Wyrok z 28 listopada 2025, sygn. II K 704/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 704/25

E. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

W. S. (1)

W bliżej nie ustalonym okresie jednak nie później niż do dnia 30 maja 2025 roku, w miejscowości (...) gmina K. znęcał się nad zwierzętami, tj.: 7 sztuk koni zimnokrwistych oraz psem w typie (...), poprzez utrzymywanie tych zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania w tym w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, poprzez niezapewnienie koniom odpowiednio zbilansowanej paszy a także pozbawienie psa i koni opieki lekarsko-weterynaryjnej oraz niezapewnienie koniom właściwej opieki zootechnicznej,

tj. o czyn z art. 35 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a i ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. Na skutek zgłoszenia mailowego o zaniedbaniu koni i psa, w dniu 30 maja 2025 roku Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. przeprowadził kontrolę interwencyjną warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie W. S. (1), zamieszkałego w (...). W trakcie kontroli stwierdzono, że pies w typie (...) jest przetrzymywany w kojcu, w którym panuje ogólny nieporządek. Buda znajdująca się w kojcu została zrobiona z resztek mebli, palet, siatki. Buda nie zabezpieczała w pełni psa przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. W kojcu znajdowały się puste kartony po mleku, plastikowe wiadra, miski, drewniane palety, deski, elementy pokrycia dachowego, opona samochodowa, fragmenty metalowej siatki. Pies wykazywał objawy bólowe uszu oraz świąd spowodowany przewlekłym stanem zapalnym uszu. Sierść przy małżowinach usznych była sklejona wydzieliną sączącą się z uszu. Pies był osowiały i apatyczny. W. S. (1) nie okazał żadnych dokumentów potwierdzających leczenie psa. Podczas kontroli stwierdzono również, że w gospodarstwie znajduje się 7 koni zimnokrwistych, które nie posiadają chipów, paszportów i nie są zarejestrowane w (...). Na kilkuhektarowym ogrodzonym pastuchem pastwisku podczas kontroli przebywało pięć sztuk koni utrzymywanych w systemie wolnowybiegowym. X. miały dostęp do niewielkiej sadzawki z wodą. X. miały pod skórą widoczny zarys żeber, kręgosłupa i kości miednicy oraz brak masy mięśniowej i zapadnięte boki ciała, co świadczy o deficycie tkanki tłuszczowej. O. matową, skołtunioną i brudną sierść. Wszystkie wymagały przeprowadzenia zabiegu werkowania kopyt. Dwa z nich miały skrajnie przerośnięte kopyta, co powodowało nieprawidłową postawę oraz dyskomfort podczas stania zwierząt. Na innym pastwisku znajdującym się w lesie przebywały dwa konie na kilkumetrowej uwięzi, którą stanowił sznur oraz materiałowy pas. W pobliżu koni znajdowała się wanna z czystą wodą. Zwierzęta miały pod skórą widoczny zarys żeber, kręgosłupa, kości miednicy oraz brak masy mięśniowej i zapadnięte boki ciała. X. posiadały matową, skołtunioną i brudną sierść, wymagały przeprowadzenia zabiegu werkowania kopyt. Stan zdrowia zwierząt wskazywał na zaniechanie opieki lekarsko-weterynaryjnej. Konie były zbyt rzadko karmione lub karmione zbyt niską dawką pokarmową.

W. S. (1) wypuścił konie na trawę w maju 2025 roku.

zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

1-3

protokół kontroli wraz z dokumentacją zdjęciową

4-24

notatka urzędowa

26

zeznania świadka E. K.

28v.-29v., 229-229v.

zeznania świadka Z. O.

33v., 230

zeznania świadka H. D.

37v., 230v.

dokumentacja z inspekcji weterynaryjnej

113-124

zeznania świadka E. D.

171v.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (1)

206, 228v., 229v., 230v.

2. W dniu 6 czerwca 2025 roku w gospodarstwie W. S. (1) odbyła się kontrola sprawdzająca. Ujawniono zmiany w stosunku do psa, wobec którego zostało podjęte leczenie. Pies miał posmarowane małżowiny uszne, nie był tak osowiały i apatyczny. Pies nadal nie był leczony o weterynarza, W. S. (1) leczył go sam. Stan zdrowia psa uległ poprawie. Część koni miała werkowane kopyta przez właściciela, który zrobił to samodzielnie. Nie umówił wizyty specjalisty. Zapewnione było również alternatywne źródło wody w postaci wanny wypełnionej brudną wodą. Konie nadal były chude. W. S. (1) nadal nie sprawował właściwej opieki nad zwierzętami i nie zapewnił właściwych warunków bytowania, utrzymuje zwierzęta bez dostępu do wody odpowiedniej jakości przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku oraz utrzymuje zwierzęta w stanie rażącego zaniedbania poprzez niedostateczną korekcję kopyt oraz niezapewnienie leczenia chorego psa. W tym samym dniu wystąpiono do wójta gminy K. z wnioskiem o tymczasowe odebranie zwierząt.

zeznania świadka E. K.

28v.-29v., 229-229v.

zeznania świadka Z. O.

33v., 230

zeznania świadka H. D.

37v., 230v.

wniosek o czasowe odebranie zwierząt wraz z dokumentacją zdjęciową

42-64

dokumentacja z inspekcji weterynaryjnej

125-149v.

zeznania świadka E. D.

171v.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (1)

206, 228v., 229v., 230v.

notatka urzędowa

108

zaświadczenie

112

dokumentacja z inspekcji weterynaryjnej

152-165

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (1)

206, 228v., 229v., 230v.

zeznania świadka E. K.

28v.-29v., 229-229v.

4. Zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie czasowego odebrania zwierząt: 7 sztuk koni nieoznakowanych umaszczenie gniade oraz 1 psa w typie (...), należących do W. S. (1). W dniu 25 czerwca 2025 roku w gospodarstwie W. S. (1) odbyły się oględziny przeprowadzone przez pracowników Urzędu Gminy K.. Ustalono, że 5 sztuk koni znajdowało się na kilkuhektarowym pastwisku ogrodzonym pastuchem na działce nr (...) obręb I., 2 sztuki na kilkumetrowej uwięzi na pastwisku otoczonym lasem na działce nr (...) obręb I.. Obydwa pastwiska zaopatrzone były w wannę z czystą wodą. Konie utrzymywane w systemie wolnowybiegowym miały zapewniony dostęp do wody. W. S. (1) oświadczył, że konie znajdujące się na uwięzi są przez niego pojone i przewiązywane regularnie. Konie nie wyglądały na skrajnie wychudzone, ani zaniedbane. Postawa koni nie budziła zastrzeżeń, sposób poruszania się koni nie wskazywał na nieprawidłowości. Konie miały korektę kopyt. Warunki bytowania koni nie zagrażały ich zdrowiu i życiu. Konie nadal nie miały chipów, paszportów, nie były zarejestrowane w (...). W. S. (1) zobowiązał się do natychmiastowego zgłoszenia koni do (...). Pies wykazywał oznaki choroby. W. S. (1) nie posiadał żadnych dokumentów potwierdzających jego leczenie. W. S. (1) zobowiązał się do udania się z psem do weterynarza.

W. S. (1) odbył wizytę z psem u weterynarza w dniu 25 czerwca 2025 roku.

zawiadomienie

66, 68

protokół oględzin wraz z dokumentacją zdjęciową

70-80

dokumentacja z inspekcji weterynaryjnej

151-152, 168-169

zeznania świadka E. D.

171v.

zeznania świadka Z. X.

174v.

zeznania świadka D. I.

177v.

notatka urzędowa wraz z kopią książeczki zdrowia psa i paragonem za usługi weterynaryjne

104-107

5. W dniu 30 maja 2025 roku pies i konie znajdujące się w gospodarstwie nie były utrzymywane w sposób prawidłowy. Nie zostały spełnione warunki dobrostanu: brak zapewnienia psu właściwej opieki lekarsko-weterynaryjnej; brak zapewnienia koniom właściwej opieki lekarsko-weterynaryjnej i zootechnicznej.

W czasie poprzedzającym dzień 30 maja 2025 roku pies i konie znajdujące się w gospodarstwie nie były utrzymywane w sposób prawidłowy. Nie zostały spełnione warunki dobrostanu: niezapewniony dostęp koni do paszy dostosowanej do ich gatunku, wieku, masy ciała i stanu fizjologicznego; brak zapewnienia koniom właściwej opieki lekarsko-weterynaryjnej i zootechnicznej; brak zapewnienia psu właściwej opieki lekarsko-weterynaryjnej.

Przewlekłe zapalenie uszu psa, utrata masy ciała koni i przerośnięcie rogu kopytowego są procesem długotrwałym. Toczyły się również przed dniem 30 maja 2025 roku.

Ujawniony podczas oględzin i kontroli przeprowadzonej przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii w K. sposób utrzymywania zwierząt, ich stan, nosi znamiona rażącego zaniedbania lub niechlujstwa. W dniu 30 maja 2025 roku pies w typie (...) miał zapewnione schronienie, ale buda była wykonana prowizorycznie i niedbale, z resztek materiałów drewna i metalowych znajdujących się w gospodarstwie. Nie dawała pełnego zabezpieczenia przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi. Miała wystające elementy, o które pies mógł się skaleczyć. Pies miał przewlekłe zapalenie uszu. Konsultację z lekarzem weterynarii W. S. (1) przeprowadził dopiero w dniu 25 czerwca 2025 r., pomimo zaleceń wydanych mu w trakcie kontroli w dniu 30 czerwca 2025 roku.

Stan koni stwierdzony w trakcie kontroli w dniu 30 maja 2025 roku świadczy o tym, że w czasie poprzedzającym kontrolę otrzymywały zbyt mało paszy, albo pasza nie była dostosowana do gatunku, wieku, masy ciała czy stanu fizjologicznego. Stan sierści wskazywał na problemy zdrowotne koni, których przyczyną mogły być niedobory żywnościowe spowodowane za małą ilością pożywienia, niewłaściwą jakością pokarmu lub niewłaściwym pokarmem niedostosowanym do stanu zdrowia zwierzęcia. Stan kopyt wskazywał na to, że zwierzętom nie zapewniono odpowiedniej ilości ruchu na podłożu umożliwiającym naturalne ścieranie rogu kopytowego ani odpowiedniej pielęgnacji (werkowania). Przerośnięte kopyta powodują, że koń nie jest w stanie prawidłowo obciążać kończyn podczas ruchu. Przeciążenia wynikające z niewłaściwego rozłożenia masy na kończynach prowadzą do nadwyrężenia stawów i ścięgien, co prowadzi do nadmiernego obciążenia niektórych partii ciała wywołując ból i dyskomfort oraz wpływa negatywnie na ogólną kondycję i stan zdrowia zwierzęcia.

Ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości pozwalają na uznanie że doszło do znęcania się nad zwierzętami znajdującymi się w gospodarstwie W. S. (1) poprzez niezapewnienie im właściwych warunków bytowania.

opinia biegłego sądowego z zakresu weterynarii lek. wet. X. A.

181-191

6. W. S. (1) w dniu 25 czerwca 2025 roku zgłosił konie do (...).

notatka urzędowa

81

zgłoszenia do rejestru

83-103

7. Właścicielem koni jest W. S. (1). Konie dołączyły do stada w datach: 15 stycznia 2025 roku, 15 października 2024 roku, 1 czerwca 2020 roku, 1 czerwca 2022 roku, 1 czerwca 2016 roku, 1 czerwca 2017 roku. Daty te zostały jednocześnie wskazane jako daty urodzenia koni. Konie przebywały w gospodarstwie W. S. (1) od dłuższego czasu, co najmniej od zimy 2024/2025 roku. W. S. (1) nabył osobiście konie od nieustalonej osoby.

Pies typu owczarek niemiecki zdechł w październiku 2025 roku. W. S. (1) sprzedał jednego konia, na dzień wydania wyroku posiada 6 spośród 7 koni opisanych w akcie oskarżenia.

zgłoszenia do rejestru

83-100

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (1)

206, 228v., 229v., 230v.

8. W. S. (1) usunął wykryte podczas kontroli weterynaryjnej uchybienia.

zeznania świadka E. K.

28v.-29v., 229-229v.

zeznania świadka E. D.

(...).

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (2)

206, 228v. 229v., 230v.

9. Postępowanie administracyjne w sprawie nakazu usunięcia uchybień dotyczących dobrostanu zwierząt utrzymywanych w gospodarstwie W. S. (1) zostało umorzone.

dokumentacja z inspekcji weterynaryjnej

166

10. W. S. (2) prowadzi gospodarstwo rolne, gdzie zgłoszonym rodzajem działalności jest uprawa rolna połączona z chowem i hodowlą zwierząt (działalność mieszana). W. S. (1) handluje końmi.

Posiada zarejestrowane pojazdy, dwa samochody osobowe marki Z. (...) oraz P. (...).

notatka urzędowa

208

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (1)

206, 228v., 229v., 230v.

11. W. S. (1) był uprzednio karany.

dane z (...)

193-194, 226-227v.

odpisy wyroków

197-201

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1-3, 7, 8, 10

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (2)-go

Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Sąd jedynie częściowo uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, a mianowicie w zakresie, w jakim wskazał, że samodzielnie nabył konie od nieustalonej osoby, handlował końmi, podjął leczenie psa oraz stopniowo zapewniał odpowiednią opiekę koniom, jednak dopiero po dacie 30 maja 2025 roku, tj. po dacie pierwszej kontroli interwencyjnej. Ponadto Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego dotyczącym obecnego stanu posiadania zwierząt. Oskarżony wskazał, że nie posiada już psa, ponieważ nie udało się go wyleczyć i pies zdechł, a ponadto, że jednego z wymienionych w zarzucie koni sprzedał i na dzień wydawania wyroku posiada 6 koni. W tym zakresie jego wyjaśnienia korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, a przede wszystkim z zeznaniami świadków a także z dokumentacją z Urzędu Gminy oraz z Inspekcji Weterynaryjnej oraz z treścią opinii biegłego z zakresu weterynarii. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim były zgodne z innymi przeprowadzonymi dowodami w sprawie, które Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Brak przyznania się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu jest w ocenie Sądu jedynie przyjętą przez niego linią obrony, zmierzającą do uniknięcia poniesienia odpowiedzialności karnej.

1-3, 8

zeznania świadka E. K.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka E. K.. Swoją wiedzę odnośnie zdarzenia powzięła w wyniku czynności służbowych. Jako zastępca Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., osoba obca dla oskarżonego, nie miała powodów, by bezpodstawnie go oskarżać. Świadek zeznawała zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i w toku rozprawy głównej. Świadek uczestniczyła w kontrolach przeprowadzonych u oskarżonego i w sposób szczegółowy opisała stan zwierząt znajdujących w gospodarstwie oskarżonego. Ponadto świadek, jako lekarz weterynarii, ma stosowną wiedzę i kompetencje do oceny stanu zdrowia zwierząt.

Sąd nie znalazł powodów, by jej depozycjom odmówić wiarygodności. Świadek zeznawała w sposób rzeczowy, wolny od nadmiernej emocjonalności. Jej zeznania pozostają, spójne, jasne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a przede wszystkim z zeznaniami pozostałych świadków, częściowo wyjaśnieniami oskarżonego, a także z treścią materiałów dowodowych w postaci dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz z treścią opinii biegłego z zakresu weterynarii. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania tego świadka nie zawierają istotnych sprzeczności. Sąd Rejonowy uznał zeznania świadka w całości za wiarygodne i przydatne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie.

1, 2

zeznania świadka Z. O.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka Z. O.. Swoją wiedzę odnośnie zdarzenia powzięła w wyniku czynności służbowych. Jako lekarz weterynarii, osoba obca dla oskarżonego, nie miała powodów, by bezpodstawnie go oskarżać. Świadek zeznawała zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i w toku rozprawy głównej. Świadek uczestniczyła w kontrolach przeprowadzonych u oskarżonego i w sposób szczegółowy opisała stan zwierząt znajdujących w gospodarstwie oskarżonego. Ponadto świadek, jako lekarz weterynarii, ma stosowną wiedzę i kompetencje do oceny stanu zdrowia zwierząt. Co więcej świadek wskazała, że sama od dawna zajmuje się hodowlą koni i w związku z tym posiada również doświadczenie w tym zakresie. Wskazała, że konie mogły być zarobaczone i dopiero po odrobaczeniu zaczęły wyglądać lepiej. Potwierdziła również, że wychudzonego konia nie można nakarmić od razu zbyt obficie, gdyż może to skutkować wystąpieniem choroby kopyt.

Sąd nie znalazł powodów, by jej depozycjom odmówić wiarygodności. Świadek zeznawała w sposób rzeczowy, wolny od nadmiernej emocjonalności. Jej zeznania pozostają, spójne, jasne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a przede wszystkim z zeznaniami pozostałych świadków, częściowo wyjaśnieniami oskarżonego, a także z treścią materiałów dowodowych w postaci dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz z treścią opinii biegłego z zakresu weterynarii. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania tego świadka nie zawierają istotnych sprzeczności. Sąd Rejonowy uznał zeznania świadka w całości za wiarygodne i przydatne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie.

1, 2

zeznania świadka H. D.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka H. D.. Swoją wiedzę odnośnie zdarzenia powzięła w wyniku czynności służbowych. Jako lekarz weterynarii, osoba obca dla oskarżonego, nie miała powodów, by bezpodstawnie go oskarżać. Świadek zeznawała zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i w toku rozprawy głównej. Świadek uczestniczyła w kontrolach przeprowadzonych u oskarżonego i w sposób szczegółowy opisała stan zwierząt znajdujących w gospodarstwie oskarżonego. Ponadto świadek, jako lekarz weterynarii, ma stosowną wiedzę i kompetencje do oceny stanu zdrowia zwierząt.

Sąd nie znalazł powodów, by jej depozycjom odmówić wiarygodności. Świadek zeznawała w sposób rzeczowy, wolny od nadmiernej emocjonalności. Jej zeznania pozostają, spójne, jasne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a przede wszystkim z zeznaniami pozostałych świadków, częściowo wyjaśnieniami oskarżonego, a także z treścią materiałów dowodowych w postaci dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz z treścią opinii biegłego z zakresu weterynarii. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania tego świadka nie zawierają istotnych sprzeczności. Sąd Rejonowy uznał zeznania świadka w całości za wiarygodne i przydatne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie.

1, 2, 4, 8

zeznania świadka E. D.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka E. D.. Swoją wiedzę odnośnie zdarzenia powzięła w wyniku czynności służbowych. Jako kierownik Urzędu Gminy K., osoba obca dla oskarżonego, nie miała powodów, by bezpodstawnie go oskarżać. Świadek zeznawała na etapie postępowania przygotowawczego, a wobec tego, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu na rozprawie głównej w ocenie Sądu nie było niezbędne, świadek nie jest lekarzem weterynarii, a treść jej zeznań składanych w postępowaniu przygotowawczym potwierdza jedynie zeznania świadków przesłuchanych na rozprawie głównej, odczytano zeznania świadka składane uprzednio. Świadek uczestniczyła w kontrolach przeprowadzonych u oskarżonego i potwierdziła zły stan zwierząt znajdujących w gospodarstwie oskarżonego.

Sąd nie znalazł powodów, by jej depozycjom odmówić wiarygodności. Jej zeznania pozostają, spójne, jasne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a przede wszystkim z zeznaniami pozostałych świadków, częściowo wyjaśnieniami oskarżonego, a także z treścią materiałów dowodowych w postaci dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz z treścią opinii biegłego z zakresu weterynarii. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania tego świadka nie zawierają istotnych sprzeczności. Sąd Rejonowy uznał zeznania świadka w całości za wiarygodne i przydatne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie.

4

zeznania świadka Z. X.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka Z. X.. Swoją wiedzę odnośnie zdarzenia powzięła w wyniku czynności służbowych. Jako pracownik Urzędu Gminy K., osoba obca dla oskarżonego, nie miała powodów, by bezpodstawnie go oskarżać. Świadek zeznawała na etapie postępowania przygotowawczego, a wobec tego, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu na rozprawie głównej w ocenie Sądu nie było niezbędne, świadek nie jest lekarzem weterynarii, a treść jej zeznań składanych w postępowaniu przygotowawczym potwierdza jedynie zeznania świadków przesłuchanych na rozprawie głównej, odczytano zeznania świadka składane uprzednio. Świadek uczestniczyła w jednej z późniejszych kontroli przeprowadzonej u oskarżonego i potwierdziła stan zwierząt znajdujących w gospodarstwie oskarżonego, a mianowicie fakt, że pies typu owczarek niemiecki miał chore uszy, konie natomiast wyglądały już dobrze.

Sąd nie znalazł powodów, by jej depozycjom odmówić wiarygodności. Jej zeznania pozostają, spójne, jasne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a przede wszystkim z zeznaniami pozostałych świadków, częściowo wyjaśnieniami oskarżonego, a także z treścią materiałów dowodowych w postaci dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz z treścią opinii biegłego z zakresu weterynarii. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania tego świadka nie zawierają istotnych sprzeczności. Sąd Rejonowy uznał zeznania świadka w całości za wiarygodne i przydatne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie.

4

zeznania świadka D. I.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka D. I.. Swoją wiedzę odnośnie zdarzenia powzięła w wyniku czynności służbowych. Jako pracownik Urzędu Gminy K., osoba obca dla oskarżonego, nie miała powodów, by bezpodstawnie go oskarżać. Świadek zeznawała na etapie postępowania przygotowawczego, a wobec tego, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu na rozprawie głównej w ocenie Sądu nie było niezbędne, świadek nie jest lekarzem weterynarii, do głównych jej obowiązków należy gospodarka odpadami komunalnymi i większą uwagę podczas kontroli przywiązywała do porządku w gospodarstwie. Treść jej zeznań składanych w postępowaniu przygotowawczym potwierdza jedynie zeznania świadków przesłuchanych na rozprawie głównej, wobec czego odczytano zeznania świadka składane uprzednio. Świadek uczestniczyła w jednej z późniejszych kontroli przeprowadzonej u oskarżonego i potwierdziła stan zwierząt znajdujących w gospodarstwie oskarżonego, a mianowicie fakt, że pies typu owczarek niemiecki miał chore uszy, konie natomiast wyglądały już dobrze.

Sąd nie znalazł powodów, by jej depozycjom odmówić wiarygodności. Jej zeznania pozostają, spójne, jasne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a przede wszystkim z zeznaniami pozostałych świadków, częściowo wyjaśnieniami oskarżonego, a także z treścią materiałów dowodowych w postaci dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz z treścią opinii biegłego z zakresu weterynarii. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania tego świadka nie zawierają istotnych sprzeczności. Sąd Rejonowy uznał zeznania świadka w całości za wiarygodne i przydatne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie.

1-4, 6, 7, 9, 10

zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

protokół kontroli wraz z dokumentacją zdjęciową

notatki urzędowe

dokumentacja z inspekcji weterynaryjnej

wniosek o czasowe odebranie zwierząt wraz z dokumentacją zdjęciową

notatka urzędowa wraz z kopią książeczki zdrowia psa i paragonem za usługi weterynaryjne

zaświadczenia

zawiadomienie

protokół oględzin wraz z dokumentacją zdjęciową

zgłoszenia do rejestru

Dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty w ramach przysługujących im kompetencji i w toku postępowania. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich autentyczności i prawdziwości treści w nich zawartych. Dokumenty te nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Mogły one posłużyć za materiał wartościowy przy ustalaniu prawdziwego stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

5

opinia biegłego sądowego z zakresu weterynarii lek. wet. X. A.

Istotne znaczenie miała opinia biegłego sądowego z zakresu weterynarii lek. wet. X. A.. Biegła jest osobą kompetentną i doświadczoną w sporządzaniu tego rodzaju dokumentów procesowych. Ma specjalistyczną wiedzę i umiejętności niezbędne dla udzielenia odpowiedzi na zadane pytania procesowe. Sporządzona przez nią opinia nie była kwestionowana przez strony postępowania. Podobnie Sąd nie zakwestionował obranej przez biegłą metodologii badania. W niniejszej sprawie nie ujawniły się także jakiekolwiek wątpliwości podważające bezstronność opiniującej. Sporządzona opinia odpowiada na wszystkie pytania zadane przez organ procesowy. Opinia ta jest także jasna, spójna, pełna, nie zawiera jakichkolwiek sprzeczności. Biegła w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazała, że ujawnione nieprawidłowości pozwalają na uznanie, że doszło do znęcania się nad zwierzętami znajdującymi się w gospodarstwie poprzez niezapewnienie im właściwych warunków bytowania. Stwierdzony stan zwierząt był następstwem zaniedbań ze strony właściciela poprzez niezapewnienie koniom odpowiednio zbilansowanej paszy, pozbawienie psa i koni opieki lekarsko-weterynaryjnej oraz niezapewnienie koniom właściwej opieki zootechnicznej. Wszystkie te czynniki wpływały negatywnie na zdrowie i dobrostan zwierząt przyczyniając się do ich cierpienia fizycznego i psychicznego.

Wnioski płynące z opinii są jasne i logiczne. Wobec tego Sąd przyjął ustalenia wynikające z opinii za własne. Opinia biegłej mogła wobec tego stanowić pełnowartościowy materiał dowodowy, służący poczynieniu istotnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

11.

dane z (...)

odpisy wyroków

Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, w ramach kompetencji, stosownie do przepisów regulujących jego formę i treść, stanowiąc tym samym wierne odzwierciedlenie okoliczności w nich opisanych. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw, by odmówić im wiary.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

częściowo wyjaśnienia oskarżonego W. S. (1)-go

Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał, że podjął leczenie psa wiosną 2025 roku, przed przeprowadzeniem kontroli interwencyjnych, a także w zakresie w jakim twierdził, że nie jest właścicielem koni opisanych w akcie oskarżenia. Wyjaśnienia te są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Przede wszystkim należy wskazać, że zarówno z zeznań świadków, jak i dokumentów pokontrolnych wynika, że oskarżony nie leczył psa, pomimo widocznego wycieku z uszu. Został pouczony i zobowiązany do zapewnienia opieki weterynaryjnej, z którego to zobowiązania nie wywiązał się w sposób prawidłowy, bowiem nie skorzystał z wizyty u weterynarza, a samodzielnie zastosował lekarstwo, którym smarował okolice uszu psa. Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony podjął czynności w celu nabycia lekarstw, a w późniejszym czasie także doprowadził do wizyty chorego psa u weterynarza, jednak nastąpiło to dopiero po dniu 30 maja 2025 roku. W trakcie kontroli 30 maja 2025 roku oskarżony nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających leczenie psa, ani nie było widoczne stosowanie leków. Jeśli chodzi natomiast o własność koni, zeznania oskarżonego w tym zakresie są niespójne i nielogiczne. Oskarżony początkowo, w trakcie kontroli nie chciał wskazać pochodzenia koni, w jaki sposób i kiedy wszedł w ich posiadanie. Następnie podawał, że właścicielem koni jest jego syn przebywający za granicą, a w trakcie składania wyjaśnień na rozprawie głównej twierdził, że konie należą do jego wszystkich, pięciorga dzieci. Zapytany natomiast o to kto, w jaki sposób i kiedy nabył konie, wskazał, że sam dokonywał transakcji, miało to miejsce zimą, kiedy był śnieg, co w jego ocenie mogło być w styczniu, lutym, marcu lub kwietniu. Wskazał też, że nie zawierał umowy pisemnej i nie zna sprzedawcy, a nabyte konie były już chude. W zgłoszeniach do rejestru wskazał natomiast daty dołączenia do stada, z których najpóźniejszą datą był 15 stycznia 2025 roku, a najdawniejszą 1 czerwiec 2016 roku, siebie zaś wskazał jako właściciela koni. W ocenie Sądu depozycje oskarżonego w tym zakresie nie zasługują na obdarzenie walorem wiarygodności. Przyjmując nawet, że oskarżony wszedł w posiadanie koni zimą, a konie były już wychudzone, do dnia pierwszej kontroli, która odbyła się 30 maja 2025 roku minęło kilka miesięcy. Jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie, gdy oskarżony zaczął realizować zalecenia pokontrolne, prawidłowo odżywiane konie zaczęły poprawiać wygląd, tak, że niecały miesiąc później ich wygląd uległ znacznej poprawie, nie były już wychudzone a ich sierść wyglądała zdrowo. Wobec tego, gdyby nawet jak wskazuje oskarżony, do nabycia koni doszło zimą, to przy odpowiednim karmieniu, odrobaczeniu, przeprowadzeniu pielęgnacji kopyt, konie w dniu pierwszej kontroli nie powinny być już w takim stanie, jaki wynika z protokołu pokontrolnego. Ponadto, w ocenie Sądu, skoro to oskarżony był stroną transakcji kupna lub zamiany zwierząt, dokonywał jej samodzielnie i w swoim imieniu, to tym samym to on jest właścicielem zwierząt. Samodzielnie nimi rozporządza, jak wskazywał również on dokonuje ich sprzedaży. Wszystkie okoliczności sprawy wskazują, że to on jest właścicielem wskazanych zwierząt. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd nie miał wątpliwości, że ostatecznie oskarżony podjął czynności zalecane w trakcie kontroli, a mianowicie podjął leczenie psa, najpierw samodzielnie, później zgodnie z zaleceniami u weterynarza, dokonał korekty kopyt – samodzielnie, później z pomocą specjalisty, zapewnił też odpowiednie wyżywienie koniom, a psu odpowiednią budę, to jednak miało to miejsce dopiero po 30 maja 2025 roku, a zgodnie z opinią biegłej, stan w jakim w tym dniu znajdowały się zwierzęta wskazuje na długotrwałe zaniedbanie właściciela. Podkreślić trzeba, że okres objęty aktem oskarżenia obejmuje właśnie czas do 30 maja 2025 roku, a czynności jakie później podjął oskarżony mogą zostać uwzględnione jedynie w zakresie wymiaru kary, nie oceny tego, czy doszło do realizacji znamion czynu zabronionego zarzucanego oskarżonemu. Wobec tego należało odmówić wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego we wskazanym powyżej zakresie, które w ocenie Sądu są tylko jego nieudolną linią obrony.

Informacja majątkowa

Informacja majątkowa załączona do protokołu przesłuchania oskarżonego nie miała znaczenia dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, a wobec ustaleń poczynionych na podstawie bazy REGON oraz (...) jawi się również jako nieprawdziwa.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I.

W. S. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W. S. (2) został oskarżony o popełnienie czynu stypizowanego w art. 35 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a i ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (dalej u.o.z.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt karze pozbawienia wolności do lat 3 podlega ten, kto znęca się nad zwierzętami. Zgodnie z art. 6 ust. 1a i 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt zabrania się znęcania nad zwierzętami, przez znęcanie nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności m.in. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Przedmiotem ochrony w komentowanym przepisie jest wolność zwierząt od nieuzasadnionego bólu i cierpienia.

Zakres ustawowych znamion czynu zabronionego w art. 35 ust. 1a u.o.z. został wyznaczony przede wszystkim przez art. 6 ust. 2. Wykaz zamieszczony w ust. 2 art. 6 ustawy o ochronie zwierząt, przedstawia typowe wypadki znęcania się. W przepisie tym zawarta jest jednakże otwarta definicja znęcania się na zwierzętami, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Należy więc uznać, że za znęcanie się nad zwierzętami może być uznane każde zadawanie, lub dopuszczenie do zadawania bólu lub cierpienia nawet, gdy zachowanie to nie zostało wymienione wprost w żadnym z punktów tego przepisu, który jednakże przedstawia typowe wypadki znęcania się. Należy natomiast podkreślić, że jeżeli zachowanie wyczerpuje opis któregoś z punktów, to Sąd nie musi już ustalać, że spowodowało ono ból lub cierpienie, gdyż to sam ustawodawca przesądził, że zachowania w tych punktach wymienione są znęcaniem się, czyli powodują ból lub cierpienie. Znęcaniem jest więc każdy z wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy sposobów bezpośredniego postępowania w stosunku do zwierzęcia, które muszą być objęte zamiarem bezpośrednim sprawcy, zamiar odnosi się więc do samej czynności sprawczej, a nie do spowodowania cierpień lub bólu. Za tak rozumianym pojęciem „znęca się” przemawia również to, że należy je interpretować w dużym stopniu obiektywnie i o uznaniu za znęcanie się zachowania sprawiającego ból fizyczny lub cierpienia ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają więc społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. Nie można również pomijać tego, iż w przypadku zwierząt oczywiste są trudności związane z dowodzeniem faktu odczuwania przez nie cierpienia psychicznego, a nawet bólu fizycznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt V KK 187/09).

Czynnością wykonawczą określoną w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. jest utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Czynność w tej postaci ma charakter formalny. Nie ma znaczenia, czy sprawca spowoduje ból lub cierpienie, czy nie. W razie gdyby zachowanie sprawcy takowe spowodowało, podnosi to poziom społecznej szkodliwości czynu. Przez „niewłaściwe warunki bytowania” należy rozumieć takie, które nie odpowiadają warunkom właściwym, czyli takie, które zgodnie z art. 4 pkt 15 u.o.z. zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku (M. Kulik, M. Rudy [w:] Ustawa o ochronie zwierząt. Komentarz, red. E. Kruk, Warszawa 2024, art. 6). Dla prawidłowego ustalenia, jak należy rozumieć "właściwe warunki bytowania", trzeba odwołać się do treści art. 5 ustawy, który ustanawia regułę ogólną obejmującą wymogiem "humanitarnego traktowania" wszystkie zwierzęta. Pojęcie humanitarnego traktowania jest pojęciem prawnym, zdefiniowanym w art. 4 pkt 2 ustawy jako traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę. Z kolei, zgodnie z art. 4 pkt 15, przez "właściwe warunki bytowania" należy rozumieć zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku. Rażące zaniedbanie w rozumieniu art. 4 pkt 11 to drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie. Ustawa przyznaje zwierzętom określone prawa, a przez to ogranicza sferę swobody działania człowieka wobec zwierzęcia oraz nakłada na ludzi pewne obowiązki względem zwierząt.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że do bytu przestępstwa znęcania się nad zwierzętami nie jest konieczne dążenie sprawcy wprost do zadania zwierzęciu cierpienia. Co prawda przestępstwo znęcania się nad zwierzętami w swojej konstrukcji wymaga zaistnienia po stronie sprawcy winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, to zamiar ten badać należy w odniesieniu do samej czynności sprawczej, nie zaś do woli sprawcy zadania bólu lub cierpienia zwierzęciu. Trzeba podkreślić, że ból lub cierpienie zwierzęcia mają charakter zobiektywizowany i ich rzeczywisty byt jest niezależny od tego, czy sprawca wprost do nich dążył. Przedmiotem ochrony ustawowej jest bowiem ochrona zwierząt przed cierpieniem i bólem, zaś na ich doznanie nie ma w praktyce wpływu motywacja sprawcy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 grudnia 2016 r., II KK 281/16, LEX nr 2237277; z dnia 16 listopada 2009 r., V KK 187/09, LEX nr 55389, z dnia 19 października 2023 r., I KK 84/23, LEX nr 3720564).

Czyn ten może zostać popełniony zarówno przez działanie, jak i przez zaniechanie. Jak wynika z istoty odpowiedzialności za czyn popełniony przez zaniechanie, należy przyjąć, że za czyn popełniony w tej postaci odpowiadać może wyłącznie ten, na kim ciążył szczególny prawny obowiązek przeciwdziałania czynowi. Zatem zaniechania może dopuścić się właściciel, opiekun, a także każda inna osoba, która na podstawie przepisu, umowy, a nawet swojego uprzedniego działania (np. kradzieży zwierzęcia) przyjęła na siebie odpowiedzialność za jego dobrostan. Istnieją też takie postaci czynności sprawczej, które mogą zostać zrealizowane wyłącznie przez zaniechanie. Taką postacią jest utrzymywanie zwierzęcia w stanie nieleczonej choroby.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że W. S. (1) zrealizował znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu występku.

W. S. (1) dopuścił się znęcania nad psem w typie owczarka niemieckiego oraz nad 7 końmi zimnokrwistymi, których był właścicielem. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na długotrwałe zaniedbania oskarżonego w zakresie zapewnienia zwierzętom właściwej opieki weterynaryjnej, zootechnicznej, a także zapewnienia koniom odpowiedniej zbilansowanej paszy. Przesłuchani w sprawie świadkowie, lekarze weterynarii, jednoznacznie wskazali, że w trakcie pierwszej kontroli przeprowadzonej u oskarżonego w dniu 30 maja 2025 roku, pies wykazywał oznaki przewlekłego, nieleczonego zapalenia uszu, konie natomiast były mocno wychudzone oraz miały znaczny przerost kopyt. Wskazane zaniedbania świadczą o tym, że oskarżony, będąc osobą odpowiedzialną za dobrostan zwierząt, zaniechał zapewnienia im właściwych warunków bytowania. Utrzymywał psa w stanie nieleczonej choroby, a konie w stanie zaniedbania, niezapewniając im odpowiedniej paszy oraz opieki prawidłowej pielęgnacji kopyt. Ponadto fakt znęcania się nad zwierzętami przed dniem 30 maja 2025 roku wynika również z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a przede wszystkim z opinii biegłego z zakresu weterynarii, w której biegły wprost wskazał, że ujawniony podczas oględzin i kontroli przeprowadzonej przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii w K. sposób utrzymywania zwierząt, ich stan, nosi znamiona rażącego zaniedbania lub niechlujstwa. Buda, jaką hodowca zapewnił wówczas psu nie dawała mu pełnego zabezpieczenia przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, a ponadto miała wystające elementy, o które pies mógł się skaleczyć. Jak wynika z akt sprawy, stan zapalny uszu psa miał charakter przewlekły, a w celu ustalenia przyczyny i podjęcia odpowiedniego leczenia niezbędna była konsultacja z lekarzem weterynarii, którą W. S. (1) przeprowadził dopiero w dniu 25 czerwca 2025 roku. Odnośnie koni, należy zauważyć, że w czasie poprzedzającym dzień 30 maja 2025 roku otrzymywały one zbyt mało paszy, albo pasza nie była dostosowana do potrzeb koni, ponadto sierść oraz kopyta zwierząt wskazywały na problemy ich zdrowotne. Nawet jeśli przyjąć wersję podawaną przez oskarżonego, jakoby konie miał nabyć zimą (...), to od tego czasu, do dnia kontroli minęło już kilka miesięcy. Czas ten pozwalał na poprawę zdrowia koni, nawet gdyby zostały nabyte przez oskarżonego jako chude konie. Stwierdzony stan zwierząt był następstwem zaniedbań ze strony ich właściciela – W. S. (1), poprzez niezapewnienie koniom odpowiednio zbilansowanej paszy, pozbawienie psa i koni opieki lekarsko-weterynaryjnej oraz niezapewnienie koniom właściwej opieki zootechnicznej. Wszystkie te czynniki wpływają na zdrowie i dobrostan zwierząt przyczyniając się do ich cierpienia fizycznego i psychicznego.

W. S. (1), jako osoba dorosła, od lat prowadząca gospodarstwo rolne, hodująca zwierzęta i handlująca nimi, bez wątpienia wiedział, że posiadanym zwierzętom należy zapewnić właściwą opiekę i leczenie, a mimo tej świadomości nie troszczył się właściwie o swoje zwierzęta. Powyższe okoliczności uzasadniały przyjęcie, że W. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt.

Końcowo dodać należy, że Sąd miał na uwadze, że po dniu 30 maja 2025 roku oskarżony podjął się realizacji podanych mu zaleceń w celu poprawy stanu zwierząt, jednak Sąd nie mógł ocenić wcześniejszego zachowania oskarżonego, przez pryzmat jego działań już po czasie zarzucanego popełnienia przestępstwa. O ile bowiem czynniki występujące po tym okresie mogą mieć ewentualnie wpływ na wymiar kary, a nawet w specyficznych uwarunkowaniach na stopień społecznej szkodliwości czynu, to przecież są bez znaczenia dla przyjęcia, czy sprawca w ogóle popełnił przestępstwo. W tym kontekście bez znaczenia jest przykładowo fakt, że po kontrolach Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej oskarżony usunął zaniedbania. Jest rzeczą oczywistą, iż przestępne zachowanie ocenia się na czas jego popełnienia, zaś fakt ten, czy stan zaniechania został naprawiony, nie ma znaczenia dla uprzedniego wypełnienia znamion przestępstwa. A zatem Sąd powinien oceniać badaną sytuację zwierząt "od bliżej nieustalonego czasu do dnia 30 maja 2025 r.", a nie odnosić się do stanu zwierząt po tym okresie, co też uczynił w niniejszej sprawie.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. S. (1)-ki

I.

I.

W. S. (1) przypisano występek z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, za który to czyn, zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy grozi kara pozbawienia wolności do lat 3.

Sąd wymierzając oskarżonemu karę kierował się zasadami określonymi w art. 53 k.k. Zgodnie z § 1 tego przepisu sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. W myśl § 2. wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Stopień zawinienia W. S. (1) był wysoki. Brak jest jakichkolwiek wątpliwości, co do poczytalności oskarżonego w trakcie czynu lub w trakcie postępowania. Jego działanie było umyślne, działał z zamiarem bezpośrednim.

Ponadto W. S. (1) jest osobą dojrzałą, zdrową, mógł prawidłowo ocenić swoje zachowanie w czasie popełnienia przestępstwa. W trakcie postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wpływające na obniżenie stopnia jego winy.

Stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego w ocenie Sądu był średni, za czym przemawiają przesłanki przedmiotowe i podmiotowe.

Spośród okoliczności podmiotowych Sąd uwzględnił fakt, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, bowiem będąc osobą dojrzałą, od lat zajmującą się prowadzeniem gospodarstwa rolnego, hodowlą i handlem zwierzętami, a ponadto karanym już m.in. za znęcanie się nad zwierzętami, musiał zdawać sobie sprawę z tego jaka opieka powinna być zapewniona posiadanym przez niego zwierzętom, a mimo to, zaniechał obowiązku utrzymania ich w stanie dobrobytu, a przy tym brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia dla takiego zachowania oskarżonego. Trzeba podkreślić, że zwierzę jest istotą żyjącą, zdolną do odczuwania cierpienia, a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.

Wśród okoliczności przedmiotowych Sąd miał na uwadze, że oskarżony naruszył dobro w postaci ochrony zwierząt przed cierpieniem i bólem. Dobro to jest dobrem istotnym, jednak nie tak, jak dobra najwyżej chronione prawem – życie i zdrowie ludzkie. Oskarżony swoim zachowaniem wyrządził szkodę zwierzętom – jednemu psu i siedmiu koniom, swoimi zaniedbaniami narażając je na ból i cierpienie. Naruszył obowiązki jakie spoczywały na nim, jako na właścicielu zwierząt, odpowiedzialnym za ich dobrostan. Tym samym takie postępowanie należało z całą stanowczością ocenić jako karygodne.

Jako okoliczności obciążające Sąd uznał fakt, że W. S. (1) jest osobą uprzednio kilkukrotnie karaną, w tym za znęcanie się nad zwierzętami.

Jako okoliczności łagodzące Sąd uwzględnił przede wszystkim to, że oskarżony usunął wykryte podczas kontroli weterynaryjnej uchybienia. Rozpoczął leczenie psa u weterynarza, zapewnił mu odpowiednią budę, dokonał zabiegu werkowania kopyt koni i zapewnił im takie wyżywienie, które w sposób wyraźny poprawiło ich wygląd – konie przybrały na masie a ich sierść zaczęła wyglądać zdrowo.

Sprawca przestępstwa z art. 35 ust. 1a u.o.z. podlega karze pozbawienia wolności do lat 3, przy czym na mocy art. 37a § 1 k.k. możliwe jest także wymierzenie zamiast kary pozbawienia wolności kary grzywny lub ograniczenia wolności.

Zdaniem Sądu, adekwatną reakcją karną za przypisane oskarżonemu zachowanie jest kara ograniczenia wolności. Z tego względu Sąd skorzystał z uprawnienia wskazanego w art. 37a § 1 k.k. i wymierzył karę 1 roku i 4 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 37a § 1 k.k. jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek.

W ocenie Sądu, w świetle całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, karą adekwatną jest kara ograniczenia wolności, a nie było możliwe wymierzenie najłagodniejszego rodzaju kary, to jest kary grzywny. Oskarżony naprawił wprawdzie wszystkie wykryte uchybienia, jednak nie może umknąć uwadze Sądu fakt, jest osobą uprzednią karaną, w tym za tożsamy występek, za który odbył już karę 1 roku ograniczenia wolności (data postanowienia – 8.07.2024 roku). W ocenie Sądu oskarżony jest też osobą zdolną do wykonania tak wymierzonej kary, skoro samodzielnie wykonuje prace w gospodarstwie, w tym również podjął się samodzielnego werkowania kopyt koni, a co więcej w nieodległym czasie wykonywał karę ograniczenia wolności, czemu nie stały na przeszkodzie skutki wypadku, jaki przeszedł kilka lat temu.

W świetle okoliczności tej sprawy orzeczenie kary surowszej nie przyczyniłoby się do podniesienia świadomości prawnej oskarżonego i odpowiedzialności za własne występki.

Sąd uwzględnił przy tym to, że bezwzględna kara pozbawienia wolności winna być traktowana jako ultima ratio i orzekana jedynie wówczas, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić jej celów. Jest ona ostatecznością wśród pozostałych środków oddziaływania na sprawcę przestępstwa, której należy unikać, a nie jej nadużywać i wymierzać karę tylko wtedy, gdy inne środki nie spełnią celów postępowania (art. 58 § 1 k.k.).

W ocenie Sądu w przypadku oskarżonego, przy takich okolicznościach sprawy należało orzec karę 1 roku i 4 miesięcy ograniczenia wolności. Jest to kara adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Orzeczona kara ograniczenia wolności będzie stanowiła dolegliwość posiadającą walory readaptacyjne, edukacyjne i prewencyjne. Kara ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, z uwagi na właściwości osobiste, styl życia oskarżonego, który obecnie nie jest nigdzie zatrudniony, według oświadczenia utrzymuje się z renty, będzie stanowiła dostateczne źródło jego resocjalizacji i stanowi karę dostatecznie dolegliwą. Tak określony wymiar kary powinien spełnić cele zapobiegawcze, jakie kara ma odnieść w stosunku do skazanego, nie pomijając przy tym potrzeb w zakresie społecznego oddziaływania.

W. S. (1)-ki

II.

I.

Sąd, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt orzekł wobec oskarżonego W. S. (1) przepadek zwierząt opisanych w akcie oskarżenia, a ponadto których na chwilę wydawania wyroku jest on właścicielem, tj. sześciu koni zimnokrwistych.

Do takiego rozstrzygnięcia Sąd był zobligowany na mocy cytowanego przepisu ustawy. Werdykt ten jest zatem prostą konsekwencją uznania W. S. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd nie orzekał natomiast przepadku psa w typie owczarka niemieckiego, wobec śmierci zwierzęcia oraz przepadku 1 z koni, albowiem zgodnie z oświadczeniem oskarżonego, jeden koń został już sprzedany przez oskarżonego.

W. S. (1)-ki

III.

I.

Sąd, na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt orzekł wobec oskarżonego W. S. (1) nawiązkę na rzecz Towarzystwa (...) w Polsce Oddział w K. w kwocie 2000 złotych.

Do takiego rozstrzygnięcia Sąd był zobligowany na mocy cytowanego przepisu ustawy. Miarkując wysokość nawiązki, Sąd miał na względzie sytuację majątkową, rodzinną i finansową oskarżonego. Jednocześnie skala czynu i fakt, że oskarżony naprawił wykryte uchybienia i podjął się czynności zmierzających do zapewnienia zwierzętom dobrobytu, pozwalały na orzeczenie nawiązki w mniejszej kwocie, zbliżonej do dolnej granicy wskazanej w art. 35 ust. 5 u.o.z.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia pozostałych kosztów postępowania, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Po przeanalizowaniu sytuacji materialnej oskarżonego, a także mając na uwadze, iż oskarżony zobowiązany będzie zrealizować obowiązek zapłaty nawiązki na cel związany z ochroną zwierząt, Sąd uznał, że uiszczenie przez niego kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Wobec tego zmaterializowały się podstawy do zwolnienia oskarżonego w całości od obowiązku z ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w sprawie, a wydatkami obciążono Skarb Państwa.

Podpis

asesor sądowy J. I.