wynikające z trwającej wówczas pandemii. W ostatnim aneksie nr (...) z dnia 13 czerwca 2023 r. ustalono termin wykonania opracowań projektowych na dzień 3 lipca 2023 r. W związku z tym powód i pozwany uzgodnili, że opracowanie zostanie przekazane do końca czerwca 2023 r. Przed upływem tego terminu, w wiadomości mailowej z dnia 16 czerwca 2023 r., pozwany poinformował powoda o braku możliwości wykonania przez niego umowy.

Dowód: aneksy k. 34-36korespondencja mailowa k.24-33

Powód przedłużył pozwanemu termin na realizację postanowień umowy. Pomimo tego pozwany nadal nie wykonał umowy. Pismem z 21 lipca 2023 r. pozwany wezwał powoda do realizacji zawartej umowy w terminie 7 dni od otrzymania pisma pod rygorem odstąpienia w całości od umowy z przyczyn leżących po stronie pozwanego. Wraz z wezwaniem powód przesłał pozwanemu wykaz stwierdzonych wad i braków w opracowaniach sporządzonych wcześniej przez pozwanego, które nie zostały przez niego poprawione. Pozwany odebrał wezwanie w dniu 11 sierpnia 2023r.

Ponadto w konsekwencji braku kontaktu z pozwanym i braku poprawionego opracowania powód musiał znaleźć nowego wykonawcę i jemu zlecić przedmiotowe zadanie.

Dowód: pismo powoda z dnia 21 lipca 2023 r. z potwierdzeniem odbioru k.37,38-40 , korespondencja mailowa k. 40

Pismem z dnia 3 sierpnia 2023 r. powód odstąpił w całości od zawartej umowy (...) z dnia 30 września 2021 r. z przyczyn leżących po stronie pozwanego. Pozwany odebrał pismo w dniu 18 sierpnia 2023 r. Pismo zostało przesłane pozwanemu także w wiadomości mailowej w dniu 3 sierpnia 2023 r.

Dowód: pismo powoda z dnia 3 sierpnia 2023 r. z potwierdzeniem odbioru k. 44-45

Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie wskazanych dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Sąd oparł się również na dowodzie z zeznań świadka M. M. , który wskazał, że umowa nie została przez pozwanego wykonana bez błędów a jego opracowanie nie zostało wykorzystane w ostatecznej realizacji zlecenia dla Gminy K.. Sąd zeznaniom tym jako spójnym, rzeczowym, uzupełniającym materiał dowodowy, sąd dał wiarę w całości.

Ponadto zeznaniom powoda Sąd również udzielił przymiotu wiarygodności, gdyż wskazywane przez powoda okoliczności odnalazły odzwierciedlenie w zebranych dowodach w sprawie, w tym w szczególności twierdzenia co do wielokrotnych wezwań pozwanego do dokonania poprawek. Powód wyjaśnił w swoich zeznaniach także okoliczności, że samodzielnie nie był w stanie ocenić poprawności realizacji zadania przez pozwanego. Oceny takiej dokonał inwestor, który przekazał że zawiera ona szereg błędów, dotyczących samego pomiaru, a także czytelności i jakości graficznego ich przedstawienia. Dalszej części zlecenia pozwany w ogóle nie wykonał, i to mimo tego, że czas wykonania zlecenia został znacznie przedłużony z uwagi na okres pandemii. Kluczowe jednak okazało się to, że mimo szeregu zapewnień o gotowości do poprawy błędów przygotowanej dokumentacji pomiarowej nie wykonał tego w żadnej części, a istnienie tych błędów zmusiło powoda do zlecenia wykonania tej samej pracy dla innego podmiotu i wykorzystanie tej kolejnej dokumentacji w przedstawienia zadania dla Gminy K..

Zeznaniom pozwanego Sąd dał wiarę w zakresie, w jakim pozostawały niesprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego w zakresie w którym wskazywała, iż nie miał wiedzy co do wadliwości dokonanych pomiarów ruchu i że uwagi inwestora dotyczy analizy ruchu. Jak wynika ze zgormadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności wykazu uwag przekazanych przez Gminę K., uwagi były skierowane także do pomiarów ruchu. I uwagi te zostały przekazane dla pozwanego. Takie twierdzenia pozwanego budzą wątpliwość Sądu, gdyż w żadnej części nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż nie tylko nie odnajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, ale pozostają z nim w sprzeczności.

W ocenie Sądu dowody te, w zakresie w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Żadna ze stron nie poddawała w wątpliwość wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów. Sąd w zgromadzonym materiale dowodowym również nie dopatrzył się niczego, co uzasadniałoby powzięcie wątpliwości co do ich prawdziwości, czy wiarygodności.

Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 229 i 230 k.p.c., okoliczności bezsporne w ogóle nie wymagały wykazywania ich prawdziwości za pomocą dowodów, albowiem zostały przez strony wprost przyznane, bądź też nie zostały zaprzeczone, co zostało przez Sąd ocenione zgodnie z regułami wskazanymi w powołanych przepisach.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było zasadne w całości.

Powód domagała się zasądzenia od pozwanego kwoty 13 530 zł z tytułu niezrealizowanej w pełni umowy stron, domagając się zwrotu zapłaconych pozwanemu środków. Wskazywał, iż pozwany nie wykonał umowy w całości, natomiast w zakresie w którym została ona wykonana, zawierała wady, które pomimo licznych wezwań nie zostały przez pozwanego usunięte, a pozwany był zmuszony skorzystać z pomocy w tym zakresie ze strony innego podwykonawcy.

Pozwany zakwestionował roszczenie w całości. Przyznał, że strony łączyła umowa, którą wykonał w części i w tym zakresie należy się mu wynagrodzenie, które otrzymał od powoda. W związku z tym pozwany stanął na stanowisku, że żądanie powoda jest nieuzasadnione. Co do zarzutu powoda, że pozwany wykonał swoje zobowiązanie w części i za to należy się mu odpowiednia część wynagrodzenia, to należy wskazać, że ta część prac była wykonania wadliwie i nie nadawała się do wykorzystania przez powoda celem przedłożenia Gminie w ramach opracowania projektowego. Roszczenie objęte powództwem przysługuje powodowi na podstawie art. 494 §1 k.c., zgodnie z którym strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania. Powód zapłacił pozwanemu 13.530,00 zł w toku realizacji umowy, jednak cel tego świadczenia w postaci uzyskania od pozwanego świadczenia wzajemnego, nie został osiągnięty, ponieważ pozwany nie wykonał swojego świadczenia w uzgodnionym terminie. Należy podkreślić, że wykonawca ponosi odpowiedzialność za efekt ostateczny swojej pracy, a nie tylko za sam proces jej wykonywania. Ponadto w związku z tym, że pomiary pozwanego są wadliwe, odpowiada on za niewykonanie dzieła. Odpowiedzialność ta jest tym bardzie słuszna, ze w pozostałej część dzieło nie zostało w umówionym terminie wykonane. Podkreślenia wymaga także, że pozwany nie ustosunkował się co do żądań usunięcia wad i dokonania poprawek poza prośbami przedłużenia terminu do wykonania dzieła, które ostatecznie nie zostało wykonane pomimo nawet dania takiej możliwości pozwanemu przez powoda. Takie postępowanie pozwanego należy uznać stosownie do przepisów art. 561 ⁵ k.c. w zw. z art. 656 k.c. i art. 638 §1 k.c., że uznał to żądanie za uzasadnione. Nie można mówić bowiem o słuszności stanowiska pozwanego w sytuacji, gdy twierdzi, że za wykonaną (wadliwie) część prac w ramach umowy o dzieło przysługuje mu część wynagrodzenia. W związku z bezskutecznym upływem terminu do poprawienia wykonanych prac, powód zasadnie złożył pozwanemu oświadczenie o odstąpieniu od umowy i wezwał go do zapłaty kwoty 13 530 zł tytułem zwrotu przekazanej mu część wynagrodzenia.

W świetle zebranego materiału dowodowego przyjąć należy, że strony łączyła umowa o dzieło. Zgodnie z art. 627 k.c. przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do uzyskania z góry określonego, samoistnego, obiektywnie osiągalnego i subiektywnie pewnego rezultatu ludzkiej pracy czy twórczości, mającego postać materialną lub też niematerialną, ale ucieleśnioną w jakimś nośniku (por. m.in. P.Machnikowski [w:] E.Gniewek (red.) Kodeks cywilny, Tom II, Warszawa 2004, s.395; M.Sośniak, „Umowy o świadczenie usług z art. 750 k.c.”, Państwo i Prawo 1981/5/s.65). Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej (naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Dzieło musi przy tym istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego rezultatu (por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 11.06.2015r., III.AUa.1284/14, LEX nr 1768692).

Stosownie do przepisu art. 636 § 1 k.c. jeżeli przyjmujący zamówienie wykonywa dzieło w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową, zamawiający może wezwać go do zmiany sposobu wykonania i wyznaczyć mu w tym celu odpowiedni termin. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu zamawiający może od umowy odstąpić albo powierzyć poprawienie lub dalsze wykonanie dzieła innej osobie na koszt i niebezpieczeństwo przyjmującego zamówienie.

Zgodnie z art. 638 § 1 k.c. do odpowiedzialności za wady dzieła stosuje się odpowiednio przepisy o rękojmi przy sprzedaży. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie jest wyłączona, jeżeli wada dzieła powstała z przyczyny tkwiącej w materiale dostarczonym przez zamawiającego. Zapis art. 560 § 1 kc, wskazuje, że, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady. § 4 powołanego przepisu stanowi, iż kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna. Zgodnie z treścią art. 556 k.c. sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną (rękojmia). Zgodnie natomiast z treścią art. 556 ¹ § 1 k.c. wada fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli: nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia, nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając próbkę lub wzór, nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia, została kupującemu wydana w stanie niezupełnym. Ocena istotności wady w rozumieniu przepisów o rękojmi przy sprzedaży należy dokonywać z punktu widzenia kupującego, nie przydatności rzeczy do zwykłego użytku i to oczekiwania nabywcy związane z funkcjonowaniem rzeczy mają podstawowe znaczenie (zob. wyrok SA w Lublinie, I ACa 730/18, LEX 2817669). Zauważyć wypada, że w razie ujawnienia się wady przedmiotu sprzedanego, sprzedawca staje się odpowiedzialny wobec kupującego za istnienie wady. Ustawowa odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady sprzedanej rzeczy ma charakter absolutny, tzn. sprzedawca nie może się z niej zwolnić, obciąża go ona niezależnie od tego, czy to on spowodował wadliwość rzeczy, czy ponosi w tym zakresie jakąkolwiek winę, a nawet – czy w ogóle wiedział lub mógł wiedzieć o tym, że sprzedawana rzecz jest wadliwa. Ściślej mówiąc, wystarczającą przesłanką faktyczną tego rodzaju odpowiedzialności, która powstaje już po wykonaniu świadczenia z umowy przez sprzedawcę, jest ustalenie, że wydana i odebrana przez kupującego rzecz wykazuje cechy kwalifikujące ją w danym stosunku prawnym jako rzecz wadliwą. W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się (por Z. Gawlik Komentarz do art. 556 k.c., Lex, 2010), że o wadzie można mówić wtedy, gdy stan rzeczy będzie powodował zmniejszone doznania estetyczne kupującego lub będzie posiadał niższe walory użytkowe. Decyduje zatem kryterium funkcjonalne, obejmujące przeznaczenie rzeczy i jej użyteczność, któremu należy przyznać znaczenie pierwszorzędne, a nie kryterium normatywno-techniczne (wyrok SN z dnia 11.03.2009 r., IV CNP 76/09). Warunkiem powstania odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady fizyczne sprzedanej rzeczy jest wada rzeczy zmniejszająca jej wartość lub użyteczność ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub z przeznaczenia rzeczy, jak również wada polegająca na tym, że rzecz nie ma właściwości, o których istnieniu zapewnił kupujący albo też, jeśli rzecz została wydana kupującemu w stanie niezupełnym. Treść przepisu art. 556 § 1 k.c. wskazuje zatem, że decydujące znaczenie ma kryterium funkcjonalne związane z przeznaczeniem rzeczy oraz jej użytecznością ze względu na cel oznaczony w umowie albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia rzeczy oraz z jej właściwości .

Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, iż pozwany wykonał jedynie część umowy i to w sposób wadliwy, oraz że nie wykonał żadnej ze zleconych mu prac poprawkowych. Zgromadzone w sprawie dowody nie pozostawiają żadnych wątpliwości, iż przekazana powodowi przez pozwanego część prac dotyczących opracowania projektowego jest wadliwa, co potwierdziła Gmina K. jako zamawiająca opracowanie u powoda.

Co prawda pozwany swoim stanowiskiem procesowym przystawał, jakoby wykonał część umowy i za to należy się mu odpowiednia część wynagrodzenia, czego pozwany jednak nie zdołał wykazać w trakcie postępowania. Zaznaczyć należy, że samo twierdzenie strony procesowej nie stanowi dowodu, tym bardziej jeśli w sprawie zgromadzony materiał wskazuje przeciwnie.

Stanowisko pozwanego budzi zdecydowane wątpliwości Sądu również z tego względu, iż nielogicznym jawi się, ażeby powód zlecał wykonania ponownych pomiarów bez istnienia do tego podstawy i to w sytuacji gdy zapłacił pozwanemu zaliczkę na poczet wykonania umowy. W związku z tym odstąpienie od umowy i żądanie zwrotu zapłaconej dotychczas przez powoda na rzecz pozwanego kwoty było zasadne. Dowody zebrane w sprawie wykazały, iż zamiary powoda podczas trwającej współpracy stron cechowały się dbałością, zainteresowaniem i chęcią działania na korzyść powstającego dla Gminy K. opracowania, także w zakresie ratowania powstałych wad w realizacji umowy pozwanego. Postawa powoda znajdowała odzwierciedlenie w materiale dowodowym dołączonym do akt sprawy, działanie powoda cechuje się szczególną starannością np. poprzez stałe monitorowanie realizacji umowy przez pozwanego, w tym wzywanie do poprawienia wadliwych pomiarów. Przy tym pozwany w ocenie Sądu podczas większości współpracy stron wykazał się nieuzasadnionym zaniedbaniem i niefrasobliwością w zakresie wykonania umowy, terminu wykonania umowy.

Przypomnieć tylko wypada, że stosownie zaś do treści art. 3 k.p.c., to strony postępowania obowiązane są dawać wyjaśnienia co od okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Obowiązek przedstawiania dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.) Ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Samo zaś twierdzenie strony pozwanej nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (por. wyrok SN z dnia 2001.11.22, sygn. akt I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Na podstawie sformułowanych powyżej reguł dowodowych wyprowadza się wniosek, że w procesie powoda obciąża obowiązek udowodnienia faktów, które uzasadniają jego roszczenie, zaś na pozwanym ciąży obowiązek udowodnienia faktów niweczących lub tamujących roszczenie powoda.

Bacząc na powyższe, wskazać należy, że pozwany nawet wykonywał poprawek, nie wykonał także części umowy, pomimo przedłużania mu przez powoda w tym celu terminu, co zdołał wykazać powód w przedstawionym w sprawie materiałem dowodowym. Wobec czego, zwrócić należy uwagę, że odpowiedzialność z tytułu nieusunięcia wadliwości prac spoczywa na ich wykonawcy, w tym przypadku na pozwanym.

Zdaniem Sądu, powód wykazał swoje roszczenie w całości. Wykonana przez pozwanego część prac posiadała wady, w tym wady istotne, a więc w ocenie Sądu powód uprawniony jest do żądania zwrotu zapłaconych pozwanego środków (na poczet prac wykonanych wadliwie, lub niewykonanych wcale), oraz z tytułu niezrealizowanej w pełni umowy stron.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w wyroku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek ustawowych za opóźnienie stanowił przepis art. 481 § 1 k.c.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2017.1797), wobec wygranej powoda w całości. Na koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika 3600 zł, opłata od pozwu 750 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Sędzia Anna Jermak

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować.

2.  Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu

Sędzia Anna Jermak