sygn. V CZ 172/11 18 kwietnia 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 kwietnia 2012, sygn. V CZ 172/11

Data orzeczenia 18 kwietnia 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Hubert Wrzeszcz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 172/11
POSTANOWIENIE
Dnia 18 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa „M.” Przedsiębiorstwa Remontowego
Usługi-Handel Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z ograniczoną
odpowiedzialnością
przeciwko „M. P.” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 kwietnia 2012 r.,
zażalenia strony pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu
Okręgowego w K.
z dnia 13 września 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
2
Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 13 września 2011 r. oddalił apelację
pozwanego M. P. spółki z o.o. oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda „M."
Przedsiębiorstwa Remontowego Usługi – Handel Spółki z o.o. kwotę 1 200 zł
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Postanowienie Sądu Okręgowego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach
zastępstwa procesowego zaskarżył zażaleniem pozwany. Zarzucając naruszenie
art. 109 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4799
§ 1 zdanie trzecie k.p.c. i art. 133 § 3 k.p.c.,
poprzez orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego w sytuacji gdy brak
było właściwego wniosku strony powodowej w tym zakresie, skarżący wniósł
o uchylenie orzeczenia i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania
zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył:
Skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania
odwoławczego, obejmujących koszty wynagrodzenia pełnomocnika strony
przeciwnej podnosząc, że roszczenie o ich zwrot wygasło (art. 109 § 1 k.p.c.).
Stanowisko powyższe opiera na twierdzeniu, że po pierwsze wniosek o zwrot
kosztów zawarty w odpowiedzi na apelację był bezskuteczny, gdyż nie została ona
doręczona bezpośrednio pełnomocnikowi powoda, stąd podlegała zwrotowi
i błędnie została przyjęta przez Sąd (art. 4799
§ 1 zd. 3 k.p.c.), po drugie na
rozprawie odwoławczej pełnomocnik powoda nie złożył prawidłowego wniosku
o przyznanie zwrotu kosztów.
Zarzuty powyższe są chybione. Jakkolwiek odpowiedź na apelację,
zawierająca wniosek o „obciążenie pozwanej kosztami postępowania apelacyjnego,
w tym kosztami zastępstwa procesowego pełnomocnika strony powodowej”,
złożona została z naruszeniem dwutygodniowego terminu biegnącego od dnia
doręczenia apelacji (art. 372 k.p.c.), to jej odpis został doręczony pełnomocnikowi
strony przeciwnej w sposób przewidziany art. 4799
§ 1 zd. 1 k.p.c. o czym
świadczy, załączony do oryginału pisma skierowanego do Sądu, odpis książki
nadawczej korespondencji pocztowej (k. 851). Okoliczność powyższa ma jednak
znaczenie drugorzędne. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie wiążą
skuteczności roszczenia o zwrot kosztów procesu ze zgłoszeniem żądania zwrotu
3
stronie przeciwnej, tylko ze zgłoszeniem stosownego wniosku sądowi. W myśl
art. 109 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., roszczenie o zwrot kosztów
postępowania odwoławczego wygasa, jeśli strona najpóźniej przed zamknięciem
rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży sądowi ich
spisu albo nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych.
Z protokołu rozprawy apelacyjnej wynika zaś, że pełnomocnik powoda stawił się,
zajął stanowisko w przedmiocie rozpoznawanego środka odwoławczego i wniósł
o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Fakt, że skrótowy zapis protokołu
w tym zakresie brzmi: „Pełnomocnik powoda wnosi i wywodzi jak w odpowiedzi na
apelację” a nie „Pełnomocnik wnosi o oddalenie apelacji i przyznanie zwrotu
kosztów postępowania odwoławczego" oznacza jedynie, że były popierane (zostały
powtórzone) wnioski o charakterze merytorycznym i formalnym zawarte w tym
piśmie procesowym. Powyższą treść protokołu, mimo braku pożądanej precyzji,
należy uznać za dopuszczalną i potwierdzającą fakt zgłoszenia przez pełnomocnika
powoda wniosku o przyznanie zwrotu kosztów. W konsekwencji, wbrew zarzutowi
skarżącego, nie było uzasadnienia dla zastosowania rygoru z art. 109 § 1 zd. 1
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy zażalenie, w braku uzasadnionych podstaw, podlega
oddaleniu (art. 3941
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39814
k.p.c.).
md