Wyrok z 9 grudnia 2025, sygn. II K 1079/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1079/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

N. N. (1)

Oskarżona została uniewinniona od popełnienia zarzucanych jej czynów, a więc tego że:

I. w okresie od nieustalonego dnia 2019 roku do nieustalonego dnia czerwca 2023 roku, w nieustalonym miejscu, kilkukrotnie kierowała wobec J. W. groźby karalne uszkodzenia ciała i pozbawienia życia w postaci wiadomości o treści: „urwę ci (...)”, „skończ to (...)”, „to idź się(...)”, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 k.k.

II. w okresie od nieustalonego dnia 2019 roku do nieustalonego dnia czerwca 2023 roku, w nieustalonym miejscu, wielokrotnie nawiązywała połączenia telefoniczne oraz za pośrednictwem komunikatora M. oraz poczty e-mail: (...) uporczywie nękała S. W. poprzez przesyłanie wiadomości tekstowych zawierających w swej treści zwroty obraźliwe oraz sugerujące upublicznienie informacji z życia prywatnego, wzbudzające u S. W. uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, udręczenia oraz istotnie naruszające jego prywatność, tj. przestępstwa z art. 190a § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

N. N. (1) i S. W. (poprzednio N.) pozostawali od 2012 roku w związku małżeńskim, z którego urodziło się dwóch synów.
W 2019 roku, N. N. (1) przeczytała wiadomości tekstowe wysyłane przez jej męża do J. W., z których wynikało, iż relacje między ww. przekroczyły stosunki koleżeńskie. Wówczas N. N. (1) pierwszy raz skontaktowała się z J. W. oczekując, iż kobieta zakończy romans z jej mężem.

Równolegle we wrześniu 2019 roku, mąż N. N. (1) zdecydował o rozstaniu z żoną i wniósł do Sądu pozew rozwodowy z orzeczeniem o wyłącznej winie N. N. (1). Od tego czasu między stronami rozgorzał konflikt, który rozwijał się w toku trwającego postępowania rozwodowego, jak również dotyczył kwestii związanych z opieką i utrzymaniem małoletnich dzieci. Spory między stronami trwały również na płaszczyźnie zawodowej, albowiem zarówno N. N. (1), S. W., jak i jego późniejsza żona - J. W. pracowali w jednej jednostce wojskowej.

W tym czasie N. N. (1) kilkukrotnie wysłała do J. W. wiadomości tekstowe zawierające treści: "urwę ci(...)”, „skończ to (...)”, „to idź (...). W 2020 roku N. N. (1) i J. W. przeprowadziły rozmowę telefoniczną,
w trakcie której miały dojść do porozumienia.

Oskarżona w dalszym ciągu utrzymywała kontakt
z mężem. Był to kontakt zarówno osobisty, jak
i elektroniczny i wynikał przede wszystkim
z konieczności sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi. Zarówno w prowadzonych rozmowach, jak
i wysyłanych wiadomościach tekstowych, małżonkowie używali wobec siebie negatywnych, obraźliwych,
a nawet wulgarnych sformułowań, lecz miały one charakter wzajemny. Trwający konflikt na przestrzeni lat nie ustępował, lecz był podsycany niejednokrotnie wzajemnymi działaniami, tj. kierowanie informacji do organów czy urzędów, niejako w odwecie na działania przeciwnej strony podjęte uprzednio.

Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wraz z załącznikami w postaci zrzutów ekranu - akta o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 1-35

Częściowo zeznania S. W. - akta o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 38-41

Wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu - sygn. I C 1236/19

k. 45

Korespondencja
e-mail - akta o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 46-65, 67-73, 76-80, 86-88, 97-99, 196-197

Korespondencja
z aplikacji M. - akta
o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 74-75, 81, 85, 102-120, 203-204

Wiadomości tekstowe - akta o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 121-138, 199-202

Zapis z rozmów telefonicznych - akta o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 167-183

Częściowo zeznania J. W. - akta o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 184-186

Protokół oględzin - akt o sygn. 4074-4.Ds.2432.2024

k. 220-298

Wyjaśnienia N. N. (1)

k. 104v-106

Częściowo zeznania J. W.

k. 110v-111v

Częściowo zeznania S. W.

k. 112-112v

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

N. N. (1)

Oskarżona została uniewinniona od popełnienia zarzucanych jej czynów, a więc tego że:

I. w okresie od nieustalonego dnia 2019 roku do nieustalonego dnia czerwca 2023 roku, w nieustalonym miejscu, kilkukrotnie kierowała wobec J. W. groźby karalne uszkodzenia ciała i pozbawienia życia w postaci wiadomości o treści: „urwę ci (...)”, „skończ to (...)”, „to idź (...)”, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 k.k.

II. w okresie od nieustalonego dnia 2019 roku do nieustalonego dnia czerwca 2023 roku, w nieustalonym miejscu, wielokrotnie nawiązywała połączenia telefoniczne oraz za pośrednictwem komunikatora M. oraz poczty e-mail: (...) uporczywie nękała S. W. poprzez przesyłanie wiadomości tekstowych zawierających w swej treści zwroty obraźliwe oraz sugerujące upublicznienie informacji z życia prywatnego, wzbudzające u S. W. uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, udręczenia oraz istotnie naruszające jego prywatność, tj. przestępstwa z art. 190a § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

J. W. zawiadomiła, iż w okresie od nieustalonego dnia 2019 roku do czerwca 2023 roku, N. N. (1) kierowała w jej stronę groźby karalne przy użyciu komunikatorów porozumiewania się na odległość, których treść wzbudziła w niej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Pokrzywdzona z uwagi na zaistniałą obawę musiała skorzystać z pomocy psychologicznej.

Ponadto, w tym samym czasie oskarżona miała nękać swojego byłego męża S. W. poprzez wykonywanie wielokrotnych połączeń telefonicznych oraz wysyłanie licznych wiadomości za pośrednictwem komunikatora M. i poczty
e-mail, co wzbudziło w nim poczucie zagrożenia, udręczenia oraz istotnie naruszyło jego prywatność.

Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że oskarżona nie dopuściła się zarzucanych jej czynów.

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Wyjaśnienia N. N. (1)

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej za wiarygodne albowiem korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ze szczególnym uwzględnieniem wiadomości tekstowych prowadzonych między oskarżoną, a S. W. i J. W..

Oskarżona nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i wyjaśniła, że kontakt z J. W. nawiązała w 2019 roku, kiedy to dowiedziała się o romansie jej męża z koleżanką z pracy. W kolejnych latach miała z J. W. sporadyczny kontakt, nigdy osobisty. Z uwagi na narastający konflikt między małżonkami oraz fakt, iż jak wskazała oskarżona " J. się wtrącała", oskarżona wystosowała do J. W. wiadomości tekstowe, które zawierały treści opisane w sentencji aktu oskarżenia.

Jak przyznała, użyte przez nią sformułowania, nie miały charakteru groźby, a wynikały ze zdenerwowania i napiętych relacji między stronami. Dodała, iż postawa J. W., jako osoby, która doprowadziła do rozpadu jej małżeństwa prowokowała ją do takiego zachowania. Oskarżona wyjaśniła, że w 2020 roku przeprowadziła z J. W. rozmowę telefoniczną, podczas której ww. miały się wzajemnie przeprosić i dojść do porozumienia.

Odnośnie zarzutów dotyczących nękania S. W., oskarżona wyjaśniła, iż zarówno w okresie objętym zarzutem, jak i obecnie musi utrzymywać kontakt
z byłym mężem z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi. Wskazała, iż kontakt z S. W. w zasadniczej mierze dotyczył właśnie dzieci, jak również prób ustalenia gdzie się znajdują, w czasie gdy były pod jego opieką. W jej ocenie zachowanie byłego męża było prowokujące i wzmagało konflikt między nimi, albowiem S. W. nie chciał udzielać jej informacji na temat miejsca pobytu dzieci gdy pozostawały pod jego opieką.

Częściowo zeznania J. W.

W ocenie Sądu zeznania świadka były prawdziwe w zakresie
w jakim odnosiły się do treści rozmów przeprowadzonych
z oskarżoną zarówno w formie telefonicznej, jak i przy użyciu aplikacji. Świadek potwierdziła wersję zdarzeń przedstawioną przez N. N. (1), iż w 2020 roku strony miały dojść do porozumienia. Zaprzeczyła jednak aby w jakikolwiek sposób prowokowała oskarżoną, której postawa miała przyczynić się do zatrzymania rozwoju jej kariery zawodowej, jak również aby zgłaszała do (...) jakiekolwiek nieprawidłowości
w zachowaniu oskarżonej. Świadek zeznała, że słowa skierowane przez oskarżoną odebrała jako groźbę, wywołały w niej strach, a w konsekwencji musiała skorzystać z pomocy psychologicznej.

W ocenie Sądu zeznania świadka nie były wiarygodne
w całości, albowiem postawa J. W. na przestrzeni lat nie wskazywała na to, iż realnie obawiała się gróźb skierowanych w jej stronę. Wbrew twierdzeniom, świadek nie przyjmowała biernej postawy w relacjach
z oskarżoną.

Częściowo zeznania S. W.

Stanowisko S. W. było zbieżne
z wyjaśnieniami oskarżonej, jak i pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Jednakże w ocenie świadka, zachowanie oskarżonej było uporczywe, przekraczało przyjętą w normalnych stosunkach ilość połączeń telefonicznych oraz wiadomości tekstowych, a także ukierunkowane było na uprzykrzenie mu życia, albowiem N. N. (1) nie była w stanie pogodzić się z ich rozstaniem. Powyższe doprowadziło do sytuacji, w której kilkukrotnie zmieniał numer telefonu, jak również blokował N. N. (1) na portalach społecznościowych.

Świadek przyznał jednak, że również mógł kierować w stronę oskarżonej obraźliwe sformułowania, jednakże to ona była agresorem. Zeznał, iż jego zgłoszenia kierowane do (...) wynikały z potrzeby uzyskania informacji o dzieciach, które znajdowały się pod opieką byłej żony.

W ocenie Sądu zeznania świadka są pozbawione obiektywizmu, zaś wniosek ten wyprowadza z treści wiadomości prowadzonych między stronami. Świadek pozostawał stroną równie zaangażowaną w konflikt.

Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, na których oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, w szczególności zgromadzonym w sprawie nadzorowanej przez Prokuraturę Rejonową Toruń Centrum-Zachód w T. o sygnaturze 4074-4.Ds.2432.2024, w której zawarto szereg wiadomości tekstowych, jak również zapisy przeprowadzonych rozmów telefonicznych między stronami. Nie ma podstaw by kwestionować treść powyższych dokumentów albowiem zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie kwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

I

N. N. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Na kanwie niniejszego postępowania legło przestępstwo stalkingu oraz gróźb karalnych.

Określone w art. 190 § 1 k.k. przestępstwo groźby karalnej godzi w wolność człowieka w sferze psychicznej (wolność od strachu, zastraszenia). Jego treścią jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa (zbrodni lub występku) na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Dla bytu przestępstwa groźby karalnej nie jest istotny rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi ani cel, w jakim to czyni, a nawet rzeczywisty zamiar spełnienia groźby. Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Jest to więc przestępstwo materialne, przy czym stan uzasadnionej obawy osoby zagrożonej należy traktować jako skutek. Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 kk wystarczy, iż groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia, należy ją jednak także obiektywnie zweryfikować i stwierdzić, czy pokrzywdzony istotnie mógł w danych okolicznościach w sposób uzasadniony groźbę odebrać (wyr. SA w Krakowie z 4.7.2002 r., II AKa 163/02, KZS 2002, Nr 7–8, poz. 44; wyr. SA w Lublinie z 30.1.2001 r., II AKa 8/01, OSA 2001, Nr 12, poz. 88).

Zatem analizując znamiona strony przedmiotowej czynu z art. 190 § 1 k.k. z jednej strony postępowanie sądu winno zmierzać do ustalenia, czy pokrzywdzony w rzeczywistości bał się, że zapowiedź przestępczego działania zostanie spełniona, z drugiej zaś do zrelatywizowania obawy pokrzywdzonego w oparciu o zobiektywizowane kryteria pozwalające stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek, o podobnej do ofiary osobowości, cechach psychiki, intelektu, umysłowości i warunkach wedle wszelkiego prawdopodobieństwa uznałby tę groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę zrealizowania. Ustalenia w pierwszym z wymienionych tu aspektów należy przy tym dokonywać przede wszystkim w oparciu o oświadczenia składane w tym przedmiocie przez pokrzywdzonego, w dalszej zaś kolejności biorąc pod uwagę, czy zachowanie pokrzywdzonego po skierowaniu doń gróźb urzeczywistniało stan obawy. Drugi zaś aspekt wywieść z kolei można mając na względzie cechy środowiska, w którym przebywają tak sprawca, jak i ofiara, proporcję sił fizycznych między nimi, podejmowanie przez sprawcę w okresie poprzedzającym wypowiedzenie groźby zachowań o charakterze niebezpiecznym, czy popełnianie przez niego innych przestępstw (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - II Wydział Karny z dnia 30 lipca 2013 r. II AKa 125/13, L.).

W ocenie Sądu, przyjęta przez J. W. postawa nie pozwala na uznanie, iż pokrzywdzona w rzeczywistości realnie obawiała się gróźb napisanych przez N. N. (3), a nawet stawia pod znakiem zapytania czy w ogóle traktowała je jako groźby. Należy bowiem zauważyć, iż konflikt między stronami zaistniał w 2019 roku, kiedy to oskarżona posądziła swojego męża o zdradę z J. W.. Przez cały ten czas, pokrzywdzona będąc w pełni świadoma przysługujących jej praw, nie zdecydowała się na złożenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez oskarżoną, pomimo iż jak twierdzi, zachowanie oskarżonej wywołało w niej lęk, który wymagał wsparcia psychologicznego, jak również negatywnie wpłynęło na jej sytuację zawodową. Sąd nie kwestionuje, iż pokrzywdzona mogła na przestrzeni ostatnich lat korzystać z pomocy psychologa, jednakże fakt zawiadomienia o przestępstwie po upływie kilku lat od pierwszej wiadomości zawierającej wspomniane groźby, budzi uzasadnione wątpliwości, czy pokrzywdzona w rzeczywistości się ich obawiała. Poza tym należy mieć na uwadze, że między stronami nie zachodziła żadna dysproporcja sił, która mogłaby wskazywać, iż pokrzywdzona czuje się osobą realnie słabszą. Wobec powyższego Sąd stanął na stanowisku, iż oskarżona swoim zachowaniem nie wypełniła znamion przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. i uniewinnił ją od popełnienia zarzucanego jej czynu.

Przechodząc do rozważań dotyczących przestępstwa stalkingu, wskazać należy iż nękanie to nic innego jak dręczenie drugiego człowieka, niedawanie mu spokoju, ciemiężenie, gnębienie, prześladowanie, sekowanie, szykanowanie, zaszczuwanie. Cechą nieodłącznie związaną z pojęciem nękania jest jego uporczywość, która oznacza, iż dane zachowanie jest intensywne, nieustępliwe, permanentne, nieprzejednane, zaciekłe, nachalne, namolne, natarczywe, natrętne, notoryczne, obsesyjne, stałe, a co ważne odbywa się wbrew woli pokrzywdzonego. Zaznaczyć należy, że o uporczywości decyduje nie tylko częstotliwość ale również okres nękania. Zachowania składające się na uporczywe nękanie zarówno jednorodne, jak i różnorodne wywołać mają określony skutek, rozumiany jako poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia. Zagrożenie to nic innego jak lęk i obawa przed negatywnymi konsekwencjami czyjegoś zachowania. Z kolei uczucie poniżenia definiowane jest jako stan emocjonalny, w którym osoba pokrzywdzona czuje, że została potraktowana z pogardą. Udręczenie to uczucie wyczerpania, zwłaszcza psychicznego występujące u podmiotu, który stanowił obiekt nękania. Powyższe stany muszą jednak być uzasadnione okolicznościami, a więc konieczne jest rozważanie, czy inny obywatel o cechach pokrzywdzonego w okolicznościach danej sprawy odczułby, że znajduje się w jednym ze wskazanych stanów (zob. J. Lachowski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art 190(a), Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2017 roku, IV KK 413/16.

W niniejszej sprawie, mając na uwadze powyższe rozważania uznać należało, iż zachowania N. N. (1), polegające na kontaktowaniu się z byłym mężem drogą elektroniczną nie wypełnia znamion przestępstwa. Oceniając powyższe zachowanie w kontekście byłych małżonków, którzy posiadają wspólne małoletnie dzieci, a ich obowiązkiem jest dzielenie się opieką nad nimi, należało w sposób wnikliwy przeanalizować zgromadzony materiał dowodowy. W ocenie Sądu, kwestia ilości połączeń telefonicznych, jak również wysyłanych wiadomości tekstowych przez oskarżoną podyktowana była koniecznością dojścia do porozumienia z byłym mężem odnośnie spraw dotychczas uznawanych jako wspólne, jak również kwestii dotyczących małoletnich dzieci. Fakt, iż pomiędzy małżonkami na przestrzeni lat narastało napięcie, które przejawiało się m.in zgłaszaniem ich wzajemnych zachowań do kolejnych instytucji państwowych, nie ułatwiało im podjęcia ustaleń w sposób sprawny, szybki, pozbawiony wątpliwości i wzajemnych pretensji. Przeciwnie kontakty między małżonkami w sprawach dotyczących dzieci były kolejnym zarzewiem konfliktu, który eskalował. Fakt, iż jedna ze stron nie odbiera telefonu czy kończy połączenie finalnie powoduje wzmożenie prób kontaktu z drugiej strony.

W ocenie Sądu nie sposób uznać, że zachowanie takie było jednostronne i występowało jedynie u oskarżonej. Przeciwnie, S. W. swoją postawą również eskalował konflikt i wyrażał się niepochlebnie wobec swojej byłej żony. Utrzymywanie takiej relacji przez dłuży czas stanowić może bardzo niekomfortową, a nawet wyczerpującą sytuację, jednakże dotyczy do obu stron i nie sposób tu mówić o pokrzywdzeniu wyłącznie jednej z nich. Mając również na uwadze, że zachowanie N. N. (1) wobec byłego męża w żaden sposób nie eskalowało, w szczególności w kierunku ataku na jego życie czy zdrowie, brak jest obiektywnych przesłanek do uznania, iż zachowanie oskarżonej mogło wywołać w S. W. poczucie zagrożenia. Wobec powyższego Sąd uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu.

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Kosztami postępowania został obciążony oskarżyciel prywatny, który uiścił zryczałtowana opłatę od prywatnego aktu oskarżenia, zgodnie z treścią art. 632 pkt 1 kpk.

Podpis

Sędzia Marek Tyciński