Wyrok z 5 lutego 2026, sygn. III C 471/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	(...) Dembek

po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. w A. na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K.

przeciwko L. V.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt III C 471/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 25 marca 2025 r. (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. wniósł o zasądzenie od pozwanej L. V. kwoty 7.670,96 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu żądania pozwu powód podniósł, że pozwana nie wywiązała się z łączącej ją z (...) z siedzibą w A. umową karty kredytowej numer (...) i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie, na którą składają się należności z następujących tytułów:

- kwota 4.397,48 zł tytułem wykorzystanego limitu kredytowego,

- kwota 607,76 zł tytułem niespłaconych odsetek od wykorzystanego limitu,

- kwota 2.259,42 zł tytułem opłaty za udzielenie i administrowanie limitem kredytowym oraz inne opłat dodatkowych naliczonych zgodnie z postanowieniami umowy,

- kwota 406,30 zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie z tytułu nieterminowej płatności naliczonych od kwoty kredytu powiększonej o pozaodsetkowe koszty kredytu, tj. kwoty 6 656,90 zł za okres od dnia wymagalności, tj. 7 września 2024 r. do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu.

Powyższą wierzytelność powód nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 stycznia 2025 r.

Powód dochodził zapłaty żądanej pozwem kwoty w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

W odpowiedzi na pozew pozwana L. V. wniosła o oddalenie powództwa w całości. Pozwana przyznała, że była stroną umowy, z której powód wywodzi roszczenie, a także, że wierzytelność z tej umowy została zbyta na rzecz powoda. Podniosła natomiast, że od listopada 2022 r. do sierpnia 2024 r. spłaciła na poczet zadłużenia kwotę 14.020 zł, co w jej ocenie, winno pokryć zadłużenie w całości.

W piśmie z dnia 17 grudnia 2025 r. powód D. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. podtrzymał żądanie pozwu podnosząc, że wpłaty, o których mowa w odpowiedzi na pozew, zostały dokonane przed przelewem wierzytelności na rzecz powoda i zostały uwzględnione w rozliczeniu zadłużenia. Powód wskazał, że nabył wierzytelność w kwocie wskazanej w pozwie, która to kwota została już pomniejszona o dokonane wpłaty.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

5 września 2019 r. L. V. zawarła z (...) z siedzibą w A. umowę o wydanie międzynarodowej karty kredytowej z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego oznaczoną numerem (...), na podstawie której udzielono jej kredytu w maksymalnej kwocie 2.000 zł, z którego mogła korzystać przy użyciu wydanej karty kredytowej oznaczonej numerem (...).

Kredytobiorczyni zobowiązana była do spłaty odsetek od wykorzystanej kwoty kredytu według stałej rocznej stopy procentowej w wysokości 9%, przy czym nie wyższej niż odsetki maksymalne określone w art. 359 § 2 (2) k.c.

Kredytobiorczyni zobowiązana była do zapłaty miesięcznej prowizji za administrowanie kartą, stanowiącej wynagrodzenie kredytodawcy, w wysokości 5,25% wykorzystanej kwoty kredytu według stanu na dany miesiąc.

Kredytobiorczyni zobowiązana była do zapłaty miesięcznej prowizji za utrzymywanie limitu kredytowego, stanowiącej wynagrodzenie kredytodawcy, w wysokości 10% wykorzystanej kwoty kredytu według stanu na dany miesiąc.

Spłata limitu kredytowego miała następować przelewem na wskazany w umowie numer rachunku bankowego.

Na podstawie aneksu z dnia 13 grudnia 2019 r. podwyższono przyznany pozwanej limit kredytowy do kwoty 2.400 zł.

W treści aneksu wskazano, że na dzień zawarcia aneksu, całkowita kwota do zapłaty wynosi 2.544 zł.

Na podstawie aneksu z dnia 29 listopada 2022 r. podwyższono przyznany pozwanej limit kredytowy do kwoty 4.400 zł.

W treści aneksu wskazano, że na dzień zawarcia aneksu, całkowita kwota do zapłaty wynosi 4.656,08 zł.

Dowód:

-umowa z załącznikami k. 22 – 30,

-aneks z dnia 13.12.2019 r. k. 32,

-aneks z dnia 29.11.2022 r. k. 31, k. 33.

W okresie od listopada 2022 r. do sierpnia 2024 r. L. V. zapłaciła na rzecz kredytodawcy łącznie kwotę 14.020 zł.

Dowód:

-wyciągi z rachunku k. 61 – 66.

Pismem z dnia 10 stycznia 2025 r. rozwiązano z L. V. powyższą umowę z powodu zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań wynikających z umowy. W piśmie wskazano, że na dzień zawarcia umowy, wymagalne zadłużenie wynosi 7.338,58 zł.

Dowód:

-pismo z dnia 10.01.2025 r. k. 34.

15 stycznia 2025 r. (...) z siedzibą w A. zawarł z D. Wierzytelności Niestandaryzowanym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym w K. umowę sprzedaży wierzytelności przysługującej zbywcy wobec L. V. z tytułu umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego oznaczonej numerem (...).

W treści Załącznika do umowy wskazano, że powyższa wierzytelność opiewa na łączna kwotę 7.338,58 zł i obejmuje należności z następujących tytułów:

- kapitał (wykorzystana kwota limitu kredytowego) – 4.397,48 zł,

- odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego – 607,76 zł,

- odsetki za opóźnienie – 73,92 zł,

- prowizja za udzielenie limitu kredytowego – 1.159,25 zł,

- prowizja za administrowanie kartą – 1.100,17 zł.

Dowód:

-umowa przelewu wierzytelności wraz z pełnomocnictwami i wyciągami z rejestrów sądowych k. 14 – 20,

-załącznik do umowy przelewu wierzytelności k. 21.

Pismem z dnia 13 lutego 2025 r. zawiadomiono pozwaną o przelewie wierzytelności i wezwano do zapłaty zadłużenia w łącznej kwocie 7.510,92 zł.

Dowód:

-pismo z dnia 13.02.2025 r. k. 35.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się nieuzasadnione i jako takie zostało oddalone.

W przedmiotowej sprawie powód D. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. domagał się zasądzenia od pozwanej L. V. kwoty 7.670,96 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r., poz. 10) , który stanowi, że przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Nie było pomiędzy stronami sporne, że pozwana zawarła z poprzednikiem prawnym powoda umowę o wydanie międzynarodowej karty kredytowej z kredytem odnawialnym i udzielenie limitu kredytowego oznaczoną numerem (...), na podstawie której udzielono jej kredytu w maksymalnej kwocie 2.000 zł, z którego mogła korzystać przy użyciu wydanej karty kredytowej oznaczonej numerem (...). Pozwana nie przeczyła również i temu, że umowa ta były dwukrotnie aneksowana, skutkiem czego od dnia 29 listopada 2022 r. wysokość przyznanego limitu wynosiła 4.400 zł, a kwota wykorzystanego limitu na ten dzień wynosiła 4.656,08 zł. Pozwana nie kwestionowała również i faktu wypowiedzenia umowy i zawarcia przez kredytodawcę z powodem umowy sprzedaży wierzytelności.

Strona powodowa nie przeczyła natomiast faktowi dokonania przez pozwaną w okresie od listopada 2022 r. do sierpnia 2024 r. wpłat na łączną kwotę 14 020 zł.

Powyższe fakty znajdują potwierdzenie w treści złożonych przez strony wydrukach z umowy kredytu, aneksów do tej umowy, wyciągach z rachunku bankowego oraz umowie sprzedaży wierzytelności, których prawdziwość i wiarygodność nie była przez strony kwestionowana. Sąd uznał zatem przedmiotowe dokumenty i wydruki za przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Dowody te okazały się natomiast niewystarczające do uwzględnienia powództwa.

Zgodnie z przepisem art. 6 k.c. . ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06). Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c.). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona.

W procesie związanym z wykonaniem umowy kredytu powód jest zobowiązany jest zatem udowodnić – co do zasady - stosownie do treści przepisu art. 6 k.c., że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że pozwany wykorzystał kwotę przyznanego kredytu oraz że jej nie zwrócił w umówionym terminie i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie.

W okolicznościach faktycznych sprawy, z uwagi na stanowisko pozwanej, powód zobligowany był do wykazania jedynie faktu niespłacenia zadłużenia z umowy w umówionym terminie i powstania zadłużenia w dochodzonej pozwem kwocie. Powód z obowiązku tego się nie wywiązał.

W celu wykazania zasadności żądania pozwu powód złożył umowę, z której wywodzi roszczenie wraz z dwoma aneksami, pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy oraz umowę przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem.

Z treści umowy oraz aneksów wynika jedynie wysokość przyznanego pozwanej limitu kredytowego oraz wysokość całkowitej kwoty do zapłaty na dzień 29 listopada 2022 r. w kwocie 4.656,08 zł.

W treści umowy przelewu wierzytelności wskazano natomiast, że na dzień jej zawarcia, tj. 15 stycznia 2025 r. zaległość z tytułu umowy wynosi łącznie 7.338,58 zł i obejmuje należności z następujących tytułów:

-kapitał (wykorzystana kwota limitu kredytowego) – 4.397,48 zł,

-odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego – 607,76 zł,

-odsetki za opóźnienie – 73,92 zł,

-prowizja za udzielenie limitu kredytowego – 1.159,25 zł,

- prowizja za administrowanie kartą – 1.100,17 zł.

W ocenie strony powodowej, dokument ten dowodzi istnienia zadłużenia w dochodzonej pozwem kwocie.

Dokument ten, z uwagi na jego charakter prawny oraz stanowisko pozwanej, nie może stanowić podstawy do ustalenia, że pozwana nie wywiązała się z obowiązku spłaty wykorzystanego limitu kredytowego i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie.

Umowa przelewu wierzytelności jest dokumentem prywatnym, a zatem stosownie do treści art. 245 k.c., stanowi jedynie dowód tego, że osoby, które go podpisały, złożyły oświadczenie zawarte w dokumencie. Nie stanowi natomiast dowodu tego, że miały miejsce podane w nim fakty. Dokument prywatny nie jest dowodem rzeczywistego stanu rzeczy, nie przysługuje mu walor prawdziwości. Z dokumentem prywatnym nie łączy się domniemanie zgodności z prawdą oświadczenia w nim zawartego ( por. wyrok SN z dnia 22 lipca 2025 r., III USK 206/24).

Moc dowodowa dokumentu prywatnego jest słabsza aniżeli moc dowodowa dokumentu urzędowego. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. Przepis art. 245 k.p.c. nie wyłącza konieczności dokonania oceny dokumentu prywatnego, jako dowodu w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.). Dokumenty prywatne nie korzystają bowiem z podstawowego w tym zakresie domniemania, że ich treść jest zgodna ze stanem rzeczywistym (domniemania zgodności z prawdą). Nie przeszkadza to jednak w tym, aby sąd orzekający w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.) uznał treść dokumentu prywatnego za zgodną z rzeczywistym stanem rzeczy. Mniejsza moc dokumentu prywatnego w stosunku do dokumentu urzędowego skutkuje też innym rozkładem ciężaru dowodu w razie zaprzeczenia prawdziwości tych dokumentów. W przypadku zaprzeczenia prawdziwości dokumentu urzędowego ciężar dowodu, że zawarte w nim oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą obciąża tę stronę procesu cywilnego, która zaprzecza jego prawdziwości (art. 252 k.p.c.). W przypadku natomiast zaprzeczenia prawdziwości dokumentu prywatnego pochodzącego od innej osoby niż strona zaprzeczająca obowiązek udowodnienia jego prawdziwości spoczywa na stronie, która z tego dokumentu chce skorzystać (art. 253 k.p.c.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skoro pozwana zaprzeczyła prawdziwości zawartych w umowie przelewu wierzytelności oświadczeń co do istnienia i wysokości zadłużenia, to strona powodowa, od której dokument ten pochodzi oraz która z dokumentu tego chce skorzystać, winna udowodnić prawdziwość twierdzeń w tym przedmiocie. Powódka z obowiązku tego się nie wywiązała i nie przedstawiła żadnego dowodu, który pozwoliłby na ustalenie wysokości zadłużenia pozwanej na dzień zawarcia umowy przelewu wierzytelności i zweryfikowanie, czy wysokość zadłużenia została ustalona zgodnie z postanowieniami umowy.

Na podstawie dowodów złożonych przez powoda możliwe jest ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości jedynie wysokości zadłużenia na dzień 29 listopada 2022 r., kiedy to w treści aneksu zaakceptowanego przez pozwaną wysokość całkowitej kwoty do zapłaty oznaczono na 4.656,08 zł. Od tej daty pozwana dokonała wpłat na łączną kwotę 14.020 zł, która według twierdzeń powoda, miała zostać zaliczona na poczet zadłużenia i po jej zaliczeniu, do zapłaty pozostała kwota dochodzona pozwem. Fakt ten nie został udowodniony. Nie złożono żadnych dokumentów ani wydruków, które obrazowałyby operacje dokonywane przez pozwaną przy użyciu karty i tym samym wysokość wykorzystanego limitu. Nie sposób zatem uznać za udowodnione twierdzenia powoda, jakoby po zapłacie kwoty 14.020 zł pozwana w dalszym ciągu zaległa ze spłatą wykorzystanego limitu. Umowa przelewu wierzytelności dowodzi jedynie faktu zmiany po stronie wierzyciela, nie stanowi natomiast dowodu na istnienie i wysokość zbytej wierzytelności. Podkreślenia wymaga, że fakt zawarcia umowy przelewu wierzytelności nie może stawiać nabywcy wierzytelności w sytuacji korzystniejszej procesowo od pierwotnego wierzyciela, który to, aby domagać się skutecznie zapłaty od strony pozwanej musi wykazać zarówno fakt powstania konkretnej wierzytelności, jej podstawę jak i jej wysokość, zaś dokumenty przedkładane przez takie osoby nie mogą – z racji istniejących po ich stronie ewentualnych trudności dowodowych - korzystać z walorów przysługujących dokumentom urzędowym. W postępowaniu przed Sądem mającym na celu rozpoznanie merytorycznej zasadności żądania pozwu przedmiotem oceny jest nie tylko kwestia legitymacji procesowej strony powodowej, ale również ocena zasadności żądania pozwu tak co do zasady jak i co do wysokości. Powód winien udowodnić za pomocą dowodów przewidzianych przez kodeks postępowania cywilnego, że dochodzona pozwem kwota mu przysługuje tak co zasady jak i wysokości. Nadto wskazać należy, że obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zgodnie zaś z rządzącą procesem cywilnym zasadą kontradyktoryjności, sąd orzekający w sprawie nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów z urzędu, skoro zebrany w sprawie materiał okazuje się dostateczny do jej rozstrzygnięcia. W procesie cywilnym to strony mają obowiązek twierdzenia i dowodzenia tych wszystkich okoliczności (faktów), które stosownie do art. 227 k.p.c. mogą być przedmiotem dowodu (…). Obowiązkiem sądu jest natomiast ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania (subsumcji) w odpowiednią podstawę prawną. Jeśli ustalenia takiego dokonać nie można, to fakt ten samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony ( por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 19.09.2012r., ACa 568/12). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona.

Reasumując powyższe rozważania, powód nie wykazał, aby pozwana zobowiązania była do zapłaty dochodzonej pozwem kwoty, co skutkowało oddaleniem powództwa w całości.