sygn. X K 318/24 8 stycznia 2026 Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

Uzasadnienie z 8 stycznia 2026, sygn. X K 318/24

Data orzeczenia 8 stycznia 2026

Sąd Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

Wydział X Wydział Karny

Tagi

#Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie #X Wydział Karny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 4 kk art. 11 kk art. 12 kk art. 18 kk art. 37 akk art. 46 kk art. 53 kk art. 58 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)

art. 126 kw art. 244 kk art. 270 kk art. 278 kk art. 286 kk art. 387 kpk art. 624 kpk art. 37 kk

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

X K 318/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. P.

w dniu 15 listopada 2013 roku w W. działając wspólnie i w porozumieniu z Z. G. zabrał w celu przywłaszczenia cudzą kartę płatniczą (...) o nr (...) wydaną przez N. (...)na rzecz Y. I..

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 15 listopada 2013 roku na terenie centrum handlowego (...) w W. obywatel G. Y. I. przebywał w części gastronomicznej centrum handlowego.

W tym samym czasie w centrum tym przebywali również Z. G. i oskarżony P. P. oraz oskarżony M. L..

becność ich wynikała z uzgodnionego wcześniej przez oskarżonego P. P. i Z. G. planu dokonania kradzieży pieniędzy lub kart płatniczych.

W bliżej nieokreślonej godzinie oskarżony P. P. wyjął z zewnętrznej przegródki portfela Y. I. znajdującego się w tylnej kieszeni jego spodni kartę płatniczą (...) nr (...) wydaną przez N. (...).

zeznania świadka Y. I.

367-368

wyjaśnienia oskarżonego M. L.

244-247, 252-254, 264-265, 274-275, (...)- (...)

wyjaśnienia oskarżonego P. P.

13, 69-70, 106-107, 290-296, 466-467

zeznania świadka Z. G.

132-133, 258-259, 266-267, 269-270, 919, (...)- (...)

1.1.2.

P. P.

w dniu 15 listopada 2013 roku w W., działając wspólnie i w porozumieniu z Z. G. kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego w warunkach czynu ciągłego przez M. L. polegającego na doprowadzeniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej Y. I. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 5.354 PLN w ten sposób, że instruował w/w co do sposobu wyłudzenia powyższej kwoty poprzez dokonanie nieuprawnionych transakcji przy użyciu uprzednio skradzionej przez siebie karty (...) o nr (...) wydanej przez N. (...) w sklepach (...) przy ul. (...) i „M. (...)” przy Plac (...) oraz (...) mieszczącego się w Centrum Handlowym (...) przy ulicy (...), czym działał na szkodę Y. I..

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 15 listopada roku na terenie centrum handlowego (...) w W., po dokonaniu czynu opisanego w pkt. 1.1.1. oskarżony P. P. przekazał skradzioną kartę Z. G..

Ten przekazał ją oskarżonemu ją M. L. w celu realizacji przez niego zakupów przy użyciu tej karty (szczegółowo omówione dalej w części 1.1.5.)

Powyższe czynności stanowiły przyjęty i uzgodniony przez Z. G. oraz oskarżonego P. P. podziału ról, przy wykorzystaniu „pomocnika” w osobie P. P..

wyjaśnienia oskarżonego M. L.

244-247, 252-254, 264-265, 274-275, 1538-1539

wyjaśnienia oskarżonego P. P.

13, 69-70, 106-107, 290-296, 466-467

zeznania świadka Z. G.

132-133, 258-259, 266-267, 269-270, 919, 1543-1544

zeznania świadka B. T.

204-205, 966, 1540-1541

zeznania świadka A. B.

236-237, 1542-1543

zeznania świadka D. K.

286, 1553-1554

zeznania świadka I. K.

351-352, 1554-1555

zeznania świadka M. G.

195, 1542

zeznania świadka T. N.

196-197, 1542

kserokopia potwierdzenia płatności, paragony

180, 210, 214-215, 217-218

protokół zatrzymania oskarżonego M. L.

181

protokół przeszukania oskarżonego M. L.

182-184

protokół zatrzymania rzeczy od oskarżonego M. L.

219-221

protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego M. L.

224-225

protokół okazania wizerunku

248-249

1.1.3.

P. P.

w dniu 26 października 2015 roku w W. w Centrum Handlowym (...) na ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu ze Z. G. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia cudzych pieniędzy w kwocie 39.000 złotych na szkodę S. W..

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 26 października 2015 roku na terenie centrum handlowego (...) w W. doszło do spotkania S. W. z kontrahentem, któremu sprzedał krypto walutę (...).

Za transakcję tą S. W. otrzymał 39.100 zł w gotówce.

Do przekazania tej kwoty doszło w części gastronomicznej centrum handlowego.

Po otrzymaniu całości umówionej sumy S. W. wyjął z pliku banknot 100 złotowy, a resztę schował ją do torby, którą przewiesił przez oparcie krzesła.

W tym czasie w restauracji obecny był Z. G., który siedział przy sąsiednim stoliku i obserwował stolik, przy którym przebywali S. W. z drugim mężczyzną. Z. G. zatelefonował do nieznanej osoby i po chwili odszedł.

Z krótkiej chwili do stolika obok przysiadł się oskarżony P. P.. Z. G. wskazał oskarżonemu P. P. na S. W.. Czynność ta wynikała z uzgodnionego wcześniej przez oskarżonego P. P. i Z. G. planu dokonania kradzieży pieniędzy lub przedmiotów.

Oskarżony P. P. wykorzystując nieuwagę S. W. w ciągu kilku minut sukcesywnie przybliżał stolik, przy którym siedział do stolika S. W., przesuwając się łącznie na odległość 3-4 metrów.

W pewnym momencie P. P. znalazł się w takim miejscu że siedział bezpośrednio za S. W., siedzącym cały czas przy swoim stoliku. Ta odległość i usytuowanie umożliwiły P. P. sięgnięcie do torby, w której S. W. przechowywał pozostałą gotówkę otrzymaną ze sprzedaży krypto waluty tj. 39.000 zł.

Oskarżony po pewnej chwili sięgnął dyskretnie, wykorzystując nieuwagę poszkodowanego oraz wzajemne ich usytuowanie do torby S. W. i wyjął z niej pliki banknotów.

Po krótkiej chwili P. P. wstał od stolika i spokojnie odszedł w nieustalonym kierunku.

wyjaśnienia oskarżonego P. P.

13, 69-70, 106-107, 290-296, 466-467

zeznania świadka Z. G.

132-133, 258-259, 266-267, 269-270, 919, 1543-1544

zeznania świadka S. W.

495-496, 498-499, 507-508, 975-978, 1555-1557

Nagranie oraz protokół oględzin płyty z monitoringu

91-94

protokół zatrzymania P. P.

protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez P. P.

101-102

1.1.4.

P. P.

w dniu 26 stycznia 2018 roku w W. przy ul. (...) kierował w ruchu lądowym na drodze publicznej samochodem marki R. o nr rej. (...) nie stosując się do ciążącego na nim zakazu sądowego dotyczącego prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Praga – Północ wyrokiem o sygnaturze akt IV W 2214/14.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 26 stycznia 2018 roku w W. przy ul. (...) funkcjonariusze Policji z Wydziału do Walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw Komendy Stołecznej Policji prowadzili czynności.

W pewnym momencie ich uwagę zwrócił pojazd R. (...) o nr rej. (...), który to został przez nich zatrzymany do rutynowej kontroli.

Po zatrzymaniu pojazdu okazało się, że kierujący nim jest oskarżony P. P..

Po dokonaniu sprawdzenia w bazach policyjny powzięto informację, że oskarżony ma orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów obowiązujący od dnia 21 kwietnia 2015 roku do dnia 21 kwietnia 2018 roku orzeczony wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w sprawie IV W 2214/14.

Jak wynika z karty karnej oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną

wyjaśnienia oskarżonego P. P.

13, 69-70, 106-107, 290-296, 466-467

protokół zatrzymania P. P.

odpis wyroku nakazowego z dnia 26 lutego 2015 roku w sprawie IV W 2214/14

potwierdzenie odbioru wyroku nakazowego z dnia 26 lutego 2015 roku w sprawie IV W 2214/14

zeznania świadka A. C.

6-8

Do wszystkich czynów P. P.:

- oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną za przestępstwa, w tym przeciwko mieniu

1466-1469

1.1.5.

M. L.

w dniu 15 listopada 2013 roku w W. działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Y. I. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 5.354 PLN w ten sposób, że wprowadzając w błąd pracowników sklepów (...) przy ul. (...) i „M. (...)” przy Plac (...) oraz (...) mieszczącego się w Centrum Handlowym (...) przy ulicy (...) dokonał nieuprawnionych transakcji przy użyciu uprzednio skradzionej karty (...) o nr (...) wydanej przez B. (...) oraz podrobił w celu użycia jako autentyczny podpis na wydruku z terminalu kasowego,

w dniu 15 listopada 2013 r. w bliżej nieustalonym miejscu na terenie W. dokonał podrobienia podpisu, w celu jego użycia jako autentyczny na kartach (...) o nr (...) wydaną przez N. (...) i Banku (...)’s C. o nr (...), na rzecz Y. I. w ten sposób, iż podpisał się na wyżej wymienionych kartach imieniem i nazwiskiem pokrzywdzonego Y. I..

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 15 listopada roku na terenie centrum handlowego (...) w W. po zabraniu karty płatniczej (...) wydanej przez N. (...) należącej do Y. I. (czyn wskazany w pkt. 1.1.1.) oskarżony P. P. przekazał ją Z. G..

Ten umówił się z oskarżonym M. L. i jemu przekazał kartę nakazując aby ten dokonał zakupów przy użyciu tej karty.

Powyższe czynności stanowiły przyjęty i uzgodniony przez Z. G. oraz oskarżonego P. P. podziału ról, według którego oskarżony M. L. dokonywał zakupu różnych przedmiotów przy użyciu skradzionej karty płatniczej

Oskarżony P. P. usunął podpis Y. I. z karty, tak aby oskarżony M. L. sam naniósł na kartę wzór podpisu mający imitować oryginalny podpis posiadacza karty i który mógłby odtworzyć na potwierdzeniu transakcji.

W pierwszej kolejności M. L. próbował zrealizować zakup w sklepie spożywczym. Transakcja została odrzucona.

Następnie została odrzucona w sklepie z paskami, do którego oskarżony M. L. udał się w obecności oskarżonego P. P..

W następnym ruchu w sklepie (...) oskarżonemu M. L. przy użyciu karty płatniczej (...) wydanej przez N. (...)udało się nabyć srebrną bransoletkę. Oskarżony wprowadził w błąd obsługę sklepu co do posiadania uprawnień do użycia ww. karty i doprowadził Y. I. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 315 złotych.

Następnie oskarżony P. P. oraz Z. G. wskazali oskarżonemu M. L. sklep „M. (...)” na terenie Hali M. przy Placu (...) w W.. Tam polecili mu zakupić ekspres do kawy. Oskarżony M. L. po konsultacji ze sprzedawcą, wskazując że potrzebuje prezentu weselnego, nabył wybrał za kwotę 3.990 złotych

M. L. usiłował wykorzystać do płatności karty (...) skradzionej uprzednio Y. I.. Pomimo zatwierdzenia transakcji w systemie elektronicznych płatności Ekspres nie został wydany przez pracownika sklepu, ponieważ jego wątpliwości wzbudził podpis, którym oskarżony M. L. podpisał się na wydruku potwierdzający zakup przy użyciu karty.

M. L. wyszedł ze sklepu bez ekspresu i nie podejmując z pracownikami żadnej dyskusji co do anulowania transakcji, która została przez system bankowy zatwierdzona i zrealizowana.

Takie zachowanie oskarżonego utwierdziło sprzedawcę oraz obecnego kierownika sklepu, że transakcja była podejrzana.

Następnie Z. G. i oskarżony P. P. udali się wraz z oskarżonym M. L. do sklepu (...) w centrum handlowym (...). Tam oskarżony M. L. posługując się skradzioną kartą płatniczą (...) należącą do Y. I. wykonując wskazówki Z. G. oraz oskarżonego P. P. co do typu urządzenia które ma kupić, i po rozmowie ze sprzedawcą, wybrał urządzenia (...) w cenie 1.049 zł. Następnie wprowadził w błąd pracownika skalpu co do posiadania uprawnień do posługiwania się kartą płatniczą, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mienia Y. I. na ww. kwotę i nabył urządzenie, które zostało mu wydane z którym wyszedł ze sklepu.

wyjaśnienia oskarżonego M. L.

244-247, 252-254, 264-265, 274-275, 1538-1539

wyjaśnienia oskarżonego P. P.

13, 69-70, 106-107, 290-296, 466-467

zeznania świadka Z. G.

132-133, 258-259, 266-267, 269-270, 919, 1543-1544

zeznania świadka B. T.

204-205, 966, 1540-1541

zeznania świadka A. B.

236-237, 1542-1543

zeznania świadka D. K.

286, 1553-1554

zeznania świadka I. K.

351-352, 1554-1555

zeznania świadka M. G.

195, 1542

zeznania świadka T. N.

196-197, 1542

kserokopia potwierdzenia płatności, paragony

180, 210, 214-215, 217-218

protokół zatrzymania oskarżonego M. L.

181

protokół przeszukania oskarżonego M. L.

182-184

protokół zatrzymania rzeczy od oskarżonego M. L.

219-221

protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego M. L.

224-225

protokół okazania wizerunku

248-249

Oskarżony jest osobą jednokrotnie karaną, za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w okresie od 24 marca 2016 roku do 25 marca 2016 roku.

KRK

1464-1465

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania świadka Y. I.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy, w zakresie jakim opisują kradzież pokrzywdzonemu karty płatniczej (...) nr (...) wydanej przez N. (...). Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność świadka kwestionować.

1.1.1 – 1.1.3, 1.1.5

wyjaśnienia oskarżonego M. L.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za w pełni wiarygodne. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a także wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze. Depozycje oskarżonego są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność świadka kwestionować.

1.1.1 – 1.1.5

wyjaśnienia oskarżonego P. P.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego z etapu postępowania przygotowawczego za wiarygodne w zakresie dotyczącym okoliczności realizacji transakcji przy użyciu karty płatniczej przez oskarżonego M. L. .

1.1.1 – 1.1.3 ,1.1.5

zeznania świadka Z. G.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy, w zakresie jakim opisują uzgodniony wcześniej przez oskarżonego P. P. i Z. G. plan dokonania kradzieży pieniędzy lub kart płatniczych na szkodę pokrzywdzonych, a także rolę w tym procederze oskarżonego M. L.. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność świadka kwestionować.

Pewne różnice w szczegółach opisu przebiegu zdarzenia, pomiędzy zeznaniami świadka w porównaniu z zeznaniami innych osób, są w ocenie Sądu drugorzędne, wynikały z udziału świadka w całym procederze, a także z upływu ponad 12 lat od przebiegu zdarzenia i nie mają wpływu na całokształt oceny zeznań świadka.

1.1.2, 1.1.5

zeznania świadka B. T.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy, w zakresie jakim opisują działanie oskarżonego M. L. w sklepie „M. (...)” przy Placu (...) w W., w którym usiłował nabyć ekspres do kawy. Ekspres nie został wydany przez świadka, ponieważ jego wątpliwości wzbudził podpis, którym oskarżony M. L. opatrzył wydruk potwierdzający zakup przy użyciu karty.

1.1.2, 1.1.5

zeznania świadka A. B.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy, w zakresie jakim opisują działanie oskarżonego M. L. w sklepie (...) w centrum handlowym (...), gdzie posługując się skradzioną kartą płatniczą (...) o nr (...) należącą do Y. I. wykonując wskazówki Z. G. oraz oskarżonego P. P. dokonał płatności za (...)

1.1.2, 1.1.5

zeznania świadka D. K.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy, w zakresie jakim opisują działanie oskarżonego M. L. w sklepie „M. (...)” przy Placu (...) w W., w którym usiłował nabyć ekspres do kawy. Świadek był bezpośrednim obserwatorem sprzedaży.

1.1.2, 1.1.5

zeznania świadka I. K.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy, w zakresie jakim opisują działanie oskarżonego M. L. w sklepie (...), w którym oskarżonemu M. L. przy użyciu karty płatniczej (...) o nr (...) wydanej przez N. (...) udało się nabyć srebrną bransoletkę.

1.1.2, 1.1.5

zeznania świadka T. N.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność świadka kwestionować. Świadek jest funkcjonariuszem Policji, który przeprowadzał czynności służbowe, w wyniku, których doszło do ujawnienia popełnionych przez oskarżonych przestępstw.

zeznania świadka M. G.

1.1.3

zeznania świadka S. W.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Depozycje świadka są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy, w zakresie jakim opisują kradzież pokrzywdzonemu pieniędzy w banknotach po 100 złotych w łącznej kwocie 39000 złotych. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność świadka kwestionować.

1.1.4

zeznania świadka A. C.

1.1.2 – 1.1.5

protokół okazania wizerunku

Dokument urzędowy. Niekwestionowany przez strony.

protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego M. L.

kserokopia potwierdzenia płatności, paragony

protokół zatrzymania oskarżonego M. L.

protokół przeszukania oskarżonego M. L.

protokół zatrzymania rzeczy od oskarżonego M. L.

protokół zatrzymania P. P.

protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez P. P.

protokół oględzin płyty z monitoringu

KRK

1.1.4

odpis wyroku nakazowego z dnia 26 lutego 2015 roku w sprawie IV W 2214/14

Dokument urzędowy. Niekwestionowany przez strony. Przedmiotowy odpis jak potwierdzenie jego odbioru świadczą jednoznaczniej, iż w momencie kiedy oskarżony P. P. w dniu w dniu 26 stycznia 2018 roku miał pełną świadomość ciążącego na nim zakazu sądowego dotyczącego prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Praga – Północ wyrokiem o sygnaturze akt IV W 2214/14

potwierdzenie odbioru wyroku nakazowego z dnia 26 lutego 2015 roku w sprawie IV W 2214/14

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1 – 1.1.4

Wyjaśnienia oskarżonego P. P.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne w części w której nie przyznaje się on do prowadzenia na drodze publicznej samochodu marki R. o nr rej. (...) nie stosując się do ciążącego na nim zakazu sądowego dotyczącego prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Nad to Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie jakim kwestionuje on sprawstwo kradzieży pełnej kwoty 39000 złotych.

1.1.3

Informacje z P4 Sp. z o.o.

Sąd uznał niniejsze dowody za niemające znaczenie przy ustaleniu faktów.

1.1.3

wydruki korespondencji

Sąd uznał niniejsze dowody za niemające znaczenie przy ustaleniu faktów.

1.1.3.

zeznania świadka D. M.

Sąd uznał zeznania świadka za niemające znaczenie przy ustaleniu faktów. Wskazać należy, iż świadka niemalże przy każdym pytaniu korzystał z instytucji odmowy odpowiedzi na zadane mu pytanie.

1.1.1 – 1.1.4

dokumentacja medyczna oskarżonego P. P.

Sąd uznał niniejsze dowody za niemające znaczenie przy ustaleniu faktów. Wskazać należy, że z treści dokumentacji medycznej, a także opinii jasno wynika, że stan psychiczny oskarżonego jest dobry oraz był on w stanie rozpoznać znaczenia swoich czynów, jak i prowadzić obronę w sposób samodzielny

opinia sądowo-psychiatryczna

uzupełniająca opinia sądowo-psychiatryczna

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

P. P.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wobec oskarżonego P. P. zastosowano regulację art. 4 § 1 k.k. Zgodnie z powyższym przepisem Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

Regulacje Kodeksu karnego obowiązujące w dacie popełnienia przez oskarżonego czynów przypisanych mu niniejszym wyrokiem należy ocenić jako względniejsze dla oskarżonego nie z uwagi na wymiar kary grożącej oskarżonemu za konkretne przestępstwa, lecz z uwagi na obostrzenia części ogólnej Kodeksu karnego, w tym także co do środków karych i zakazów (co do czynu z art. 244 k.k.)

Zgodnie z art. 278 § 1 i 5 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Rzeczy mogące być przedmiotem czynności wykonawczej kradzieży muszą mieć wartość majątkową (wyrażalną w pieniądzu); por. Peiper, Komentarz, s. 543; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 908; Oczkowski [w:] Stefański, Kodeks, s. 1829. Kradzież rzeczy niemającej wartości majątkowej nie stanowi zamachu na mienie, nie jest więc zaatakowany przedmiot ochrony. Czyn taki stanowi wykroczenie z art. 126 k.w. Czynność sprawcza polega na zaborze. Zabór polega na wyjęciu rzeczy spod władztwa właściciela lub posiadacza i przejęciu we własne władztwo sprawcy (Peiper, Komentarz, s. 541; Górniok, Pleńska, Przestępstwa, s. 405; Marek, Komentarz, s. 589; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 915 i n.). Zabór jest dokonany bezprawnie, bez zgody właściciela lub posiadacza rzeczy (Peiper, Komentarz, s. 541; Marek, Komentarz, s. 590; wyrok SN z 18.12.1998 r., IV KKN 98/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999/7–8, poz. 5). Kradzież jest dokonana w chwili zawładnięcia przez sprawcę cudzą rzeczą w zamiarze jej przywłaszczenia (Marek, Peczeniuk [w:] Marek, Pływaczewski, Peczeniuk, Kradzież, s. 53 i n.).

Wskazać należy, że paragraf 1a ww. cyt. art. stypizuje kradzież cudzej karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego. Ponieważ kradzież karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego została stypizowana odrębnie w § 1a, oznacza to, że karta taka nie jest rzeczą. Należy jednak uznać, że jest rzeczą tzw. karta bankomatowo-płatnicza, która niezależnie od tego, że uprawnia do podjęcia sumy pieniężnej, jest jednocześnie środkiem płatniczym, a zatem rzeczą ruchomą w rozumieniu art. 115 § 9 (por. uwagi do tego przepisu). Do kradzieży takiej karty stosuje się przepis § 1 lub 3. Paragraf 1a odnosi się tylko do kradzieży karty bankomatowej, niebędącej kartą płatniczą (por. Marek, Komentarz, s. 591; Marek, Oczkowski [w:] System, t. 9, s. 63–64; Gałązka [w:] Grześkowiak, Wiak, s. 1515).

Sąd po dokonaniu oceny materiału dowodowego, uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Bezsprzeczne jest bowiem, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. W przedmiotowej sprawie oskarżony, zabrał w celu przywłaszczenia cudzą kartę płatniczą (...) o nr (...) wydaną przez N. (...) na rzecz Y. I., wyjmując ją z portfela znajdującego się w kieszeni spodni pokrzywdzonego. Oskarżony dokonał twz. Kradzieży kieszonkowej, wykorzystując swoje umiejętności manualne, ukradł przedmiot znajdujący się bezpośrednio przy ciele pokrzywdzonego w taki sposóbże ten nie zorientował się, że został okradziony.

Wskazać należy, że skradziona przez oskarżonego karta jest kartą bankomatowo-płatniczą. W związku z czym zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 278 § 1 i 5 k.k.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

P. P.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 286 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Czynność sprawcza polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym. Doprowadzenie należy tu rozumieć jako wywołanie niekorzystnej dla pokrzywdzonego decyzji rozporządzającej w odniesieniu do jego mienia (Oczkowski, Oszustwo, s. 9 i n.; Oczkowski [w:] System, t. 9 s. 128 i n.). Niekorzystne rozporządzenie mieniem to takie, które powoduje uszczerbek w istniejącym majątku pokrzywdzonego (damnum emergens) lub umniejszenie przyszłych zysków (lucrum cessans); por. Bednarzak, Przestępstwo, s. 81; Górniok, „Niekorzystne”, s. 11 i n.; Oczkowski [w:] Stefański, Kodeks, s. 1851. Co do pojęcia samego rozporządzenia mieniem – por. uwagi do art. 282. Na gruncie komentowanego przepisu za niekorzystne można uznać też takie rozporządzenie mieniem, które nie powoduje bezpośrednio rzeczywistego uszczerbku lub nieuzyskania spodziewanych korzyści, lecz także o rozporządzenie powodujące powstanie lub zwiększenie niebezpieczeństwa zaistnienia takich negatywnych konsekwencji (oszustwo bezszkodowe – wyrok SN z 29.10.2020, V CSK 69/19, LEX nr 3077079). Niewątpliwe jest, że niekorzystność rozporządzenia należy oceniać w aspekcie obiektywnym (postanowienie SN z 26.10.2020, II KK 305/19, LEX nr 3081237). Oszustwo określone w § 1 jest przestępstwem materialnym. Skutek stanowi niekorzystne rozporządzenie mieniem. Do momentu, kiedy rozporządzenie nastąpi, można mówić tylko o usiłowaniu oszustwa, z chwilą rozporządzenia zostaje ono dokonane (wyrok SN z 8.01.1999 r., V KKN 513/97, Prok. i Pr.-wkł. 1999/6, poz. 8; Marek, Komentarz, s. 609; Dąbrowska-Kardas, Kardas [w:] Zoll III, s. 296 i n.).

Wskazać nadto należy, że zgodnie z art. 18 § 1 k.k. odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu, zaś zgodnie z art. 12 k.k. (w brzmieniu z daty czynu) dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

Sąd po dokonaniu oceny materiału dowodowego, uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Bezsprzeczne jest bowiem, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. W przedmiotowej sprawie oskarżony, kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego w warunkach czynu ciągłego przez M. L. polegającego na doprowadzeniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej Y. I. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 5.354 PLN w ten sposób, że instruował w/w co do sposobu wyłudzenia powyższej kwoty poprzez dokonanie nieuprawnionych transakcji przy użyciu uprzednio skradzionej przez siebie karty (...) o nr (...) wydanej przez N. (...) w sklepach (...) przy ul. (...) i „M. (...)” przy Plac (...) oraz (...) mieszczącego się w Centrum Handlowym (...) przy ulicy (...), czym działał na szkodę Y. I.. W związku z czym zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

P. P.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu to Z. G. „wystawił” pokrzywdzonego oskarżonemu P. P.. Był on świadkiem transakcji gotówkowej dokonanej przez pokrzywdzonego i zauważył, że ten schował pieniądze do torby. Dlatego też skontaktował się z oskarżonym P. P. aby ten, jako specjalizujący się w kradzieżach kieszonkowych i mający ku temu wiedzę i zdolności manualne, dokonał kradzieży.

Sam zaś oskarżony P. P. zajął odpowiednie miejsce przy stoliku w sąsiedztwie pokrzywdzonego i po przemieszczeniu się, wraz ze stolikiem i krzesłem na którym siedział, jak najbliżej pokrzywdzonego wykorzystał posiadane umiejętności i z torby w której schowane były pieniądze wyjął je w sposób niezauważany dla pokrzywdzonego, po czym oddalił się nie wzbudzając podejrzeń.

W związku z czym zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

P. P.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 244 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10% akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Przedmiotem ochrony przepisu art. 244 k.k. jest orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), zawierające zakaz określonej w nim działalności, także innej niż gospodarcza” (postanowienie SN z 26.02.2004 r., I KZP 47/03, OSNKW 2004/3, poz. 35) Zachowanie sprawcze polega na nierespektowaniu orzeczeń sądu dotyczących orzeczonego przez sąd zakazu, obowiązku lub nakazu bądź też niewykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany.

Sąd po dokonaniu oceny materiału dowodowego, uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Bezsprzeczne jest bowiem, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.

W sprawie oskarżony kierował w ruchu lądowym na drodze publicznej samochodem marki R. o nr rej. (...) nie stosując się do ciążącego na nim zakazu sądowego dotyczącego prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Praga – Północ wyrokiem o sygnaturze akt IV W 2214/14. Został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariuszy policji, w związku z innymi czynami których się dopuścił. Wskazać należy, że oskarżony miał pełną świadomość ciążącego na nim zakazu.

W związku z czym zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 244 k.k.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

8 i 9

M. L.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd wskazuje, że wobec oskarżonego M. L. zastosowano regulację art. 4 § 1 k.k. Zgodnie z powyższym przepisem Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy .

Regulacje Kodeksu karnego obowiązujące obecnie są korzystniejsze niż obowiązujące w dacie popełnienia przez oskarżonego czynów przypisanych mu niniejszym wyrokiem. Obecna regulacja art. 37a § 1 k.k. umożliwia orzeczenie kary innej niż kara pozbawienia wolności za czyn z art. 286 § 1 k.k., co nie było możliwe na zasadach określonych w obowiązującym w dacie czynu art. 58 § 3 k.k. Wówczas bowiem dobrodziejstwo wymierzenia kary wolnościowej w miejsce kary pozbawienia wolności dopuszczalne było jedynie do występków zagrożonych karą do 5 lat pozbawienia wolności, zaś wedle przepisów obecnie obowiązujących (art. 37a § 1 k.k.) do lat 8, a zatem także co do czynu z art. 286 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu.

Zgodnie zaś z art. 270 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Jak zauważa Sąd Najwyższy w wyroku z 3.06.1996 r., II KKN 24/96, Prok. i Pr.-wkł. 1997/2, poz. 5, dobrem chronionym w przypadku przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów jest pewność obrotu prawnego, opierająca się na zaufaniu do dokumentu, czy też – jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 24.05.2011 r., II KK 13/11, LEX nr 847132: „dobro prawne ogólnej natury, jakim jest wiarygodność dokumentu”. Por. też postanowienie SN z 26.06.2019 r., IV KK 338/18, LEX nr 2686093. Z kolei w postanowieniu z 24.08.2016 r., I KZP 5/16, OSNKW 2016/10, poz. 66, Sąd Najwyższy doprecyzował, że: „Bezpośrednim przedmiotem ochrony unormowania art. 270 § 1 k.k. jest zaufanie do dokumentu – jako formalnego sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne, nie zaś samo to prawo, czy stosunek prawny, z którym konkretny podmiot łączy swój własny interes. Interes ten więc – o ile w ogóle – ulega naruszeniu lub zagrożeniu tylko w sposób pośredni, nieokreślony wprost znamionami rozważanego typu czynu”. Por. też wyrok SA we Wrocławiu z 7.02.2019 r., II AKa 89/18, LEX nr 2632615 („Wypełnienie znamion określonych w art. 270 § 1 k.k. samo w sobie nie godzi bezpośrednio w dobro indywidualne, ponieważ przedmiotem ochrony tego przepisu jest zaufanie do dokumentu”) oraz wyrok SA w Warszawie z 17.12.2019 r., II AKa 197/19, LEX nr 3069831, i wyrok SA w Poznaniu z 29.11.2021 r., II AKa 35/21, LEX nr 3321772. Według Marka przedmiotem ochrony są również te prawa i stosunki prawne, których istnienie lub nieistnienie dany dokument stwierdza (Marek, Komentarz, s. 577). Dokument jest podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od tej osoby, w imieniu której został sporządzony, zaś przerobiony jest wówczas, gdy osoba nieupoważniona zmienia dokument autentyczny” (wyrok SN z 27.11.2000 r., III KKN 233/98, Prok. i Pr.-wkł. 2001/5, poz. 4). Podrobieniem dokumentu jest jego sporządzenie stwarzające pozory, że dokument pochodzi od innej osoby niż ta, która była jego rzeczywistym autorem. Przerobienie dokumentu zachodzi wówczas, gdy osoba nieupoważniona zmieni jego treść na inną od autentycznej. Autentyczność dokumentu, którą chroni art. 270 § 1 k.k., wiąże się z prawdziwością pochodzenia jego treści od osoby będącej wystawcą, a nie z treścią wyrażoną przez taki dokument. Nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. odzwierciedlenie w dokumencie nieprawdy, tzn. stanu niezgodnego z rzeczywistością, o ile dokument taki nie jest podrobiony lub przerobiony. Nie jest więc tym przestępstwem zmiana treści dokumentu przez osobę, która była jego pierwotnym autorem, tj. od której dokument pochodził” (wyrok SN z 5.04.2016 r., IV KK 405/15, LEX nr 2019574). Por. też wyrok SN z 27.02.2019 r., V KK 78/18, OSNK2019/4/23 („Pojęciu «podrobienia», o którym stanowi art. 270 § 1 k.k. odpowiada także takie zachowanie sprawcy, które polega na naniesieniu środkami technicznymi, na podpisany in blanco arkusz papieru, treści o znaczeniu prawnym niezgodnej z wolą i intencją składającego podpis, np. poprzez nieuprawnione wejście w posiadanie podpisanych in blanco kart, a następnie opatrzenie ich nadrukiem komputerowym. Sprawca stwarza w ten sposób pozory pochodzenia dokumentu od określonego wystawcy, przy podstępnym wykorzystaniu jego prawdziwego podpisu.

Wskazać nadto należy, że zgodnie z art. 11 § 2 k.k. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, zaś zgodnie z art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

Sąd po dokonaniu oceny materiału dowodowego, uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Bezsprzeczne jest bowiem, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. W przedmiotowej sprawie oskarżony działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Y. I. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 5.354 PLN w ten sposób, że wprowadził w błąd pracowników sklepów (...) przy ul. (...) i „M. (...)” przy Plac (...) oraz (...) mieszczącego się w Centrum Handlowym (...) przy ulicy (...) co do uprawnienia do posługiwania się kartą płatniczą (...), w następstwie czego dokonał nieuprawnionych transakcji tej skradzionej uprzednio karty wydanej przez B. (...). Nadto oskarżony podrobił w celu użycia jako autentyczny podpis na wydruku z terminalu kasowego, na potwierdzenie że jest on osobą uprawnioną do posługiwania się kartą płatniczą i środkami znajdującymi się na powiązanym rachunku bankowym, ale także dokonał podrobienia podpisu, w celu jego użycia jako autentyczny na kartach (...) N. (...) i Banku (...)’s C., obu na dane Y. I. w ten sposób, iż podpisał się na wyżej wymienionych kartach imieniem i nazwiskiem pokrzywdzonego Y. I. w taki sposób w który będzie mógł ponownie odwzorować na potwierdzeniu płatności.

W związku z czym zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., ale także w art. 270 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. P.

1-5

1-4

Wymierzając oskarżonemu P. P. karę za czyny przypisane w punktach 1-4 części dyspozytywnej wyroku sąd kierował się dyrektywami wymienionymi w art. 53 § 1 i 2 k.k.

W ocenie sądu wymierzona oskarżonemu kara 9 miesięcy pozbawienia wolności (za 1 czyn), 9 miesięcy pozbawienia wolności (za 2 czyn), 1 roku pozbawienia wolności (za 3 czyn) oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności (za 4 czyn) mieści się w granicach ustawowego zagrożenia karą, jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy jak również uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, ma również na celu kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa.

Wskazać należy, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną. Dokonane czyny przeciwko mieniu – w tym zwłaszcza „kradzieże kieszonkowe” - cechują się bardzo wysoką społeczną szkodliwością. Nadto okolicznością obciążającą oskarżonego jest znaczna wartość mienia ukradzionego na szkodę S. W.. Wynosząca niemal 40.000 zł oraz szczególna zuchwałość (w potocznym a nie kodeksowym rozumieniu) tego czynu.

Wymierzając karę łączną oskarżonemu P. P. sąd zastosował zasadę asperacji. Wymierzając karą łączną 2 lat pozbawienia wolności uwzględnił czas, w którym zostały popełnione poszczególne przestępstwa, za które wymierzono kary jednostkowe oraz dobra, w które godziły przypisane oskarżonemu przestępstwa. Czyny przypisane w pkt. 1 i 2 wyroku są ze sobą ściśle powiązane, tak przedmiotowo jak i czasowo. Jednak dalsze czyny są odległe czasowo (czyn 3 i 4) jak też rodzajowo całkowicie odmienny (czyn 4). Z tych względów Sąd uznał, że kara łączna kierować się musi ku kumulacji.

W sprawie Sąd mógł wymierzyć karę łączną od 1 roku pozbawienia wolności do lat 3.

W ocenie sądu kara łączna w wymiarze 2 lat miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną pod względem naruszonych dóbr prawnych, związkiem czasowym, przedmiotowym i podmiotowych zachodzącym pomiędzy poszczególnymi przestępstwami jednostkowymi.

Nadto wskazać należy, że przy wyrokowaniu Sąd brał pod uwagę treść ustawy obowiązująca w chwili popełnienia czynu, nie zaś w momencie orzekania.

P. P.

na podstawie art. 46 § 1 k.k., w związku z czynem przypisanym w punkcie 3 wyroku Sąd zobowiązał oskarżonego P. P. do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz S. W. kwoty 39.000 złotych.

M. L.

8-10

5-6

Wymierzając oskarżonemu M. L. karę za czyny przypisane w punktach 5-6 części dyspozytywnej wyroku sąd kierował się dyrektywami wymienionymi w art. 53 § 1 i 2 k.k.

W ocenie sądu wymierzona oskarżonemu kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych grzywny po 25 złotych (za 1 czyn), oraz kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych grzywny po 25 złotych (za 2 czyn) mieści się w granicach ustawowego zagrożenia karą (przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k.), jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy jak również uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, ma również na celu kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 37a § 1 k.k jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek.

W ocenie Sądu oskarżony zasługuje na zastosowanie wobec niego instytucji opisanej w art. 37a § 1 k.k. Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy jak i jego postawy w toku rozprawy oskarżony od wielu lat wiedzie ustabilizowane życie rodzinne oraz zawodowe. Pracuje zawodowo wykonując potrzebną społecznie pracę, na podstawie umowy o pracę i jest to jego stałe źródło dochodów.

Nadto jak wynika z karty karnej oskarżony jest osobą jeden raz karaną, za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w okresie od 24 marca 2016 roku do 25 marca 2016 roku, a zatem niemal przed 10 laty, a zatem gdy miał lat 24.

W chwili czynu przypisanego mu niniejszym wyrokiem (rok 2013) oskarżony miał lat 21 i karany nie był.

Powyższe okoliczności w ocenie Sądu można uznać za tzw. „błędy młodości”. Trzeba zauważyć także, że prognoza kryminologiczna wobec oskarżonego jest nie tyle prognozowaniem, co stwierdzeniem faktu, że przez ostatnie 10 lat oskarżony dalszych przestępstw się nie dopuścił, ustabilizował swoją sytuację, ma pracę i rodzinę, a prawdopodobieństwo powrotu na drogę przestępstwa, właszca dokonania czynów podobnych i umyślnych, jest w ocenie Sądu w dalszym ciągu minimalne.

Wymierzając karę łączną oskarżonemu M. L. sąd zastosował zasadę asperacji. Wymierzając karą łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych grzywny po 25 złotych uwzględnił czas, w którym zostały popełnione poszczególne przestępstwa, za które wymierzono kary jednostkowe oraz dobra, w które godziły przypisane oskarżonemu przestępstwa. W ocenie sądu ww. kara łączna jest karą adekwatną pod względem naruszonych dóbr prawnych, związkiem czasowym, przedmiotowym i podmiotowych zachodzącym pomiędzy poszczególnymi przestępstwami jednostkowymi.

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. P.

1-4

na poczet orzeczonej wobec oskarżonego P. P. w punkcie 5 kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 28 stycznia 2018 roku od godziny 15:20 do godziny 18:20 oraz w okresie od 29 stycznia 2019 roku od godziny 14:45 do dnia 20 czerwca 2019 roku do godziny 14:45 przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności

M. L.

5-6

na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. L. w punkcie 10 kary grzywny Sąd zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 15 listopada 2013 roku od godziny 15:45 do godziny 19:35 przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Wskazać należy, że podczas sporządzania przedmiotowego wyroku doszło do pojawienia się dwóch omyłek pisarskich tj. w pkt 8 błędnie przypisał czyn z pkt 5, nie zaś jak winno być z pkt 6, zaś w pkt 9 błędnie przypisał czyn z pkt 6, nie zaś jak winno być z pkt 5. Nadto w pkt 10 wymierzając karę łączną oskarżonemu M. L. omyłkowo powołał się na instytucję wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. Wskazać należy, że z uwagi na podstawę prawną wymierzenia kar jednostkowych uznać należy, że jednoznacznej świadczy to o omyłce pisarskiej.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonych od kosztów postępowania, przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa.

7. Podpis