Wyrok z 12 lutego 2026, sygn. I C 932/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

12 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie:

przewodniczący: asesor sądowy P. G.

po rozpoznaniu 12 lutego 2026 roku w Gdańsku

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa B. Z. (1) i L. H.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki B. Z. (1) 9.460,00 złotych (dziewięć tysięcy czterysta sześćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 28 października 2024 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki B. Z. (1) 2.317,00 złotych (dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

3.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda L. H. 9.460,00 złotych (dziewięć tysięcy czterysta sześćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 28 października 2024 roku do dnia zapłaty;

4.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda L. H. 2.317,00 złotych (dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

do Wyroku z 12 lutego 2026 roku w sprawie o sygnaturze I C 932/25 upr.

1.  Stanowiska procesowe stron.

Pozwem z 24 stycznia 2025 roku powodowie B. Z. (2) oraz L. H. reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wnieśli o zasądzenie od pozwanej spółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H. na rzecz każdego z powodów 9.460,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 28 października 2024 roku do dnia zapłaty. Na dochodzoną pozwem kwotę złożyły się kwoty po 4.460,00 złotych tytułem zwrotu ceny uiszczonej za wycieczkę oraz 5.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za zmarnowany urlop. Nadto, powodowie wnieśli o zasądzenie na rzecz każdego z nich kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

(vide: 4 – 4 v.).

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powodowie w listopadzie 2023 roku w terminie od 09 września 2024 roku do 23 września 2024 roku wzięli udział w imprezie turystycznej na wyspie W. w hotelu (...). Impreza turystyczna została zakupiona w pozwanym biurze podróży. Powodowie 20 listopada 2023 roku zawarli umowę udziału w imprezie turystycznej oraz zapłacili umówioną cenę, tj. po 4.460,00 zł za osobę. W dacie przylotu do wskazanego prze pozwaną hotelu powodowie stwierdzili wysokie zawilgocenie pokoju oraz utrzymywanie się wody na podłodze. Powodowie wielokrotnie zgłaszali ten fakt zarówno rezydentowi, jak i personelowi hotelu. Ostatecznie, 12 września 2024 roku, na skutek obfitych opadów, doszło do zawalenia się sufitu w wynajmowanym przez powodów pokoju hotelowym. Fragmenty sufitu runęły na powodów, a woda zgromadzona pomiędzy sufitem a dachem przedostała się do pokoju i zalała należące do nich rzeczy. Powodowi poinformowali o zdarzeniu rezydenta oraz personel hotelu. Następnie zostali przetransportowani do innego hotelu, to jest hotelu o nazwie (...). Na miejscu powodowie zastali pokój, który nie był przygotowany na ich pobyt. Pokój hotelowy był o zaniżonym standardzie, niezgodnym z umową. Powodów zapewniano o tym, iż zostaną oni możliwie szybko przeniesieni do innego pokoju, jednakże dopiero 17 września 2024 roku otrzymali wiadomość od rezydenta, że tego dnia zostaną przeniesieni z powrotem do hotelu (...). Pokój, w którym powodowie zostali zakwaterowani nie spełniał standardów wynikających z umowy, w pokoju znajdowały się gniada insektów. Powodowie podkreślili, że w trakcie tych traumatycznych wydarzeń nie otrzymali żadnej dodatkowej pomocy, natomiast część rzeczy, która została zalana 12 września 2024 roku, uległa pełnemu zniszczeniu i nie nadawała się do dalszego użytkowania po powrocie do Polski. Strona powodowa jeszcze przed powrotem do Polski zgłosiła pozwanej reklamację przedmiotowej umowy, jednakże oferowane przez pozwaną formy rekompensaty nie były satysfakcjonujące. Powodowie wskazali nadto, że pozwem dochodzą zarówno odszkodowania – w związku z nieprawidłowym wykonaniem umowy przez pozwaną, jak również zadośćuczynienia – w związku z poniesieniem przez powodów szkody niemajątkowej, m.in. w postaci utraty przyjemności z podróży z powodu poważnych problemów w realizacji usługi.

(vide: k. 4 – 10).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty datowanym na 14 lipca 2025 roku pozwana spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie solidarnie od powodów na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

(vide: k. 115).

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana wskazała, że organizator imprezy turystycznej dochował wszelkiej należytej staranności, ponieważ niezwłocznie przeniósł on powodów do innego hotelu po wystąpieniu problemu z ich pokojem. Dalej podniosła, że rezydent opiekujący się powodami pozostawał z nimi w nieustannym kontakcie. Strona pozwana podniosła nadto, iż zgodnie z treścią art. 50 ust. 3 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, powodom nie przysługuje roszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie, albowiem winę za niedogodność w przedmiotowej sprawie ponosi osoba trzecia, jak również niedogodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

(vide: k. 115 – 117).

W piśmie procesowym powodów z 08 sierpnia 2025 roku podtrzymali dotychczas zajmowane stanowisko procesowe. Nadto, zaprzeczyli jakoby pozwana w ramach wykonywania umowy o u dział w imprezie turystycznej dochowała należytej staranności. Tym bardziej, w ocenie powodów, w niniejszej sprawie nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki egzoneracyjne wskazane w art. 50 ust. 3 ustawy o imprezach turystycznych. Powodowie przede wszystkim wskazali, iż do zalania pokoju oraz uszkodzenia sufitu doszło z uwagi na niedopatrzenie i zaniedbanie właściciela hotelu. Okoliczność ta nie może zatem być uznana za nadzwyczajną okoliczność.

(vide: k. 137 – 139).

Do chwili zamknięcia rozprawy żadna ze stron nie zmieniła dotychczas zajmowanego stanowiska procesowego.

(vide: k. 165).

2.  D. faktyczny.

20 listopada 2023 roku B. Z. (1) i L. H. (dalej jako „uczestnicy imprezy” lub „podróżni”) dokonali wstępnej rezerwacji udziału w imprezie turystycznej u agenta turystycznego obsługującego platformę (...), która to impreza organizowana była przez spółkę (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H. (dalej jako „spółka (...)”).

Rezerwacja wstępna była ważna do 22 listopada 2023 roku.

(fakt bezsporny).

Impreza turystyczna obejmowała usługę przewozu lotniczego w obie strony ((...) – W. – (...) liniami lotniczymi M. oraz zakwaterowanie w hotelu (...) w pokoju standard z opcją all inclusive w okresie od 09 września 2024 roku do 23 września 2024 roku.

(fakt bezsporny).

Cena za udział w imprezie turystycznej za jedną osobę wyniosła 4.460,00 złotych. Cena została zapłacona w całości. Pokój standard został określony jako pomieszczenie o powierzchni 22 m ², z bezpłatną siecią Wi-Fi, klimatyzacją indywidualną, łazienką, prysznicem, suszarką oraz balkonem.

(fakt bezsporny).

09 września 2024 roku po zakwaterowaniu w pokoju hotelowym, B. Z. (1) i L. H. dostrzegli, że w pokoju hotelowym wbrew zapewnieniom nie ma balkonu, a w okolicach łóżka znajduje się kałuża wody. W pokoju była wyczuwalna wilgoć. Podróżni niezwłocznie udali się do recepcji żeby zgłosić problem, ale z uwagi na problemy komunikacyjne związane z nieznajomością języka angielskiego i greckiego było to utrudnione.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

B. Z. (1) i L. H. przy kontaktowaniu się z recepcją posługiwali się internetowym translatorem. L. H. i B. Z. (1) poprosili o zmianę pokoju, ponieważ sytuacja była dla nich bardzo stresująca, a wody w dalszym ciągu przybywało.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

Po interwencji u obsługi hotelu, pracownik sprzątający przyszedł do pokoju, w którym zakwaterowani zostali B. Z. (1) oraz L. H. i wytarł podłogę. Problem w dalszym ciągu nie ustąpił, a woda nadal napływała w coraz większych ilościach.

Uczestnicy imprezy w dalszym ciągu byli bardzo zestresowani zaistniałą sytuacją. Odczuwali bezsilność spowodowaną tym, że nikt z obsługi nie jest w stanie zapewnić im innego pokoju wolnego od wad.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

10 września 2024 roku B. Z. (1) i L. H. ponownie dostrzegli kałużę wody w okolicach łóżka. Podłoga w pokoju w większości była zajęta wodą. Podróżni raz jeszcze zwrócili się do obsługi hotelu z prośbą o zmianę pokoju oraz o usunięcie problemu cieknącej wody. Po interwencji u obsługi hotelu, pracownik hotelu ponownie wytarł podłogę, a problem stojącej wody nie został rozwiązany. Uczestnicy imprezy byli zrezygnowani, podejmowali próby znalezienia lotów powrotnych do Polski, ale z uwagi na okres wakacyjny odbywały się wyłącznie loty czarterowe o zawyżonych cenach. B. Z. (1) i L. H. byli w bardzo złym stanie emocjonalnym i psychicznym spowodowanym nasilającymi się problemami z pokojem hotelowym. W czasie, w którym mieli odpoczywać, wciąż myśleli o tym, czy ich rzeczy nie zostaną zalane i zniszczone.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie po woda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

11 września 2024 roku sytuacja z cieknącą wodą po raz kolejny się powtórzyła. B. Z. (1) i L. H. dostrzegli, że w pokoju gromadzi się coraz więcej wody na podłodze oraz, że woda ścieka również po ścianach. W pokoju pojawił się nieprzyjemny zapach związany z zawilgoceniem. B. Z. (1) i L. H. ponownie udali się do recepcji z translatorem językowym, za pomocą którego poinformowali obsługę hotelu, że trzeci dzień z rzędu ich pokój jest zalewany. Podróżni prosili o zmianę pokoju. Prośba nie została uwzględniona.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

W tym samym dniu podróżni poinformowali również za pośrednictwem wiadomości tekstowej o godzinie 17:31 rezydenta o powtarzającym się problemie. Pomimo próby kontaktu, rezydent nie udzielił odpowiedzi podróżnym ani nie podjął żadnych czynności, które mogłyby w jakikolwiek sposób rozwiązać problem uczestników imprezy.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, zdjęcie wiadomości tekstowej z 11.09.2024 r. – k. 27, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

12 września 2024 roku pokój hotelowy, w którym przebywali B. Z. (1) i L. H. również został zalany w sposób, który praktycznie uniemożliwiał jego użytkowanie. B. Z. (1) z uwagi na złe samopoczucie i obawy związane z kontaktowaniem się z recepcją oraz z uwagi na poczucie bezsilności pozostała w pokoju na łóżku, a do recepcji hotelowej po raz kolejny udał się L. H. z prośbą o interwencję. W tym czasie, około godziny 12:40 kiedy B. Z. (1) leżała na łóżku i próbowała odpocząć, zarwał się sufit, którego niewielkie odłamki i pozostałości spadły na B. Z. (1). Obok zarwanego, wiszącego sufitu po ścianie ściekała w ogromnych ilościach woda, która zniszczyła odzież i rzeczy osobiste należące do podróżnych. B. Z. (1) była wstrząśnięta, zdezorientowana, nie wiedziała co się stało, bała się o swoje życie i zdrowie, była w szoku, nie mogła wykonać żadnego ruchu. Kiedy L. H. wrócił do pokoju był bardzo przejęty i zestresowany, ponieważ zastał B. Z. (1) zapłakaną i całą ubrudzoną od tynku. Oboje bali się o swoje życie i zdrowie. Chcieli jak najszybciej opuścić hotel i wrócić do Polski.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58, dokumentacja fotograficzna – płyta CD – k. 3, nagranie z telefonu komórkowego – płyta CD – k. 3).

Po interwencji w recepcji hotelowej około godziny 15:00 tego samego dnia, mokre i brudne rzeczy B. Z. (1) i L. H. zostały spakowane do czarnych worków na śmieci, następnie podróżnych przewieziono do hotelu (...). Po przyjeździe do hotelu (...) nikt z obsługi hotelowej nie pomógł podróżnym z walizkami ani ze spakowanymi w czarne worki na śmieci mokrymi rzeczami. Zostali pozostawieni sami sobie. Obsługa hotelu nie zameldowała podróżnych, a jedynie co zrobiła to przekazała klucz do pokoju zastępczego. B. Z. (1) i L. H. czuli się upokorzeni, bezsilni i zdezorientowani zaistniałą sytuacją.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

Po wejściu do pokoju zastępczego w hotelu (...) podróżni dostrzegli, że w pokoju nie ma żadnych szaf, półek ani wieszaków. Musieli suszyć zniszczone i ubrudzone w wyniku zdarzenia z 12 września 2024 roku rzeczy na krzesłach i poręczach balkonowych. Z uwagi na przetransportowanie do innego hotelu oraz problemy związane z zameldowaniem podróżni utracili możliwość spożycia obiadu w ramach wykupionej opcji all inclusive.

Tego samego dnia podróżni skontaktowani się z rezydentem w celu poinformowania go o zaniżonym standardzie pokoju oraz braku szaf i półek. W odpowiedzi rezydent poinformował, że podróżni 13 września 2024 roku mają udać się do recepcji w celu zmiany pokoju. Po przybyciu do recepcji hotelowej, podróżnymi nikt się nie zainteresował, pomimo tego, że czekali na jakąkolwiek pomoc. B. Z. (1) i L. H. zaproponowano nowy pokój, bez dostępu do balkonu, na co nie wyrazili zgody informując obsługę, że z uwagi na złe samopoczucie, dezorientację, stres związany z zaistniałymi zdarzeniami i wiek nie są w stanie zmienić po raz kolejny pokoju zwłaszcza, że pokój, który im zaoferowano także nie spełniał warunków pokoju standard.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, zdjęcie wiadomości tekstowej z 12.09.2024 r. – k. 30, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58, dokumentacja fotograficzna – płyta CD – k. 3).

W wyżej wspomnianym hotelu, B. Z. (1) i L. H. przebywali do 17 września 2024 roku.

(fakt bezsporny).

17 września 2024 roku B. Z. (1) i L. H. otrzymali wiadomość tekstową od rezydenta, w której poinformowano ich o tym, że 17 września 2024 roku zostaną ponownie przetransportowani do hotelu (...).

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, zdjęcie wiadomości tekstowej z 17.09.2024 r. – k. 31, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

Podróżnym nie została przekazana żadna informacja, o której godzinie nastąpi transport do hotelu (...). Od rana oczekiwali przed hotelem (...) ze spakowanym bagażem na przyjazd kierowcy, a dopiero około południa rezydent poinformował ich, że transport nastąpi około godziny 12:00 tego samego dnia.

O powyższym podróżni poinformowali biuro obsługi klienta spółki (...) za pośrednictwem wiadomości mailowej. W wiadomości zwrotnej, biuro obsługi klienta poinformowało podróżnych, że powinni skontaktować się z rezydentem. Spółka (...) nie podjęła żadnych działań w kierunku rozwiązania sytuacji uczestników imprezy.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, wydruk komputerowy w postaci wiadomości mailowej z 17.09.2024 r. – k. 33, wydruk komputerowy w postaci wiadomości mailowej z 17.09.2024 r. – k. 35, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58).

17 września 2024 roku uczestnicy imprezy zostali zakwaterowani w innym pokoju w hotelu (...). W pokoju tym nie działał telewizor, lampy zamontowane na ścianie zewnętrznej pokoju nie działały, cały czas mrugając. Lampki nocne nie działały. Po interwencji podróżnych w recepcji hotelu, pracownik gospodarczy naprawił instalację wymieniając bezpieczniki.

W czasie pobytu w tym pokoju, uczestnicy imprezy dostrzegli na ścianach w okolicach lustra i półek gromady insektów, przez które zostali w nocy ukąszeni. Przez insekty, B. Z. (1) i L. H. musieli do końca swojego pobytu spać w ubraniach z długimi rękawami i nogawkami. Nie zgłaszali tego faktu rezydentowi i obsłudze hotelu, ponieważ byli wykończeni ciągłą walką i chcieli jak najszybciej zakończyć pobyt w Grecji oraz wrócić do Polski.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149, dokumentacja fotograficzna – k. 40 – 58, nagranie z telefonu komórkowego – płyta CD – k. 3).

B. Z. (1) w chwili wzięcia udziału w imprezie turystycznej miała 82 lata. Odczuwała bezradność wobec całej sytuacji. Nie miała już siły „walczyć o swoje prawa”. Była zawiedziona nieudanymi wakacjami. Czuła się bezsilna. W pierwszych dniach pobytu w hotelu (...) chciała wracać do Polski i szukała razem z L. H. lotów powrotnych do Polski, ale z uwagi na okres wakacyjny organizowane były jedynie loty czarterowe. W pierwszych dniach pobytu w hotelu (...) bała się o swoje życie i zdrowie, co miało związek zwłaszcza z zerwaniem sufitu. Poza tym, B. Z. (1) czuła się upokorzona, że jej mokre i brudne rzeczy zostały spakowane w czarne worki na śmieci i wystawione przed hotelowy pokój na publiczny widok. B. Z. (1) z uwagi na zaawansowany wiek nie miała siły, aby przeciągnąć worki z rzeczami i swoje walizki przez cały hotel. B. Z. (1) wyczekiwała wakacji w (...), ponieważ były to jej pierwsze wakacje w tej destynacji. B. Z. (1) do dnia dzisiejszego odczuwa skutki psychiczne związane z zerwaniem się sufitu. Boi się przebywać w pomieszczeniach, spać w nich, bo cały czas przypomina się jej ta sytuacja. Po zerwaniu się sufitu B. Z. (1) była cała ubrudzona, a resztki pyłu i tynku znalazły się na jej głowie.

(dowód: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. 149).

L. H. w chwili wzięcia udziału w imprezie turystycznej miał 89 lat. Do dnia dzisiejszego czuje się zawiedziony, roztrzęsiony i emocjonalnie wzruszony przeżytymi wydarzeniami podczas wakacji. Przez cały okres pobytu w Grecji był zdezorientowany, a przeżyte zdarzenia odebrały mu całą przyjemność z wakacji. L. H. nie mógł pogodzić się z tym, że nikt z reprezentantów biura podróży nie zainteresował się ich losem, pozostawiając ich bez opieki zwłaszcza podczas kontaktu z obsługą hotelu.

(dowód: przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149).

25 września 2024 roku B. Z. (1) za pośrednictwem wiadomości mailowej wysłanej na adres (...) złożyła reklamację w związku z nienależytym wykonaniem umowy.

(dowód: wydruk komputerowy w postaci wiadomości mailowej z 25.09.2024 r. – k. 59, przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149).

W wiadomości mailowej z 27 września 2024 roku spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H. przyznała okoliczność związaną z zalaniem pokoju numer (...) w hotelu (...) oraz zmianę pokoju hotelowego na pokój w hotelu (...). Nadto, zaproponowano kwotę 3.000,00 jako wyraz polubownego rozwiązania sporu.

(dowód: wydruk komputerowy w postaci wiadomości mailowej z 27.09.2024 r. – k. 60 – 61, przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149).

Pismem z 10 października 2024 roku L. H. i B. Z. (1) wskazali, iż nie akceptują formy rekompensaty w postaci zapłaty 3.000,00 złotych. Jednocześnie wskazali, że domagają się zwrotu kosztów wycieczki w całości, to jest łącznej kwoty w wysokości 8.920,00 złotych, a ponadto – zapłaty zadośćuczynienia po 4.460,00 złotych.

(dowód: kserokopia pisma z 10.10.2024 r. – k. 63 – 66, przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149).

W wiadomości mailowej z 22 października 2024 roku, spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H. zaproponowała rekompensatę w łącznej wysokości 4.700,00 złotych. Nadto wskazała, że na skutek doznanych trudności przyznano B. Z. (1) i L. H. pokój zastępczy o wyższym standardzie.

(dowód: wydruk komputerowy w postaci pisma z 22.10.2024 r. – k. 67, przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149).

Pismem z 13 listopada 2024 roku B. Z. (1) i L. H. reprezentowani przez pełnomocnika skierowali do spółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H. wezwanie do zapłaty, w którym domagali się zapłaty na rzecz L. H. 8.920,00 złotych tytułem odszkodowania oraz po 5.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

(dowód: kserokopia pisma z 13.11.2024 r. – k. 71 – 74, przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149).

Pismem z 22 listopada 2024 roku spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H. podtrzymała wolę wypłaty rekompensaty odszkodowania w łącznej wysokości 6.000,00 złotych. Spółka ponownie zwróciła uwagę na fakt, że B. Z. (1) i L. H. ostatecznie przeniesieni zostali do pokoju o podwyższonym standardzie, a zatem odszkodowanie winno odnosić się jedynie do części okresu, w którym znajdowali się w niekorzystnej sytuacji wynikłej z zalania pierwotnego pokoju.

(dowód: wydruk komputerowy w postaci pisma z 22.11.2024 r. – k. 75, przesłuchanie powódki – k. 148 – 148 v, przesłuchanie powoda – k. 148 v. – 149).

3.  Ocena dowodów.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie innych środków dowodowych (kserokopii, wydruków komputerowych) zgromadzonych w aktach sprawy, które to dowody Sąd uznał za wiarygodne, bowiem ich prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez strony, jak również nie budziła ona wątpliwości Sądu.

Zgodnie z art. 233 kpc Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Przepis ten, przy uwzględnieniu treści art. 328 § 2 kpc, nakłada na sąd orzekający obowiązek: po pierwsze - wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału, po drugie - uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, po trzecie - skonkretyzowania okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, po czwarte - wskazania jednoznacznego kryterium oraz argumentacji pozwalającej wyższej instancji i skarżącemu na weryfikację dokonanej oceny w przedmiocie uznania dowodu za wiarygodny bądź też jego zdyskwalifikowanie, po piąte - przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dowodów, na których sąd się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Sąd uznał za wiarygodne zebrane w sprawie dokumenty prywatne, przypisując im znaczenie jakie wynika z art. 245 kpc. Zgodnie z art. 245 kpc dokument prywatny nie korzysta z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nich zawartych, a jedynie z domniemania, iż osoba podpisana złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dowodom z dokumentów, z których przeprowadzono dowód, Sąd dał wiarę w całości, gdyż nie wywoływały one wątpliwości co do swojej autentyczności, strony nie kwestionowały twierdzeń w nich zawartych ani nie przeczyły, że osoby, które podpisały wskazane dokumenty złożyły oświadczenia danej treści, a i Sąd nie znalazł podstaw do uczynienia tego z urzędu.

Przedłożone przez powodów wydruki wiadomości elektronicznych Sąd ocenił jako dokumenty w rozumieniu art. 243 ¹ kpc, bowiem możliwym było ustalenie ich wystawców i treści. Natomiast zdjęcia i nagrania ocenione zostały jako inne dowody w sprawie, zgodnie z art. 309 kpc. Zgodnie z art. 309 kpc sposób przeprowadzenia dowodu innymi środkami dowodowymi niż wymienione w artykułach poprzedzających określi sąd zgodnie z ich charakterem, stosując odpowiednio przepisy o dowodach. Przepis art. 309 kpc umożliwia sądowi sięgnięcie w toku postępowania dowodowego po inne, nowe środki dowodowe, niewskazane w kodeksie. W kodeksie postępowania cywilnego nie zawarto zamkniętego katalogu środków dowodowych i dopuszczalne jest skorzystanie z każdego źródła informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jeśli tylko nie jest to sprzeczne z przepisami prawa.

Ponadto na złożonej przez powodów płycie CD z nagraniami i zdjęciami znajdowały się fotografie pokoju zarówno w hotelu (...), jak i w hotelu (...). Zdjęcia te przedstawiały nieprawidłowości, o których powodowie wspominali zarówno na rozprawie, jak i w pismach procesowych. Pozwana spółka na żadnym etapie procesu nie zakwestionowała tego, że przedłożone do akt sprawy fotografie czy nagrania przedstawiają pokoje, w których powodowie zostali zakwaterowani. Pozwana nie zaprzeczyła również temu, że na nagraniach, na których widać cieknącą po ścianie wodę i zerwany sufit ukazany został pokój hotelowy w hotelu (...). Powodowie wskazywali, że zdjęcia te wykonali w swoim pokoju i brak było podstaw do tego, aby odmówić im wiary w tym zakresie. Nadto, z przedłożonych przez powodów do akt sprawy fotografii i filmów jednoznacznie wynika, że pokoje, w którym zostali zakwaterowani – łagodnie rzecz ujmując – nie spełniały podstawowych standardów do przebywania w nich ludzi, a zwłaszcza osób w zaawansowanym wieku. Nie umknęło uwadze Sądu również to, czego zresztą pozwana nie kwestionowała, że w drugim pokoju (zastępczym) w hotelu (...) występowały liczne insekty chodzące po ścianie, co wprost zostało ujęte na nagraniach przedłożonych przez powodów. Sąd uznał w konsekwencji za wiarygodną dokumentację zdjęciową oraz filmową przedstawioną przez powodów ustalając, iż rzeczywiście odzwierciedla warunki, w których zostali zakwaterowani powodowie. Wskazać należy, że wszystkie zdjęcia i nagrania zaoferowane przez powodów były wzajemnie powiązane i tworzyły spójną całość, tzn. nie ulegało wątpliwości, że powodowie wykonali je w hotelu (...) oraz w pokoju, w którym byli zakwaterowani w czasie, kiedy przebywali na imprezie turystycznej.

Na podstawie przedłożonych przez powodów dowodów, przy jednoczesnym braku zaprzeczenia faktów przez nich wywiedzionych przez stronę pozwaną Sąd precyzyjnie ustalił cały przebieg imprezy turystycznej, w której powodowie wzięli udział. Według art. 230 kpc, gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Przepis ten pozwala sądowi przyjąć pewne fakty za ustalone bez prowadzenia postępowania dowodowego, gdy przeciwnik nie wypowiedział się co do faktów wskazanych przez stronę, a mógł to uczynić. Może to mieć miejsce dopiero wówczas, gdy na podstawie wyniku całej rozprawy, czyli wszystkich okoliczności sprawy, całego materiału procesowego, sąd poweźmie przekonanie, że strona nie zamierzała i nie zamierza zaprzeczyć istnieniu faktów przytoczonych przez stronę przeciwną, może zastosować art. 230 kpc. W razie zaś jakichkolwiek wątpliwości co do stanowiska strony względem twierdzeń faktycznych strony przeciwnej nie można stosować art. 230 kpc. Wynik całej rozprawy sprzeciwia się zastosowaniu normy z art. 230 kpc w szczególności wtedy, gdy przyjęciu określonych ustaleń faktycznych sprzeciwiają się inne ustalenia dokonane przez sąd w sprawie. Jej stosowanie nie jest automatyczne, a wyłączenie zastosowania tej normy może mieć miejsce wówczas, gdy z ogólnej postawy procesowej strony wynika, że określonego faktu nie przyznaje.

Treść pisma procesowego pozwanej datowanego na 14 lipca 2025 roku nie dostarczyła Sądowi żadnych argumentów, które pozwoliłyby zaprzeczyć faktom wywodzonym przez powodów. Nie umknęło przy tym uwadze Sądu, że pozwana w procesie nie wykazała się aktywnością. Nie wykonała zobowiązania nałożonego na nią na mocy zarządzenia przewodniczącego z 19 sierpnia 2025 roku (vide: k. 141), nie wzięła udziału w rozprawie, która odbyła się w dniu 27 października 2025 roku (vide: k. 147), ani też nie zajęła stanowiska końcowego, choć miała taką możliwość (vide: k. 154). Wszystkie te okoliczności pozwoliły Sądowi ustalić, że wersja przedstawiona przez powodów jest prawdziwa zwłaszcza, że przedłożyli oni do akt sprawy obszerny materiał dowodowy.

W toku postępowania Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z przesłuchania stron, ograniczając go z przyczyn natury faktycznej wyłącznie do strony powodowej.

Depozycje powodów Sąd ocenił jako wiarygodne albowiem były one spójne i logiczne, jak również pokrywały się z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Powodowie przedstawili w sposób szczegółowy przebieg imprezy turystycznej, w której wzięli udział. Ich zeznania były szczere i szczegółowe. Mając osobistą styczność z powodami, Sąd dostrzegł ogromne zaangażowanie emocjonalne powodów, traumę psychiczną związaną z udziałem w imprezie turystycznej, niepokój związany z działaniem pozwanej spółki, która w zasadzie zanegowała prawo powodów do dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia, pomimo tego, że na etapie reklamacji oferowała kwotę w wysokości 6.000,00 złotych. Na podstawie depozycji powodów Sąd ustalił, że L. H. w chwili wzięcia udziału w feralnej imprezie turystycznej miał 89 lat, a B. Z. (1) miała 82 lata. Powodowie zakupili wycieczkę żeby móc cieszyć się z życia, wyczekiwali jej kilka miesięcy, byli nastawieni na psychiczny i fizyczny odpoczynek. Powódka do dnia dzisiejszego odczuwa silny strach przed wejściem do pomieszczeń. Powodowie wprost wskazali, że czuli się upokorzeni, zdezorientowani, zaniepokojeni zaistniałą sytuacją i chcieli jak najszybciej wrócić do Polski. Na podstawie depozycji powodów Sąd ustalił również, że powodowie wielokrotnie kontaktowali się zarówno z organizatorem imprezy, jak również rezydentem na miejscu, który zajmować się miał m.in. pomocą uczestnikom imprezy. Powodowie zawiadamiali nadto rezydenta oraz pracowników hotelu na bieżąco o występujących problemach. Zeznania powodów pozwoliły Sądowi ustalić, iż strona pozwana nie podjęła dostatecznych środków celem zapewnienia powodom odpowiedniego zakwaterowania – tak zarówno pierwotnego, jak i zastępczego. Sąd na zeznaniach powodów oparł się ostatecznie w całości. Pozwana, choć miała taką możliwość nie stawiła się na rozprawie, nie wnioskowała również o zdalny udział w rozprawie, przez co pozbawiła siebie prawa do zadawania pytań powodom.

4.  Ocena prawna powództwa.

Fakty sporne i bezsporne.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał w zasadzie bezsporny pomiędzy stronami. Strony zgodnie przyznały, iż łączyła je umowa o udział w imprezie turystycznej. Pozwana spółka nie zaprzeczyła również temu, jak przebiegała impreza turystyczna, w której powodowie wzięli udział w okresie od 9 września do 23 września 2024 roku. Strona pozwana co prawda zakwestionowała swoją odpowiedzialność za nienależyte wykonanie umowy wskazując, że wyłączną odpowiedzialność ponosi osoba trzecia, to jest hotel (...), w którym powodowie zostali zakwaterowani. Niemniej, z przedłożonych w sprawie dokumentów w postaci odpowiedzi na reklamację oraz odpowiedzi na wezwania do zapłaty wprost wynika, iż pozwana spółka przyznała, że odpowiedzialność tę ponosi. Nie umknęło uwadze Sądu, że pozwana spółka każdorazowo oferowała coraz wyższą kwotę rekompensaty, czego z całą pewnością by nie robiła, gdyby kwestionowała w zupełności roszczenie powodów. Osią sporu pomiędzy stronami okazała się zatem kwestia odpowiedzialności pozwanej spółki za nienależyte wykonanie umowy o udział w imprezie turystycznej, wysokość odszkodowania oraz zadośćuczynienia za zmarnowany urlop. Pozwana podniosła również zarzut braku legitymacji procesowej po stronie powodowej, ograniczając się jedynie do gołosłownych twierdzeń bez ich uzasadnienia.

Podstawa prawna powództwa.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd uznał, że powodowie w całości wykazali zasadność swoich roszczeń. Wskazane przez powodów niedogodności, w ocenie Sądu, były przejawem nienależytego wykonania umowy o udział w imprezie turystycznej przez pozwaną spółkę.

Strony łączyła umowa o świadczenie usług w postaci organizacji imprezy turystycznej, do której zastosowanie znalazły przepisy ustawy z 24 listopada 2017 roku o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (dalej jako uit). Zgodnie z art. 48 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy organizator turystyki ponosi odpowiedzialność za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki, czy przez innych dostawców usług turystycznych. Art. 48 ust. 2 uit stanowi, że podróżny ma obowiązek zawiadomić organizatora turystyki niezwłocznie, w miarę możliwości w trakcie trwania imprezy turystycznej, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, o stwierdzeniu niezgodności. Z kolei w myśl art. 48 ust. 3 zd. 1 uit jeżeli którakolwiek z usług turystycznych nie jest wykonywana zgodnie z umową o udział w imprezie turystycznej, organizator turystyki usuwa niezgodność, chyba że jest to niemożliwe albo wiąże się z kosztami, które są niewspółmiernie wysokie w stosunku do zakresu niezgodności i wartości usług turystycznych, których one dotyczą.

W przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usług turystycznych (definiowanego przez ustawę jako niezgodność) podróżnemu przysługują roszczenia wskazane w art. 50 ust. 1 i 2 uit, to jest żądanie obniżenia ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność oraz odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał podróżny. Oznacza to, że klienci imprezy turystycznej mogą domagać się od organizatora wyrównania szkód majątkowych poniesionych wskutek nienależytego wykonania umowy o świadczenie usług turystycznych, ale ich uprawnieniem jest także żądanie zadośćuczynienia ich szkodom niemajątkowym, polegającym na dyskomforcie psychicznym jako konsekwencji niewłaściwego wykonania usługi przez biuro turystyczne (zadośćuczynienie za zmarnowany urlop).

Zgodnie z treścią art. 6 kc, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 kpc). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Zaprzeczenie dokonane przez stronę procesową powoduje, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stają się sporne i muszą być udowodnione. W razie ich nieudowodnienia Sąd oceni je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu, chyba że miał możność przekonać się o prawdziwości tych twierdzeń na innej podstawie.

Zarzut braku legitymacji procesowej.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu powodowie L. H. i B. Z. (1) byli legitymowani do żądania obniżenia ceny i zadośćuczynienia za zmarnowany urlop, bowiem z treści umowy wynika, że zarówno L. H. jak i B. Z. (1) byli uczestnikami tej imprezy, a L. H. przypisano wyłącznie rolę osoby zgłaszającej czyli zarządzającej rezerwacją.

Z przepisu art. 50 ust. 1 i ust. 2 uit wprost wynika, że uprawnienia te przysługują podróżnemu, natomiast podróżnym jest ten, kto chce zawrzeć umowę lub jest uprawniony do podróżowania na podstawie umowy zawartej w zakresie stosowania ustawy (art. 4 pkt 6 uit). Nie ulega wątpliwości, co zresztą nie było kwestionowane przez stronę pozwaną, że powodowie zapłacili cenę za swój udział w imprezie turystycznej. W kontekście żądania obniżenia ceny znaczenie ma nie to, kto brał udział w imprezie, kto jest wpisany w formularzu umowy jako zgłaszający i uczestnik lub to, kto ostatecznie zapłacił cenę.

Z przedłożonej do akt sprawy umowy wprost wynika, że powodowie posiadali status podróżnego, a więc w myśl ww. przepisów posiadają legitymację materialnoprawną do dochodzenia roszczenia objętego pozwem. Przeciwny pogląd jest trudny do obrony z uwagi na zapisy ustawy i jednoznaczną definicję podróżnego. Poza tym, przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby de facto do sytuacji, w której ustawodawca pozbawiłby prawa do uzyskania rekompensaty za utracony urlop wszystkich uczestników imprezy turystycznej poza osobą, która faktycznie uiściła cenę. Z przepisów ustawy w żadnym wypadku nie wynika ograniczenie w zakresie roszczenia o obniżenie ceny w odniesieniu do podróżnego, który nie zawarł umowy, ale jest uprawnionym do udziału w imprezie turystycznej.

Tylko na marginesie należy podkreślić, że zarzut braku legitymacji procesowej po stronie powodowej nie został przez pozwaną w żaden sposób uzasadniony, zaś z materiału dowodowego wynika, że w toku postępowania reklamacyjnego powódka kontaktowała się z biurem podróży, które na żadnym etapie procesu nie zakwestionowało jej legitymacji do dochodzenia odszkodowania, pomimo, że w umowie o udział w imprezie turystycznej jako „zgłaszający” został wskazany wyłącznie L. H..

Obniżenie ceny w trybie art. 50 ust. 1 ustawy z 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211 z późn. zm.).

Analiza materiału dowodowego doprowadziła Sąd do przekonania, ze łącząca strony umowa nie została wykonana przez stronę pozwaną prawidłowo. Ustawa nie precyzuje sposobu ustalania jaka powinna być obniżka ceny wycieczki za określoną niezgodność w realizacji umowy. Celem wyeliminowania rażących dysproporcji w orzeczeniach sądów przyznających odszkodowania, zadośćuczynienia i obniżenia cen wycieczek turystycznych w podobnych stanach faktycznych, w 2003 roku Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zaaprobował jako podstawę rozstrzygania sporów pomiędzy konsumentami a organizatorami imprez turystycznych korzystanie z tzw. Tabeli K., a więc dokumentu opracowanego na zlecenie Izby Cywilnej Sądu Krajowego w Niemczech, wskazującego szacunkowo jakiego procentowego przedziału obniżka winna przysługiwać klientom biur podróży za określone niezgodności w realizacji umów. W konsekwencji mimo, że Tabela K. nie jest obowiązującym źródłem prawa, jest powszechnie stosowana również przez sądy polskie przy rozstrzyganiu sporów o realizację umów o organizację imprez turystycznych jako dokument pomocniczy, zapewniający zasądzanie porównywalnych kwot w podobnych stanach faktycznych.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uznać należało, iż powodowie dowiedli tego, że hotel, w którym zostali zakwaterowani, nie odpowiadał standardom, jakie gwarantować miała pozwana spółka, a jednocześnie wykazali szereg nieprawidłowości, które wystąpiły w trakcie pobytu w tym hotelu. Po pierwsze, powodowie zostali zakwaterowani w hotelu (...) w brudnym pokoju z uszkodzeniami i grzybem. W pokoju hotelowym na podłodze od 09 września 2024 roku do 12 września 2024 roku zbierała się woda, ściany były zawilgocone, okna były brudne, pod wpływem wody zerwał się sufit, a wbrew umownemu standardowi – w pokoju nie było wyjścia na balkon. Ponadto, powodowie kilkukrotnie podkreślali, że w pokoju, w którym zostali zakwaterowani panował nieprzyjemny zapach stęchlizny, czego pozwana nie negowała (art. 230 kpc). Po drugie, powodowie zostali zakwaterowani w zastępczym hotelu, to jest w hotelu (...), w pokoju, gdzie nie było żadnych mebli w postaci szafek i półek, w konsekwencji czego byli zmuszeni suszyć swoje rzeczy, które uległy zalaniu w wyniku zdarzenia z 12 września 2024 roku na krzesłach. Pomimo próśb powodów o zmianę pokoju, pozwana nie sprostała swojemu obowiązkowi, pozostawiając powodów bez jakiejkolwiek pomocy. Po trzecie, powodowie zostali zakwaterowani w hotelu (...) w pokoju zastępczym, w którym występowała awaria urządzeń elektrycznych – w pokoju nie działał telewizor, jedna z lamp zawieszona na ścianie w pokoju wyłączała się i włączała, lampki nocne nie działały. Po czwarte, powodom został odebrany czas na odpoczynek w związku z koniecznością przeprowadzek – 13 września i 18 września 2024 roku powodowie pozostawali w transporcie w związku ze zmianą hotelu z M. U. na hotel (...) (13.09.2024 r.) oraz z hotelu (...) na hotel (...) (18.09.2024 r.). Po piąte, powodowie nie zostali zakwaterowani w pokoju o standardzie wynikającym z umowy. W pierwotnym pokoju hotelowym w M. U. nie było balkonu, co według oferty stanowiło element obligatoryjny pokoju standard, natomiast w pokoju, do którego zostali przekwaterowani w hotelu (...) nie było szaf ani półek. Po szóste, powodowie zostali ostatecznie zakwaterowani w pokoju hotelowym, gdzie występowało robactwo – powodowie zostali pogryzieni przez insekty, które skupiały się na ścianie pokoju, byli zmuszeni spać w ubraniach żeby uniknąć bezpośredniego kontaktu z owadami. Żadnemu z powyższych faktów pozwana spółka nie zaprzeczyła, nie odnosząc się w zasadzie do twierdzeń i argumentów wywiedzionych przez powodów w trakcie procesu. Pozwana spółka co prawda wskazywała, że powodowie zostali ostatecznie zakwaterowani w pokoju o podwyższonym standardzie, jednakże wobec stanowczego zaprzeczenia powodów, pozwana winna była wykazać, że faktycznie do takiego przekwaterowania doszło, czego jednak nie uczyniła (art. 6 kc). Zdumiewająca w ocenie Sadu jest postawa procesowa pozwanej, która w toku procesu w zasadzie ograniczyła się do wniesienia jednego pisma procesowego, którego treść w zdecydowanej większości dotyczyła komentarza do przepisu art. 50 uit. Pozwana spółka w zasadzanie nawet nie odniosła się do argumentów przedstawionych przez powodów, całkowicie pomijając cały przebieg imprezy turystycznej i skandaliczne potraktowanie powodów w trakcie jej trwania.

Bezspornie powodowie bez zbędnej zwłoki zgłaszali kilkukrotnie wyżej wymienione nieprawidłowości rezydentowi i obsłudze hotelu, co jednak pozostało bez odpowiedniej reakcji z ich strony. Zdaniem Sądu niedogodności związane z zakwaterowaniem powodów w hotelu (...) w pokoju z uszkodzeniami i grzybem (lit. a) uzasadniało obniżenie ceny o 50 %, zakwaterowanie powodów w hotelu (...) w pokoju, gdzie nie było żadnych mebli w postaci szafek i półek (lit. b) uzasadniało obniżenie ceny o kolejne 15 %, zakwaterowanie powodów w hotelu (...) w innym pokoju, gdzie występowała awaria urządzeń zasilających (lit. c) uzasadniało obniżenie ceny o 10 %, zakwaterowanie powodów w pokoju, gdzie panowała wilgoć, stęchlizna i brzydkie zapachy (lit. d) uzasadniało obniżenie ceny o 15 %, odebraniem powodom czasu na odpoczynek w związku z koniecznością przeprowadzek (lit. e) uzasadniało obniżenie ceny o 1.274,00 złotych (2 dni), zakwaterowanie powodów w hotelu o zaniżonym standardzie (lit. f) uzasadniało obniżenie ceny o kolejne 20 %, zakwaterowanie powodów w pokoju hotelowym, gdzie było robactwo (lit. g) uzasadniało obniżenie ceny o 20 %,

Z powyższego wynika, że należne każdemu z poszkodowanych odszkodowanie z tytułu obniżenia ceny za udział w imprezie turystycznej winno wynieść przeszło 100 % ceny za udział w imprezie turystycznej. Prawo konsumentów, którzy wzięli udział w imprezie turystycznej do obniżenia ceny i żądania zwrotu całości poniesionych kosztów znajduje potwierdzenie w orzecznictwie europejskim. I tak też Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 23 października 2025 roku w sprawie C-469/24 stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2015/2302 podróżny jest uprawniony do odpowiedniej obniżki ceny za każdy okres, w trakcie którego występowała niezgodność, chyba że organizator udowodni, że odpowiedzialność za niezgodność można przypisać podróżnemu. Obniżka ceny, o której mowa w tym przepisie, powinna być zatem odpowiednia dla całego okresu, w którym wystąpiła niezgodność. Ponadto Trybunał już orzekł, że oceny odpowiedniego charakteru obniżki, podobnie jak ustalenia, czy występowała niezgodność, należy dokonywać w sposób obiektywny, z uwzględnieniem zobowiązań danego organizatora turystyki wynikających z zawartej umowy o udział w imprezie turystycznej (vide: wyrok z dnia 12 stycznia 2023 r., FTI Touristik (Impreza turystyczna na Wyspach Kanaryjskich) , C-396/21, EU:C:2023:10, pkt 39). Z art. 14 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 13 dyrektywy 2015/2302 wynika bowiem, że ciążący na organizatorach turystyki obowiązek zastosowania takiej obniżki ceny ocenia się wyłącznie w odniesieniu do usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, które nie zostały wykonane lub zostały nienależycie wykonane, przy czym wynikających dla danego organizatora turystyki z takiej umowy zobowiązań nie można interpretować w sposób zawężający, a zatem obejmują one nie tylko te obowiązki, które zostały wyraźnie określone w tej umowie, lecz również zobowiązania wynikające z celu wspomnianej umowy (vide: podobnie wyrok z dnia 12 stycznia 2023 r., FTI Touristik (Impreza turystyczna na Wyspach Kanaryjskich) , C-396/21, EU:C:2023:10, pkt 37, 38). W związku z tym ocena odpowiedniego charakteru danej obniżki powinna opierać się na oszacowaniu wartości usług turystycznych objętych daną imprezą turystyczną, które nie zostały wykonane lub zostały nienależycie wykonane, z uwzględnieniem czasu trwania tego braku wykonania lub nienależytego wykonania oraz wartości tej imprezy turystycznej. Obniżka ceny danej imprezy turystycznej powinna odpowiadać wartości usług turystycznych, które są niezgodne z umową (wyrok z dnia 12 stycznia 2023 r., FTI Touristik (Impreza turystyczna na Wyspach Kanaryjskich) , C-396/21, EU:C:2023:10, pkt 39). Im bardziej rażące jest niewykonanie lub nienależyte wykonanie, tym obniżka ceny powinna być większa, aby można ją było uznać za odpowiednią. W związku z tym, jeżeli wszystkie świadczone podróżnemu usługi turystyczne są niezgodne, a dany organizator turystyki nie udowodni, że tę niezgodność można przypisać temu podróżnemu, podróżny ma prawo dochodzić zwrotu całości ceny danej imprezy turystycznej od tego organizatora na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2015/2302. Ponadto w świetle celu dyrektywy 2015/2302, jakim jest przyczynienie się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, określonego w art. 1 tej dyrektywy, podróżny powinien mieć również prawo do pełnego zwrotu całości ceny danej imprezy turystycznej na podstawie art. 14 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli pomimo wykonania niektórych usług niezgodność jest na tyle rażąca, że impreza turystyczna utraciła swój cel i w związku z tym nie leży już obiektywnie w interesie podróżnego. W przypadku bowiem gdy ta niezgodność jest na tyle duża, że sprawia, iż w świetle celu wspomnianej imprezy turystycznej wykonane usługi są pozbawione znaczenia i wartości, wspomniana niezgodność jest w rzeczywistości równoznaczna z brakiem realizacji tej imprezy turystycznej, za co na podstawie tego ostatniego przepisu przysługuje zwrot całości jej ceny.

W ocenie Sądu, zerwanie się sufitu w pokoju, gdzie zakwaterowani byli powodowie, niedogodności związane z przeniesieniem powodów do innego hotelu, niezgodność pokojów ze standardami wynikającymi z umowy, trauma powodów w związku ze zmarnowanym urlopem i ich zaawansowanym wiekiem, występujące robactwo w pokoju zastępczym oraz ogólna postawa pozwanej spółki względem powodów, którzy w chwili wzięcia udziału znajdowali się w tak zaawansowanym wieku skutkowały tym, że impreza turystyczna powodów utraciła swój cel, a zatem nie leżała już obiektywnie w ich interesie. Nie ulega zatem wątpliwości, że powodom, na podstawie przepisów krajowych mających na celu transpozycję art. 14 ust. 1 dyrektywy 2015/2302 do prawa polskiego, należy się od pozwanej, jako organizatora turystyki, zwrot całości ceny tej imprezy turystycznej. TSUE w przywołanym wyżej wyroku jednoznacznie wskazał, że art. 14 ust. 1 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że nawet jeśli podróżny skorzystał z części usług świadczonych przez organizatora turystyki, to odpowiednia obniżka ceny, która mu przysługuje w przypadku niezgodności tych usług, może odpowiadać zwrotowi całości ceny danej imprezy turystycznej, jeżeli niezgodność ta jest na tyle rażąca, że zważywszy na cel tej imprezy turystycznej, nie leży już ona obiektywnie w interesie tego podróżnego.

Nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko pozwanej spółki, zgodnie z którym ewentualnemu obniżeniu winien podlegać jedynie koszt świadczenia obejmujący koszty zakwaterowania. Przede wszystkim z wykładni art. 50 ust. 1 uit wynika, że obniżeniu ulega cena imprezy (obejmująca również marżę), a nie koszty poniesione przez organizatora. Przeciwne stanowisko skutkowałoby ograniczeniem odpowiedzialności pozwanej wyłącznie do poniesionych przez nią wydatków, co nie znajduje oparcia w ustawie. Przyjęcie argumentacji pozwanej prowadziłoby też do wniosku, że w przypadku gdyby nocleg nie został wcale zapewniony, powodowie mieliby prawo obniżenia ceny jedynie o koszt zakwaterowania. Idąc dalej tym tokiem myślenia jeżeli pozwana wcale nie zorganizowała by lotu, powodowie mogliby obniżyć cenę o kwotę kosztów organizacji transportu. Powyższe skrajne przykłady pokazują, że brak jest podstaw prawnych do ograniczania obowiązku odszkodowawczego wyłącznie do wydatków poniesionych przez organizatora w zakresie dotyczącym stwierdzonych nieprawidłowości. Potwierdza to też fakt, że w umowie cena imprezy turystycznej określona została w sposób zbiorczy, bez rozbicia na poszczególne usługi turystyczne.

Nie można zgodzić się także z ewentualnym twierdzeniem pozwanej jakoby występowanie powyższych niezgodności znajdowało usprawiedliwienie w budżetowym charakterze obiektu. Klasa hotelu może być wyznacznikiem jakości wyposażenia, lokalizacji czy oferowanych dodatkowych atrakcji, a nie wyznacznikiem tego, czy na miejscu jest odpowiednio czysto, nie występują insekty, a urządzenia sanitarne są sprawne i bezpieczne dla użytkowników. Odpowiednia dbałość o te ostatnie elementy stanowi podstawy należytego świadczenia wszystkich usług hotelarskich niezależnie od ich klasyfikacji, stąd budżetowa klasa hotelu w ofercie pozwanego pozostawała bez wpływu na żądanie powodów.

Zgodnie z art. 48 ust. 2 uit, którego treść powielona została również w OWU, na powodach ciążył obowiązek niezwłocznego zgłaszania wszelkich niedogodności. Powodowie bezspornie nieprawidłowości zgłosili bez zbędnej zwłoki zarówno obsłudze hoteli, jak i rezydentowi w trakcie trwania imprezy. Powodowie niezwłocznie po powrocie z Rodos, złożyli również reklamację. Pozwana spółka nie zaprzeczyła powyższym faktom, całkowicie zaniechując jakiejkolwiek argumentacji w tym kierunku (art. 230 kpc). W okolicznościach niniejszej sprawy powodowie wykazali, że w trakcie trwania imprezy informowali pozwaną o stwierdzonych nieprawidłowościach, co jednak spotkało się z nieadekwatną do sytuacji reakcją.

Strona pozwana w dalszej kolejności powołała się na brak swojej odpowiedzialności z uwagi na wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w katalogu zamkniętym w art. 50 ust. 3 uit. Pozwana twierdziła, iż zaistniała okoliczność w postaci zawalenia się sufitu w zajmowanym przez powodów pokoju, jak również następcze zalanie tego pokoju, stanowiło okoliczność nieuniknioną o charakterze nadzwyczajnym. W ocenie Sądu, nie sposób jest zgodzić się z przedstawioną przez pozwaną interpretacją tego przepisu. Utrzymywanie pokoju stosowanego pod wynajem w stanie zdatnym do jego korzystania, a tym bardziej w stanie niezagrażającym zdrowiu i życiu osób z niego korzystających, stanowiło obowiązek właściciela hotelu, który z kolei współpracował z pozwaną. Niewątpliwie zatem, skoro częścią usługi oferowanej przez pozwaną w ramach zawartej umowy było zapewnienie zakwaterowania, pozwana w pełni ponosiła odpowiedzialność za ww. okoliczność. Z tego też powodu, pozwana nie mogła powoływać się na brak odpowiedzialności w niniejszej sprawie z powodu przesłanek wymienionych w art. 50 ust. 3 ustawy o imprezach turystycznych. Niezależnie od powyższego nie umknęło uwadze Sądu, że pełnomocnik pozwanej zarządzeniem z 19 sierpnia 2025 roku (vide: k. 141) został zobowiązany do odniesienia się do argumentacji powodów odnośnie do wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych. Pozwana zobowiązania nie wykonała, stąd też również i w tym zakresie należało uznać, że przyznane zostały twierdzenia i argumenty podniesione przez powodów w piśmie procesowym z 08 sierpnia 2025 roku.

Podsumowując, Sąd w pkt 1. sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki B. Z. (1) 9.460,00 złotych (5.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 4.460,00 złotych tytułem odszkodowania związanego z obniżeniem ceny). W pkt 3. sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda L. H. 9.460,00 złotych (5.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 4.460,00 złotych tytułem odszkodowania związanego z obniżeniem ceny).

W ocenie Sądu powodowie w pełni wywiązali się z ciążącego na nich obowiązku dowodowego (art. 6 kc i art. 232 kpc), wykazując zaistnienie przesłanek pozwalających na uwzględnienie żądania w całości. Powodowie wykazali bowiem na czym polegało nienależyte wykonanie przez pozwaną zobowiązania umownego oraz, że spowodowało to obniżenie standardu oferowanej usługi, poniżej poziomu oczekiwań powodów. Z ustaleń stanu faktycznego wynikało bezsprzecznie, iż warunki zakwaterowania, jakie otrzymali nie odpowiadały tym, które zostały uzgodnione przez strony w umowie. Bez wątpienia standard pokoju nie spełniał umownego kryterium. Rozmiar i sposób odczuwania tych niedogodności rozpatrywać trzeba w kategoriach subiektywnych, zatem negowanie przez pozwaną opisanych w treści pozwu i reklamacji przykrych doznań nie może skutkować wnioskiem o niewykazaniu tych okoliczności. Tym samym nie wywiązanie się z warunków umowy przez pozwaną we wskazanym zakresie doprowadziło do obniżenia standardu obiektu, a zatem należało uznać jej odpowiedzialność w omawianym zakresie. Biorąc pod uwagę stwierdzone niedogodności i wady miejsca zakwaterowania Sąd uznał, iż obniżenie ceny imprezy winno nastąpić o 100 %, w szczególności posiłkując się tzw. tabelą frankfurcką jako powszechnie przyjętym w praktyce wzorem. Tak więc powodom przysługiwało odszkodowanie w wysokości po 4.460,00 złotych, stanowiące 100 % ceny zapłaconej za imprezę turystyczną.

Zadośćuczynienie za zmarnowany urlop – art. 50 ust. 2 ustawa z 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211 z późn. zm.).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodziły również uzasadnione okoliczności przemawiające za przyznaniem powodom zadośćuczynienia tytułem nienależytego wykonania umowy o udział w imprezie turystycznej. W ocenie Sądu wyżej wspomniane przepisy gwarantują powodom zarówno prawo do obniżenia ceny imprezy turystycznej jak i zadośćuczynienie (vide: Uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 19 listopada 2010 r. III CZP 79/10).

Za przyznaniem powodom zadośćuczynienia przemawiał przede wszystkim brak adekwatnej do sytuacji reakcji ze strony pozwanej spółki, zakwaterowanie powodów w pokoju, w którym pobyt w zasadzie zagrażał ich życiu i zdrowiu oraz narażenie powodów na przewlekły stres związany z pobytem w hotelu. Powodowie w zasadzie od dnia zakwaterowania, to jest 09 września 2024 roku do końca swojego pobytu borykali się z ciągłymi problemami związanymi z zakwaterowaniem, co znacząco wpłynęło na ich komfort psychiczny i wypoczynek. Przez pierwsze trzy dni pobytu, powodowie próbowali zwalczać problemy związane z pojawiającą się w ich pokoju wodą. Pomimo działań mających na celu zmianę pokoju, nikt z obsługi nie zaproponował takiego rozwiązania, a jedynymi czynnościami ze strony hotelu było sprzątanie wody, doraźna pomoc i usuwanie skutków, a nie przyczyn zalewania. Pomimo gromadzenia się w pokoju wody, byli oni zmuszeni do dalszego przebywania w tym pokoju, aż do momentu, w którym praktycznie na głowę powódki zarwał się sufit. Powyższe uniemożliwiło powodom przebywanie w hotelu, który został przez nich docelowo wybrany i w którym chcieli spędzić upragnione wakacje. Wprawdzie zaproponowano powodom pobyt w innym hotelu w ramach świadczenia zastępczego, jednak hotel ten nie spełniał standardów wynikających z umowy, co nie było przez pozwaną kwestionowane.

W tym miejscu należy zaakcentować, że możliwość odpoczynku psychicznego i fizycznego powodów, zwłaszcza z uwagi na ich zaawansowany wiek była jednym z wiodących świadczeń, którego powodowie oczekiwali od zarezerwowanego hotelu, mając nadzieję na udany wypoczynek zgodnie ze swoimi preferencjami już w dacie zawarcia umowy. Komfort pobytu, konieczność zmiany hotelu, potem również pokoju, stan pomieszczeń hotelowych, zastrzeżenia do czystości i higieny, braki w umeblowaniu, awarie techniczne niewątpliwie wpłynęły na nastój powodów i brak radości ze wspólnego wypoczynku. Fakt ten w ocenie Sądu zdestabilizował i przeszkodził w spokojnym wypoczynku i niewątpliwie spowodował ich zawiedzenie i frustrację.

Odnosząc się do ustalania kwoty zadośćuczynienia, to należy wskazać, że orzecznictwo Sądu Najwyższego podkreśla kompensacyjny charakter zadośćuczynienia, które z jednej strony ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, z drugiej zaś nie może być źródłem wzbogacenia (vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z 29 maja 2008 r., sygn. II CSK 78/08). Proces określenia kwoty zadośćuczynienia nie jest oparty na sztywnych schematach i w tym zakresie ustawodawca pozostawia swobodę uznaniu sędziowskiemu (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lipca 2005 r., sygn. akt II KK54/05, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt I ACa 161/06).

W ocenie Sądu orzeczenie na rzecz powodów zadośćuczynienia - kwot odpowiednio po 5.000,00 złotych jest adekwatne do doznanych przez powodów dolegliwości i nie jest wygórowane, a wręcz przeciwnie – jest zaniżone, choć Sąd był związany granicami pozwu (art. 319 kpc). Pełnomocnik pozwanej, choć wnosił o oddalenie powództwa w całości z uwagi na jego bezzasadność, to na żadnym etapie procesu nawet nie wypowiedział się co do tego, na czym ta bezzasadność co do wysokości miałaby polegać.

Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd wziął pod uwagę, że powodowie wskutek działań pozwanej spółki znaleźli się na urlopie w stresującej sytuacji, związanej także m.in. z koniecznością rozwiązania problemów w obcym języku, co wywołało u nich zachwianie poczucia bezpieczeństwa, zamiast radości z urlopu. Ponadto dyskomfort sprawiał powodom konieczność zmiany hotelu i oczekiwania na zakwaterowanie w innym pokoju, dopraszanie się pozwanej o rozwiązanie sytuacji, podczas gdy proces zakwaterowania w hotelu powinien trwać sprawnie i szybko, biorąc pod uwagę długość podróży i okoliczność, że w wycieczce uczestniczyły osoby w zaawansowanym wieku. Ponadto dyskomfort sprawiło powodom również to, że w dniach, w których dochodziło do przeprowadzek z jednego hotelu do drugiego tracili oni możliwość korzystania z infrastruktury hotelowej i posiłków zapewnionych w ramach opcji all inclusive. Powodowie byli zestresowani i zrezygnowani w związku z koniecznością wykonywania powtarzających się kontaktów z rezydentem i ciągłych telefonów.

Reasumując, powodowie wykazali, że na skutek nienależytego wykonania zobowiązania przez organizatora turystyki doszło do sytuacji powodującej "zmarnowanie ich urlopu" wyrażające się w utracie przez nich skorzystania w pełni z możliwości zaplanowanego odpoczynku, narażeniu na nerwowość, stres. Ponadto, nie po to powodowie zdecydowali się skorzystać z usług biura podróży, żeby potem musieć załatwiać transport, zmianę hotelu czy usuwanie niedogodności występujących w pokoju. W tym zakresie wyżej opisywana sytuacja, w której znaleźli się powodowie (niewłaściwe zakwaterowanie) spowodowała dla nich dodatkowe, nieoczekiwane, zaskakujące i negatywne przeżycia, które spowodowały, iż urlopu tego nie zapamiętają z dobrej strony. Świadczy o tym zarówno przedmiotowy pozew jak i emocjonalne zeznania, które składali w przedmiotowej sprawie. Te negatywne przeżycia, których doznali w związku z nieprawidłowym zakwaterowaniem zasługują na to by je zrekompensować. W związku z tym, powodowie, którzy liczyli na urlop, na odpoczynek a który związany jest z dobrem osobistym jako środkiem odnowy, czynnikiem wpływającym na zdrowie człowieka, winni otrzymać rekompensatę. W tym przypadku na krzywdę złożyły się wspomniane już zaskoczenie związane z zakwaterowaniem, rozczarowanie, odczucie gorszego traktowania niż innych gości, utrudnienia związane z zamieszkaniem z realizacją swoich praw wynikających z umowy.

Sąd miał również na uwadze fakt, że powodowie zmarnowali czas związany z telefonami i mailami do pozwanej i rezydenta, kosztem korzystania z miejscowych atrakcji. Zajmowali się też poszukiwaniem lotów powrotnych do Polski, ponieważ pozwana nie poczuwała się do obowiązku zapewnienia powodom pomocy. Na wysokość zadośćuczynienia miała również wpływ okoliczność, że okres niedogodności dotyczył znaczącej części czasu trwania imprezy. Sąd zwrócił również uwagę na to, iż powodowie mieli prawo czuć duży żal i zawód w stosunku do pozwanej, z uwagi na sposób w jaki zostali potraktowani. Wykupując imprezę turystyczną w tak dużym i renomowanym biurze podróży mieli oni uzasadnione prawo oczekiwać, iż w razie jakichś niespodziewanych komplikacji nie zostaną pozostawieni sami sobie i otrzymają właściwą pomoc i opiekę. Pomijając fakt oczywistej traumy psychicznej jaką wywołać musiała okoliczność zawalenia się sufitu w pokoju hotelowym, wskazać należy, iż powodowie następnie skierowani zostali do innego pokoju, w innym hotelu, gdzie otrzymali jedynie podstawowe zakwaterowanie. Rezydent imprezy, który miał zajmować się m.in. pomocą uczestnikom imprezy, nie podjął wszelkich starań celem pomocy powodom, albowiem dopiero po kilku dniach zostali oni ponownie przeniesieni do innego apartamentu – tym razem ponownie w pierwotnym hotelu. Zaznaczenia wymaga, iż powodowie wielokrotnie informowali obsługę hotelu, jak również przedstawiciela pozwanej o napotykanych problemach, jednakże nie otrzymali oni stosownej pomocy. Nie można zgodzić się z pozwaną, iż samo zakwaterowanie powodów w pokoju o wyższym standardzie (co nawet nie zostało wykazane), i to dopiero po ponad tygodniu od wykwaterowania z pierwotnego pokoju, stanowiło zastosowanie należytej staranności. Istotnie, w ocenie Sądu, zaoferowana powodom pomoc była nieadekwatna do zastałych ich okoliczności.

Sąd zważył, że wskazana przez powodów kwota 5.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia jest adekwatna do poniesionej przez każdego z nich krzywdy. Wyżej wskazane wady oraz niedogodności obiektu doprowadziły w konsekwencji nie tylko do pozbawienia powodów przyjemności z czerpania wypoczynku w warunkach wskazanych w ofercie pozwanej ale - co należy podkreślić - do powstania w czasie urlopu napięć, stresów i towarzyszącej im przez niemały okres pobytu w hotelu atmosfery nieudanych wakacji. Z tych też względów stronie powodowej przysługiwało także jako składnik odszkodowania zadośćuczynienie za ujemne przeżycia psychiczne związane z niewłaściwym wykonaniem umowę tzw. zadośćuczynienie za zmarnowany urlop. Zasądzona każdemu z powodów przez Sąd kwota zadośćuczynienia w wysokości 5.000,00 złotych nie jest wygórowana. Choć powodowie wzięli udział do końca w imprezie turystycznej, to jednak niedogodności były drastyczne, a walory turystyczne miejsca pobytu z całą pewnością nie zostały przez powodów wykorzystane. Tylko kwota zasądzona w wyżej wspomnianej wysokości, może w jakiś sposób zrekompensować powodom odniesioną prze nich szkodę niemajątkową w postaci tzw. zmarnowanego urlopu. Sąd wziął pod uwagę również to, że powodowie są emerytami, wydana kwota na wakacje na wyspie Rodos była dla nich istotna, wyjazd był przez nich długo wyczekiwany i miał być romantycznym wyjazdem. Tak dramatyczny przebieg wyjazdu wakacyjnego dla seniorów był szczególnie dotkliwy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 50 ust. 1 uit orzekł w zakresie zadośćuczynienia jak wyżej.

Odsetki ustawowe za opóźnienie.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc w zw. z art. 455 kc, mając na uwadze, iż powodowie 25 września 2024 roku za pośrednictwem wiadomości mailowej złożyli reklamację pozwanej spółce co do wykonanej przez nią umowy o udział w imprezie turystycznej. Powodowie w treści tej reklamacji domagali się zapłaty na swoją rzecz stosownego zadośćuczynienia oraz zwrotu wszelkich kosztów poniesionych w związku z zawarciem umowy. Strona pozwana odpowiedzi datowanej na 27 września 2024 roku odmówiła uwzględnienia reklamacji w pełnym zakresie, oferując jedynie niewielką rekompensatę w formie pieniężnej z tytułu odszkodowania w wysokości 3.000,00 złotych. Choć powodowie nie sprecyzowali w piśmie z 25 września 2024 roku w jakim terminie uiszczenie wyżej wspomnianej kwoty miałoby nastąpić, to jednak należało uznać, że zastosowanie znalazła zasada wyrażona w art. 455 kc. Skoro pozwana udzieliła odpowiedzi na reklamację w dniu 27 września, to też w dniu następującym popadła w opóźnienie z zapłatą dochodzonej przez powodów kwoty. Strona powodowa domagała się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od dochodzonego roszczenia dopiero od 28 października 2024 roku, w związku z czym Sąd odsetki zasądził od tej daty, zgodnie z żądaniem pozwu.

5.  Koszty procesu.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 3. i 4. wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art. 99 kpc, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając od pozwanej na rzecz każdego z powodów 2.317,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze współuczestnictwem formalnym po stronie powodów, a tym samym koszty procesu powinny być rozliczone oddzielnie dla każdego z nich. Wobec powyższego Sąd zasądził oddzielnie na rzecz każdego z powodów poniesione przez nich koszty, w tym również koszty zastępstwa procesowego, mając na uwadze rodzaj współuczestnictwa w sporze, który występował po stronie czynnej. Powodów łączyło współuczestnictwo formalne, każdy z nich dysponował własnym roszczeniem. W ocenie Sądu fakt połączenia roszczeń do jednego pozwu i reprezentowania przez tego samego pełnomocnika nie mógł spowodować możliwości łącznego zasądzenia jednego wynagrodzenia dla pełnomocnika. Nie wpływał bowiem na charakter współuczestnictwa łączącego powodów. Zasądzenie jednych kosztów zastępstwa procesowego oznaczałoby zatem w istocie pozbawienie jednego z powodów faktycznie poniesionych kosztów postępowania.

Na koszty procesu poniesione przez każdego z powodów złożyły się następujące wartości: opłata od pozwu w wysokości 500,00 złotych od każdego roszczenia z osobna, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 1.800,00 złotych, ustalone na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz 17,00 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Wobec powyższego, każdy z powodów poniósł koszty procesu w wysokości 2.317,00 złotych.

Od kwoty 2.317,00 złotych zasądzić należało odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty zgodnie z przepisem art. 98 § 1 ¹ kpc.

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski

Sygnatura akt I C 932/25 upr.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...).

Gdańsk, 03.04.2026 r.,

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski