Uzasadnienie z 9 lutego 2026, sygn. II K 465/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 465/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

G. Z.

1. W dniu 16 października 2020r w L. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd przedstawicieli (...) w L., co do zaistnienia szkód w pojeździe marki N. (...) o nr rej (...) w postaci: dwóch opon, dwóch felg, łącznika stabilizatora, końcówki drążka wraz z ustawieniem ustawienia zbieżności kół zmierzał do doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) S.A(...) w B. w kwocie 5 332,32 zł lecz określonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez pokrzywdzoną.

tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.

2. W dniu 13 listopada 2020r w L. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd przedstawicieli (...) w L., co do zaistnienia szkód w pojeździe marki N. (...) o nr rej (...)w postaci: uszkodzenia opony oraz felgi zmierzał do doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) S.A. (...) w B. w kwocie 1 404,30 zł lecz określonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez pokrzywdzoną.

tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

G. Z. użytkował samochód marki N. o nr. rej. (...), którego właścicielką była jego matka - V. Z. (1).

G. Z. w dniu 16 października 2020 r. zgłosił do (...) w L., iż w dniu 15 października 2020 r. na skutek wjechania na ul. (...) w dziurę w jezdni, w użytkowanym przez niego pojeździe doszło do uszkodzenia dwóch opon, dwóch felg oraz łącznika stabilizatora i końcówki drążka.

Samochód został odholowany przez G. A., pracującego w firmie (...) świadczącej pomoc drogową. Oprócz holowania firma wymieniła w samochodzie G. Z. łącznik stabilizatora i końcówkę drążka, a nadto ustawiła zgodność kół. Z tytułu holowania i przeprowadzonych napraw wystawiona została faktura na kwotę 1045,50 zł.

L. V. (2), prowadzący warsztat samochody, w pojeździe G. Z. wymienił i wyważył dwie opony oraz wyprostował dwie felgi aluminiowe, wystawiając z tego tytułu fakturę VAT na kwotę 2200 zł.

W dniu 2 listopada 2020 r. G. Z. zgłosił ww. szkodę do (...) Spółki Akcyjnej (...) w B..

Decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r. Towarzystwo (...) odmówiło wypłaty odszkodowania z tytułu szkody z dnia 15 października 2020 r. wskazując, iż uszkodzenia opon oraz tarczy kół nie powstały we wskazanym miejscu. Koszt likwidacji szkody wyniósł (...),(...)

G. Z. w dniu 23 listopada 2020 r. zgłosił do (...) w L., iż w dniu 13 listopada 2020 r. na skutek wjechania na ul. (...) w dziurę w jezdni, w użytkowanym przez niego pojeździe marki N. doszło do uszkodzenia jednej opony i jednej felgi.

G. Z. w warsztacie prowadzonym przez L. V. (1) wymienił oponę oraz wyprostował felgę aluminiową, za co wystawiono fakturę na kwotę 900 zł brutto.

W dniu 19 listopada 2020 r. G. Z. zgłosił powyższą szkodę do (...) Spółki (...) w B..

W dniu 16 grudnia 2020 r. G. Z. zamówił ze Stanów Zjednoczonych felgi aluminiowe, za które zapłacił 2835,20 zł.

Decyzją z dnia 13 stycznia 2021 r. Towarzystwo (...) odmówiło wypłaty odszkodowania z tytułu szkody z dnia 13 listopada 2020 r. wskazując, że zgłoszone uszkodzenia powstały w związku z uprzednio zgłaszanym zdarzeniem z dnia 15 października 2020 r., a więc nie powstały w deklarowanym terminie i okolicznościach. Pełnomocnik V. Z. (2) wniósł odwołanie od decyzji. Decyzją z dnia 5 marca 2021 r. Towarzystwo (...) podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.

Z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowań V. Z. (1) złożyła w Sądzie Rejonowym w Toruniu pozew przeciwko (...)o zapłatę kwoty 7989,30 zł.

Wyrokiem zaocznym z dnia 15 lipca 2021 r. Sąd Rejonowy w Toruniu w sprawie V GC 480/21 zasądził od (...) (...) (...) w B. na rzecz V. Z. (3) kwotę 7989,30 zł. Wyrokiem z dnia 27 października 2021 r. Sąd utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 15 lipca 2021 r. Wyrok uprawomocnił się w dniu 14 stycznia 2022 r.

zeznania U. Z.

10-16, 207v-208

zeznania L. V. (1)

70-72, 208

zeznania G. G.

74-75, 189-189v

zeznania G. B.

76-77, 190

zeznania U. X.

208-208v

protokół oględzin akt V GC 480/21 SR w Toruniu

80-92

pismo (...)

214-224

płyta CD z aktami szkody

205, 226

załącznik nr 1 z dokumentacją szkodową

Z opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu kryminalistycznych badań wypadków drogowych, posiadającego stosowne wykształcenie, w tym wykształcenie w kierunku fizyki, wynika iż pojazd marki N. o nr rej. (...) po zdarzeniu w dniu 15.10.2020r. na wewnętrznym boku ogumienia koła prawego przedniego niemal na 3/4 obwodu znajdowały się miejscowe spękania i rozdzielenia. Obręcz tego koła po stronie wewnętrznej nie posiadała na wysokości wskazanych spękań i rozdzieleń uszkodzeń o świeżym charakterze. Na zewnętrznym boku opony tego koła znajdowały się dwa miejscowe rozdzielenia. Obręcz tego koła po stronie zewnętrznej nie posiadała uszkodzeń o świeżym charakterze.

Uwzględniając rozdzielenie ogumienia koła prawego przedniego samochodu N. oraz brak uszkodzeń obręczy tego koła o świeżym charakterze biegły wskazał, iż uszkodzenia te posiadały większy charakter niż wynika to z przeszkody jaką miała stanowić wyrwa w nawierzchni asfaltowej jezdni ulicy (...). W ocenie biegłego uszkodzenia samochodu marki N. o nr rej. (...) nie powstały w okolicznościach przebiegu kolizji drogowej z dnia 15.10.2020 r. podawanej przez kierującego pojazdem G. Z. na etapie likwidacji szkody oraz w postępowaniu przygotowawczym, co wynika z braku kryminalistycznej zgodności pomiędzy charakterem przeszkody wynikającym z uszkodzenia samochodu, a charakterem przeszkody jaką miała stanowić wyrwa w jezdni asfaltowej nawierzchni jezdni ulicy (...).

Analiza uszkodzeń koła prawego tylnego po zdarzeniu z dnia 15.10.2020r. z uszkodzeniami wskazanymi w szkodzie z dnia 13.11.2020r. wykazała, że rozdzielenia zewnętrznego boku ogumienia koła prawego tylnego oraz miejscowe uszkodzenie obręczy tego pojazdu są tożsame w obu zgłoszeniach szkody. Tym samym udokumentowane uszkodzenia samochodu nie powstały w okolicznościach przebiegu kolizji drogowej z dnia 13.11.2020r. podawanej przez kierującego pojazdem G. Z. na etapie likwidacji szkody oraz w postępowaniu przygotowawczym.

opinia z zakresu badań kryminalistycznych

95-118, 240v-242v

G. Z. nie był dotychczas karany sądownie.

dane o karalności

143, 249

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

zeznania L. V. (1)

Świadek L. V. (2) zajmuje się wulkanizacją i serwisem opon. Zeznał, że G. Z. jest stałym klientem jego firmy. W wyniku uszkodzenia felg konieczne było ich prostowanie a opony należało wymienić. Świadek nie naprawiał łącznika stabilizatora, końcówki drążka i nie ustawiał zbieżności kół. Świadek zeznał, iż G. Z. poinformował go, że uszkodzenia powstały w wyniku najechania na dziurę w jezdni.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka gdyż były spójne, logiczne i znalazły odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Zeznania G. G.

Świadek, rzeczoznawca samochodowy, zeznał, iż pojazd marki N. o nr. rej. (...) w dniu 15.10.2020r. posiadał uszkodzenia jednej tarczy koła i jednej opony zaś 13.11.2020r. oskarżony sam zgłosił iż doszło do uszkodzenia dwóch felg i zawieszenia pojazdu. Świadek zeznał iż zgłoszone zostały takie same uszkodzenia, które nie korelowały ze wskazanym miejscem zdarzenia. Łącznik stabilizatora wraz z końcówkami drążka uległy uszkodzeniu w wyniku zużycia eksploatacyjnego. W ocenie świadka uszkodzenie opon nie jest wynikiem kontynuowania jazdy na oponie bez powietrza dlatego, że opony te miały charakterystyczne wewnętrzne rozwarstwienia typowe dla opon nisko profilowych, które mogły powstać w wyniku normalnej eksploatacji. Świadek wskazał, że najsłabszym miejscem tarczy koła, czyli felgi, jest jej wewnętrzna strona, która nie jest wzmocniona, i tam najczęściej dochodzi do uszkodzeń. Tymczasem w samochodzie oskarżonego uszkodzona była głównie zewnętrzna tarcza felgi i posiadała uszkodzenia z różnych zdarzeń. Charakter tych uszkodzeń nie wskazuje aby powstały w wyniku kontynuowania jazdy na oponie bez powietrza.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka gdyż były spójne, logiczne i znalazły odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

zeznania G. B.

Świadek jest pracownikiem oskarżonego. Zeznał, że jechał wraz z nim samochodem w gdy samochód wpadł na ul. (...) w dziurę w jezdni. Nie pamiętał jednak czy miało to miejsce w październiku czy w listopadzie. Po wjechaniu w dziurę oskarżony zatrzymał samochód i wysiadł sprawdzić, co się stało. Następnie nie ujawniwszy uszkodzeń, wsiadł do samochodu i wspólnie pojechali do siedziby firmy. Po około 1-2 godzinach ktoś przyszedł do firmy i dał znać oskarżonemu, że nie ma powietrza w kołach w samochodzie.

Zeznania świadka należało oceniać z odpowiednią ostrożnością, z uwagi na fakt zależności służbowej istniejący pomiędzy świadkiem a oskarżonym. Niemniej Sąd nie dopatrzył się podstaw by odmówić wyżej wskazanym zeznaniom waloru wiarygodności, gdyż były spójne, logiczne i znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

zeznania U. Z.

Świadek jest pracownikiem (...) S.A. (...) z siedzibą w B.. W szczegółowy sposób opisał przebieg procesu likwidacji szkód zgłoszonych przez G. Z..

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka gdyż były spójne, logiczne i znalazły odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Świadek nie miał interesu w zaszkodzeniu oskarżonemu, nie znał go prywatnie.

zeznania U. X.

Świadek jest rzeczoznawcą i likwidatorem szkód. Zeznał, że szkoda, którą obsługiwał dotyczyła uszkodzenia jednego koła. Na podstawie oględzin pojazdu świadek stwierdził, iż G. Z. dokonał dwukrotnie zgłoszenia tej samej szkody.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka gdyż były spójne, logiczne i znalazły odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Świadek nie miał interesu w zaszkodzeniu oskarżonemu, nie znał go prywatnie.

opinia z zakresu badań kryminalistycznych

Sąd uznał za całkowicie wiarygodną ustną opinię biegłego z zakresu badań kryminalistycznych oraz pisemną opinię z tej dziedziny. Sporządzający je biegły dysponuje odpowiednim doświadczeniem zawodowym oraz kwalifikacjami, zaś treść tych opinii jest jasna i zupełna.

Sąd przyznał walor wiarygodności wszystkim pozostałym dowodom z dokumentów dołączonym do akt sprawy, ponieważ zostały sporządzone przez kompetentne do tego osoby. Sąd nie znalazł podstaw, by podważyć ich wiarygodność. Żadna ze stron postępowania nie wnosiła zastrzeżeń w tym zakresie.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia G. Z.

Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił (k. 25-26, 125v-126, 188-189), że właścicielem samochodu jest jego matka, jednak to on jest jego głównym użytkownikiem. W dniu 15.10.2020 r. ok. godz. 14:16 jadąc samochodem ul. (...) na wysokości sklepu (...) wjechał w wyrwę przy studzience, w wyniku czego uszkodził dwie opony i dwie felgi z prawej strony. Uszkodzenia te ujawnił później w ciągu dnia, a bezpośrednio po wjechaniu w wyrwę kontynuował jazdę do firmy, która mieści się 100-200 m dalej. Na skutek tego, że kontynuował jazdę nastąpiło dalsze rozcięcie opon. Po ujawnieniu szkód udał się na miejsce zdarzenia i wykonał dokumentację fotograficzną po czym zgłosił szkodę do (...) w L.. Z uwagi na przebitą oponę i uszkodzone felgi pod siedzibę firmy wezwał lawetę, która przetransportowała pojazd do zakładu mechanicznego. Mechnicy z zakładu ujawnili dodatkowe uszkodzenia spowodowane wjechaniem w wyrwę. Po dokonaniu napraw oskarżony dalej jeździł tym pojazdem. Kolejne zdarzenie samochodem w tym samym miejscu miało miejsce w dniu 13 listopada 2020 r. ok. godz. 08:15 kiedy to włączając się do ruchu oskarżony wjechał w tą samą wyrwę. Po wjechaniu w nią natychmiast zjechał na parking sklepu (...) gdzie stwierdzi uszkodzoną tylną felgę i oponę z prawej strony. Ponownie zgłosił szkodę do (...). Z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania złożył pozew do Sądu o zapłatę, co skutkowało wydaniem wyroku uznającego winę firmy ubezpieczeniowej.

W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego w opisanym wyżej zakresie są tylko prostą negacją zaistniałych faktów, nie popartą żadnym materiałem dowodowym. Wyjaśnienia oskarżonego stoją w sprzeczności zarówno z wnioskami opinii biegłego sądowego z zakresu kryminalistycznych badań wypadków drogowych, jak i z zeznaniami świadków G. G. oraz U. X. – rzeczoznawców samochodowych, którzy oceniali charakter oraz mechanizm powstania uszkodzeń pojazdu. Jak jednoznacznie wynika z opinii biegłego sądowego, aby w wyniku wjechania w wyrwę w nawierzchni jezdni mogły powstać uszkodzenia w zakresie i o charakterze wskazywanym przez oskarżonego, pojazd musiałby poruszać się z prędkością znacznie przekraczającą 50 km/h, a nadto doszłoby do deformacji obręczy kół przedniego i tylnego, typowej dla tego rodzaju zdarzeń. Tymczasem w pojeździe użytkowanym przez oskarżonego nie ujawniono tego rodzaju uszkodzeń o świeżym charakterze, co w sposób zasadniczy podważa prawdziwość jego relacji. Dodatkowo analiza porównawcza uszkodzeń zgłoszonych w ramach obu szkód wykazała ich tożsamość, co wyklucza możliwość ich powstania w odrębnych, niezależnych zdarzeniach drogowych, zgodnie z twierdzeniami oskarżonego. Okoliczność ta stanowi kolejny argument przemawiający przeciwko wiarygodności jego wyjaśnień.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego, nieprzyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowią przyjętą przez niego linię obrony, zmierzającą do umniejszenia winy lub uniknięcia odpowiedzialności karnej.

zeznania G. A.

Świadek G. A. zeznał (k.41v, 230v), iż zajmuje się m.in. holowaniem pojazdów w firmie (...). G. Z. wielokrotnie korzystał z usług firmy. Z uwagi na ilość realizowanych zleceń świadek nie pamiętał uszkodzeń jakie pojazd posiadał,. Nie kwestionując wiarygodności zeznań świadka, jego zeznania nie przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

zeznania L. F.

Świadek L. F. (k. 234v-235), rzeczoznawca sporządzający protokół oględzin miejsca zdarzenia i pojazdu, zeznał, że z uwagi na upływ czasu nie pamięta ani roku, kiedy to miało miejsce, ani żadnych szczegółów. Zeznania świadka nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

G. Z.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z treścią art. 286 § 1 k.k. przestępstwo oszustwa polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie danej osoby w błąd. „Celem sprawcy jest skłonienie konkretnej osoby do rozporządzenia mieniem w oparciu o uświadomiony i zarazem nieprawdziwy obraz rzeczywistości. Dla uznania, iż mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem (zob. SN z 10 marca 2004 roku, II KK 381/03, OSNwSK 2004/1/523). Przestępstwo oszustwa jest przestępstwem materialnym, zaś jego skutkiem – niekorzystne rozporządzenie mieniem w postaci zmniejszenia stanu majątkowego pokrzywdzonego ( zob. post. SN z 2 lutego 2004 roku, IV KK 322/03, OSNwSK 2004/1/233). Od strony podmiotowej, przestępstwo to jest zaliczane do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych, a ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca podejmując działania musi mieć wyobrażenie pożądanej dla niego sytuacji, która stanowić ma rezultat jego zachowania. Zamiar bezpośredni winien obejmować zarówno cel, jak i sam sposób działania zmierzający do zrealizowania tego celu. Sprawca musi chcieć takiego właśnie sposobu działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i cel ten musi stanowić punkt odniesienia każdego ze znamion przedmiotowych przestępstwa. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 kk należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion (zob. wyr. SN z 14 stycznia 2004 roku, IV KK 192/03, LEX nr 84458).

Jak zaś stanowi art. 13 § 1 kk „Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje”.

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy podkreślić należy, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż oskarżony dwukrotnie zgłaszał szkody komunikacyjne, przypisując im nieprawdziwe okoliczności powstania, podczas gdy – jak wynika z opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań wypadków drogowych – uszkodzenia pojazdu nie mogły powstać w sposób i w czasie wskazywanym przez oskarżonego. W szczególności wykazano brak kryminalistycznej zgodności pomiędzy charakterem ujawnionych uszkodzeń ogumienia i obręczy kół a przeszkodą w postaci wyrwy w nawierzchni jezdni, na którą oskarżony się powoływał. Nadto ustalono, że część uszkodzeń zgłoszonych jako powstałe w dniu 13 listopada 2020 r. była tożsama z uszkodzeniami ujawnionymi i zgłoszonymi już w październiku 2020 r., co w sposób jednoznaczny wyklucza powstanie ich w ramach odrębnego zdarzenia drogowego.

Oskarżony, składając zawiadomienia o szkodach oraz dokumentując je fotograficznie, świadomie przedstawiał ubezpieczycielowi niezgodny z rzeczywistością przebieg zdarzeń, licząc na uzyskanie nienależnego odszkodowania. Działania te miały charakter uporządkowany i sekwencyjny, obejmując zarówno zgłoszenie szkody, jak i dalsze czynności podejmowane w toku postępowania likwidacyjnego, a następnie dochodzenie roszczeń na drodze sądowej, co jednoznacznie świadczy o ukierunkowaniu zachowania oskarżonego na realizację celu w postaci uzyskania korzyści majątkowej. Działania te miały charakter bezpośrednio zmierzający do dokonania oszustwa, jednakże do jego dokonania nie doszło wyłącznie z przyczyn niezależnych od oskarżonego, tj. na skutek odmowy wypłaty odszkodowania po ujawnieniu rzeczywistego charakteru uszkodzeń pojazdu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż oskarżony swoim działaniem wypełnił znamiona czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. Z.

Na podstawie art. 286 § 1 kk Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Sąd wymierzył oskarżonemu karę ograniczenia wolności, uznając w świetle całokształtu okoliczności w przedmiotowej sprawie za niezasadne orzeczenie kary pozbawienia wolności. Sąd przy swoim wyborze kierował się przede wszystkim dyrektywami przewidzianymi w art. 53 kk.

Zauważyć należy, iż na podstawie przepisu art. 37a kk sądy orzekające mają możliwość w ramach tzw. zwyczajnego wymiaru kary rezygnacji z orzekania kary pozbawienia wolności przewidzianej w sankcji i orzeczenia zamiast niej kary grzywny lub kary ograniczenia wolności. Jest to możliwość dana sądom do korzystania z niej na zasadzie swobodnego uznania, a nie żadna preferencja co do rodzaju orzekanych kar. Dyrektywa sądowego wymiaru kary za występki zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą lat 8, o jakiej mowa w art. 37a kk, jest sformułowana na użytek wymiaru kary sprawcom czynów zagrożonych sankcją prostą, w której jedyną karą grożącą jest kara pozbawienia wolności. Dyrektywa z art. 37a kk niejako uelastycznia tego typu sankcje, dając sądom możliwość rezygnacji z kary pozbawienia wolności i wymierzenia kary łagodniejszego rodzaju w ramach zwykłego, a nie nadzwyczajnego wymiaru kary.

Sąd uznał, iż wymierzając karę G. Z. należy skorzystać z powyższej dyrektywy. Bez wątpienia kara pozbawienia wolności – jako kara powodująca izolację od osób najbliższych, dotychczasowego sposobu i trybu życia, a także w ogóle od społeczności w jakiej na co dzień się funkcjonuje – jest karą najbardziej dotkliwą i nie byłaby adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Podkreślić należy, iż zgodnie z przesłaniem ustawodawcy to kary wolnościowe miały być podstawowym instrumentem zwalczania przestępczości drobnej i średniej, natomiast kara pozbawienia wolności w swojej postaci bezwzględnej miała być wykorzystywana do zwalczania przestępczości poważnej. W ocenie Sądu spośród możliwych kar alternatywnych, za słuszną uznać należy karę ograniczenia wolności.

Kara 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy a przede wszystkim spełni swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej.

Sąd uznał, że warunki oraz właściwości osobiste oskarżonego, jego dotychczasowy sposób życia i charakter popełnionego przestępstwa uzasadniały wymierzenie właśnie kary ograniczenia wolności. W przekonaniu Sąd wymierzona kara jest w tym wypadku dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość.

Do okoliczności łagodzących zaliczono dotychczasową niekaralność oskarżonego.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie orzekł wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, albowiem pomiędzy stronami toczyło się postępowanie cywilne o zapłatę (sygn. akt V GC 480/21 SR w Toruniu), które zostało prawomocnie zakończone. Wydanie w niniejszej sprawie wyroku skazującego otwiera po stronie pokrzywdzonego możliwość wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania cywilnego, co czyniło orzekanie środka kompensacyjnego w postępowaniu karnym niecelowym.

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023r., poz. 123 t.j.) Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 zł tytułem opłaty sądowej oraz w myśl art. 627 kpk obciążył go wydatkami poniesionymi sprawie, w tym wydatkami związanymi z uzyskaniem opinii biegłego, w łącznej kwocie 2582,19 zł.

1.Podpis