Wyrok z 18 listopada 2025, sygn. II K 426/24

Dnia 18 listopada 2025 r.

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 426/24

X. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. T.

W dniu 30 marca 2024 roku około godziny 23:15 w U. przy ulicy (...) w barze (...), uderzył z pięści w twarz B. Z. powodując u niego obrażenia ciała w postaci krwiaka okularowego z obrzękiem tkanek miękkich oczodołu prawego, ran w obrębie powieki górnej i dolnej oka prawego, ran w obrębie policzka prawego, wieloodłamowego złamania z przemieszkaniem dolnej ściany oczodołu prawego, złamania dolnej i przyśrodkowej ściany zatoki szczękowej prawej, złamania szczęki po stronie prawej, złamania kości nosowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas przekraczający siedem dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 30 marca 2024 r. B. Z. wybrał się ze znajomymi Ś. H. i X. O. do lokalu (...), który mieścił się w U. przy ulicy (...). Dotarli tam po godz. 23:00.

Ś. H. podszedł do baru, by zamówić alkohol, zaś X. O. i B. Z. udali się do toalety. Kolejka do toalety była dość długa i sięgała poza korytarz tak, że będąc przy barze (...) widział kolegów stojących w kolejce do toalety, jednakże gdy przesunęli się w kolejce, stracił ich z pola widzenia.

Początkowo B. Z. stanął z przodu kolejki do toalety, ale po zwróceniu uwagi przez inną osobę stanął za X. O..

Gdy X. O. wszedł do toalety, to B. Z. był już pierwszy w kolejce, a za nim oczekiwały inne osoby.

zeznania B. Z.

4 - 5, 93 - 94

zeznania Ś. H.

49, 119v - 120

zeznania X. O.

35 - 36

W tym czasie w kolejce do toalety stanął również H. D.. Pojawili się także S. T. i N. O., przy czym N. O. odszedł kawałek dalej, by porozmawiać z dziewczynami.

zeznania H. D.

44 - 45

zeznania N. O.

118v - 119

Gdy B. Z. w dalszym ciągu oczekiwał na wejście do toalety, to S. T. chcąc wejść do toalety z pominięciem kolejki, stanął przed B. Z.. B. Z. zwrócił mu uwagę i wówczas doszło między nimi do wymiany zdań z użyciem słów wulgarnych.

W pewnym momencie S. T. uderzył B. Z. pięścią w twarz. Uderzenie było mocne, w jego wyniku B. Z. oparł się o ścianę, spadły mu okulary.

Wówczas S. T. oddalił się.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego

92v

zeznania B. Z.

4 - 5, 19 - 20, 93 - 94

zeznania H. D.

44 - 45 , 94 - 94v

zeznania X. O.

35 - 36, 110v - 11

zeznania Ś. H.

częściowo zeznania N. O.

118v - 119

Po tym zdarzeniu B. Z. wszedł do przedsionka toalety, żeby obmyć zakrwawioną twarz, a następnie wyszedł z lokalu i taksówką wrócił do domu. Był wówczas w szoku i chciał oddalić się z miejsca zdarzenia. Z kolegami kontaktował się telefonicznie.

Rano B. Z. udał się na (...) Szpitala (...) w U., gdzie przeprowadzono diagnostykę i założono szwy na rany powieki górnej i dolnej. Następnie został skierowany do oddziału chirurgii szczękowo - twarzowej.

Kolejnego dnia B. Z. zgodnie ze skierowaniem udał się na konsultację do Oddziału (...) Szpitala (...) w Ś..

zeznania B. Z.

4 - 5, 93 - 94

zeznania X. O.

35 - 36, 110v - 11

zeznania Ś. H.

49, 119v - 20

W wyniku zdarzenia B. Z. doznał obrażeń ciała w postaci:

krwiaka okularowego z obrzękiem tkanek miękkich oczodołu prawego;

ran w obrębie powieki górnej i dolnej oka prawego;

ran w obrębie policzka prawego;

wieloodłamowego złamania z przemieszczeniem dolnej ściany oczodołu prawego;

złamania dolnej i przyśrodkowej ściany zatoki szczękowej prawej;

złamania szczęki po stronie prawej;

złamania kości nosowej; które spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni.

zeznania B. Z.

4 - 5, 93 - 94

opinia sądowo - lekarska

14 - 15 , 50 - 53,

dokumentacja medyczna

6 - 9

protokół oględzin osoby wraz z dokumentacją fotograficzną

10 - 11, 23 - 31

Po zdarzeniu B. Z. był nieobecny w pracy przez 2 tygodnie. Był wówczas na okresie próbnym, w związku ze zdarzeniem jego stan psychiczny był zły i ostatecznie nie utrzymał pracy.

Po zdarzeniu B. Z. miał problemy z oddychaniem, co według stanowiska lekarza mogło się pogłębiać. Zważywszy na to w grudniu 2024 r. przeszedł zabieg osteoplastyki wielu kości twarzoczaszki w związku z deformacją nosa w wyniku doznanego urazu.

zeznania B. Z.

93 - 94

dokumentacja medyczna

91

S. T. ma (...)lat, legitymuje się wykształceniem zawodowym, z zawodu jest (...). Pracuje uzyskując dochód odpowiadający najniższemu wynagrodzeniu. Pozostaje w związku z partnerskim, wychowuje córkę partnerki. S. T. był uprzednio karany:

wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 20 maja 2021 r, sygn. akt II K 521/20 za czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 29.12.2021 r., sygn. akt II K 192/18 za czyn z art. 159 kk oraz 157 § 2 kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 25 sierpnia 2022 r. , sygn. akt II K 643/22 za przestępstwo z art. 190 § 1 kk i in. na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

wyjaśnienia oskarżonego

92v

dane osobopoznawcze

60

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

112 - 113

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

S. T.

W dniu 30 marca 2024 roku około godziny 23:15 w U. przy ulicy (...)

w barze (...), uderzył z pięści w twarz B. Z. powodując u niego obrażenia ciała w postaci krwiaka okularowego z obrzękiem tkanek miękkich oczodołu prawego, ran w obrębie powieki górnej i dolnej oka prawego, ran w obrębie policzka prawego, wieloodłamowego złamania z przemieszkaniem dolnej ściany oczodołu prawego, złamania dolnej i przyśrodkowej ściany zatoki szczękowej prawej, złamania szczęki po stronie prawej, złamania kości nosowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas przekraczający siedem dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

B. Z. zwrócił się do S. T. słowami „(...)”, a następnie w trakcie wymiany zdań chwycił go za koszulkę i trzymał. S. T. odebrał to jako atak i dlatego uderzył B. Z..

wyjaśnienia oskarżonego

92v

zeznania N. O.

118v - 119

W trakcie wymiany zdań S. T. i B. Z. chwycili się za koszulki, co skutkowało interwencją N. O., który ich rozdzielił.

zeznania N. O.

118v - 119

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Sąd nadał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego S. T. w ograniczonym zakresie, to jest w takim, w jakim znalazły potwierdzenie w dowodach uznanych przez sąd za wiarygodne.

Zaznaczyć należy, iż wyjaśnienia oskarżonego miały znikomy walor dowodowy, zważywszy że podczas pierwszego przesłuchania oskarżony zapewnił, że nie pamięta sytuacji, bowiem był pijany. Dopiero w trakcie rozprawy oskarżony wskazał, iż "z kolegą wszystko sobie przypomniał po całej tej sytuacji". Niemniej jednak zauważyć należy, iż pierwsze wyjaśnienia oskarżonego zostały złożone w dniu 20 maja 2024 r., a zatem niemal dwa miesiące po zdarzeniu, co oznacza iż owo odtworzenie sytuacji w pamięci oskarżonego musiało mieć miejsce jeszcze później. Prowadziło to z kolei do wniosku, iż wyjaśnienia oskarżonego z rozprawy zawierały wersję wydarzeń przedstawioną na potrzeby niniejszego postępowania i zrekonstruowaną na podstawie relacji jego kolegi N. O., a nie na podstawie własnych wspomnień. Zaznaczyć przy tym należy, iż pomimo tego, wyjaśnienia oskarżonego nie korespondowały w pełni z relacją N. O. i różniły się co znaczących elementów, co zostanie przedstawione jeszcze w toku dalszej analizy.

W konsekwencji sąd dał wiarę oskarżonemu w zakresie, w jakim potwierdzał, że w dniu 30 marca 2024 roku był około godziny 23:15 w U. przy ulicy (...) w barze (...) i uderzył z pięści B. Z., powodując obrażenia opisane w akcie oskarżenia, co zostało poprzedzone sporem o miejsce w kolejce w toalety, bowiem w tym zakresie korespondowały z zeznaniami B. Z., N. O. i H. D., a nadto X. O. i Ś. H..

Sąd nadał walor wiarygodności relacji oskarżonego również co do tego, iż ze strony pokrzywdzonego padły wulgaryzmy, bowiem na taką możliwość wskazał również sam pokrzywdzony, przy czym w ocenie sądu dokładnie odtworzenie słów, które zostały wówczas wypowiedziane nie było możliwe, a zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż było to wyzwisko skierowane personalnie do oskarżonego.

zeznania B. Z.

Zeznania B. Z. sąd ocenił jako co do zasady wiarygodne, albowiem w swej treści były wewnętrznie spójne, szczegółowe i konsekwentne, tworząc logiczny obraz zdarzenia z dnia 30 marca 2024 r. Jednocześnie zeznania te znalazły wsparcie w dowodach w postaci zeznań X. O., H. D. i Ś. H. oraz w dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, protokole oględzin osoby, opinii sądowo - lekarskiej M. O. z dnia 2.04.2024 r., a częściowo również zeznaniach N. O..

Sąd dostrzegł przy tym, iż w swych pierwszych zeznaniach pokrzywdzony nie wskazał na wymianę słowną z oskarżonym dotycząca miejsca w kolejce poprzedzającą cios ze strony oskarżonego, niemniej jednak w ocenie sądu okoliczność ta nie rzutowała na wiarygodność jego relacji w pozostałym zakresie. Zaznaczyć należy, iż te zeznania pokrzywdzony składał w dniu 31 marca 2024 r., a zatem pomiędzy wizytą na (...) szpitala w U. a wizytą na oddziale chirurgii twarzowo – szczękowej w Ś., odczuwając wówczas skutki zdarzenia. Natomiast już podczas rozprawy pokrzywdzony wskazał, iż rzeczywiście zwrócił uwagę oskarżonemu i jego wypowiedź mogła zawierać wulgaryzmy (choć nie jako wyzwiska), a zatem w ocenie sądu pokrzywdzony bynajmniej nie dążył do przedstawienia się w korzystniejszym świetle, zaś wyjaśnienia oskarżonego i wspierające je zeznania N. O. nie były w stanie podważyć ich wiarygodności z uwagi na to, że różniły się między sobą co do znaczących kwestii, co rzutowało na ich ocenę również odnośnie słów wypowiedzianych przez pokrzywdzonego.

Sąd dał wiarę pokrzywdzonemu w zakresie, w jakim zaprzeczał, by w jakikolwiek sposób naruszył nietykalność cielesną oskarżonego, w tym poprzez chwycenie go za koszulkę, bowiem w tej części znalazły pełne wsparcie w relacji H. D..

zeznania H. D.

Zeznania świadka H. D. miały kluczowe znaczenie dla potwierdzenia wiarygodności relacji B. Z.. Zaznaczyć należy, iż świadek był osobą bezstronną, niepowiązaną w żaden szczególny sposób z oskarżonym lub pokrzywdzonym (wskazał, iż znajomość z pokrzywdzonym sprowadza się do przywitania i wymiany paru słów), a zatem nie mającą żadnego interesu w określonym rozstrzygnięciu sprawy. Zeznania świadka sąd ocenił jako jasne, wewnętrznie niesprzeczne i konsekwentne. Podkreślenia wymaga, iż w swych pierwszych zeznaniach świadek bynajmniej nie wskazywał na to, by oskarżony i pokrzywdzony w trakcie wymiany zdań złapali się za koszulki, a tym bardziej by taki ruch wykonał wyłącznie pokrzywdzony, jak to sugerował oskarżony. Z kolei podczas rozprawy wskazał, iż nie jest w stanie stwierdzić, czy mężczyźni się dotknęli. Zdaniem sądu, skoro świadek miał możliwość zaobserwowania rozwoju sytuacji w zakresie dotyczącym sporu o miejsce w kolejce, słyszał wymianę zdań pomiędzy mężczyznami, a wreszcie widział jak oskarżony uderza pokrzywdzonego, to gdyby w tym czasie pokrzywdzony przytrzymywał oskarżonego, to zdaniem sądu nie umknęłoby to jego uwadze.

zeznania X. O.

Zeznania X. O. sąd uznał za wiarygodne, bowiem co do zasady korespondowały z relacją B. Z. i Ś. H..

Sąd nie miał powodów, by odmówić wiarygodności relacji X. O., iż początkowo to pokrzywdzony B. Z. stanął jako pierwszy w kolejce do toalety z pominięciem innych osób, co skutkowało zwróceniem mu uwagi przez inną osobę i w efekcie pokrzywdzony zajął miejsce za nim. Zaznaczyć należy, iż świadek nie miał żadnego powodu, by złożyć zeznania niezgodne z prawdą, a tym bardziej stawiać w mniej korzystnym świetle swojego kolegę.

W tym miejscu poczynić należy jednak uwagę, iż świadek początkowo jako sprawcę zdarzenia wskazywał właśnie tę osobę, której B. Z. "wepchnął" się do kolejki, co pozostawało w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego, jak i zeznaniami B. Z. oraz H. D.. Zauważyć zaś należy, iż po wejściu do toalety X. O. nie miał możliwości obserwowania rozwoju sytuacji i jak sam przyznawał nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia, zaś wskazanie sprawcy wywodził właśnie ze sporu o miejsce w kolejce. Tego rodzaju przekonanie świadka korespondowało z faktem, iż na okazanej mu tablicy poglądowej nie rozpoznał oskarżonego jako sprawcy zdarzenia. Co więcej, to podczas rozprawy świadek przyznał, iż rzeczywisty sprawca i mężczyzna opisywany przez niego początkowo jako sprawca to mogły być odrębne osoby. Oznacza, to iż w swych pierwszych zeznaniach świadek omyłkowo powiązał osobę zwracającą uwagę B. Z. ze sprawcą zdarzenia. Podkreślić jednak należy, iż w ocenie sądu okoliczność ta bynajmniej nie podważała wiarygodności relacji świadka co do przebiegu zdarzeń, których był bezpośrednim obserwatorem.

zeznania Ś. H.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka Ś. H. albowiem były spójne, logiczne i konsekwentne, a także znalazły potwierdzenie w zeznaniach H. D. i X. O.. Świadek jednoznacznie wskazywał na to, że kolejka do toalety była na tyle długa, ze nawet z perspektywy osoby znajdującej się przy barze, widać było ostatnie osoby w niej stojące.

częściowo zeznania N. O.

Zeznania N. O. sąd ocenił jako wiarygodne w zakresie, w jakim pozostawały spójne z omówionymi powyżej dowodami. W szczególności sąd dał mu wiarę, iż pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym wywiązała się wymiana zdań związana z tym, iż oskarżony chciał wejść do toalety pomijając kolejkę, jak i co do tego, że w wyniku tej sytuacji pokrzywdzony został uderzony przez oskarżonego.

opinia sądowo - lekarska

Opinię sądowo - lekarską sąd uznał za jasną, zupełną i niesprzeczną. Jej wnioski nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

dokumentacja medyczna

Niekwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

protokół oględzin osoby wraz z dokumentacją fotograficzną

Sporządzony przez uprawnioną osobę, w ramach czynności służbowych, niekwestionowany.

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

Informacje niekwestionowane.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd nie dał wiary oskarżonemu S. T.
w zakresie, w jakim twierdził, że został wyzwany a następnie złapany za koszulkę przez B. Z., co odebrał jako atak, który spowodował, że uderzył pokrzywdzonego.

Zaznaczyć należy, że oskarżony wskazywał na to, iż pokrzywdzony miał zwrócić się do niego słowami "(...)!", przy czym w tym miejscu przypomnieć należy, iż wersja wydarzeń oskarżonego przedstawiona przez niego została zrekonstruowana w oparciu o "przypomnienie sobie sytuacji z kolegą", zaś relacja N. O. również budziła zastrzeżenia sądu.

Dalej sąd nie dał wiary oskarżonemu w zakresie w jakim utrzymywał, iż poza wulgaryzmami kierowanymi w jego stronę, pokrzywdzony chwycił go za koszulkę, co on odebrał jako atak skutkujący wyprowadzeniem ciosu w stronę pokrzywdzonego. W ocenie sądu tego rodzaju relacja nie znalazła potwierdzenia w żadnym ze zgromadzonych dowodów i pozostawała w sprzeczności z korespondującymi ze sobą zeznaniami pokrzywdzonego i świadka H. D.. Co więcej, to relacja oskarżonego była niespójna również z wersją wydarzeń przedstawioną przez N. O., z którym "przypominał sobie zdarzenie" i którego zeznania miały przecież stanowić wsparcie dla jego relacji. Otóż w relacji świadka N. O., to zarówno pokrzywdzony jak i oskarżony mieli chwycić się za koszulki, co skutkować miało interwencją świadka mającą na celu ich rozdzielenie, bowiem rzekomo nie chcieli się puścić. O takiej interwencji świadka bynajmniej nie wspominał oskarżony. Co więcej, to nawet z relacji N. O. nie wynikało, by oskarżony mógł odebrać zachowanie pokrzywdzonego jako trwający atak na jego osobę, w sytuacji gdy świadek wskazywał, że "w trakcie ciosu nie trzymali się za koszulki" (k. 118v).

zeznania N. O.

Sąd nie dał wiary świadkowi N. O. w omawianym zakresie z przyczyn wskazanych wyżej w trakcie oceny wyjaśnień oskarżonego. W tym miejscu dodać jeszcze należy, iż świadek jako bliski kolega oskarżonego miał interes w korzystnym rozstrzygnięciu sprawy dla oskarżonego. Wskazać również należy, iż zeznania N. O. co do tego, iż interweniował rozdzielając mężczyzn i w chwili uderzenia stał pomiędzy nimi, pozostawały w sprzeczności z zeznaniami H. D.. Zdaniem sądu, skoro H. D. miał możliwość zaobserwowania rozwoju sytuacji w zakresie dotyczącym sporu o miejsce w kolejce, słyszał wymianę zdań pomiędzy mężczyznami, a wreszcie widział jak oskarżony uderza pokrzywdzonego, to odnotowałby również rzekomą interwencję N. O., a jednak świadek bynajmniej nie zrelacjonował takiej okoliczności.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

S. T.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Z materiału dowodowego uznanego przez sąd za wiarygodny w postaci zeznań B. Z., H. D., X. O., Ś. H., opinii sądowo - lekarskiej, dokumentacji medycznej, protokołu oględzin osoby, a częściowo również z wyjaśnień S. T. i zeznań N. O. wynikało, iż w dniu 30 marca 2024 roku około godziny 23:15 w U. przy ulicy (...) w barze (...), oskarżony uderzył z pięści w twarz B. Z. powodując u niego obrażenia ciała w postaci krwiaka okularowego z obrzękiem tkanek miękkich oczodołu prawego, ran w obrębie powieki górnej i dolnej oka prawego, ran w obrębie policzka prawego, wieloodłamowego złamania z przemieszkaniem dolnej ściany oczodołu prawego, złamania dolnej i przyśrodkowej ściany zatoki szczękowej prawej, złamania szczęki po stronie prawej, złamania kości nosowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas przekraczający siedem dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk.

Sposób działania oskarżonego nie pozostawiał wątpliwości, iż działał on z zamiarem bezpośrednim - oskarżony wyprowadził cios pięścią w twarz, a zatem miejsce szczególnie narażone na powstanie poważnych urazów. W tej sytuacji w ocenie sądu oskarżony swą świadomością obejmował spowodowanie u pokrzywdzonego przypisanych mu obrażeń ciała. Uwzględniając okoliczności zdarzenia, sąd przyjął iż zamiar oskarżonego miał charakter nagły.

Sąd uznał, iż czyn oskarżonego stanowił występek o charakterze chuligańskim. Jednym z elementów statuujących czyn o charakterze chuligańskim jest publiczny aspekt działania sprawcy. Jest to pojęcie szersze niż działanie w miejscu publicznym. Oznacza ono bowiem nie tylko czyn popełniony w miejscu ogólnie dostępnym, lecz także działanie w innym miejscu, o ile zachowanie sprawcy może być dostrzeżone przez bliżej nieokreśloną liczbę osób. Możliwość spostrzeżenia czynu sprawcy musi mieć jednak charakter realny, co niewątpliwie powoduje, że ta „realność” będzie zależna od miejsca, czasu i innych okoliczności popełnienia czynu (T. Oczkowski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 115). Sprawca działa publicznie, gdy ze względu na miejsce działania, bądź okoliczności i sposób działania, jego zachowanie jest lub może być dostępne (dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca, mając świadomość tej możliwości, co najmniej na to się godzi (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 4 maja 2023 r., sygn. II AKa 36/23, publ. Lex nr (...)). Znamię "publicznie" obejmuje wszelkie sytuacje, w których ze względu na miejsce działania (miejsce publiczne) lub okoliczności i sposób działania sprawcy jego zachowanie jest lub może być dostrzeżone przez bliżej nieokreśloną liczbę osób. Działanie w lokalu gastronomicznym, do którego ma dostęp nieokreślona liczba osób bez wątpienia wyczerpuje to znamię (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 września 2020 r., sygn. II AKa 10/20, publ. Lex nr 3437801).

Zdaniem sądu oskarżony w niniejszej sprawie działał publicznie. Wszak do zdarzenia doszło w klubie pełnym gości, przy czym wstęp do lokalu nie był ograniczony do określonego kręgu osób (nie była to impreza zamknięta), lecz dostępny dla wszystkich, którzy wówczas chcieli spędzić tam czas. Wprawdzie samo uderzenie nastąpiło w miejscu, gdzie goście lokalu oczekiwali na wejście do toalety, jednakże nie pozbawiało to działania oskarżonego charakteru publicznego. Podkreślić należy, iż goście oczekiwali w kolejce, która była na tyle długa, że ostatnie osoby oczekujące były widoczne z pespektywy osoby stojącej przy barze (na co wskazywał w swych zeznaniach Ś. H., jak i B. Z.). Spośród osób, które zostały zidentyfikowane poza oskarżonym i pokrzywdzonym przebywali tam H. D. (który stał w kolejce) i N. O., przy czym ten ostatni stanął w towarzystwie dziewczyn, z którymi rozmawiał. N. O. wyraźnie wskazywał, iż w trakcie awantury było obecnych kilka osób, była kolejka do toalety. Co więcej, to w każdej chwili zdarzenie mogła zaobserwować większa ilość osób przebywających w lokalu. Wszak dostęp do tego miejsca był otwarty dla wszystkich gości lokalu, których było wówczas dużo. Oznacza to, iż obserwacja zdarzenia była możliwa nie tylko dla osób stojących w kolejce do toalety (przy czym nie były to pojedyncze osoby), ale również dla innych osób znajdujących się w lokalu, które w każdej chwili mogły się tam znaleźć. Sądowi nie umknęło przy tym, iż świadek X. O. wskazał, iż gdy wyszedł z toalety i zobaczył zakrwawionego pokrzywdzonego, to "nie było już kolejki, było mało osób". Niemniej jednak świadek opisywał sytuację zastaną już po zdarzeniu, a w ocenie sądu, z uwagi na zaistniałe zdarzenie, część osób przestraszona rozwojem sytuacji mogła się oddalić. Niemniej jednak nawet wówczas na miejscu był N. O., ponadto jakaś kobieta które zaglądała do przedsionka toalety, w którym był pokrzywdzony.

Ponadto oskarżony w ocenie sądu działał bez powodu. Wszak nie sposób uznać za powód takiego zachowania zwrócenia uwagi - nawet w sposób wulgarny - co do zachowania odpowiedniej kolejności w dostępie do toalety. Tymczasem oskarżony będąc pod wpływem alkoholu i wyrażając swoje niezadowolenie z reakcji pokrzywdzonego, odwołał się do użycia przemocy, co świadczy o łatwości wyzwalania u niego zachowań agresywnych. Zdaniem sądu nawet, gdyby przyjąć za wiarygodną wersję oskarżonego, iż wulgaryzm został użyty wobec niego jako wyzwisko, to taka okoliczność również nie statuuje powodu uzasadniającego zachowanie oskarżonego i podważającego możliwość potraktowania czynu oskarżonego jako występku o charakterze chuligańskim.

Nie budziło zatem wątpliwości, iż mając na uwadze sposób działania oskarżonego i jego skutki, oskarżony okazał rażące lekceważenie dla porządku prawnego

W tej sytuacji sąd uznał oskarżonego winnym czynu z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. T.

1

1

Czyn z art. 157 § 1 kk jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Ponadto art. 57a § 1 kk przewiduje obligatoryjne zaostrzenie kary poprzez wskazanie, że skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Sąd uwzględnił jako okoliczności łagodzące częściowe przyznanie się do winy przez oskarżonego, wyrażoną skruchę i przeproszenie pokrzywdzonego, a także to, iż aktualnie prowadzi ustabilizowany tryb życia, jak i to że oskarżony działał z zamiarem nagłym, a nie premedytowanym.

Do okoliczności obciążających sąd zaliczył działanie oskarżonego pod wpływem alkoholu oraz uprzednią karalność oskarżonego. Oskarżony był już karany za przestępstwo z użyciem przemocy, a okoliczności zdarzenia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania świadczą o łatwości wyzwalania u oskarżonego zachowań agresywnych.

Zdaniem sądu okoliczności dotyczące sposobu działania oskarżonego pozwalały na określenie stopnia jego winy (pomimo iż zamiar należało ocenić jako nagły, a nie premedytowany) i stopnia społecznej szkodliwości jako wysokie. Wszak oskarżony działał publicznie, nie zważając na obecność innych osób, będąc pod wpływem alkoholu, w ogólnodostępnym lokalu pełnym gości i bez powodu.

Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż w sytuacji gdy sąd zobligowany jest zaostrzyć karę przewidzianą za przestępstwo, to jednocześnie nie może orzec kary łagodniejszej rodzajowo, co wyklucza zastosowanie art. 37a § 1 kk (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt I KK 183/25, publ Lex nr 3981125).

Niemniej jednak nawet gdyby wbrew temu stanowisku przyjąć dopuszczalność zastosowania art. 37a § 1 kk, to w ocenie sądu w niniejszej sprawie sprzeciwiały się temu okoliczności czynu, jak i fakt uprzedniej karalności oskarżonego, w tym za czyn z użyciem przemocy, co prowadzi do wniosku, iż oskarżony bynajmniej nie wyprowadził właściwych wniosków pomimo uprzednich skazań na kary o charakterze wolnościowym.

W niniejszej sprawie nie było możliwe również zastosowania art. 37b kk, bowiem ograniczenia co do wymiary kary przewidziane tym przepisem (do 3 miesięcy pozbawienia wolności w przypadku czynów zagrożonych karą poniżej 10 lat pozbawienia wolności) nie pozwalały na wymierzenie kary z uwzględnieniem zaostrzenia z art. 57a § 1 kk.

Zważywszy zatem na charakter czynu, który zasługuje na jednoznacznie negatywną ocenę i stopień winy oskarżonego, sąd stanął na stanowisku, iż tylko wymierzenie kary pozbawienia wolności jest w stanie sprostać funkcji represyjnej kary oraz wychowawczej zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i ogólnym. Kara w najniższym możliwym wymiarze tj. 5 miesięcy pozbawienia wolności pozostaje w adekwatnej proporcji do wagi czynu i uwzględnia wszystkie wskazane powyżej okoliczności.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 69 § 1 kk nie zachodziły przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności albowiem w chwili czynu oskarżony był już skazany na karę pozbawienia wolności.

S. T.

2

2

Sąd na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę
w wysokości 5.000 zł.

Czyn przypisany oskarżonemu niewątpliwie stanowił znaczne przeżycie dla B. Z., skutkując zarówno cierpieniem fizycznym, jak
i psychicznym, godząc w jego poczucie bezpieczeństwa. Niemniej jednak rozmiar krzywdy nie był przedmiotem szczegółowych ustaleń sądu, wobec czego sąd zdecydował o orzeczeniu nawiązki, a nie zadośćuczynienia.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonego z kosztów sądowych.

Opłata została ustalona zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23.06.1973 r.
o opłatach w sprawach karnych. Sąd obciążył skazanego również wydatkami
w zakresie związanym ze skazaniem. Na kwotę 153,48 zł składały się: wynagrodzenie biegłego za opinię z 02.04.2024 r. (113,48 zł), wydatki na które składał się ryczałt za doręczenia (20 x 2zł).

Podpis