sygn. VI C 912/25 15 grudnia 2025 Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

Uzasadnienie z 15 grudnia 2025, sygn. VI C 912/25

Data orzeczenia 15 grudnia 2025

Sąd Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

Wydział VI Wydział Cywilny

Tagi

#Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie #VI Wydział Cywilny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 1 kpc art. 3 kpc art. 4 ksh art. 5 kc art. 6 kc art. 28 kpc art. 58 kc art. 102 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (30)

art. 109 kpc art. 117 kc art. 118 kc art. 130 kpc art. 187 kpc art. 205 kpc art. 210 kpc art. 212 kpc art. 228 kpc art. 230 kpc art. 231 kpc art. 233 kpc art. 243 kpc art. 244 kpc art. 245 kpc art. 248 kpc art. 299 kpc art. 309 kpc art. 322 kpc art. 328 ksh art. 341 ksh art. 353 kc art. 354 kc art. 355 kc art. 361 kc art. 405 kc art. 417 kc art. 442 kc art. 455 kc art. 471 kc

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 05 listopada 2025 r.

A. STANOWISKA (strona 1-4 uzasadnienia)

1. Pozwem nadanym (poczta) 14.06.2024 r. zgodnie z właściwością miejscową i funkcyjną do Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie, Sąd Gospodarczy z daty 14 czerwca 2024 r., Powód: M. B. (1) (jednoosobowa działalność gospodarcza) reprezentowany przez Pełnomocnika procesowego wniósł o zasądzenie od Pozwanego: (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 66.667,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 22 października 2020 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie zgodnie z art. 98 § 1^{(

1)} i § 1^{(

2)} k.p.c. W uzasadnieniu pozwu wskazano m.in., iż Powód jest przedsiębiorcą, który zajmuje się wykonywaniem instalacji elektrycznych, działalność prowadzi od 2018 r. W związku z odnotowanym spadkiem obrotów po wybuchu pandemii COVID – 19 w dniach 31.07.2020 r. i 21.10.2020 r. Powód złożył wnioski o udzielenie subwencji finansowej w ramach realizowanego przez Pozwanego programu rządowego „T. (...) Funduszu (...) (...)”, w związku ze złożonymi wnioskami Powód w dniach 31.07.2020 r. i 21.10.2020 r. zawarł z Pozwanym „Umowę subwencji finansowej”. Powód spełniał wszystkie z przesłanek jakich wymagał Regulamin Programu, wskazano na § 2 ust. 1, § 2 ust. 8, § 9 ust. 4, § 10 ust. 8 Regulaminu Programu. Jednak w dniach 31.07.2020 r. i 21.10.2020 r. Powód otrzymał decyzje Pozwanego odmawiające przyznania mu subwencji. Stwierdzenia, jakie zawarte były w decyzjach wydanych przez (...) były niezgodne ze stanem faktycznym. Podano, że Powód w dniu składania wniosku subwencję nie posiadał żadnych zaległości podatkowych ani zaległości w opłacaniu składek ubezpieczenia społecznego. Po uzyskaniu pierwszej negatywnej Decyzji, Powód złożył odwołanie od decyzji, w której przedstawił swoje stanowisko i dowody na spełnienie przesłanek Regulaminu, w szczególności poinformował, że nie ma zaległości podatkowanych jak też zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, z uwagi na fakt, iż istniejące zaległości były objęte planem ratalnym lub decyzją o odroczeniu płatności, a więc nie były wymagalne na dzień zawarcia umowy i zgodnie z § 10 ust. 8 pkt. d Regulaminu nie stanowiły zaległości. (...) umożliwił ponowne złożenie wniosku i miało to miejsce 21 października 2020 r. Tu również zapadła odmowna decyzja, (...) odmówił wypłacenia subwencji. W ocenie Powoda wprowadzenie do Regulaminu i Umowy zapisu umożlwiającego odmowę przyznania subwencji powołując się wyłącznie na uzyskane informacje o zaległościach z systemu informatycznego, podczas gdy z przedstawionych urzędowych zaświadczeń wydanych dla Powoda przez ZUS i US wynika, że Powód żadnych zaległości nie posiadał w dniu zawarcia umowy z (...), należy uznać za niedopuszczalne w państwie prawa. Powód nadto kwestionował zapisy wyłączeniu odpowiedzialności odszkodowawczej (...) z Regulaminu. W zakresie prawa Powód odwoływał się obszernie do przepisów prawa i orzecznictwa, w tym wskazywał na art. 417 k.c., art. 471 k.c. , a zapis, art. 107 TFUE jak i Decyzji Komisji oraz odpowiednio w związku z art. 58 k.c. Co do dochodzonej kwoty Powód wskazał, iż gdyby Pozwany nie dokonał odmów wypłaty z subwencji, Powód uzyskałby subwencje we wnioskowanej kwocie tj. 72.000 zł, z której nie musiałby zwracać 75 % zatem 54.000 zł. Nadto dla wyliczenia szkody doliczono nadto 19 % odsetek, który Powód będzie musiał zapłacić w przypadku uzyskania odszkodowania.

2. Stanowisko to zostało podtrzymane w kolejnym piśmie z 06.11.2024 r. - wnioski dowodowe m.in. wyciąg z uzasadnienia do ustawy budżetowej.

Zarządzeniem z daty 29.07.2024 r. zwrócono pozew na podstawie art. 130 ² § 1 k.p.c. (k. 150). Braki pozwu uzupełniono przy piśmie z daty 20.08.2024 r. (k. 154).

Postanowieniem z dnia 05.11.2024 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawa Wydział Gospodarczy stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie.

Ostatecznie sprawę przesłano ponownie w dniu 07.052025 r. (k. 194, 205, 214).

3. Pozwany: (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. - reprezentowany przez Pełnomocnika procesowego - w odpowiedzi na pozew z daty 08 lipca 2025 r. - wniósł o oddalenie powództwa jako w całości bezzasadnego oraz o zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Pozwany zakwestionował powództwo i jego podstawy, a w szczególności odwołano się do Regulaminu i określonych tam zasad rozpoznawania wniosków w parciu o dane systemy i obowiązkach przedsiębiorców w zakresie aktualizacji tych danych w odpowiednich jednostkach. Pozwany wskazywała na specyfikę subwencji i wyłączenie w takim wypadku odpowiedzialności odszkodowawczej Pozwanego jak i obowiązki Pozwanego w zakresie równego traktowania wszystkich w zakresie stosowania do wszystkich tych samych zasad w szczególności w aspekcie Decyzji Komisji. Podkreślono m.in., iż obowiązkiem przedsiębiorcy było zapoznanie się z Regulaminem czy Programem przed wnioskowaniem o udzielenie subwencji finansowej, zaś sama umowa subwencji nie kreowała po stronie przedsiębiorcy jakichkolwiek roszczeń wobec (...). Sama zaś odmowa przyznania Powodowi subwencji finansowej była w pełni prawidłowa w przedmiotowym stanie faktycznym dane podane przez Przedsiębiorcę we wnioskach o przyznanie subwencji finansowej nie znalazły bowiem potwierdzenia w danych zgromadzonych w rejestrach ZUS i MF, do których dostęp miał (...). W szczególności dane pozyskane przez (...) z baz danych ZUS i MF wskazywały, iż: na dzień składania wniosków Przedsiębiorca posiadał zaległości podatkowe i w opłacaniu składek ubezpieczenia społecznego. Brak posiadania zaległości publicznoprawnych stanowił z kolei jeden z warunków ubiegania się o wsparcie w ramach Programu. W konsekwencji, (...) nie tylko nie musiał, ale nawet nie mógł uwzględnić wniosków Przedsiębiorcy o przyznanie subwencji finansowej. Pozwany wskazywał, iż art. 417 k.c. nie może stanowić podstawy odpowiedzialności, albowiem Pozwany jest spółką akcyjną prawa handlowego, niewykonującą władzy publicznej i niewyposażoną we władztwo administracyjne. Co do art. 471 k.c. podniesiono m.in., iż Przedsiębiorca nie spełniał określonych w Regulaminie i Umowie przesłanek do przyznania subwencji. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, by jakiekolwiek działania (...) stanowiły niewykonanie, czy też nienależyte wykonanie zobowiązania. Pozwany kwestionował wysokość roszczenia, jak i sprawę wymagalności naliczenia odsetek. Pozwany wskazał, że dołączenie do reklamacji zaświadczeń z ZUS oraz US nie stanowiło wyjaśnienia rozbieżności co do istnienia zaległości bądź ich braku. Wyjaśnieniem rozbieżności byłoby dopiero podjęcie przez Przedsiębiorcę takich działań, które doprowadziłyby do aktualizacji danych zawartych w systemie MF i ZUS (tj. doprowadzenie do ich aktualizacji w taki sposób, by otrzymywane przez (...) wyniki zapytania z wewnętrznego systemu nie wykazywały zaległości). Pozwany odniósł się także do danych z zaświadczeń. Ponadto niezależnie od kwestionowania roszczenia z w.w. przyczyn podnosił zarzut przedawnienia (art. 442¹ § 1 k.c.), a termin 3 lat należy liczyć od daty otrzymania drugiej decyzji. Wskazano, że Powód twierdzi, że wystąpił z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej w dniu 01.12.2023 r. (wniosek datowany jest na 04.12.2023 r.). Z załączonych do pozwu dokumentów nie wynika, w jakim terminie wniosek ten wpłynął do Sądu (z sygn. akt postępowania w sprawie zawezwania do próby ugodowej wynika, że wniosek ten wpłynął w 2024 r., tj. już po upływie terminu przedawnienia, nadto wbrew twierdzeniom Powoda, zawezwanie do próby ugodowej nie skutkuje przerwaniem, a jedynie zawieszeniem biegu przedawnienia.

Zarządzono wymianę pism z art. 205³ k.p.c. i z terminami prekluzyjnymi dla obu Stron oraz wyznaczono rozprawę.

4. Przy piśmie z daty 11.09.2025 r. (k. 418-453 pismo i załączniki), Powód - w odpowiedzi na zarzuty odpowiedzi na pozew - wskazał, iż powództwo popiera w całości. Co do zarzutu przedawnienia wskazano, iż wniosek o zawezwanie do próby ugodowej został złożony 28.12.2023 r. i powyższe skutecznie zawiesiło bieg przedawnienia i następnie 2 dni po posiedzeniu ugodowym Powód skierował pozew do Sądu ze wskazaniem na upływ terminu na koniec roku kalendarzowego. Do tego pisma została załączona kopia dowodu nadania, jednak nie wniosku, ale prawdopodobnie pozwu z 14.06.2024 r. ( k. 453 - jest to kopia koperty nadawczej z k. 148 - przy pozwie przy uważnej analizie, kopia istotnie nie jest najlepszej jakości, ale wystarczająca aby uznać, iż to koperta nadawcza pozwu).

5. W swoim z kolei piśmie Pozwany podtrzymał własne stanowisko, w tym podtrzymał zarzut przedawnienia wskazując, iż przy piśmie z 11.09.2025 r. nie został załączony dowód nadania wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, kopia nie jest też czytelna.

Drugi termin rozprawy wynikał z niestawiennictwa Powoda oraz otwartego wówczas jeszcze terminu dla Pozwanego co do jego pisma przygotowawczego.

Wniosek Pozwanego o przeprowadzenie rozprawy z wyłączeniem jawności - przy drzwiach zamkniętych został oddalony.

Z treści pism i sposobu ich złożenia (poza drogą Kancelarii (...)) nie wynikało, aby Pełnomocnicy Stron ujawniali, jakieś tajne informacje, sprawa dotyczyła roszczeń cywilnoprawnych, jawnych Umów, a nie kwestii tajnych i nikt nie podnosił, aby w sprawie subwencji z tej sprawy toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne czy inne „wywiadowcze” w aspekcie pojawiających się w takich sprawach informacji o kolejnej tarczy: „tarczy antykorupcyjnej”. Nie można też uznać, iż sprawa subwencji jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa Powoda czy Pozwanego, a z publikacji samego (...) wynika, iż kieruje się on zasadami transparentności w swym działaniu. Co więcej w interesie wszystkich obywateli i podmiotów działających na terenie Polski i płacących podatki jest, aby takie sprawy odbywały się co do zasady jawnie, w szczególności iż w okolicznościach tej sprawy pojawia się kwestia powierzenia zadań drogą Uchwały Rady Ministrów, a zarazem ogłoszono już pewne wyniki kontroli NIK.

B. FAKTY (podkreślenia własne, strona 5-21 uzasadnienia)

1. W dniu 30.03.2018 r. ogłoszono ustawę z dnia 06.03.2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej także PP). Zapisano tu m.in. : Art. 1: „Ustawa określa zasady podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym prawa i obowiązki przedsiębiorców oraz zadania organów władzy publicznej w tym zakresie.” Art. 2: „Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach.” W Dz.U. 2019. 2217 opublikowano ustawę z 16.10.2029 r., która nadawała nowe brzmienie art. 4 § 1 pkt 6 kodeksu spółek handlowych (dalej także k.s.h.) tj. ustanowiła definicję spółki publicznej: spółka publiczna w rozumieniu przepisów o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. Zmiana ta weszła w życie 30.12.2019 r.

{Fakty powszechnie znane, wynikające z publikacji - art. 228 § 1 k.p.c.}

2. W dniu 05.09.2019 r. doszło do ogłoszenia ustawy z dnia 04 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (dalej także USIR). Ustawa ta podlegała licznym zmianom i już w samym 2020 r. ogłoszono 4 zmiany. W 2021 r. ogłoszono 2 zmiany, w 2022 r. – i 2023 r. po 2 zmiany. Ogłaszane były też teksty jednolite. Wedle opublikowanych zapisów co do projektu USIR: „projekt dotyczy stworzenia zintegrowanego systemu instytucji rozwoju nazwanego Grupą (...) działającego na podstawie spójnej strategii zgodnej z polityką gospodarczą Rady Ministrów. System instytucji rozwoju posiadałby 5 kluczowych obszarów działalności: inwestycje (wiodąca rola (...) SA), bankowość (wiodąca rola Banku (...)), ubezpieczenia eksportowe (wiodąca rola (...) SA), handel zagraniczny (wiodąca rola (...) (...) SA) oraz rozwój przedsiębiorczości (...)”. W USIR zostały wskazane dwie spółki akcyjnej kapitałowe podlegające regulacji Kodeksu spółek handlowych i niebędące w systemie finansów publicznych jednostkami budżetowymi. M.in. (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. (dalej także (...)). (...) posiadał zarząd, radę nadzorczą i także kilku prokurentów – osoby fizyczne wpisywane do Krajowego Rejestru Sądowego, jak i pracowników. (...) do KRS został wpisany jeszcze w 2013 r. i jego pierwotnie wpisanym jedynym akcjonariuszem był Skarb Państwa. (...) został powołany na skutek decyzji organów władzy wykonawczej z 2012 r. Wedle USIR (art. 11 ust. 1): „ (...) Fundusz (...) wykonuje działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, zgodnie z zasadami dobrej praktyki handlowej, dążąc w długim terminie do osiągnięcia rynkowej stopy zwrotu z zainwestowanego kapitału”. Pierwsza zmiana USIR ogłoszona 31.03.2020 r. (wejście w życie 01.04.2020 r.) r. dotyczyła m.in.:

a) art. 11 ust. 2 USIR poprzez dodanie punktu 6 o brzmieniu: "6) podejmowanie działań służących zapobieganiu lub łagodzeniu skutków sytuacji kryzysowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1398 oraz z 2020 r. poz. 148, 284 i 374), w tym skutków rozprzestrzeniania się COVID-19, w szczególności poprzez: a) udzielanie wsparcia finansowego przedsiębiorcom i innym podmiotom dotkniętym tymi sytuacjami, w tym bezzwrotnego lub w formie gwarancji lub poręczeń, b) naprawienie lub pokrycie, w całości lub w części, szkód lub strat spowodowanych tymi sytuacjami - z wykorzystaniem środków własnych (...) Funduszu (...) lub środków z innych źródeł.",

b) art. 12 ust.1, jaki otrzymał brzmienie: "1. (...) udziela finansowania, w szczególności mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom spełniającym warunki określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.).",

c) dodaniu art. 21a o brzmieniu: "Art. 21a. 1. Rada Ministrów, w związku ze skutkami COVID-19, może powierzyć (...) realizację rządowego programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1, lub w formach bezzwrotnych. 2. Program rządowy określa w szczególności warunki i okres udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, sposób przygotowania i elementy rocznych planów udzielania tego finansowania oraz sprawozdawczości z ich realizacji. 3. Realizując program rządowy, (...) prowadzi wyodrębnioną ewidencję zgodnie z art. 11 ust. 4 i 5. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje środki na pokrycie wynagrodzenia oraz kosztów poniesionych przez (...) wskutek realizacji programu rządowego. 5. Minister właściwy do spraw gospodarki, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, zawiera z (...) umowę określającą warunki i tryb przekazywania środków, o których mowa w ust. 4. (...) ustanawiał prokurentów, których może ustanowić tylko przedsiębiorca (art. 109^{(

1)} k.p.c.), którzy byli wpisani do KRS. W przedmiocie działalności gospodarczej zgłoszonej i ujawnionej w KRS zapisano m.in. 66, 30, z działalność związana z zarządzaniem funduszami, 70, 22, z, pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.

{Fakty powszechnie znane, w tym publikowane oraz jawne z wpisów w KRS – art. 228 § 1 k.p.c., w odpowiednim zakresie także dane z dokumentacji – art. 245, 243¹ k.p.c., także urzędowej m.in. wydruk z KRS Powoda – art. 244 k.p.c.}.

3. Komisja Europejska (dalej także KE) zajęła stanowisko w formie pisemnej w dokumencie z dnia 27.04.2024 r. w sprawie: (...) SA. (...) ( (...)) – (...)19: repayable advance scheme for micro, small and mediumsized enterprises (dalej także Decyzja KE). Decyzja KE była odpowiedzią na zawiadomienie ze strony Polski z dnia 23.04.2020 r. W motywie (16) pkt 2.5. zapisano „(16) The beneficiaries of the measure are all micro, small and medium-sized enterprises (‘SMEs’)^{(

10)} registered and active in (...), which are affected by the economic repercussions of COVID-19 and having temporary financial difficulties linked to the lack of liquidity. F., the beneficiaries must have a tax residence in the (...) A. (‘ (...)’); in addition, the main beneficial owner, within the meaning of A. 2, clause 2, item 1) of the A. on C. L. (‘ (...)’), cannot have tax residence in the so-called ‘tax havens’ within the meaning of the EU C. conclusions on the revised list of noncooperating countries for tax purposes (2020/C 64/03). A deviation from this rule is only possible if the aid beneficiary and/or its main beneficial owner commit to transfer their tax residence to the (...) within nine months from the date of granting aid under the measure.” Wskazany tu indeks 10 odwoływał się do zapisu : „^{(

10)} In the meaning of the (...) Law of 6 March 2018 – Law of E. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292, z późn. zm.).” czyli do art. 4 PP. Ponadto KE zdecydowała, aby nie zgłaszać (nie podnosić) zastrzeżeń dla takiej pomocy na takiej podstawie, iż stosownie do art. 107(3) b (...) wskazując w Decyzji KE punkt 4: (...) has accordingly decided not to raise objections to the aid on the grounds that it is compatible with the internal market pursuant to A. 107(3)(b) TFEU.” Komisja przyjęła w motywie (40), iż władze polskie wywiązały się ze swoich zobowiązań wynikających z art. 108 ust. 3 TFUE, a środek został uznany za pomoc państwa, albowiem został przyjęty na podstawie ustawy a (...) jest spółką „będącą w całości własnością Państwa”. W motywie (45) zapisano, iż środek te może zakłócać konkurencję, gdyż wzmacnia pozycję konkurencyjną jego beneficjenta (w wersji angielskiej : „since adopted by a legislative A.”, „ it is administered by (...) , which is public company fully owned by the State”, „it financed by public funds”). Zarazem jednak w języku prawa (...) nie był w 2020 r. spółką prawa , której akcje byłyby dopuszczane do obrotu na publicznym rynku kapitałowym. Z zapisów Decyzji KE nie wynika taka kwalifikacja, choć posłużono się terminem „public company” w wersji angielskiej i spółka publiczna w „wersji polskiej”. Co do zaś „prawa własności” tejże spółki, to (...) pozostawał osobą prawna zarejestrowaną w KRS jako spółka kapitałowa, gdzie jako jedyny akcjonariusz był wpisany Skarb Państwa do KRS (do 28.06.2013 r.), który aktualnie niewpisany - pozostaje tymże akcjonariuszem ujawnionym w rejestrze akcjonariuszy, jaki jest objęty aktualnie regulacja z art. 328^{(

1)} k.s.h. dotyczącą właśnie spółek akcyjnych niebędących spółkami publicznymi; przy czym uprzednio (przed 2021 r.) prowadzona była księga akcji imiennych opisywana art. 341 k.s.h. Komisja uznała środek za konieczny, właściwy i proporcjonalny w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego. W żadnym miejscu tej Decyzji (...) nie został zakwalifikowany jako jednostka wykonująca władzę, zaś w motywie (42) wyraźnie wskazano, iż (...) jest jako podmiotem administrującym dana pomocą opisaną w USIR tj. z motywu (9), gdzie wskazano na art. 21a USIR.

{Fakty powszechnie znane, Decyzja do jej treści odwoływały się obie Strony, którym jest ona znana - art. 228 § 1 k.p.c., opublikowana ustawa Kodeks spółek handlowych, w tym art. 328¹ k.s.h.}

4. Programy, określane jako (...) miały różne nazwy Tarcza Finansowa, Antykryzysowa ze znacznikami 1.0, 2.0. Był też program o nazwie „ T. (...) (...)” (dalej także T.). Dystrybucja środków (udzielenie finansowania w drodze zawieranych umów) została powierzona - przez organ władzy wykonawczej Radę Ministrów (Uchwała) - stworzonej uprzednio spółce prawa handlowego (...), która w swojej działalności gospodarczej miała zapis o m.in. zarządzaniu funduszami zaś wedle zapisów w Biuletynie Informacji Publicznej m.in.: „W swojej działalności (...) S.A. przykłada ogromną wagę do transparentności działań oraz procesów decyzyjnych, które są wykonywane zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i najlepszymi praktykami rynkowymi. (...) w 2020 r. przy realizacji powierzonych zadań Programu korzystała z odpowiednich systemów komputerowych dla zautomatyzowania realizacji zadań w ramach (...) Chodziło o jak najszybsze zrealizowania Programu w oparciu o dane deklarowane i weryfikowane poprzez systemy. Wnioski z kolei były składane poprzez bankowość elektroniczną. Jednocześnie dla realizacji Programu stworzono Regulamin dotyczący m.in. ubiegania się o takie wsparcie, subwencje jak i elektroniczne wzory umów o subwencje. Udział w.w. Programie był dobrowolny tj. na wniosek. W.w. Regulamin to Regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym (...) (dalej także Regulamin) w wersji zmienionej 13.05.2020 r., a jaki wszedł w życie 28.05.2020 r. oraz opierał się na uchwale 5/2020 Rady Ministrów z 27.04.2020 r. w sprawie programu rządowego „T.”, której główna treść była zawarta w Załączniku do Uchwały (dalej także Uchwała). Zmiany z 13.05.2020 r. dotyczyły m.in. definicji (w tym pojęcia Beneficjent) jak i niektórych zapisów z § 5 i 10 Regulaminu. Kolejna zmiana miała miejsce 13.04.2021 r. i weszła w życie 28.04.2021 r. i dotyczyła m.in. niektórych definicji (harmonogram, oświadczenie o rozliczeniu, § 3 ust. 4, § 4 ust. 4, 6, § 5 ust. 4, zmiany także redakcyjne, § 14ust. 3 i § 16 ust. 4). Uchwała 5/2020 zawierała obszerny opis, szereg złożonych punktów m.in. w punkcie 3.1. wskazywała na podstawy do zwrotu subwencji w sytuacji podania przez beneficjenta nieprawdziwych informacji, oświadczeń. Zgodnie z punktem 6.6.1. (...) podejmie z należytą starannością działania zmierzające do udzielenia Finansowania Programowego i m.in. na warunkach określonych w treści Programu i potencjalnie uszczegółowionych przez (...) w treści Dokumentów Wykonawczych. Ponadto wedle 6.4.2. (Zasada Racjonalnej Uznaniowości): O ile odmienna zasada nie została wyraźnie określona w Dokumentach Przekazania (w tym poprzez wymóg zastosowania Procedury Akceptacji), Ustawie o (...) lub innych bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa, przy podejmowaniu wszelkich czynności faktycznych i prawnych, do podjęcia których (...) jest uprawniony lub zobowiązany na podstawie wyżej wskazanych dokumentów, (...) ma prawo stosować Zasadę Racjonalnej Uznaniowości. W punkcie 3.4. (Rola (...)) zapisano m.in.: Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 6 Ustawy o (...), do zadań (...) należy podejmowanie działań służących zapobieganiu lub łagodzeniu skutków sytuacji kryzysowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1398, ze zm.), w tym skutków rozprzestrzeniania się COVID-19, w szczególności poprzez: a. udzielanie wsparcia finansowego przedsiębiorcom i innym podmiotom dotkniętym tymi sytuacjami, w tym bezzwrotnego lub w formie gwarancji lub poręczeń, b. naprawienie lub pokrycie, w całości lub w części, szkód lub strat spowodowanych tymi sytuacjami – z wykorzystaniem środków (...) lub środków z innych źródeł. Z kolei w Uchwale, której kopią nie są w pełnym zakresie zapisy Regulaminu, mowa jest o wynagrodzeniu (...). Zostało ono powiązane poprzez stawkę procentową z wysokości Finansowania Programowego jakie może być udzielone (6.7. Wynagrodzenie). Zgodnie z pkt 6.6.1. (...) podejmie z należytą starannością działania zmierzające do udzielenia Finansowania Programowego i m.in. na warunkach określonych w treści Programu i potencjalnie uszczegółowionych przez (...) w treści Dokumentów Wykonawczych. Ponadto wedle 6.4.2. (Zasada Racjonalnej Uznaniowości): O ile odmienna zasada nie została wyraźnie określona w Dokumentach Przekazania (w tym poprzez wymóg zastosowania Procedury Akceptacji), Ustawie o (...) lub innych bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa, przy podejmowaniu wszelkich czynności faktycznych i prawnych, do podjęcia których (...) jest uprawniony lub zobowiązany na podstawie wyżej wskazanych dokumentów, (...) ma prawo stosować Zasadę Racjonalnej Uznaniowości. W punkcie 3.4. (Rola (...)) zapisano m.in.: Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 6 Ustawy o (...), do zadań (...) należy podejmowanie działań służących zapobieganiu lub łagodzeniu skutków sytuacji kryzysowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1398, ze zm.), w tym skutków rozprzestrzeniania się COVID -19. Ponadto w tej Uchwale (zatem także w tzw. załącznikach) przyjęto, iż w związku z powierzeniem realizacji Programu (...) (art. 21a ust. 1 Ustawy o (...)) oraz w związku z art. 21a ust. 5 Ustawy o (...), (...) oraz Powierzający zawrą Umowę, która określi warunki i tryb przekazywania środków na pokrycie Wynagrodzenia (...), przekazywania (...) Transz oraz dokonania na rzecz (...) zwrotu Kosztów Programowych. Umowa określi ponadto przekazanie Powierzającemu przez (...) potencjalnych Przychodów Programowych. I wskazano także, iż budżet Państwa zachowuje w ten sposób rolę podmiotu zapewniającego najwyższą wiarygodność finansową (...) jako udzielającego Finansowania Programowego oraz podmiotu zaciągającego zobowiązania na poczet realizacji Programu.

{Fakty powszechnie znane , publikowane - art. 28 § 1 k.p.c. , w tym co do Programu opisywanego przez same Strony}

5. Beneficjenta (w Regulaminie określono jako przedsiębiorcę z odwołaniem się do art. 4 ust. 1 i 2. Prawa przedsiębiorców, a dodatkowymi warunkami był status nadto Mikroprzedsiębiorcy lub (...). Podano definicje Mikroprzedsiębiorcy i (...). Regulamin wskazywał na obowiązek beneficjenta zapoznania się z Regulaminem i tegoż beneficjenta obciążono obowiązkiem weryfikacji czy zachodzą powiązania w ramach relacji łączących go z innymi przedsiębiorcami m.in. grup kapitałowych). Regulamin wskazywał na przyczyny odmowy przyznania subwencji, a także na możliwość uzyskania informacji co do takiej odmowy. Złożony wniosek przez beneficjent podlegał procedurze weryfikacji wedle m.in. § 11 ust. 6 Regulaminu, gdzie wskazano, iż Bank weryfikuje treść wniosku pod kątem jego kompletności i wstępnej zgodności z warunkami programowymi, w zakresie ustalonym między (...) a Bankiem. Z kolei wedle § 12 Regulaminu (...) miał rozpatrywać wnioski w celu weryfikacji spełnienia prze beneficjenta warunków programowych. W celu weryfikacji prawdziwości oświadczeń z wniosku (...) może pozyskiwać informacje od osób trzecich i organów administracji, w tym m.in. do ZUS, MS i KAS. Po rozpatrzeniu wniosku (...) mógł podjąć decyzję pozytywną, ale także negatywną o odmowie subwencji w całości. Zgodnie z § 15 Regulaminu złożenie Wniosku oznaczało akceptację przez Beneficjenta niniejszego Regulaminu oraz zasad ubiegania się i udzielania Finansowania Programowego opisanych w Regulaminie i Dokumentach Programowych. W § 16 ust. 3 wskazano, że niniejszy Regulamin stanowi integralną część Umowy Subwencji w zakresie, w jakim strony w Umowie Subwencji Finansowej nie ustaliły odmiennie swoich praw i obowiązków.

{Załączniki do pozwu - w tym Regulamin, zmiany - dane też powszechnie znane - art. 243¹ ,, 245, 228 §1 k.p.c.}

6. M. B. (1) prowadził już przed 31.12.2019 r. jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w (...) z numerem REGON (...) pod firmą (...) (dalej także Przedsiębiorca). Jako miejsce wykonywania działalności wskazano miejscowość Ł. w gminnie R.. Przedsiębiorca zajmował się m.in. montażem/instalacją urządzeń fotowoltaicznych i elektrycznych. Sam z zawodu jest elektrykiem. Jego działalność nie miała więc w zasadniczej postaci charakteru zdalnego z racji natury tej usługi. W dniu 31.12.2019 r. jak i w połowie 2020 r. Przedsiębiorca miał zadłużenie względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres 03.2017 r. do 12.2019 r.: a) z tytułu ubezpieczenia społecznego: 19859,15 zł, b) ubezpieczenia zdrowotnego: 9.702,80 zł, c) Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych: 1.541,84 zł; łącznie odpowiadało to kwocie 31.103,79 zł. Zadłużenie dotyczyło także okresu od 01.2020 r. do maja 2020 r. tu w łącznej kwocie 23.373,44 zł (łącznie z tych samych tytułów jak wyżej. W dniu 28.07.2020 r. Przedsiębiorca i ZUS podpisali dwie umowy o rozłożenie w.w. należności (zadłużenia) na raty (dalej także Umowy R k. 57-59, k. 63-64). W Umowach R zapisano m.in. w.w. zadłużenie i harmonogram spłaty w ratach, ostatnia rata miała być płatna 20.07.2022 r. Wedle zaświadczenia z 21.08.2020 r. Urzędu Skarbowego na dzień 20.08.2020 r. Przedsiębiorca nie posiadał zaległości podatkowych (k. 52). Wedle zaświadczenia z 06.08.2020 r. wydanego przez ZUS na dzień 06.08.2020 r. Przedsiębiorca nie posiadał zaległości w opłaceniu składek (k. 51). W czasie ogłoszonego stanu epidemii miał u Przedsiębiorcy spadek obrotów. Przy prowadzonej działalności posługiwał się także zatrudnianymi pracownikami. Spadła też sprzedaż dla tych urządzeń. Finansowo, Przedsiębiorca nie miał zabezpieczonych środków na „przetrwanie” tego czasu. W 2020 r. zakładał, że dane z ZUS czy US są zasysane przez system w (...). Koszty jego działalności dotyczyły: najmu lokalu, leasingu, paliwa, hotele a także koszty pracowników.

{Załączniki do pozwu - art. 245, 244 i 309 k.p.c., w części zeznania Powoda - art. 299 k.p.c., art. 231, 233 k.p.c.}

7. Zgodnie z § 10 ust. 1 Regulaminu (k. 89v), Beneficjent przed zawarciem Umowy Subwencji Finansowanej ma możliwość i obowiązek zapoznania się z Regulaminem. Zgodnie z § 10 ust. 8 w Programie może wziąć udział wyłącznie Beneficjent, który łącznie spełnia poniższe kryteria: a) odnotowuje spadek obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży), o co najmniej 25% w dowolnym miesiącu po 1 lutego 2020 r. w porównaniu do poprzedniego miesiąca lub analogicznego miesiąca ubiegłego roku w związku z zakłóceniami w funkcjonowaniu gospodarki na skutek COVID-19; b) prowadził działalność gospodarczą na dzień 31 grudnia 2019 r.; c) nie zalegał z płatnościami podatków na dzień 31 grudnia 2019 r. lub na dzień złożenia Wniosku, przy czym nie uznaje się za zaległość (i) rozłożenia płatności na raty lub jej odroczenia, lub (ii) zalegania z płatnościami podatków nieprzekraczającego trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo Pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej; d) nie zalegał z płatnościami składek na ubezpieczenia społeczne na dzień 31 grudnia 2019r. lub na dzień złożenia Wniosku, przy czym nie uznaje się za zaległość (i) rozłożenia płatności na raty lub jej odroczenia, lub (ii) zalegania z płatnościami składek na ubezpieczenie społeczne nieprzekraczającego trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo Pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej; e) oraz nie prowadzi działalności w zakresie opisanym w § 10 ust. 8 lit. e. tj. produktów lub usług, które mogą skutkować ograniczaniem bądź naruszaniem wolności indywidualnych lub/oraz praw człowieka; działalności prowadzonej przez instytucje kredytowe, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, firmy inwestycyjne, instytucje pożyczkowe, zakłady ubezpieczeń, zakłady reasekuracji, fundusze emerytalne, fundusze inwestycyjne i inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oraz podmioty zarządzające aktywami, dostawców usług płatniczych oraz inne instytucje finansowe, a także agencje ratingowe; oraz obszarów wątpliwych z powodów etyczno-moralnych. Jak również wobec którego, na dzień składania wniosku: nie otwarto likwidacji (w rozumieniu odpowiednich przepisów Kodeksu Spółek Handlowych), postępowania upadłościowego w rozumieniu Prawa Upadłościowego ani postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu Prawa Restrukturyzacyjnego (§ 10 ust. 8 pkt g), oraz spełnia przesłanki opisane w §10 ust. 8 pkt f. Zgodnie z § 10 ust. 9 (...) uprawniony był do odmowy wypłaty Subwencji Finansowej na rzecz Beneficjenta w przypadku, w którym istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć. Zgodnie z § 10 ust. 12 warunkami udzielenia Finansowania Programowego przez (...) Beneficjentowi spełniającemu wszystkie Warunki Programowe są zgodnie z Dokumentami Programowymi: a) akceptacja przez Beneficjenta warunków i zasad ubiegania się o, i udzielania przez (...), Finansowania Programowego, w tym Regulaminu; b) dostępność środków (...) na udzielania Finansowania Programowego, c) posiadanie przez Beneficjenta lub założenie przez niego w jednym z Banków firmowego rachunku dedykowanemu przedsiębiorcom, o którym mowa w § 10 ust. 8 Regulaminu, oraz uzyskanie od Banku dostępu do Bankowości Elektronicznej umożliwiającej korzystanie z tego rachunku; d) złożenie przez Osobę Upoważnioną w formularzu Wniosku wszelkich wymaganych oświadczeń, w tym złożenie oświadczenia, że: i. Osoba Upoważniona jest rzeczywiście uprawniona do samodzielnej reprezentacji Beneficjenta, w tym do złożenia Wniosku, zawarcia Umowy Subwencji Finansowej oraz dokonywania wszelkich innych czynności związanych z jej zawarciem i wykonaniem; ii. wszystkie przedstawione we Wniosku informacje oraz złożone tam oświadczenia są zgodne z prawdą; oraz (...). Osoba Upoważniona jest świadoma odpowiedzialności karnej za przedstawienie fałszywych informacji oraz złożenie fałszywych oświadczeń w związku z procesem ubiegania się o Finansowanie Programowe; e) złożenie prawidłowo wypełnionego i kompletnego Wniosku za pośrednictwem formularza udostępnionego przez Bank w Bankowości Elektronicznej; f) podpisanie Umowy Subwencji Finansowej przez Osobę Upoważnioną będącą Beneficjentem lub działającą w imieniu Beneficjenta za pośrednictwem Bankowości Elektronicznej z wykorzystaniem narzędzi autoryzacyjnych udostępnionych Beneficjentowi przez Bank lub – w przypadku Banku Spółdzielczego – przy pomocy jednorazowego hasła SMS przesłanego na numer telefonu podany przez Beneficjenta do kontaktu z Bankiem Spółdzielczym lub wskazany przez Beneficjenta we Wniosku; g) pozytywne rozpatrzenie Wniosku przez (...) na zasadach określonych w Dokumentach Programowych oraz przedstawionych ogólnie w § 12 poniżej, oraz h) otrzymanie przez Beneficjenta potwierdzenia zawarcia Umowy Subwencji Finansowej oraz udzielenia Subwencji Finansowej za pośrednictwem Bankowości Elektronicznej Banku lub w inny sposób. Zasady składania wniosku określał § 11 (k. 90 v). Stosownie do treści § 12 ust. 1 Regulaminu (k. 91 -91v) (...) rozpatrywał wnioski w celu weryfikacji spełnienia przez beneficjenta warunków programowych. Decyzja miała charakter potwierdzenia w całości, w części albo zaprzeczenia przez (...) okoliczności spełniania przez beneficjenta warunków programowych na podstawie oświadczeń wiedzy beneficjenta zawartych w umowie subwencji finansowej i danych oraz informacji, o których mowa w ust. 4 §12 (§ 12 ust. 3 Regulaminu). W celu weryfikowania prawdziwości oświadczeń złożonych przez beneficjenta we wniosku (...) mógł pozyskiwać informacje od osób trzecich i organów administracji, w tym m.in. od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Ministra Finansów oraz Krajowej Administracji Skarbowej (§ 12 ust. 4 Regulaminu). Zgodnie z § 12 ust. 5 Regulaminu po rozpatrzeniu wniosku (...) miało podjąć jedną z następujących decyzji, której treść zostanie udostępniania Beneficjentowi w Bankowości Elektronicznej, w innym kanale komunikacji Banku z Beneficjentem lub w inny sposób: a) Decyzję pozytywną o przyznaniu Beneficjentowi całej kwoty Subwencji Finansowej wnioskowanej przez Beneficjenta, przy czym w takim wypadku (...) wypłaci całą kwotę Subwencji Finansowej na rachunek bankowy Beneficjenta wskazany we Wniosku; b) Decyzję pozytywną o przyznaniu Subwencji Finansowej w kwocie niższej niż wnioskowana przez Beneficjenta, przy czym w takim wypadku (...) wypłaci przyznaną kwotę Subwencji Finansowej na rachunek bankowy Beneficjenta wskazany we Wniosku; lub c) Decyzję negatywną o odmowie przyznania Beneficjentowi Subwencji Finansowej w całości. Zgodnie z § 12 ust. 6 (...) podejmuje Decyzję o odmowie przyznania Subwencji Finansowej, jeśli na podstawie informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń lub Ministerstwa Finansów, (...) stwierdzi, że Beneficjent nie spełnia warunków wypłaty Subwencji Finansowej lub oświadczenia złożone w związku zawarciem Umowy Subwencji Finansowej będą nieprawdziwe. Zgodnie z § 12 ust. 7 Regulaminu w przypadku podjęcia przez (...) decyzji o wypłacie subwencji finansowej w kwocie niższej niż wnioskowana beneficjent mógł złożyć odwołanie od takiej decyzji, ubiegając się o wypłatę dodatkowej kwoty subwencji finansowej w wysokości różnicy między kwotą subwencji finansowej objętej wnioskiem i już otrzymaną, przy czym a) proces weryfikacji danych i oświadczeń przy ubieganiu się o wypłatę dodatkowej kwoty subwencji finansowej na skutek odwołania przebiegał co do zasady w sposób analogiczny jak przy weryfikacji wniosku przez bank (...), b) Beneficjent mógł złożyć jedynie dwa odwołania od pierwotnej decyzji (...) odnoszącej się do wniosku o wypłacie subwencji finansowej w kwocie niższej niż wnioskowana lub o odmowie udzielenia subwencji w całości, przy czym możliwość złożenia drugiego odwołania przysługiwała wyłącznie beneficjentowi, któremu w wyniku wniosku i/lub pierwszego odwołania nie została wypłacona łącznie pełna pierwotnie wnioskowana kwota subwencji finansowej, a każde kolejne odwołanie było odrzucane przez (...) bez rozpatrywania, c) przed złożeniem odwołania beneficjent powinien: (i) wyjaśnić z odpowiednimi instytucjami (np. ZUS lub właściwym urzędem skarbowym) rozbieżności danych w rejestrach tych instytucji ze stanem deklarowanym we wniosku oraz (ii) upewnić się, że odpowiednie dane zostały uaktualnione w odpowiednich rejestrach, ponieważ zaniechanie tych czynności mogło skutkować pozbawieniem beneficjenta prawa do uzyskania subwencji finansowej lub podwyższenia jej kwoty na skutek wyczerpania trybu i liczby możliwych do złożenia odwołań. W późniejszych Umowach 1 i 2 drogę ponownego wniosku przewidziano także przy decyzjach odmownych. Stosownie do treści § 13 ust. 3 Regulaminu Beneficjent przyjmuje do wiadomości i akceptuje, że niektóre aspekty Programu mają charakter uznaniowy lub ocenny, w związku z tym odpowiednia decyzja będzie podejmowana przez (...) Fundusz (...), lub podmiot, za pośrednictwem którego (...) realizuje Program, na Zasadzie Racjonalnej Uznaniowości. Stosownie do treści § 13 ust. 5 Regulaminu Beneficjent przyjmuje do wiadomości i akceptuje, że złożenie Wniosku lub Odwołania lub zawarcie Umowy Subwencji nie oznacza automatycznego przyznania Beneficjentowi Subwencji Finansowej w ogólności, a także w kwocie wnioskowanej przez niego we Wniosku. Z kolei w § 13 ust. 10 Regulaminu zapisano, iż Beneficjent przyjmuje do wiadomości i akceptuje, że na podstawie Dokumentów Przekazania i z zastrzeżeniem szczegółowo opisanych tam zasad: m. in. (...) nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie, lub nienależyte wykonanie Dokumentów Przekazania ani też za brak realizacji, albo nienależytą realizację jakichkolwiek aspektów Programu, w jakikolwiek sposób lub w jakimkolwiek zakresie, wobec jakiejkolwiek innej osoby niż SP, w tym, w szczególności, wobec Beneficjentów (lit. a). Zapisano także, iż (...) nie przyjmuje odpowiedzialności za cały szereg sytuacji opisanych w § 13 ust. 10 ust. b ppkt i do xi. Ponadto w § 4 Regulaminu opisano zasady i poziom zwrotu subwencji. Przedsiębiorca mógł zachować 75 % subwencji w przypadku utrzymania działalności i poziomu zatrudnienia (k. 91v-92).

{ Załączniki do pism Stron - Regulamin - art. 245k.p.c. - (...) k.p.c., Regulaminu i zmiany odpowiednio dostępne także poprzez stronę i zestawienia Umów z Regulaminem - art. 245, 309 k.p.c., 231, 233 k.p.c.}

8. W dniu 31.07.2020 r. Przedsiębiorca złożył wniosek o przyznanie subwencji do (...) w systemie opisanym m.in. w § 11 Regulaminu wraz z oświadczeniami (dalej także Wniosek 1). Na skutek Wniosku 1 system, jakim posługiwał się (...) wygenerował oświadczenia woli i wiedzy co do zawarcia umowy subwencji finansowej z 31.07.2020 r. (dalej także Umowa 1). (...) działał przy tej Umowie 1 przez pełnomocnika (...) S.A. z siedzibą w W. , zaś Przedsiębiorca działał samodzielnie. (...) działał jako spółka prawa handlowego - spółka kapitałowa i w związku z prowadzoną działalność gospodarczą (m.in. w zakresie zarządzania funduszami - z tego tytułu m.in. uzyskuje wynagrodzenie). Przedsiębiorca działał w związku prowadzona jednoosobową działalnością i chciał uzyskać wsparcie objęte Programem w związku z tą działalnością. Wniosek 1 i Umowa 1 dotyczyły subwencji w kwocie 72.000,00 złotych przy skali spadku obrotu - 75 %. Beneficjent oświadczył, że na dzień 31 grudnia 2019 r. był mikroprzedsiębiorcą (zatrudniającym od 1 do 9 pracowników z wyłączeniem właściciela, a jego roczny obrót lub suma bilansowa nie przekroczyła równowartości 2 mln EUR (§ 1 ust. 1-2). Łączną ilość pracowników na koniec miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o zawarcie umowy subwencji finansowej została wskazana na 2 (dwie osoby). Jako miesiąc kalendarzowy, w którym doszło do spadku obrotów (miesiąc referencyjny) podano kwiecień 2020. Przedsiębiorca oświadczył m.in. , iż na dzień 31.12.2019 r. lub nad dzień złożenie Wniosku 1 nie zalegał z płatnościami podatków i składek na ubezpieczenie społeczne (k. 36v). Kwota subwencji była nieoprocentowana. W § 2 ust. 7 Umowy 1 zapisano, iż po zawarciu umowy (...) zweryfikuje na podstawie informacji uzyskanych z ZUS i Ministerstwa Finansów dane przedstawione przez Przedsiębiorcę i złożone oświadczenia i podejmie decyzje o wypłacie subwencji finansowej we wnioskowanej wysokości, wypłacie subwencji w wysokości mniejszej niż wnioskowana lub odmowie wypłaty subwencji finansowej. Przedsiębiorca akceptuje, że w wyniku zweryfikowania danych i oświadczeń (...) może wypłacić subwencje finansową we wnioskowanej wysokości, w kwocie mniejszej niż wnioskowana lub może odmówić wypłaty subwencji finansowej. Decyzja w sprawie wypłaty subwencji z Umowy (...) miała być udostępniona na kanale bankowości elektronicznej lub innych bezpiecznych kanałach zweryfikowanych przez Bank. W § 2 ust. 10 Umowy 1 zapisano, iż (...) podejmie decyzje o odmowie wypłaty subwencji finansowej, jeśli na podstawie informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Ministerstwa Finansów (...) stwierdzi, że Przedsiębiorca nie spełnia warunków wypłaty subwencji finansowej lub oświadczenia złożone w związku z zawarciem Umowy będą nieprawdziwe. Zgodnie z § 2 ust. 13 zd. 2 Umowy 1 w przypadku podjęcia przez (...) decyzji o odmowie wypłaty subwencji finansowej Przedsiębiorca będzie mógł ponownie ubiegać się o wypłatę subwencji finansowej. Tryb złożenia odwołania od decyzji (...) o wypłacie subwencji finansowej w wysokości niższej niż wnioskowana oraz ponownego wniosku o wypłatę subwencję finansowej określony jest w § 8. Stosownie do § 8 ust. 2 w przypadku podjęcia przez (...) decyzji o odmowie wypłaty subwencji finansowej umowa subwencji wygasa, Przedsiębiorca może ponownie ubiegać się o wypłatę subwencji finansowej i zawrzeć umowę subwencji finansowej. Nowa umowa subwencji finansowej powinna zostać zawarta za pośrednictwem Banku, który pośredniczył przy zawarciu pierwszej umowy subwencji. Stosownie do § 8 ust. 3 przed ponownym ubieganiem się o wypłatę subwencji finansowej Przedsiębiorca powinien wyjaśnić z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych i odpowiednim urzędem skarbowym rozbieżność danych w rejestrach tych instytucji z danymi podanymi przez Beneficjenta. Informacja o rozbieżności danych zostanie przekazana Przedsiębiorcy w decyzji o wypłacie subwencji finansowej w kwocie niższej niż wnioskowana lub o odmowie wypłaty subwencji finansowej (Umowa 1 pełna treść k. 36-41). W dniu 31.07.2020 r. (...) wydał decyzję odmowną w sprawie subwencji (dalej także Decyzja 1) i informował o negatywnej weryfikacji Wniosku 1 w zakresie warunków otrzymania kwoty subwencji określonych w Umowie w oparciu o złożone oświadczenia przez Przedsiębiorcę. Wskazano jako przyczynę odmowy, iż Przedsiębiorca posiada zaległości w opłacaniu składek ubezpieczenia społecznego i że posiada także zaległości podatkowe. Ponadto wskazano, iż zaległości te istniały także na dzień 31.12.2019 r.; wskazano, iż Umowa 1 wygasa, a Przedsiębiorca jest uprawniony do złożenia ponownego wniosku. Poinformowano, iż dane wskazane we Wniosku 1 (wypełniony formularz) różnią się od tych, które zostały pozyskane przez (...) ze źródeł zewnętrznych , m.in. ZUS i Ministerstwa Finansów. Nadto wskazano, iż w odniesieniu do pola liczba pracowników (...) ustalił, iż Przedsiębiorca zatrudnia 1 pracownika, a nie 2. Wskazano też na różnicę (0,21 zł) w zakresie wielkości obrotów gospodarczych (k. 48).

{Załączniki, materiały przy pozwie - art. 243¹, 245 k.p.c., 309 k.p.c., w części zeznania Powoda - art. 299 k.p.c., art. 231, 233 k.p.c.}

9. M. B. - przedsiębiorca - złożył zgłoszenie reklamacyjne nr (...)2046 z dnia 04.09.2020 r. w zakresie Wniosku 1. Przyjmującym był (...) S.A. Wysłał korespondencje e-mail z 04.09.2020 r. i 09.10.2020 r. Przedsiębiorca powołał się na uzyskane z ZUS i US zaświadczenia, które pochodziły: a) z 06.08.2020 r. z ZUS - brak zaległości w opłaceniu składek na 06.08.2020 r. b) z 21.08.2020 r. z US - brak zaległości w podatkach na 20.08.2020 r. W odpowiedzi na ten materiał (...) informował o pozytywnym rozpatrzeniu zgłoszenia i zarazem wskazał: iż po wyjaśnieniu kwestii zaległości Przedsiębiorca ma możliwość złożenie ponownego wniosku o subwencję w przypadku otrzymania decyzji odmownej i zarazem złożenia tego ponownego wniosku będzie możliwe od momentu doręczenia niniejszego pisma. Poinformowano nadto, iż wniosek o udzielenie subwencji finansowej albo odwołanie, stosowanie do komunikatu (...) z dnia 25.09.2020 r. będzie mógł być złożony nie później niż do 15.12.2020 r. (włącznie) – niezależnie od treści komunikatu (...), rekomenduje niezwłoczne wyjaśnienie kwestii zaległości w płatności podatków lub składek na ubezpieczenia społeczne z właściwym organem administracji publicznej.

{Załączniki, materiały przy pismach, w tym Zgłoszenie - Odpowiedź przy odpowiedzi na pozew - art. 243¹, 245 k.p.c., 309 k.p.c., sprawa e-maili - niezałączone do pozwu - wyjaśniona na rozprawie I termin - art. 212 k.p.c. i 210 k.p.c., w części zeznania Powoda - art. 299 k.p.c., art. 231, 233 k.p.c.}

10. W dniu 21.10.2020 r. Przedsiębiorca złożył w.w. ponowny wniosek o subwencję (dalej także Wniosek 2). Tego samego dnia doszło do zawarcia umowy o subwencję finansową (dalej także Umowa (...)) o analogicznej treści jak Umowa (...). Przedsiębiorca m.in. ponownie złożył w § 1 oświadczenie, iż dzień 31.12.2019 r. lub nad dzień złożenie Wniosku 2 nie zalegał z płatnościami podatków i składek na ubezpieczenie społeczne (k. 36v). Kwota subwencji była nieoprocentowana. W § 2 ust. 7 Umowy 1 zapisano - jak poprzednio - iż po zawarciu umowy (...) zweryfikuje na podstawie informacji uzyskanych z ZUS i Ministerstwa Finansów dane przedstawione przez Przedsiębiorcę i złożone oświadczenia i podejmie decyzje o wypłacie subwencji finansowej we wnioskowanej wysokości, wypłacie subwencji w wysokości mniejszej niż wnioskowana lub odmowie wypłaty subwencji finansowej. Przedsiębiorca akceptuje, że w wyniku zweryfikowania danych i oświadczeń (...) może wypłacić subwencje finansową we wnioskowanej wysokości, w kwocie mniejszej niż wnioskowana lub może odmówić wypłaty subwencji finansowej. Decyzja w sprawie wypłaty subwencji z Umowy (...) miała być udostępniona na kanale bankowości elektronicznej lub innych bezpiecznych kanałach zweryfikowanych przez Bank. W § 2 ust. 10 Umowy 1 zapisano, iż (...) podejmie decyzje o odmowie wypłaty subwencji finansowej, jeśli na podstawie informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Ministerstwa Finansów (...) stwierdzi, że Przedsiębiorca nie spełnia warunków wypłaty subwencji finansowej lub oświadczenia złożone w związku z zawarciem Umowy będą nieprawdziwe. Stosownie do § 8 ust. 2 w przypadku podjęcia przez (...) decyzji o odmowie wypłaty subwencji finansowej umowa subwencji wygasa (Umowa 2 pełna treść k. 42-47). W dniu 21.10.2020 r. (...) wydał ponownie decyzję odmowną w sprawie subwencji (dalej także Decyzja 2). (...) informował o negatywnej weryfikacji Wniosku 2 w zakresie warunków otrzymania kwoty subwencji określonych w Umowie w oparciu o złożone oświadczenia przez Przedsiębiorcę. Wskazano jako przyczynę odmowy, iż Przedsiębiorca posiada zaległości w opłacaniu składek ubezpieczenia społecznego. Ponadto wskazano, iż zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie jak i podatków istniały także na dzień 31.12.2019 r.; wskazano, iż Umowa 2 wygasa, a Przedsiębiorca jest uprawniony do złożenia nowego wniosku. Poinformowano, iż dane wskazane we Wniosku 2 (wypełniony formularz) różnią się od tych, które zostały pozyskane przez (...) ze źródeł zewnętrznych, m.in. ZUS i Ministerstwa Finansów. Nadto wskazano, iż w odniesieniu do pola o wielkości obrotu gospodarczego w 2019 r. Przedsiębiorca wskazała na 390225 PLN, zaś (...) ustalił, że wartość ta wyniosła 390324,00 PLN (k. 49). Przedsiębiorca nie uzyskał subwencji. Gdyby nie w.w. braki taką subwencję by uzyskał w kwocie 72.000 zł zgodnie z Umową. Innych braków czy zastrzeżeń do Przedsiębiorcy nie było. Zaś w latach kolejnych do chwili obecnej nadal prowadzi działalność gospodarczą, nie zastała ogłoszona jego upadłość, utrzymał poziom zatrudnienia. Gdyby uzyskał w.w. kwotę 72.000 zł, gdyby nie stwierdzono ww. zaległości, Przedsiębiorca zachowałby następnie 75 % tj. 54.000 zł

{Załączniki, materiały przy pismach, w tym Umowa 2, Decyzja 2, Regulamin - art. 243^{(

1)}, 245 k.p.c., 309 k.p.c., w części zeznania Powoda - art. 299 k.p.c., zakres sporu - odpowiednio także art. 230 k.p.c. w aspekcie braku innych zastrzeżeń czy do wysokości samej kwoty 72.000 zł opisane w Umowie 2, art. 231, 233 k.p.c., art. 322 k.p.c.}

11. Już po wydaniu w.w. Decyzji, w 2022 r. Przedsiębiorca uzyskał kolejne zaświadczenie z ZUS z 26.01.2022 r., w którym wskazano na brak zaległości w opłaceniu składek wedle stanu na 31.07.2020 r. ze wskazaniem o korzystaniu z ulgi w postaci układu ratalnego na spłatę należności (k. 50 i 71 te same kopie). Pismem z dnia 01.12.2022 r. Przedsiębiorca poprzez swego Pełnomocnika skierował do (...) wezwanie do zapłaty kwoty 54.000 zł oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 22.10.2020 r. do dnia zapłaty (dalej także Wezwanie). Powołano się na w.w. Wnioski 1 i 2 oraz odmowne Decyzje 1 i 2. Zwrócono m.in. uwagę na art. 107 TFUE podkreślając, iż w tym samym czasie konkurujące z Wnioskodawcą przedsiębiorstwa na tym samym rynku, otrzymały subwencję i miały nieporównywalnie większe możliwości , pozwalające na utrzymanie kluczowych pracowników, oferowanie lepszych warunków klientom lub dostawcom czy też „przejęcie” pracowników konkurencji, co w oczywisty sposób zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom. Powołano się na zaświadczenia z ZUS z 06.08.2020 r., z US o niezaleganiu w podatkach na 20.08.2020 r. oraz na zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach na 31.07.2020 r. (brak zaległości na 31.07.2020 r. był opisany zaświadczeniem z ZUS z 2022, nie zaś przez US). Wezwanie nadano pocztą w dniu 02.12.2022 r.

{Załączniki do pozwu - kopie zaświadczeń, kopia potwierdzenie na poczcie - odpowiednio art. 244, 245 k.p.c., 309 k.p.c., przy czym z zastrzeżeniem art. 17 Prawa pocztowego}

12. Powstał druk pisma z daty 04.12.2023 r. „WEZWANIE DO PRÓBY UGODOWEJ” (dalej także WPU, pełna treść druku k. 77-80). Na druku jako wnioskodawca był wskazany Przedsiębiorca, zaś jako przeciwnik (...). Zapisano żądanie zapłaty 66.666,66 zł z odsetkami za opóźnienie od 22.10.2020 r. tytułem odszkodowania za szkodę w majątku wnioskodawcy, która powstała na skutek nieuprawnionego oświadczenia o wygaśnięciu umowy subwencji oraz odmowy wypłaty subwencji z programu, o którą Wnioskodawca wnioskował na podstawie Wniosku 1 z 31.07.2020 r. Powołano się na zaświadczenia z ZUS z 26.01.2022 r. oraz na dwa z US z 21.08.2020 r. i z 27.01.2022 r.

{Druk WPU - art. 243¹, 245 k.p.c.}

13. W czerwcu 2023 r. na stronie www.nik.gov.pl opublikowano następującą informację: „W związku z wynikami kontroli „ Efekty wybranych działań państwa podejmowanych w celu łagodzenia skutków epidemii w gospodarce” oraz „ Utworzenie i funkcjonowanie szpitali tymczasowych powstałych w związku z epidemią COVID-19”^{(
.)} Prezes Najwyższej Izby Kontroli M. B. (3) skierował 16 czerwca 2023 r. do Trybunału Konstytucyjnego dwa wnioski o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów dotyczących odpowiednio: I. rządowych programów pomocy dla przedsiębiorców w czasie epidemii COVID-19 II. specustawy covidowej z 2 marca 2020 r. oraz przepisów jej nowelizacji z 31 marca 2020 r. Ad I. W złożonym wniosku Prezes NIK wskazuje, że przepisy regulujące udzielanie rządowej pomocy dla przedsiębiorców w czasie epidemii COVID-19 są niezgodne z ustawą o systemie instytucji rozwoju. Rząd powierzył realizację trzech programów pomocowych spółce (...) SA. W ocenie m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego, mamy do czynienia ze zjawiskiem „prywatyzacji zadań publicznych”, gdyż zadania administracji publicznej realizuje spółka, która jest poza jej strukturą.”

{Fakt powszechnie znany, publikacja na stronie NIK – art. 228 § 1 k.p.c.}.

14. W dniu 12.06.2024 r. miało miejsce posiedzenie w sprawie VIII GCo 2344/24 , w sprawie wniosku Przedsiębiorcy przeciwko (...) o zawezwane do próby ugodowej. Do ugody nie doszło. W dniu 14.06.2024 r. na poczcie został nadany pozew z daty 12.06.2024 r. Przedsiębiorcy przeciwko (...) o zapłatę kwoty 66.667,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 października 2020 r. do dnia zapłaty. W zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej wskazano na „niewydanie pozytywnych decyzji o udzieleniu subwencji”, wskazywano, iż w przypadku: „ gdyby pozwany nie dokonał odmów wypłaty subwencji, Powód uzyskałby subwencję we wnioskowanej kwocie, w pkt 43 powyżej, z której nie musiałby wracać 75 % tej kwoty.” Przedsiębiorca odwoływał się w swoim stanowisko m.in. do stanowiska Komisji Europejskiej, komunikatów , wpisów internetowych , artykułów prasowych, danych na stronach (...), uzasadnienia z projektu ustawy budżetowej na 2025 r. M.in. w projekcie tej ustawy zapisano, iż budżet państwa na 2025 r. obejmuje spłatę 63,2 miliarda złotych zobowiązań z tytułu obligacji wraz z odsetkami (...) (34,7 mld) wyemitowanych w 2020 r. na sfinansowanie rządowego programu (...) oraz przez (...) na rzecz F. 19 w latach 2020-2023 ( 28,5 mld) bez narażenia Skarbu Państwa na wyższe koszty pozyskania finansowana dłużnego niż koszty pozyskania kapitału prze Skarb Państwa. Przedsiębiorca odwoływał się do zapisów o krajowej podstawie prawnej dla środka w postaci zaliczek zwrotnych i zapisów, że podmiotem udzielający pomocy, odpowiedzialnym za administrowanie środkiem jest (...) jako spółka publiczna będąca „w całości własnością Skarbu Państwa” oraz że (...) ma weryfikować spełnienie ogólnych warunków udzielenia pomocy, a procedura jest dostępna, zautomatyzowana i dostępna online. Przedsiębiorca odwoływał się też do projektu zmian w ustawie USIR z 30.01.2025 r. Odpis pozwu (w tej sprawie) został doręczony (...) w dniu 17.06.2025 r.

{Pozew, i koperta nadawcza - art. 245 k.p.c., wydruki decyzji KE w angielskim i polskim, wydruki z projektów uzasadnień, dowód epo - art. 243¹, 244 k.p.c.}

C. UWAGI CO DO DOWODÓW I USTALONYCH FAKTÓW (str. 22-25 uzasadnienia)

1. Sąd Rejonowy czyniąc ustalenia co do faktów oparł się na przedstawionym przez obie Strony materiale w postaci dokumentacji odpowiednio urzędowej i prywatnej. Nikt źródeł pochodzenia tych materiałów czy autentyczności nie kwestionował (art. 243¹, 244, 245 k.p.c.); ten materiał zestawiono także odpowiednio z zeznaniami Powoda (art. 299 k.p.c.) odpowiednio do art. 233k.p.c.

2. Wiele z elementów było też powszechnie znanych, jawnych uprzednio publikowanych, w tym np. Regulamin, zmiany, w.w. Uchwała, załączniki, decyzja Komisji (art. 228 § 1 k.p.c.). W tym miejscu Sąd zwrócił też uwagę na użyty w Decyzji KE termin public company (w wersji polskiej spółka publiczna) - albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, iż KE zakwalifikowała (...) jako spółkę publiczną w sensie prawnym czy jako organ - jednostkę wykonującą władzę. Materiał w postaci uzasadnień do projektów aktów prawnych de facto stanowił uzupełnienia argumentacji prawnej i nikt nie kwestionował, iż takie czy inne uzasadnienie projektu, z tym że źródłem prawa dla sądów są akty opisane art. 87 Konstytucji. Istotnie w przypadku wątpliwości czy w szerszym aspekcie wykładni systemowej celowościowej pewien szerszy kontekst może mieć znaczenie. Zarazem Sąd ustalił, iż w swojej ocenie Powód odwoływał się do w.w. projektów, Decyzji, komunikatów czy publikacji. Należy zarazem zaznaczyć, iż wpisy internetowe czy publikacje medialne nie są źródłami prawa w państwie prawa; tylko czasami mogą wpisywać się w okoliczności w kontekst mogący mieć pewien wpływ na ocenę z art. 5 k.c. (np. oddalenie powództwa na gruncie zasad współżycia społecznego), ale nie na kreację normy prawnej czy roszczenia. Sąd jest zarazem zobowiązany dokonał własnej oceny prawnej.

3. Co do sprawy 2 e-maili (opisanych w pozwie), a niezałączonych (I termin rozprawy), Pełnomocnik Powoda nie odnalazł ich (I termin rozprawy) i nie złożył przy czym Pozwany samego faktu wysłania e-maili - reklamacji i odpowiedzi na reklamację nie kwestionował (k. 459-460).

4. Na III terminie wyjaśniono też sprawę wniosku Powoda z pozwu z art. 248 k.p.c. sprawa reklamacji - Pozwany bowiem załączył ten dokument przy odpowiedzi na pozew i po okazaniu Strona Powodowa potwierdziła, iż o ten dokument chodziło (k. 487).

5. W aspekcie załączników do reklamacji - emaili Sąd zwrócił uwagę na daty zaświadczeń i ich treść tj. co do jakiego stanu jakich dat dotyczyły zaświadczenia. Należało zwrócić uwagę, iż w 2020 r. mogły zostać załączone zaświadczenie z 2020 r., a nie te z 2022 r. Zaś zaświadczenia z ZUS ( 06.08.2020 r. k. 51) i z US ( 21.08.2020 k. 52) uzyskane po Decyzji 1, a przy reklamacji przed Decyzją 2 opisywały jedynie stan na odpowiednio 06.08.2020 r. i 20.08.2020 r. Żadne z nich nie opisywało stanu na 31.12.2019 r. lub na chwilę wniesienia Wniosku 1 31.07.2020 r. i Wniosku 2 21.10.2020 r.

6. Z kolei kolejne zaświadczenie pochodzą z 2022 r. i zarazem tylko zaświadczenie ZUS z 26.01.2022 r. dotyczy 31.07.2020 r. (k. 50) , zaś do akt nieprzedstawiono zaświadczenia z US z 2022 r. (jest ono jedynie opisane jako z dnia 27.01.2022 w druku wezwania do próby ugodowej k. 79-80). Ponadto nie ma też zaświadczenia z US które wskazywałoby na brak zaległości na dzień 31.07.2020 r. - jest tylko opisane w kopii wezwania do zapłaty (k. 74-75). Zarazem z jednej z załączonych z kopii umów z ZUS wynika zarazem jednoznacznie, iż na dzień 31.12.2019 r. po stronie Powoda istniały zaległości względem ZUS za rok 2019, które na dzień 31.12.2019 r. nie były rozłożone na raty. Rozłożenie na raty miało miejsce na 2 -3 dni przed Wnioskiem 1 co do zaległości za 2019 r. i zaległości za 2020 r. Zatem - z uwagi na spójnik „lub” (alternatywa zwykła) w Regulaminie (§ 10 ust. 8c i d) i ujawnienie rozłożenia na raty ustalono także jakie „zaświadczenia” i jakich dat dotyczące dostarczył Powód Pozwanemu w tym wobec trwającej w systemach adnotacji o zaległości na 31.07.2020 i 21.10.2020 r.

7. Przesłuchanie Powoda, zakres opisanych faktów nie pozwolił Sądowi na ustalenie licznych dodatkowych elementów jeśli ewentualnie miałyby miejsce, z materiałów wynika, iż w 2020 r. Powód dysponował i prezentował u Pozwanego zaświadczenia z 2020 r. opisane wyżej. Nie ma podstaw do ustaleń czy były jakiekolwiek błędy po stronie US i ZUS w zakresie ich systemów, które „pobierał” czy zasysał Pozwany, a to ocena na podstawie takich zasadach wynikała z Regulaminu, zatem osoby składające wnioski w oparciu o taki Regulamin p tych zasadach wiedziały. Co więcej Powód musiał o tym wiedzieć już po Decyzji 1 , na co zwrócono uwagę i co podkreślano przy opisie - uzasadnieniu Decyzji 1 jak i przy rozpatrzeniu reklamacji. Należy dodatkowo wskazać, iż procedury dowodzenia w tym prekluzje dowodowe są stosowane w większości systemów prawnych w zakresie prawa do sądu m.in. w procesie cywilnym. Także instytucja ciężaru dowodu - znana od czasów rzymskich - nie jest zjawiskiem zaskakującym. Regulamin zakładał procedurę tzw. reklamacji - ponownego złożenia wniosku. Regulamin opisuje m.in. zasady na jakich wnioski są oceniane. Skoro Powód składał wnioski przez system i odwołuje się do przesłanek z Regulaminu - płynie stąd wiosek (art. 231 k.p.c.), iż Powód zna zasady wynikające z tego Regulaminu, w tym że jego oświadczenia będą weryfikowane na stan 2 dat 31.12.2019 r. lub - data złożenia wniosku. Z materiałów nie wynika czy ZUS lub US podjął i jakie czynności po zgłoszeniu się Powoda oraz z jakich przyczyn w systemach przy drugiej Decyzji pojawiła się zaległość w ZUS. Pozwany tej informacji nie wytworzył sam. Co więcej przy reklamacji załączone zaświadczenia dotyczyły innych dat (żadna nie dotyczyła dat opisanych w § 10 ust. 8 Regulaminu) tj. dat sierpniowych co nie uwzględniało zasad z § 10 Regulaminu. W każdym razie w tym zakresie zeznania Powoda nie dostarczały takich danych, aby ustalić coś więcej i bardziej szczegółowo, dlaczego na chwilę Wniosku 1, 2 i Decyzji 1, 2 ujawniono opisane w Decyzjach zaległości. Sąd w procesie cywilnym ma obowiązek zachować obiektywizm i nie powinien podejmować takich działań procesowych, które zdecydują bezpośrednio o rozstrzygnięciu, albowiem ma obowiązek zachowa bezstronność - Strony mają prawo do bezstronnego sądu w procesie cywilnym. Zwrócono też uwagę, iż Decyzjach 1 i 2 mowa jeszcze o innym aspekcie niezgodności, jednakże w tym procesie żadna ze Stron nie odnosiła się do tego elementu jako istotnego. W pozostałym zakresie zeznania Powoda w istocie korespondowały z samymi Umowami 1 i 2 , tj. status przedsiębiorcy, spadek dochodów (z zastrzeżeniem uwag w Decyzji m.in. co do wielkości obrotów). Z materiałów prezentowanych przez Pozwanego jak i w zestawieniu z zeznaniami Powoda nie było podstaw do uznania, iż Powód, musiałby zwracać całość subwencji, a nie tylko 25 %. Zaistnienie przesłanki negatywnej zdarzenia (np. upadłość, zaprzestania działalności) przemawiające za zwrotem większej kwoty czy całości subwencji nie było powoływane przez Pozwanego. Skoro nie było twierdzeń o takich zdarzeniach przemawiających za zwrotem całości czy w większej części, materiał w postaci dokumentacji, wpis w (...) oraz zeznania Powoda wystarczyły do wniosku, iż kwota 54.000 zł w sensie jej wysokości nie budziła wątpliwości (art. 322 k.p.c.) jako stanowiąca 75 % z kwoty subwencji z Umów 72.000 zł.

8. W sprawie nie było twierdzeń o faktach i w konsekwencji dowodów, na jakich zasadach Pozwany miałby być odpowiedzialny za sprawę ewentualnego podatku 19 %, jaki opisuje Powód. Żadna z Decyzji w tym żadna z Umów nie odnosi się do spraw podatkowych, albowiem te wynikają (jeśli dany podatek przy odszkodowaniu byłby istotnie należny) z ustaw, jakie nie są uchwalane przez Pozwanego. Żadna decyzja czy interpretacja podatkowa nie została załączona. Co więcej w tym zakresie o żadnej „stracie” czy utraconej” korzyści nie może być mowy, albowiem żadnego dowodu powstania takiego zobowiązania w majątku Powoda nieprzedstawiono.

9. Pozwany konsekwentnie (k. 286-287, k.483), także w ostatnim piśmie podnosił zarzut przedawnienia, w tym odnosił się do załączonych materiałów m.in. druk wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, brak dowodu nadania wniosku o zawezwanie do próby ugodowej w 2023 r., sygnatura akt sprawy wskazująca na 2024 r. Sąd wielokrotnie przeglądał akta sprawy i istotnie:

a) brak dowodu nadania podpisanego wniosku o zawezwane do próby ugodowej przeciwko Pozwanemu (w zakresie roszczenia o tożsamej podstawy faktycznej, co w pozwie) do 31.12.2023 r.;

b) do pozwu załączono druk pisma (nie jest to kopia podpisanego wniosku) z 04.12.2023 r., i także bez dowodu jego nadania (k. 77-80);

c) w odpowiedzi na zarzuty z odpowiedzi na pozew, nie została załączona ani kopia wniosku ani dowód nadania tego do sądu, a kopi dowodu nadania pozwu w tej sprawie, a to miało miejsce już w czerwcu 2024 r.;

d) nie ma też w konsekwencji materiału pozwalającego na powiązanie druku wniosku z wnioskiem, jaki był rozpatrywany w sądzie gospodarczym 14.06.2024 r. (k 81-81v), sygnatura tej sprawy (wysoki numer jak i rok) wskazuje na 2024 r.; brak dostatecznych materiałów, iż nadanie miało miejsce w grudniu 2023 r. tj.: w dniu 29.12.2023 r. wedle twierdzeń z pozwu (k. 26v) albo 28.12.2023 r. wedle twierdzeń z pisma z 11.09.2025 r. (k. 436);

e) należało też zwrócić uwagę także, iż druk zawezwania do próby ugodowej opisuje roszczenie wywodzone z Decyzji 1, z 31.07.2020 r., nie zaś z Decyzji 2, zaś pozew dotyczy obu Decyzji 1 i 2 (w uzasadnieniu mowa w liczbie mnogiej o odmowach Pozwanego);

f) do pisma z 11.09.2025 r. załączono kopię nadania pocztowego, ale kopia ta dotyczyła nadania z 14.06.2024 r. (k. 453) i w zestawieniu z k. 148 jest to najprawdopodobniej kopia koperty nadawczej pozwu,

g) nawet przyjmując jeden miesiąc (na ocenę sytuacji przez Powoda jako przedsiębiorcę) od dnia 21.10.2020 r., to roszczenie o odszkodowanie stawałoby się wymagalne w listopadzie 2022 r., zatem 3 lata na koniec roku przypadałoby na koniec 2023 r.; dowodu na przerwanie biegu przedawnienia albo jego zawieszenie nie ma, gdyż posiedzenie pojednawcze wskazuje na czerwiec 2024 r., zaś pozew wniesiono 14.06.2024 r.

10. Nie było dowodu, kiedy Wezwanie do zapłaty zostało doręczone, a wynikał z niego termin 30 dni (art. 455 k.c.). Jedynym dowodem doręczenia jest doręczenie w niniejszej sprawie odpisu pozwu.

11. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy poczynił ustalenia co do faktów jak wyżej.

D. PRAWO (str. 26-38 uzasadnienia)

1. Jak wynika z pozwu i dalszych pism Powoda, Powód - zgłosił roszczenie odszkodowawcze wynikające z stosunków prawa cywilnego w związku z działalnością gospodarczą. Wyraźnie podkreśla to opisując szkodę (utracone korzyści) i to zarówno na gruncie art. 417 k.c. jak i 471 k.c. Powód jest przedsiębiorcą i jako przedsiębiorca starał się o subwencję, zatem roszczenie dotyczy jego szkody/majątku jako przedsiębiorcy choćby w aspekcie podkreślanej (w Wezwaniu do zapłaty k. 74) sprawy konkurencji na rynku z innymi przedsiębiorcami. Powód ponadto kieruje roszczenie przeciwko innemu podmiotowi prawa cywilnego i handlowego tj. przez Pozwanemu będącemu ponad wszelką wątpliwość odrębną osobą prawną, w tym odrębną od akcjonariusza. Pozwany jest spółka akcyjną objętą regulacjami m.in. ustawy Kodeks spółek handlowych i art. 33 i następne ustawy Kodeks cywilny. Zarazem Roszczenie dotyczy działalności gospodarczej obu Stron: a) subwencja /brak subwencji na wsparcie działalności gospodarczej Powoda w czasie ogłoszonej rozporządzeniem epidemii oraz b) zarządzanie funduszami przez Pozwanego, za który to zarząd m.in. za realizację Programów otrzymuje Pozwany wynagrodzenie (w.w. Uchwała - tu zastrzeżenie Uchwała nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 w zw. z art. 178 Konstytucji RP). Co do zasady więc sprawa winna być rozpoznana przez sąd gospodarczy (gdzie pozew został skierowany), ostatecznie została przekazana tutejszemu sądowi cywilnemu. Powód nie składał środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym od Decyzji 1 czy 2 Pozwanego jako organu władzy publicznej czy samorządowej i nie uzyskał też prejudykatu co do niezgodności takich Decyzji z prawem (art. 417, 417¹ k.c.). Wreszcie Powód nie pozywa Skarbu Państwa (Prezes Rady Ministrów, Naczelnik Urzędu Skarbowego, Minister właściwy do spraw gospodarki) ani też Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Należy podkreślić, iż określeniem strony pozwanej (art. 187 i 321 k.p.c.) sąd pozostaje związany. W samej Decyzji KE Pozwany nie jest kwalifikowany jako władza, jako jednostka wykonująca władzę , ale jako podmiot administrujący z odwołaniem się do art. 21a USIR.

2. Sąd Rejonowy miał na uwadze przepisy prawa krajowego jak i europejskiego, w tym powoływany art. 107 TFUE w aspekcie wydanej Decyzji KE, zaś z zakresu prawa krajowego ustawy Kodeks cywilny (dalej k.c.), ww. jako uchwalone ustawy USIR, PP, Kodeks spółek handlowych (dalej k.s.h.).W części B uzasadnienia powołano zapisy USIR, w tym art.11, 21a, także w niezbędnym zakresie treść Decyzji KE w aspekcie art. 107 TFUE. W tym miejscu dodatkowo należy przytoczyć niektóre z przepisów Kodeksu cywilnego, w tym te, do których odwołuje się m.in. Powód:

a) art. 6 k.c.: „Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.”;

b) art. 58 k.c.: „ § 1 Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. § 2. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. § 3. Jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana.”;

c) art. 361 k.c.: „§ 1 Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.”;

d) art. 417 k.c.: „§ 1. Za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. § 2. Jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa.”;

e) art. 417¹ k.c.: „§ 1. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. § 2. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.”;

f) art. 353 k.c.: „§ 1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. § 2. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.”;

g) art. 353¹ k.c. „Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.”;

h) art. 471 k.c.: „Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.”;

i) art. 118 k.c.: „Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.”;

j) art. 442¹ § 1 k.c.: „Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie

3. Jak już wspomniano wyżej Pozwany nie jest jednostką Skarbu Państwa, nie jest Skarbem Państwa i nie jest też jednostką budżetową, wreszcie nie jest organem administracyjnym wydającym decyzje administracyjne. Na gruncie prawa Pozwany jest odrębną od Skarbu Państwa osobą prawną, spółką akcyjną i nie jest spółka publiczną w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 6 k.s.h. Potwierdza to w szczególności wpis jawny do KRS. Kwestia zgłoszenia pomocy do KE i sama Decyzja KE jest tu w sposób oczywisty zagadnieniem odrębnym i nie podważa statusu Pozwanego jako odrębnej osoby prawne , spółki kapitałowej, a ta odrębność związana jest z art. 107 TFUE, który co naturalne nie mógłby być obchodzony w jakikolwiek sposób np. poprzez tworzenie spółek, gdzie jedynym akcjonariuszem byłby Skarb Państwa (sformułowanie o tym, iż „właścicielem” spółki jest Skarb Państwa, Państwo jest co oczywiste uproszczeniem bardziej właściwym dla języka prawniczego, niż dla języka prawa: do jest aktów prawa, jakie pozostają źródłem prawa dla sądów w tym sądów krajowych tworzących system sądów europejskich). W tym też rozumieniu (co do celu art. 107 TFUE) należy intepretować Decyzję KE, która w żaden sposób nie podważa i nie tworzy norm w aspekcie zasad odpowiedzialności z art. 417 czy 417^{(

1)} k.c. i nie nadaje (...) statusu jednostki sprawującej władzę, ale jedynie administrującej pomocą środkami finansowego wsparcia. Co więcej w samej Decyzji KE Państwo, Skarb Państwa nie został utożsamiony z (...), a mowa tu o sprawie akcjonariatu czy pochodzenia środków finansowych, jakimi (...) ma administrować. W każdym razie na gruncie art. 417, 417^{(

1)} k.c. pozwanym mógłby być Skarb Państwa będący szczególną odrębna osoba prawną (reprezentowany przez właściwy organ) lub też jednostka samorządu terytorialnego wykonująca zadania z zakresu władzy publicznej - taki podmiot w tej sprawie nie został pozwany. Przepis art. 417 § 1 k.c. mówi też o wykonywaniu władzy publicznej przez osobę prawną wykonująca tę władzę z mocy prawa. Pozwany jest osoba prawną, ale w ocenie Sądu Rejonowego nie ma dostatecznych podstaw do zakwalifikowania go jako osoby prawnej wykonującej władze publiczną i to władzę z mocy prawa w rozumieniu art. 417 czy 417^{(

1)} k.c. Po pierwsze, źródła prawa znamy z art. 87 Konstytucji RP i np. w.w. Uchwała Rady Ministrów nie jest takim źródłem prawa. Powołana wyżej Decyzja KE nie nadaje (...) i nie kwalifikuje Pozwanego jako osoby sprawującej władzę, ale jako podmiot administrujący środkami wsparcia odwołując się do art. 21a USIR. Z przepisów USIR nie wynika podstawa do uznania, iż Pozwanemu powierzono wykonywanie władzy publicznej. W art. 11 ust. 1 USIR wskazano, iż (...)wykonuje działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, zgodnie z zasadami dobrej praktyki handlowej, dążąc w długim terminie do osiągnięcia rynkowej stopy zwrotu z zainwestowanego kapitału. Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 1, 4 i 6 USIR: do zadań (...) należy ponadto: pkt 1) wykonywanie zadań powierzonych przez organy administracji rządowej, inne jednostki wykonujące zadania publiczne lub jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności w związku z sytuacjami kryzysowymi, w tym rozprzestrzenianiem się choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, zwanej dalej "COVID-19", pkt 4) udzielanie, poza zakresem działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1, finansowania przedsiębiorcom na zasadach określonych w art. 12-16, zwane dalej "udzielaniem finansowania" i pkt 6) podejmowanie działań służących zapobieganiu lub łagodzeniu skutków sytuacji kryzysowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 122), w tym skutków rozprzestrzeniania się COVID-19, w szczególności poprzez: a) udzielanie wsparcia finansowego przedsiębiorcom i innym podmiotom dotkniętym tymi sytuacjami, w tym bezzwrotnego lub w formie gwarancji lub poręczeń, b) naprawienie lub pokrycie, w całości lub w części, szkód lub strat spowodowanych tymi sytuacjami - z wykorzystaniem środków własnych (...) lub środków z innych źródeł. Jak wskazano wyżej w.w. Uchwała nie jest źródłem prawa, zatem nie oznacza sprawowania władzy przez Pozwanego z mocy prawa. Pkt 4 dotyczy kwestii spoza zakresu działalności gospodarczej, jednak wskazane tu art. 12-16 nie stanowią o wykonywaniu władzy publicznej względem obywateli, albowiem dotyczą jedynie „udzielenia finansowania” (administrowanie przez (...)) i to na zasadach umownych z odpowiednim wdrożeniem i zastosowaniem Uchwały, która jak wskazano wyżej prawem w rozumieniu art. 417 k.c. i art. 87 Konstytucji RP nie jest. Co więcej za udzielenie tego finansowania, administrowanie - (...) (art. 12 ust. 2 USIR) (...) ma uzyskać wynagrodzenie ze Skarbu Państwa. Zarazem wszelkie warunki zasady udzielenia pomocy (w tym opisanej art. 107 TFUE) określić miałaby Rada Ministrów (nadto w rozporządzeniu), zatem nie ma mowy o sprawowaniu władzy publicznej przez (...) względem obywateli czy przedsiębiorców. Trzeba zauważyć, iż zapis art. 12 ust. 3 USIR zwraca szczególną uwagę, gdyż Ustawodawca zapisał - inaczej niż w typowych sytuacjach - iż Rada Ministrów „ może” określić w drodze rozporządzenia; rozporządzenie byłoby aktem prawa i to podlegającym ocenie konstytucyjnej w ramach wykładni systemowej, tymczasem żadne rozporządzenie (w 2020 r.) nie zostało wydane, a Rada Ministrów decyduje się wydać „uchwałę” której nawet nie ma obowiązku publikować (a dotarcie do której tj. do załączników jest do chwili obecnej utrudnione). Co więcej w przypadku wykonywania w zakresie dystrybucji środków publicznych musiałaby mieć miejsce droga administracyjna (z prawem do sądu administracyjnego), a nie sposób zakwalifikować Decyzji 1 czy Decyzji 2 jako decyzji administracyjnej w rozumieniu ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i nie czyni tego też sam Powód kierując pozew do sądu powszechnego, gdzie droga prawa do sądu jest objęta pewnym domniemaniem (art. 1 i 2 k.p.c.). I jeszcze raz pozew nie jest kierowany przeciwko Skarbowi Państwa, ale przeciwko Spółce, która Skarbem Państwa nie jest. I wreszcie, przepis art. 21a USIR (sprawa powierzenia wsparcia dla przedsiębiorców w ramach Tarczy finansowej i Decyzja KE) stanowi, iż Rada Ministrów, w związku ze skutkami COVID-19, może powierzyć (...) realizację rządowego programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1, lub w formach bezzwrotnych. Ponadto to Program rządowy określa w szczególności warunki i okres udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, sposób przygotowania i elementy rocznych planów udzielania tego finansowania oraz sprawozdawczości z ich realizacji. Zatem Programu - jego warunków nie określa władczo (...), a pozostaje tu jedynie administratorem. Przepis art. 21a USIR ponownie kieruje nas do Uchwały Rady Ministrów (a nie Rozporządzenie , można stawiać pytanie oczywiste, dlaczego Uchwała a nie rozporządzenie), która prawem w rozumieniu art. 417 k.c. i 87 Konstytucji nie jest (do chwil obecnej dotarcie do Uchwały tj. załączników jest poważnie utrudnione, a przecież ma ona ogromne skutki finansowe dla wszystkich obywateli), a to przesądza brak podstaw do przypisania odpowiedzialności Pozwanej Spółce z art. 417 k.c. Z tych samych przyczyn nie można uznać (pomijając brak prejudykatu), iż odpowiedzialność (...) spółki kapitałowej można wywieść z art. 417^{(

1)} k.c.. Spółka nie jest autorem USIR ani w.w. Uchwały ani nie ogłaszała stanu epidemii i nie wprowadzała też żadnych restrykcji mimo braku wprowadzenia stanu wyjątkowego, zatem ustalone działania podjęte przez NIK nie uzasadniały wstrzymania się z orzekaniem w sprawie przeciwko (...). tym miejscu Sąd Rejonowy wskazuje też, iż nawet gdyby przyjąć hipotetycznie zastosowanie art. 417 k.c., to z przyczyn o których mowa powyżej nie zmieniłoby to rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem nie byłoby podstaw do uznania w tej sprawie za udowodnione, iż w tym wypadku działanie Pozwanego było niezgodne z prawem tj. z zasadami udzielenia pomocy (brak wykazania spełnienia przesłanek do jej uzyskania i dodatkowo sprawa przedawnienia). Powyższa zarazem ocena w żaden sposób nie oznacza, iż art. 107 TFUE jak i Decyzja KE nie ma znaczenia dla ustalenia czy Pozwany (...) odpowiada z innej podstawy tj. z art. 471 k.c. w zw. z art. 353, 353^{(

1)} k.c. i 361 k.c., o czym poniżej, albowiem do zawarcia kolejno 2 Umów dochodzi, co stwierdzają same zapisy obu Umów (§ 2 ust. 7 „Po zawarciu niniejszej Umowy…” k. 37).

4. Jak wynika z ustaleń Strony zawarły kolejno dwie umowy Umowę 1 i Umowę 2. Integralną ich częścią był Regulamin (odpowiednio stan na chwilę ich zawarcia kolejno 31.07 i 21.10.2020 r.). (...) zawierał te umowy jako podmiot prawa prywatnego i zarazem administrator własnych funduszy lub powierzonych (pierwotnym źródłem były tu środki publiczne). Z tego tytułu otrzymywać miał wynagrodzenie od Skarbu Państwa (pkt 6.7. Uchwały). O umowach mowa też w USIR. Zatem wyżej opisane zapisy Umów, a w szczególności Regulaminu należy uznać, za źródło praw i obowiązków zgodnie z w.w. przepisami i także poprzez art. 353^{(

1)} k.c. i 353 k.c. W tym zakresie i sensie Sąd Rejonowy uznaje zarazem legitymację czynna Pozwanego. Kodeks cywilny nie kreuje też jednego jedynego katalogu umów. Przy tych Umowach obie Strony działają jako przedsiębiorcy, zarazem Obie Strony mają obowiązek z art. 354 k.c. współdziałania jak i zawodowej staranności z art. 355 § 2 k.c. Na samym wstępie Sąd Rejonowy wskazuje, iż zapis w Regulaminie (stanowiącym integralną część Umów, a zatem postanowienie umowne) z § 13 ust. 10 Regulaminu w zakresie, w jakim zwalnia od (...) jako stronę umowy o subwencje z odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy/umów (w tym Regulaminu) jest nieważny w rozumieniu art. 58 § 1 i 2 k.c., albowiem jest sprzeczny ze standardami zasad odpowiedzialności umownej i naturą stosunków umownych oraz z zasadami współżycia społecznego. W stosunkach prawa cywilnego, umownych można wyobrazić sobie pewne ograniczenia odpowiedzialności do winy umyślnej czasem rażącego niedbalstwa oczywiście z odpowiednim rozkładem prawi i obowiązków obu stron, ale zapis § 13 ust. 10 oznaczałby, iż (...) czy osoby, jakimi posługuje się spółka mógłby odpowiadać tylko za przestępstwa względnie wykroczenia, a zatem takie jednostronne zniesienie odpowiedzialności cywilnoprawnej w umowie nie odpowiadałoby naturze stosunków prawa prywatnego. Przypomnijmy, iż (...) otrzymuje wynagrodzenie opisane w.w. Uchwale RM, które zostało powiązane poprzez stawkę procentową z wysokością Finansowania Programowego, jakie może być udzielone (6.7. Wynagrodzenie). Zatem im wyższa wysokość wykonanego Finansowania tym wyższe wynagrodzenie Powoda. Stworzenie takiej konstrukcji wynagrodzenia w sposób oczywisty kreuje płaszczyznę możliwego konfliktu interesów w aspekcie zestawienia takich kwestii jak: weryfikacja negatywna wniosku – wysokość wynagrodzenia (...). Przy czym akurat w tej sprawie nie można byłoby przypisać Pozwanemu, iż na gruncie tegoż pkt 6.7. miałaby interes w wydanych Decyzjach 1 i 2 tj. decyzjach odmownych w stosunku do Powoda. W każdym razie argument Pozwanego wywodzony z art. 13 ust. 10 Regulaminu w kontekście przedmiotu umowy subwencji (czynności pod tytułem darmym) nie mógł być ważna podstawą do oddalenia powództwa. Zarazem eliminacja tego zapisu nie podważa ustalonych Umów w całości.

5. Zatem należało ocenić czy Pozwany wykonał swoje zobowiązania należycie wedle pozostałych zapisów Umów i Regulaminu. Zarówno z Umów jak i Regulaminu jednoznacznie wynika, jakie są przesłanki uzyskania subwencji. Sam Powód nie podważał zapisu § 10 ust. 8 Regulaminu, a zarazem jako Przedsiębiorca przystępując do Programu oświadczył, iż zapoznał się z Regulaminem. Z Regulaminu tego zarazem wynika - co jest zjawiskiem całkiem normalnym - iż oświadczenia Przedsiębiorcy będą weryfikowane, a skoro pomoc (z racji ogłoszonego kryzysu) miała być udzielona sprawnie, nie jest też niczym zadziwiającym, iż (...) winien korzystać z danych w systemach innych jednostek m.in. Ministra Finansów, KAS czy ZUS (to samo dotyczy KRS, tu jednak - jak ujawnił sąd w innych sprawach weryfikacja miała swoje pewne uchybienia, w tym co do czasu). Nie było zarazem tak, iż te zasady weryfikacji dotknęły tylko Powoda, te same zasady dotyczyły wszystkich przedsiębiorców, w tym tych, działających na rynku takim jak Powód (w obszarze tej samej konkurencji na rynku). W interesie przedsiębiorcy/ów leżało zatem, aby m.in. ustalić i sprawdzić czy są jakieś zaległości z tytułu składek czy podatków odpowiednio we własnej księgowości oraz w systemach tych jednostek (z jakich korzysta (...)), względnie uzyskać odpowiednie zaświadczenie. Sąd zdaje sobie sprawę, iż praca - działalność przedsiębiorców także tych małych firm nie jest często łatwa, a obciążenia też nie są małe, ale nie można też przyjąć, iż te wymagania czy zasady weryfikacji z Regulaminu były zawiłe także w aspekcie czasu (do 15.12.2020 r.). Zarazem rzecz była ułatwiona poprzez nie tylko formularze wniosku, ale i same przesłanki m.in. dla tej sprawy istotne : a) alternatywa zwykła „lub” co do 2 dat 31.12.2019 r. lub na dzień złożenia wniosku b) rozłożenie na raty długu nie oznaczało zaległości wedle Regulaminu, c) Regulamin i Umowa przewidywały możliwość ponownego złożenia wniosku, d) wniosek mógł być składany najpóźniej do 15.12.2020 r. Zarówno z Regulaminu jak i Umów wynikało, iż po zawarciu umowy podane dane będą weryfikowane i w przypadku decyzji odmownej dana umowa wygasa. Wynikała także z zapisów Umów i Regulaminu kwestia sposobu weryfikacji (§ 2 ust. 7 i 10 Umów oraz § 12 ust. 4 i § 12 ust. 7c w tym ostatnim „beneficjent powinien wyjaśnić” rozbieżność danych w rejestrach i „upewnić się”) - taka sama dla wszystkich przedsiębiorców. Tymczasem z ustalonych faktów (de facto twierdzeń pozwu) wynika, iż:

a) zaległość wobec ZUS z pewnością istniała na 31.12.2019 r. (skoro w lipcu 2020 r. była rozkładana na raty a dotyczyły okresu za 2019 r.), zatem pozostawałaby opcja na chwilę wniesienie Wniosku 1, Wniosku 2;

b) na dzień Wniosku 1 (...) ujawnił zaległości - w dostępnych systemach - co do ZUS i US i w Decyzji 1 na to wyraźnie wskazał pouczając o prawie do złożenia wniosku ponownie i kwestiach związanych z weryfikacją;

c) Przedsiębiorca składa reklamację i załącza zaświadczenia z ZUS i US z informacją wedle stanu na 06.08.2020 r. i 20.08.2020 r. - zatem ani nie na dzień 31.12.2019 r., ani na dzień 31.07.2020 r. tj. nie na dzień złożenia Wniosku 1 (co nie odpowiada zapisom § 10 ust. 8 Regulaminu w zakresie 2 i to alternatywnych dat „lub”);

d) (...) udziela odpowiedzi na reklamację oraz udzieladodatkowego pouczenia i to dość szczegółowego (z wyboldowaniem niektórych fragmentów) tj. iż Przedsiębiorca przed złożeniem ponownego wniosku powinien wyjaśnić rozbieżności w aspekcie ujawnianych w systemach zaległości i ponownie wskazuje na te same zasady weryfikacji przy tymże ponownym wniosku;

e) w dniu 21.10.2020 r. Powód składa Wniosek 2 i ponownie (...) ujawnia zaległości, ale tym razem tylko w ZUS (US nie pokazał zaległości) i ponownie odmawia wypłaty subwencji, albowiem na chwilę wniesienia Wniosku 2 widnieją w systemach zaległości w ZUS, zarazem (...) uwzględnia też, iż zaległości istniały także na 31.12.2019 r.;

f) w obu Decyzjach 1 i 2 są ujawniane także dwie inne, ale już drobniejsze uwagi.

Oświadczenia Powoda przy obu wnioskach (...) zweryfikował negatywnie co było zgodne Umowami i Regulaminem - § 2 ust. 7 i 10 Umowy oraz § 10 ust. 8 pkt odpowiednio c i d) oraz § 12 ust. 4 i 6 Regulaminu. Zatem odmowa wypłaty subwencji zgodnie z zasadami (tymi samymi dla wszystkich) nie była niezgodna z przepisami, Umowami, Regulaminem. Problemem nie była tu błędna interpretacja spójnika „lub” w § 10 ust. 8 pkt c i d Regulaminu czy nieuwzględnienia, iż rozłożenie na raty nie stanowi zaległości w rozumieniu Regulaminu, ale negatywna weryfikacja danych w tym zakresie i to dwukrotna (choć w mniejszym zakresie za drugim razem). Nie ma podstaw do przypisania Pozwanemu odpowiedzialności za to czy i jakie dane w systemach ZUS czy US widniały. W Regulaminie przyjęto i tu akurat dość rozsądnie, iż w oparciu o te dane (...) będzie weryfikował oświadczenia. Nawet w ramach prawa do sądu w procesie cywilnym często na większe kwoty obowiązują określone reguły dowodzenia i ciężar dowodu danego faktu. Brak dowodu daje zaś podstawę do oddalenia powództwa. Zatem zapis § 12 ust. 4 i ust. 7 pkt c) Regulaminu nakładający na przedsiębiorcę pewne obowiązki dowodowe nie jest niczym rażącym chociażby w zestawieniu z zapisami aktów rangi ustawowej art. 6 k.c. czy art. 3 i 6 § 2 k.p.c. I dodatkowo już sprawa (czego co oczywiste (...) nie mógł brać pod uwagę wydając kwestionowane Decyzje 1 i 2 w 2020 r.) w tym procesie (2024 -2025) nie ma materiałów tj. zaświadczeń, iż: na dzień 31.12.2019 r. nie było zaległości w ZUS i US lub aby nie było zaległości US na 31.07.2020 r. (Wniosek i Decyzja 1) czy aby nie było zaległości w ZUS na 21.10.2020 r.(Wniosek 2 i Decyzja 2). Z zaświadczeń wynika brak zaległości na 06.08/2020 r. i 20.08.2020 r. (zaświadczenia przy reklamacji z tymi (...) mógł się zapoznać) oraz z zaświadczenia ZUS z 2022 r. (z tym (...) nie mógł się zapoznać w 2020 r.) wynika brak zaległości ZUS na 31.07.2020 r. W konsekwencji : na chwilę obu Decyzji odpowiednio: istniała zaległość 31.12.2019 r., zaś na chwilę Wniosku 1 nie ma dowodu (także teraz) na brak zaległości w US, zaś na chwilę Wniosku 2 (także teraz) brak dowodu na brak zaległości w ZUS. Zatem odpowiednio ani przy Umowie 1, ani przy Umowie 2 Pozwany nie miał podstawy do wypłaty subwencji, a był obowiązany odmówić tej wypłaty w ramach Decyzji 1 i 2. W stosunku do Powoda nie zostały zastosowane inne zasady niż w stosunku do pozostałych przedsiębiorców, zatem nie można wnioskować, iż w tym wypadku - na gruncie art. 107 TFUE i Decyzji KE - zostały naruszone zasady konkurencji. W samej Decyzji KE jest mowa o tym, iż (motyw (45) k. 114), że środek może zakłócać konkurencję, a zarazem Powód nie znalazł się w sytuacji nieuzyskania subwencji z powodu kształtu zastosowanego środkach czy zasad udzielenia wsparcia, ale z powodu niespełnienia (niewykazania) przesłanek 2 - krotnie przy Wniosku 1 i Wniosku 2 oraz także teraz w procesie niniejszym z przyczyn opisanych wyżej. Same oświadczenia Powoda (w samych zeznaniach skądinąd zbyt ogólne) nie były wystarczające do ustalenia, iż na w.w. daty opisane w § 10 ust. 8 odpowiednio pkt c i d Regulaminu nie istniały zaległości ani w ZUS, ani w US na 31.07.2020 i na 21.10.2020 r. (dane z w.w. zaświadczeń), a zarazem w drugiej alternatywie tu zwykłej istniała zaległość na 31.12.2019 r. W tym zaś zakresie wszystkich przedsiębiorców - obowiązanych do działania zawodowo - obowiązywały te same zasady funkcjonowania na rynku, w tym w aspekcie zasad uzyskania subwencji. Taki zaś stan nie godzi sam w sobie w podstawy konkurencji i nie dyskryminuje Powoda w prawie do udziału w.w. Programie pomocowym, ale na zasadach w nim określonych tak samo dla wszystkich. Nie podważa też konkurencji i nie jest dyskryminujące, iż przy dystrybucji takiej pomocy są określone kwestie weryfikujące czyjeś oświadczenia. Przeciwna wykładnia oznaczałaby konieczność przyjęcia, iż także art. 6 k.c. jest dyskryminujący, skoro dany podmiot jest obciążony obowiązkiem dowodu swoich roszczeń. Dana procedura została zobiektywizowana; Powód co najmniej powinien był być jej świadomy przy Wniosku 1, a z pewnością był świadomy przed Wnioskiem 2, albowiem w odpowiedzi na reklamację zwrócono na to uwagę. Nadto przesłanki z § 10 były szeroko ujęte, możliwości rozciągnięte w czasie do 15.12.2020 r. i nadto z możliwością ponowienia wniosku (czasami pechowa sytuacja czy niedokładność towarzyszy nam wszystkim i przewidziano ponowny wniosek). W aspekcie zaś zapisu o wynagrodzeniu dla (...) z Uchwały, nie sposób byłoby przypisać Pozwanemu złej woli, skoro jego wynagrodzenie zależy od wypłat właśnie a nie od odmowy. Owszem inni przedsiębiorcy uzyskali subwencję, ale brali udział w tych samych procedurach na tych samych zasadach a w każdym razie w tej sprawie brak podstaw do uznania, iż innym podmiotom w sytuacji takiej jak Powód (niezgodność danych) subwencję wypłacono. Także w tym procesie nie można uznać za udowodnione (dane z zaświadczeń omówione wyżej), aby Powód udowodnił spełnienie przesłanek z § 10 ust 8 c i d Regulaminu odpowiednio na czas Decyzji 1 i 2. Jak wspomniano wyżej te kwestie nie dawałyby więc także podstaw do uznania naruszenia prawa z art. 417 k.c., gdyby przepis ten zastosować. W konsekwencji brak podstaw faktycznych (dowodowych) do przypisania Pozwanemu, iż którejkolwiek z Umów 1 i 2 nie wykonał należycie odmawiając wypłaty subwencji, jaka w tych Umowach została opisana.

6. Co do samej wysokości roszczenia, Sąd Rejonowy ocenił, iż o ewentualnej szkodzie udowodnionej w tej sprawie w rozumieniu art. 361 k.c. można byłoby mówić tylko co do kwoty 54.000 zł. Istotnie z § 4 Regulaminu w zestawieniu z Umowami byłby podstawy do ustalenia, iż nie podlegałaby zwrotowi kwota 75 % subwencji (75 % z 72.000 zł). Nie ma dowodów i twierdzeń o zaprzestaniu działalności, o upadłości, a zatrudnienie zostało utrzymane; zarazem Przedsiębiorca borykał się z trudnościami i korzystał z pomocy bliskich (art. 322 k.p.c.). Doliczenie do 54.000 zł 19 % podatku VAT jako elementu szkody za którą maiłby być odpowiedzialny Pozwany wykracza poza art. 361 k.c. Jeśli w ogóle uznać tenże podatek jako naliczony czy obowiązujący to nie sposób uznać to za normalne następstwo zdarzenia (odmowy (...)) mającego szkodę powodować. Obowiązki podatkowe - jeśli istnieją w przypadku odszkodowania tego rodzaju - wynikają z decyzji Ustawodawcy, a zatem nie są efektem działania albo zaniechania (...) w rozumieniu adekwatnego związku przyczynowego, a nie jakiegokolwiek następstwa w ciągu zdarzeń; przepis art. 361 k.c. mówi o normalnych następstwach. Nadto nie sposób uznać, iż jest to szkoda w majątku wykazana w tym procesie jako poniesiona w tej części w majątku Powoda. W tym aspekcie powództwo byłoby niezasadne także co do wysokości ponad 54.000 zł. Nie było też podstaw do przyjęcia jako daty opóźnienia od dnia 22.10.2020 r. Roszczenia odszkodowawcze nie są objęte terminem, a zatem miałby zastosowanie art. 455 k.c. Powód wezwał do zapłaty z terminem 30 dni, ale nie ma udowodnionej daty doręczenia. Jedyną udowodniona datą jest data doręczenia odpis pozwu co miało miejsce 17.06.2025 r. Przy czym tu należało policzyć czas niezwłoczny czyli standardowo tydzień (mając na uwadze fakt znanego sporu); zatem o ewentualnych odsetkach ustawowych za opóźnienie można byłoby mówić od 25.06.2025 r.

7. Nie było podstaw do kwalifikacji roszczenia Powoda z innej podstawy, w tym z art. 405 - 410 k.c., albowiem te ostatnie zapisy wchodzą w grę tylko wówczas gdyby nie było innej podstawy tj. czyn niedozwolonego czy kontraktu. Co więcej gdyby zakwalifikować roszczenie Powoda jako żądanie wypłaty subwencji na podstawie Umowy 1 czy 2 , to z przyczyn opisanych już pkt D.6 nie byłoby ku temu podstaw na gruncie § 10 ust. 8 pkt c i d Regulaminu w zw. z § 12 ust. 4 i ust. 7 Regulaminy i § 2 ust. 7 i 8 Umów w zw. z art. 353 i 353^{(

1)}k.c. (brak potwierdzenia danych w systemach jakie sprawdzał (...)). Tylko przy roszczeniu o wykonanie Umowy 1 czy 2 można byłoby mówić o odsetkach ustawowych za opóźnienie od 22.10. 2020 r. Powód jednak nie wnosił o wykonanie Umowy, ale o odszkodowanie. To z kolei zupełnie już nie korespondowałoby nawet z drukiem WPU.

8. Na koniec pozostaje sprawa przedawnienia. Ponieważ zarzut przedawnienia czasami może zostać oceniony z art. 5 k.c., a chodzi też o jak najpełniejsze zrealizowanie prawa do sądu w ramach obu instancji w rozsądnym czasie, Sąd Rejonowy ocenił wszystkie aspekty roszczenia (w tym te omówione wyżej). Zatem nawet gdyby uznać, iż w.w. roszenie byłoby uzasadnione wbrew przedstawionej wyżej ocenie, to w tej sprawie zarzut przedawnienia stanowiłby podstawę do jego oddalenia - art. 117 i 118 k.c. i odpowiednio w zw. z art. 442^{(
1)} k.c. Powód jest przedsiębiorcą, chodzi o odszkodowanie, zatem obowiązuje w jednym i drugim wypadku termin 3- letni, z tym że na koniec roku. Decyzja 1 to 31.07.2020 r, a Decyzja 2 to 21.2020 r. przyjmując jako ostateczną (powodującą szkodę) datę 21.10.2020 r. roszczenie stało się przedawnione z początkiem 01.01.2024 r., albowiem nie ma dowodu, aby bieg przedawnienia został przerwany czy zawieszony do końca 31.12.2023 r. Okres 3 lat i to z wydłużeniem na koniec roku nie jest okresem krótkim. Nie zostały ujawnione żadne przeszkody po stronie Powoda, dla niezłożenia pozwu czy wniosku o zawezwanie do próby ugodowej w 2021 r. czy w 2022 r. W szczególności, iż w 2022 r. 01.12.2022 r. Powód kierował już przedsądowe Wezwanie do zapłaty do Pozwanego, a zarazem Pozwany nie podjął takich działań, które mogłyby uzasadniać dalsze oczekiwanie na akcję przed sądem. W tym miejscu Sąd Rejonowy podtrzymuje uwagi co do faktów i dowodów w zakresie sprawy przedawnienia poczynione w części C uzasadnienia pkt 9, a przede wszystkim nie ma dowodu, aby podpisany wniosek o zawezwanie do próby ugodowej dotyczący tożsamego roszczenia co w niniejszym pozwie został nadany przed końcem 31.12.2023 r. Materiał zaś załączony wskazuje zaś nie tylko na pewne różnice i poprzez także art. 231 k.p.c. nie sposób byłoby wywieść innego wniosku, albowiem sprawa posiedzenia w przedmiocie zawezwania do próby ugodowej wskazuje na rok 2024 r. Na gruncie art. 5 k.c. nie można uznać, iż zarzut przedawnienia stanowi tu nadużycie prawa, albowiem termin 3 lat nie jest najkrótszy w stosunkach prawa prywatnego; w niektórych przypadkach terminy bywają krótsze 1 rok czy 2 lata. Co więcej jest to termin de facto dłuższy, albowiem został wydłużony na koniec roku. Wreszcie z załączników do pozwu wynika, iż przedsądowe Wezwanie do zapłaty miało miejsce jeszcze w grudniu 2022 r., a zatem nie było podstaw do uznania, iż były jakieś trudności w 2022 czy choćby w I połowie 2023 r. Wreszcie nie zostało ujawnione takie zachowanie Pozwanego, które mogłoby uzasadniać po stronie Powoda jakiekolwiek dalsze oczekiwanie czy aby np. na początku 2023 r. były jakiekolwiek przeszkody we wniesieniu pozwu. W toku też procesu Pozwany podtrzymał też ten zarzut także po złożeniu pisma przygotowawczego Powoda. Podsumowując więc, nawet gdyby uznać, iż roszczenie Powoda jest zasadne czy w całości czy w części wbrew uwagom z części D pkt 1 do 7 uzasadnienia, to podlegałoby ono oddaleniu z powodu przedawnienia.

9. Mając na uwadze wszystkie poczynione wyżej ustalenia, oceny powództwo podlegało oddaleniu jak w punkcie I wyroku. W punkcie II Sąd Rejonowy zamieścił orzeczenie o kosztach procesu i zastosował w tej sprawie art. 102 k.p.c. Sąd miał na uwadze, iż okres 2020-2023 r., choć czasowo niekrótki, nie był czasem łatwym dla nikogo. Generalnie wiele osób wymagało wsparcia z powodu wprowadzonych restrykcji i sam Powód musiał korzystać z pomocy rodziny/bliskich. Istotnie Powód nie wykazał swoich racji w sposób opisany prawem, ale de facto na skutek nieuzyskania tej subwencji poniósł już dla siebie negatywne skutki finansowe, sam musiał poradzić sobie z trudnościami, więc obciążenie kosztami w tej sytuacji Sąd oceniałby jako niesprawiedliwe. Ponadto Powód, nie był też w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych i korzystał z pomocy Pełnomocnika z wyboru. Powód nie należy też do firm o znacznych rozmiarach, z oddziałami, znacznych obrotach itd. Zarazem, wiele ustaleń co do faktów w tej sprawie wynikało z czynności Powoda i Jego Pełnomocnika, a nie ograniczyło się to tylko do prezentacji faktów i dowodów, ale przedstawiano także szeroką ocenę prawną. Sąd miał też na uwadze szerszy wymiar działania Pozwanego w ogóle, nie tylko w aspekcie tej pojedynczej sprawy, tj. w ramach systemu instytucji rozwoju opisanych w USIR; należało uwzględnić tu cel wsparcia, poniesione już koszty jak i generalną ideę powołania (...), albowiem w żadnym zakresie zastosowaniem art. 102 k.p.c., Sąd nie chce umniejszyć pracy wykonanej przez Pozwanego w tym procesie. Obie Strony - Pełnomocnicy działali w procesie starannie istotnie przyczyniając się do wyjaśnienia sprawy, zaś pisma procesowe jak i prezentowana argumentacja ułatwiły też pracę sądu, co należy podkreślić.

Zarządzenie: (...)