Wyrok z 16 lutego 2026, sygn. IV U 1218/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Motyczyńska

Protokolant: Maciej Tomaszewski

po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z odwołania H. D.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w U. z dnia 22.08.2024 r. znak (...)-(...) i od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w U. z dnia 16.09.2024 r. znak (...)

o zasiłek chorobowy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń (...) Oddział w U. z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak (...)-(...) w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonej H. D. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 22 sierpnia 2024 r. do dnia 23 sierpnia 2024 r.;

II.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w U. z dnia 16 września 2024 r. znak (...) w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonej H. D. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia 2024 r. do dnia 20 września 2024 r.;

III.  koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 1218/24

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni H. D. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w U. z dnia 22 sierpnia 2024 r., znak (...)-(...), odmawiającej jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 22 sierpnia do dnia 23 sierpnia 2024 r. oraz od decyzji z dnia 16 września 2024 r., znak (...), odmawiającej jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia do dnia 20 września 2024 r., domagając się zmiany zaskarżonych decyzji poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za ww. sporne okresy.

Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczona podniosła, że od lipca 2024 r. uczęszcza na terapię psychologiczną i w dalszym ciągu kontynuuje podjęte leczenie. Wyjaśniła, że lekarz konsultant ZUS w trakcie badania nie zadał jej żadnego pytania dotyczącego jej stanu zdrowia, mimo że widział w jakim stanie się ona znajduje. Lekarz psychiatra prowadzący jej leczenie zadecydował o konieczności dalszego leczenia i braku możliwości powrotu do pracy ze względu na jej stan zdrowia. Zaznaczyła, że od maja 2024 r. nie miała przerwy w zwolnieniu lekarskim.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o połączenie sprawy z odwołania od decyzji z dnia 22 sierpnia 2024 r. oraz 16 września 2024 r. do wspólnego rozstrzygnięcia ze względu na tożsamość przedmiotu sporu oraz oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że lekarz leczący ubezpieczoną w zaświadczeniu lekarskim seria ZI numer (...) orzekł, że jest ona niezdolna do pracy w okresie od 26 lipca do 23 sierpnia 2024 r. W dniu 21 sierpnia 2024 r. lekarz orzecznik ZUS po analizie dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badań orzekł, że niezdolność do pracy wnioskodawczyni ustała z dniem 21 sierpnia 2024 r. W związku z tym nie miała ona prawa do zasiłku chorobowego za okres 22 – 23 sierpnia 2024 r. Ponadto, tytuł wnioskodawczyni do ubezpieczenia chorobowego ustał w dniu 30 czerwca 2024 r. Niezdolność do pracy powstała w dniu 24 sierpnia 2024 r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni H. D. urodziła się w (...)

Do dnia 30 czerwca 2024 r. pozostawała zatrudniona na podstawie umowy o pracę.

Dowód: - okoliczności bezsporne.

W dniu 31 maja 2024 r. z powodu trudnej sytuacji w pracy i powstałymi na tym tle problemami ubezpieczona podjęła leczenie psychiatryczne. Skarżyła się na uczucie niepokoju, zaburzenia snu, strach przed zaśnięciem i kolejnym dniem. Pojawiały się u niej także wybuchy płaczu oraz myśli rezygnacyjne. Zdiagnozowano u niej zaburzenia adaptacyjne (F43.2). Lekarz psychiatra wystawił ubezpieczonej zwolnienie lekarskie na okres od dnia 31 maja do 27 czerwca 2024 r. i wdrożono u niej farmakoterapię oraz zalecono psychoterapię.

W dniu 28 czerwca 2024 r. ubezpieczona odbyła kolejną wizytę u lekarza psychiatry. Podała, że czuje się spokojniejsza i wyciszona, zmniejszyła się płaczliwość, ale jej nastrój bywał zmienny, czasami wracały „złe myśli” wraz z uczuciem niepokoju. W dalszym ciągu odczuwała mniej energii i chęci, większość czasu spędzała w domu i nie miała ochoty wychodzić z niego. W związku z powyższym kontynuowano leczenie farmakologiczne, podniesiono dawkę jednego z leków i wystawiono zwolnienie lekarskie na okres od dnia 28 czerwca do dnia 25 lipca 2024 r. (F32.0).

Na wizycie w dniu 26 lipca 2024 r. lekarz psychiatra zadecydował o kontynuowaniu leczenia farmakologicznego i ponownym zwiększeniu dawki leku oraz dalszym zwolnieniu lekarskim, które wystawił na okres 26 lipca – 23 sierpnia 2024 r. (F32.0). Na wizytę ubezpieczona przybyła po pogrzebie cioci, z którą była związana i bardzo to przeżyła. Ujawniała niepokój, przygnębienie, powróciły zaburzenia snu. U ubezpieczonej utrzymywał się stan braku chęci i energii, skarżyła się także na zaburzenia koncentracji i poczucie beznadziejności.

Od dnia 22 sierpnia 2024 r. ubezpieczona uczestniczy w psychoterapii w nurcie poznawczo – behawioralnym. Sesje psychoterapii odbywają się regularnie, raz w tygodniu.

W trakcie wizyty w dniu 26 sierpnia 2024 r. ubezpieczona wskazywała na nieznaczną poprawę stanu psychicznego, nieco lepszy nastrój, więcej chęci. Podała, że przez ostatni miesiąc starała się wychodzić z domu, dwa razy spotkała się ze znajomymi, zajmowała się ogródkiem. Nie odczuwała jednakże w pełni radości, musiała zmuszać się do uśmiechu. Zaburzenia koncentracji zmniejszyły się. Kontynuowała psychoterapię indywidualną. W dalszym ciągu stosowano leczenie farmakologiczne. Lekarz psychiatra wystawił ubezpieczonej zwolnienie lekarskie na okres 24 sierpnia – 20 września 2024 r. (F32.0).

Dowód: - wydruki wizyt, k. 38 – 41,

- zaświadczenie z dn. 17.06.2025 r., k. 37.

Ubezpieczona wystąpiła do ZUS z wnioskiem o zasiłek chorobowy za okres od dnia 26 lipca do dnia 23 sierpnia 2024 r. oraz od dnia 24 sierpnia do dnia 20 września 2024 r. w związku z nieudolnością do pracy z powodu choroby przypadającej po ustaniu w dniu 30 czerwca 2024 r. tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Dowód: - wniosek o zasiłek chorobowy z dn. 31.07.2024 r. w aktach organu rentowego,

- wniosek o zasiłek chorobowy z dn. 13.09.2024 r. w aktach organu rentowego.

Ubezpieczona otrzymała wezwanie do stawienia się do organu rentowego na badanie lekarza konsultanta ZUS. Po przeprowadzonej analizie dokumentacji medycznej ubezpieczonej i zbadaniu jej lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że niezdolność do pracy ubezpieczonej ustała z dniem 21 sierpnia 2024 r.

Dowód: - okoliczności bezsporne.

Decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r., znak (...), organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 22 sierpnia do dnia 23 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu wskazano, że lekarz leczący ubezpieczoną w zaświadczeniu lekarskim orzekł, że jest ona niezdolna do pracy w okresie od dnia 26 lipca do dnia 23 sierpnia 2024 r. W dniu 21 sierpnia 2024 r. lekarz orzecznik ZUS po analizie dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania orzekł, że niezdolność do pracy wnioskodawczyni ustała z dniem 21 sierpnia 2024 r. W związku z powyższym wnioskodawczyni nie miała prawa do zasiłku chorobowego za ww. okres.

Dowód: - decyzja ZUS z dn. 22.08.2024 r. w aktach organu rentowego.

Decyzją z dnia 16 września 2024 r., znak (...), organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia do dnia 20 września 2024 r. W uzasadnieniu wskazano, że tytuł ubezpieczenia chorobowego wnioskodawczyni ustał w dniu 30 czerwca 2024 r. Niezdolność do pracy powstała w dniu 24 sierpnia 2024 r, a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. W związku z powyższym wnioskodawczyni nie miała prawa do zasiłku chorobowego za ww. okres.

Dowód: - decyzja ZUS z dn. 16.09.2024 r. w aktach organu rentowego.

Wnioskodawczyni w okresie od dnia 22 sierpnia 2024 r. do dnia 20 września 2024 r. była nadal niezdolna do pracy.

Dowód: - opinia biegłego psychiatry z dn. 30.11.2025 r., k. 42 - 46.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje.

Odwołanie jako zasadne podlegało uwzględnieniu.

W niniejszej sprawie wnioskodawczyni H. D. domagała się zmiany decyzji ZUS z dnia 22 sierpnia 2024 r. oraz z dnia 16 września 2024 r., poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego odpowiednio za okres od dnia 22 sierpnia do dnia 23 sierpnia 2024 r. oraz za okres od dnia 24 sierpnia do dnia 20 września 2024 r. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania w całości.

W pierwszej kolejności Sąd pochylił się nad odwołaniem od decyzji z dnia 22 sierpnia 2024 r., gdyż ustalenia w tym przedmiocie miały bezpośredni wpływ na ocenę decyzji ZUS z dnia 16 września 2024 r.

Dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 poz. 501, 1083; dalej jako ustawa zasiłkowa), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497, 863, 1243 i 1615; dalej jako ustawa systemowa), zwanym dalej „ubezpieczonymi”.

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy zasiłkowej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, są uprawnieni do kontrolowania ubezpieczonych co do prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy zgodnie z ich celem oraz są upoważnieni do formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich.

Ponadto, stosownie do art. 80 ustawy systemowej, w celu ustalenia prawa do świadczeń oraz ich wysokości ubezpieczeni zobowiązani są do: 1) przedstawiania stanów faktycznych mających wpływ na prawo lub wysokość świadczeń; 2) informowania o wszelkich zmianach mających wpływ na świadczenie; 3) przedkładania na żądanie środków dowodowych; 4) osobistego stawiennictwa, jeżeli okoliczności sprawy tego wymagają; 5) poddania się badaniom lekarskim, a także leczeniu lub rehabilitacji, jeżeli oczekuje się, że leczenie lub rehabilitacja przywróci zdolność do pracy lub spowoduje, że zdolność do pracy zostanie zachowana.

Dyspozycja art. 59 ustawy zasiłkowej daje możliwość i określa zasady kontrolowania prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej, prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich podlega kontroli, wykonywanej przez lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Ponadto, stosownie do art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy zasiłkowej, w celu kontroli lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może skierować ubezpieczonego na badanie specjalistyczne przez lekarza konsultanta Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Taka sytuacja miała w niniejszej sprawie miejsce. Po analizie dokumentacji medycznej ubezpieczonej i jej zbadaniu lekarz konsultant stwierdził, że niezdolność do pracy wnioskodawczyni ustała z dniem 21 sierpnia 2024 r. Zaznaczyć należy, że od dnia 31 maja 2024 r. wnioskodawczyni przebywała na zwolnieniach lekarskich, które trwały nieprzerwanie do 20 września 2024 r.

Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy w tym zakresie wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował.

Celem ustalenia, czy ubezpieczona w okresie od dnia 22 sierpnia 2024 r. do dnia 20 września 2024 r. była nadal niezdolna do pracy oraz czy zachodzi konieczność zbadania ubezpieczonej przez biegłych sądowych innych specjalności niewymienionych w postanowieniu Sądu, a jeśli tak to jakich, Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty psychiatry.

W ocenie biegłego psychiatry, wnioskodawczyni w okresie od dnia 22 sierpnia 2024 r. do dnia 20 września 2024 r. była nadal niezdolna do pracy.

W uzasadnieniu opinii biegły wyjaśnił, że wnioskodawczyni rozpoczęła leczenie w dniu 31 maja 2024 r. z objawami depresyjno – lękowymi z podłożu zaburzeń adaptacyjnych. Zauważył, że pomimo włączenia leczenia farmakologicznego odnotowano pogłębienie się zaburzeń, rozpoznano epizod depresji i zintensyfikowano leczenie farmakologiczne. Tymczasem, w dniu 21 sierpnia 2024 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził odzyskanie przez ubezpieczoną zdolności do pracy, jednakże – na co zwrócił uwagę biegły - dokumentacja nie ujawnia dlaczego tak stwierdzono, gdyż lekarz prowadzący w dniu 26 sierpnia 2024 r. odnotował brak wystarczającej poprawy, dalszą niezdolność do pracy i zmienił leczenie farmakologiczne. Powyższe zdaniem biegłego uwiarygadniało, że po zmianie leczenia farmakologicznego wnioskodawczyni nadal była niezdolna do pracy do dnia 20 września 2024 r.

Do powyższej opinii zastrzeżenia wniósł organ rentowy, wnioskując jedynie o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego.

Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłego psychiatry powołanego w niniejszej sprawie. Przedmiotowa opinia jest w ocenie Sądu spójna, logiczna i wyczerpująca. Biegły szczegółowo opisał materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstała ona w oparciu o badanie i wywiad z wnioskodawczynią, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy.

Ze sporządzonej opinii biegłego psychiatry wynikało jednoznacznie, że od dnia 22 sierpnia 2024 r. do dnia 20 września 2024 r. wnioskodawczyni była nadal niezdolna do pracy.

Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Z tego też względu, Sąd na podstawie art. 235 (2) §1 pkt 5 k.p.c. pominął wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego psychiatry.

W związku z powyższym – w świetle sporządzonej przez biegłego sądowego opinii - Sąd nie widział potrzeby uzupełniania opinii biegłego lub dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego tej samych specjalności.

Reasumując, Sąd uznał opinię biegłego sporządzoną i uwzględnioną w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodną, podzielając dokonane w niej ustalenia i uznając że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłego stanowiska ani uzupełniania jego opinii.

W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt XIII Ga 764/15: „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje, zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (post. SN z 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09, Legalis). Ustalenia, wymagające wiadomości specjalnych, aby mogły stać się składnikiem materiału dowodowego poddawanego ocenie, muszą przybrać formę określoną w art. 278 i n. k.p.c., to znaczy postać opinii biegłego (biegłych) lub odpowiedniego instytutu. (…) Z przyjmowanej powszechnie zasady, iż sąd jest najwyższym biegłym, nie można wyprowadzać wniosku, że może biegłego zastępować, a to oznacza, że jeżeli do poczynienia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości specjalne, sąd nie może dokonywać ich sam, nawet gdyby miał w tej dziedzinie odpowiednie kwalifikacje merytoryczne; posiadanie takich kompetencji ułatwia jedynie ocenę opinii biegłego (wyr. SN z 26 października 2006 r., I CSK 166/06, Legalis). (…) Opinia biegłego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (wyr. SN z 12 lutego 2015 r., IV CSK 275/14, Legalis). Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Jeżeli opinia biegłych wymogów tych nie spełnia, wniosek strony o powołanie innych biegłych uznać należy za zasadny. (…) Wykazywanie okoliczności, uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To strona powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyr. SN z 16 września 2009 r., I UK 102/09, Legalis). Należy uznać, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (…) (wyr. SN z 1 września 2009 r., I PK 83/09, Legalis)”. W konsekwencji stwierdzić należy, iż to wyłącznie od Sądu zależy, którą z wydanych opinii uzna za wiarygodną i podzieli jej stanowisko, po wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego i cech opinii, o których wyżej mowa.

W związku z powyższym uznać należało, że organ rentowy błędnie uznał – za lekarzem orzecznikiem ZUS – że niezdolność do pracy wnioskodawczyni ustała z dniem 21 sierpnia 2024 r. Brak było podstaw do uznania stanowiska ZUS za słuszne i uzasadnione w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym jednoznacznej opinii biegłego psychiatry.

W konsekwencji uznać należało, że wnioskodawczyni posiadała prawo do zasiłku chorobowego za okres 22 – 23 sierpnia 2024 r.

Odnosząc się do drugiej z decyzji ZUS zaskarżonej przez ubezpieczoną, którą organ rentowy odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia do dnia 20 września 2024 r. wskazać należy, że w myśl art. 7 pkt i ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Organ rentowy uznał, że skoro tytuł wnioskodawczyni do ubezpieczenia chorobowego ustał w dniu 30 czerwca 2024 r., to jej niezdolność do pracy powstała w dniu 24 sierpnia 2024 r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

W świetle uznania prawa ubezpieczonej do zasiłku chorobowego za okres 22 – 23 sierpnia 2024 r. stwierdzić należało, że jej niezdolność do pracy pozostawała w ciągłości i argumentacja organu rentowego nie znajduje już w tej sytuacji zastosowania. Niezdolność do pracy ubezpieczonej nie powstała po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego, tylko trwała nieprzerwanie od dnia 31 maja 2024 r., a więc zaczęła się jeszcze przed ustaniem tytułu ubezpieczenia i trwała do dnia 30 września 2024 r.

Z uwagi na powyższe brak było podstaw do odmowy przyznania ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia do dnia 20 września 2024 r.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu, oraz sporządzoną opinię biegłego psychiatry.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku, na mocy przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję ZUS z dnia 22 sierpnia 2024 r., znak (...)-(...) w ten sposób, że przyznał wnioskodawczyni prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 22 sierpnia do dnia 23 sierpnia 2024 r.

W punkcie II sentencji wyroku Sąd na mocy przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję ZUS z dnia 16 września 2024 r., znak (...), w ten sposób, że przyznał wnioskodawczyni prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 sierpnia do dnia 20 września 2024 r.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 755, 807, 956, 2186), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie III sentencji wyroku Sąd nieuiszczone koszty sądowe zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.