Wyrok z 17 lutego 2026, sygn. III C 334/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	V. N.

po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. w C. na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I.

przeciwko U. N.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt III C 334/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 7 lipca 2023 r. powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o zasądzenie od pozwanego U. N. kwoty 6.322,08 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 ¹ k.c. tj. dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, liczonych od kwoty 6.322,08 zł od dnia 7 lipca 2023 r. do dnia zapłaty z tytułu udzielonej pozwanej pożyczki na podstawie umowy pożyczki z dnia 20 grudnia 2019 r., na którą składają się następujące kwoty:

- 4.025 złotych z tytułu niespłaconego kapitału pożyczki;

- 2.297,08 złotych z tytułu sumy skapitalizowanych odsetek za opóźnienie;

Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu kwoty 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.

W uzasadnieniu pozwu powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. wskazał, że dnia 20 grudnia 2019 r. U. N. będąc konsumentem w myśl ustawy o kredycie konsumenckim zawarł z pożyczkodawcą (...) spółką z o.o. umowę pożyczki na okres 30 dni, na mocy której udostępniona została pozwanemu kwota 4.025 złotych. Umowa pożyczki została zawarta za pomocą środków porozumienia się na odległość, poprzez zarejestrowanie konta pożyczkobiorcy – na stronie internetowej pośrednika kredytowego ((...) spółka z o.o. z siedzibą w I.), wykonującego na rzecz pożyczkodawcy niektóre czynności faktyczne. Powód wskazał również, że pozwany U. N. nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku zwrotu pożyczki w kwocie i wysokości wskazanej bezpośrednio w zapisach umowy pożyczki tj. § 1. Tym samym, po stronie pożyczkobiorcy powstał obowiązek zapłaty dodatkowych kwot, które podlegają doliczeniu do wskazanego zadłużenia.

Dnia 8 stycznia 2024 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Szczecin-Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym pod sygnaturą III Nc 1905/23, uwzględniający w całości żądanie pozwu.

Wobec braku możliwości ustalenia adresu pozwanego, zarządzeniem z dnia 11 września 2025 r. ustanowiono kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego U. N..

Kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wywiódł pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. sprzeciw od nakazu zapłaty, którym zaskarżył w całości nakaz zapłaty oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu sprzeciwu kurator wskazał, że zaprzecza następującym faktom:

-zawarcia przez pozwanego umowy pożyczki, z której powódka wywodzi roszczenie;

-wykonania tej umowy tj. temu, aby pożyczkodawca przeniósł na własność pozwanego jakąkolwiek kwotę;

-powstania zadłużenia we wskazanej w pozwie kwocie;

- skutecznego przelewu wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki.

Kurator podniósł zarzut niewykazania zasadności żądania pozwu tak co do zasady jak i co do wysokości wskazując przy tym, że przedłożone przez powoda dokumenty nie dowodzą faktu skutecznego złożenia oświadczenia woli o zawarciu umowy pożyczki o treści wynikającej ze złożonego wydruku. Podniesiono przy tym, że nie wykazano, by pozwanemu wypłacono pożyczoną kwotę jak i że U. N. jest posiadaczem wskazanego na wydruku z systemu transakcyjnego F..(...).Online wskazującego na zaksięgowanie operacji dnia 20 grudnia 2019 r. Kurator sformułował również zarzut niewykazania przez powoda skutecznego nabycia dochodzonej pozwem wierzytelności, albowiem wskazał, że wierzytelność tą miał nabyć na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 stycznia 2023 r. Treść załącznika do tej umowy nie daje żadnych podstaw do ustalenia, aby przedmiotowa wierzytelność była jej przedmiotem jak wynika z załącznika numer 3 do tej umowy, przenoszone wierzytelności oznaczone są numerem umowy, datą zawarcia umowy oraz wysokością zobowiązania. Tego rodzaju oznaczenie wierzytelności, z uwagi na możliwe pomyłki w numerach umów, zdaniem kuratora nie może stanowić podstawy do nie budzącego wątpliwości ustalania, że istotnie sporna wierzytelność wobec pozwanego U. N. była przedmiotem umowy przelewu wierzytelności.

Na skutek prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty z dnia 8 stycznia 2024 r. stracił moc i sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie w postępowaniu uproszczonym.

W odpowiedzi na sprzeciw z 5 lutego 2026 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. zaprzeczył wszelkim twierdzeniom strony przeciwnej bezpośrednio nieprzyznanym oraz w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w pozwie oraz dalszych pismach procesowych. W odpowiedzi na zarzuty podniesione przez stronę pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o:

-uznanie zarzutu braku legitymacji czynnej powoda za bezskuteczny,

-uznanie zarzutu nieudowodnienia roszczenia co do zasady i wysokości za bezzasadny,

-uznanie zarzutu braku wypłaty środków pozwanej za bezzasadny.

Powód podkreślił, że przedstawione przez niego dokumenty w pełni wykazują legitymację czynną strony powodowej do dochodzenia roszczeń z tytułu przelanej wierzytelności, a fakt zapłaty ceny w obecnym stanie faktycznym sprawy jest faktem bezspornym w związku z szeregiem dokumentów przedłożonych przez powoda do akt postępowania. Jednocześnie powód podniósł, że przedstawienie umowy pożyczki zawartej ze stroną pozwaną stanowi dowód na fakt istnienia roszczenia co do zasady oraz wysokości roszczenia wobec strony pozwanej z tytułu niespłaconej wierzytelności, objętej umową cesji. Zdaniem powoda, powyższe pozwala na twierdzenie, że to na pozwanym spoczywa obowiązek udowodnienia faktu, że dokonał spłaty przedmiotowej wierzytelności, do której to spłaty wraz z należnymi odsetkami był na mocy wskazanej umowy zobowiązany.

W dalszym toku procesu stanowiska stron postępowania nie uległy modyfikacjom.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

N. 20 grudnia 2019 roku sporządzono dokument potwierdzający zawarcie ramowej umowy pożyczki numer (...) pomiędzy pożyczkodawcą (...) sp. z o.o. z siedzibą w I., dla której usługi pośrednictwa kredytowego świadczył (...) sp. z o.o. z siedzibą w I., a pożyczkobiorcą U. N. na następujących warunkach:

Przedmiotem powyższej umowy jest określenie zasad, na jakich pożyczkodawca oraz pożyczkobiorca zawierać będą umowy pożyczki. Umowy będą zawierane na wniosek pożyczkobiorcy złożony stosownie do treści niniejszej umowy, po dokonaniu przez pożyczkodawcę oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy, a także po spełnieniu przez pożyczkobiorcę warunków określonych w niniejszej ramowej umowie pożyczki m. in. w postaci:

a)  rejestracji na platformie pożyczkowej i utworzenie konta użytkownika,

b)  dokonania przelewu weryfikacyjnego lub dokonanie weryfikacji za pomocą usługi (...),

c)  złożenia w prawidłowy sposób wniosku o zawarcie umowy pożyczki, który został zaakceptowany przez pożyczkodawcę,

d)  pozytywnej weryfikacji i uzyskania pozytywnej oceny zdolności kredytowej,

e)  zawarcie z pożyczkodawca umowy pożyczki na zasadach określonych w niniejszej ramowej umowie pożyczki,

f)  brak zaległości finansowych względem pożyczkodawcy,

g)  spełnienie pozostałych warunków przewidzianych w umowie.

Dowód:

- wydruk ramowej umowy pożyczki – k. 15-21.

Sporządzono formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego udzielonego przez Kredytodawcę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w I. za pośrednictwem (...) Sp z o.o. z siedzibą w I., w którym całkowita kwota kredytu została oznaczona na 4.025,00 zł, a termin zwrotu na 30 dni jako jednorazowa rata. Prowizję określono na kwotę 1.006,25 zł.

Dowód:

- formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego – k. 25.

N. 8 lutego 2023 roku wygenerowano raport z systemu transakcyjnego F..Serwis.A. dotyczący potwierdzenie wykonania operacji przez (...) w I. na rzecz (...) Sp. z o.o., o następującej treści:

Data księgowania: 21/03/2019

Data waluty: 21/03/2019

Z rachunku: (...)

Bank nadawcy: (...) S.A.

Kwota zaksięgowana: 0.01 zł

Nadawca: U. N.

Na rachunek: (...)

Bank odbiorcy: (...) S.A.

Kwota transakcji: 0.01 zł

Odbiorca: (...) Sp. z o.o.

Rodzaj operacji: Przelewi z innego banku

Systemowy tytuł operacji (...)_A.: Opłata identyfikacyjna

Tytuł operacji: Potwierdzam warunku umowy (...)

Oznaczenie: (...)

Dowód:

- raport – k. 22.

Tego samego dnia wygenerowano kolejne potwierdzenie wykonania operacji z systemu F..Serwis.A. przez (...) w I. na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w I. o następującej treści:

Data księgowania: 20/12/2019

Data waluty: 20/12/2019

Z rachunku: (...)

Bank nadawczy: (...) Bank (...) S.A.

Kwota zaksięgowana: (...),25 zł

Nadawca: U. N.

Na rachunek: (...)

Bank odbiorcy: Bank (...) S.A.

Odbiorca: (...) Sp. z o.o.

Rodzaj operacji: Przelew z innego banku

(...) tytuł operacji (...)_(...): Przelew z innego banku

Tytuł operacji: ___________

Oznaczenie: (...)

Dowód:

- raport – k. 23.

4 lipca 2020 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w I. wezwał U. N. do zapłaty kwoty 4.234,54 zł w terminie do 5 dni od dnia doręczenia pisma.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty – k. 24.

Dnia 26 stycznia 2023 roku (...) spółka z o.o. z siedzibą w I. występując w charakterze cedenta zawarła z (...) spółką z o.o. z siedzibą w I. będącym Cesjonariuszem, umowę przelewu wierzytelności. W § 14 umowy wskazano, że w załączniku numer 2 do umowy zawarto wykaz wierzytelności w wersji elektronicznej, z kolei w załączniku numer 3 zawarto wykaz wierzytelności w formie papierowej.

W załączniku numer 3 wierzytelności zostały wskazane poprzez wskazanie konkretnych numerów pożyczek, daty zawarcia, daty wymagalności, kapitału pierwotnego oraz prowizji pierwotnej.

Dowód:

- umowa przelewu wierzytelności – k. 11-13,

- załącznik numer 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 stycznia 2023 roku – k. 14,

- potwierdzenie wykonania operacji bankowej zatytułowane „zapłata za umowę wierzytelności z dnia 26.01.2023” – k. 132.

Pismem z dnia 23 lutego 2023 roku (...) spółka z o.o. w imieniu (...) spółki z o.o. zawiadomiło U. N. o zawarciu umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 stycznia 2023 roku. W piśmie zawarto informację, że na dzień 23 lutego 2023 roku zadłużenie wynosi 5.962,76 zł.

Dowód:

- zawiadomienie o przelewie wierzytelności z dnia 23 lutego 2023 roku – k. 28.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się nieuzasadnione i jako takie zostało oddalone w całości.

W przedmiotowej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. domagał się zasądzenia od pozwanego U. N. na jego rzecz kwoty 6.322,08 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od dnia 7 lipca 2023 roku do dnia zapłaty.

Powód wywodził swoje roszczenie z umowy pożyczki numer (...), którą pozwany U. N. rzekomo miał zawrzeć dnia 20 grudnia 2019 r. z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. za pośrednictwem pośrednika kredytowego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, na podstawie której miano pożyczyć pozwanej kwotę 4.025 zł. Powód domagał się zwrotu pożyczonej kwoty wraz z naliczonymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego.

Zgodnie z treścią przepisu art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 1497) stanowi, że przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z przepisem ust. 2 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 13 ustawy o kredycie konsumenckim umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to umowa o kredyt konsumencki zawierana z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, o której mowa w ustawie z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2012 r. poz. 1225).

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów i wydruków złożonych przez stronę powodową, co do wiarygodności i prawdziwości których nie powziął zastrzeżeń. Jednakże dowody te okazały się niewystarczające do uwzględnienia wniesionego powództwa.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06). Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c.). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona.

Z uwagi na fakt, że ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego kurator zaprzeczył faktowi skutecznego zawarcia będącej przedmiotem sporu umowy pożyczki, a także faktowi jej wykonania i powstania dochodzonego pozwem roszczenia z tytułu spłaty pożyczki, a także i temu, aby powód skutecznie nabył przedmiotową wierzytelność, na stronie powodowej – zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. – spoczywał obowiązek wykazania, że pomiędzy stronami doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki, że na jej podstawie na własność pozwanej została przeniesiona wskazana w umowie kwota pożyczki, tj. 4.025 zł, a także, że pozwany nie wywiązał się z obowiązku zwrotu pożyczki i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie. Przedmiotem dowodzenia winien być również sporny pomiędzy stronami fakt nabycia przedmiotowej wierzytelności przez stronę powodową.

Legitymacja procesowa to uprawnienie określonego podmiotu do występowania z roszczeniem przeciwko innemu podmiotowi, które znajduje oparcie bądź w określonym stosunku materialnoprawnym łączącym owe strony, bądź w ustawie. Tylko przepis prawa materialnego, stanowiącego podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Strona jest zatem pojęciem materialnoprawnym, a nie procesowym, a przeto o tym czy dany podmiot jest stroną postępowania cywilnego, tj., czy ma uprawnienie do wystąpienia z roszczeniem, przesądzają przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym, nie zaś przepisy procesowe (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 323/09).

W procesie w charakterze stron mogą zatem występować tylko te podmioty, które są jednocześnie podmiotami stosunku prawnego będącego przedmiotem tego procesu. W każdym procesie sąd powinien przede wszystkim rozstrzygnąć, czy strony procesowe są jednocześnie stronami spornego stosunku prawnego. Ustalenie braku tej zgodności jest stwierdzeniem braku legitymacji procesowej po stronie powoda lub pozwanego, prowadzącym do oddalenia powództwa. Udzielenie pożyczki następuje na podstawie umowy pożyczkodawcy z pożyczkobiorcą i tylko te osoby będące stronami stosunku umownego albo ich następcy prawni, mają wobec siebie wynikające z tego stosunku uprawnienia i obowiązki, a co za tym idzie tylko one posiadają interes prawny do dochodzenia przed sądem określonych w umowie pożyczki praw.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

W ocenie Sądu materiał dowodowy przedstawiony przez powódkę nie stwarzał podstaw do ustalenia, że strona powodowa skutecznie nabyła dochodzoną pozwem wierzytelność na podstawie wskazanej w pozwie i załączonej do niego umowy przelewu wierzytelności zawartej dnia 26 stycznia 2023 roku pomiędzy (...) spółką z o.o. z siedzibą w I. a (...) spółką z o.o. z siedzibą w I..

W uzasadnieniu żądania pozwu powód podniósł, że dochodzoną pozwem wierzytelność nabył w dniu 26 stycznia 2023 roku, na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej z pożyczkodawcą tj. (...) spółką z o.o., będącym wierzycielem pierwotnym. Z treści § 1 tej umowy wynika, że jej przedmiotem jest ustalenie zasad, w oparciu o które nastąpi przelew wierzytelności wyszczególnionych w wykazie wierzytelności, który w formie papierowej stanowi załącznik nr 3 do umowy.

Zgodnie natomiast z postanowieniem § 13 umowy, umowa wchodzi w życie z dniem podpisania przez obydwie strony, przy czym cesję uznaje się za dokonaną z chwilą zapłaty ceny przez cesjonariusza, stosownie do postanowień umowy. Cedent potwierdzi oświadczeniem skuteczną zapłatę ceny. Oświadczenie zbywca sporządzi w formie pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym w terminie 5 dni od dnia zapłaty ceny.

W niniejszej sprawie strona powodowa przedłożyła do akt potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię załącznika numer 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 stycznia 2023 roku, w którym wskazano poszczególne numery umów pożyczek oraz dane związane z kapitałem pierwotnym, wysokością prowizji, czy też datą wymagalności.

W ocenie Sądu, z uwagi na możliwe pomyłki występujące w numerach umów, takiego rodzaju oznaczenie wierzytelności nie stanowi wystarczającej podstawy do ustalenia, że istotnie sporna wierzytelność przysługująca pierwotnemu wierzycielowi wobec pozwanego U. N. była przedmiotem umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 stycznia 2023 roku. Należy również zauważyć, że powód nie przedłożył oświadczenia cedenta w przedmiocie potwierdzenia skutecznego opłacenia ceny przez cesjonariusza zgodnie z § 13 umowy przelewu wierzytelności. W toku postępowania powód przedłożył do akt sprawy wydruk z dnia 30 maja 2023 r. będący potwierdzeniem wykonania operacji bankowej zatytułowanej „zapłata za umowę wierzytelności z dnia 26.01.2023”, gdzie jako odbiorcę wskazano (...) spółkę z o.o.

Zdaniem Sądu, powyższy dokument nie stanowi wyraźnego potwierdzenia, że (...) spółka z o.o. spełnił wszystkie wymogi związane z umową przelewu wierzytelności zawartą dnia 26 stycznia 2023 roku z (...) spółką z o.o. z siedzibą w I. występującym wówczas w charakterze cedenta, której przedmiotem miało być przelanie przysługującej cedentowi wierzytelności wobec pozwanego U. N. oznaczonej numerem pożyczki (...), albowiem nie można jednoznacznie stwierdzić, że przedstawiony przez powódkę potwierdzenie operacji bankowej dotyczy konkretnie umowy przelewu wierzytelności stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu powód nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, aby dochodzona pozwem wierzytelność była przedmiotem tej umowy ani też, aby doszło do jej skutecznego nabycia.

W toku postępowania nie zostało również wykazane, aby pozwany U. N. zawarł z (...) spółką z o.o. z siedzibą w I. umowę ramową pożyczki z dnia 20 grudnia 2019 r., z której powód wywodzi dochodzone pozwem roszczenie.

Do skutecznego zawarcia umowy pożyczki konieczne jest ustalenie, że doszło do złożenia skutecznych oświadczeń woli dwóch stron: pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy. Zgodnie z treścią przepisu art. 60 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Zgodnie zaś z art. 61 §1 i § 2 oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (§1). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (§2). Przepis ten wyraża zasadę swobody formy, wedle której wola osoby skierowana na wywołanie zamierzonego skutku prawnego związanego z dokonywaną czynnością prawną, może być uzewnętrzniona w każdy dowolny sposób, ujawniający ją tak, że staje się dostatecznie zrozumiała dla adresata. W konsekwencji ujawnienie woli osoby dokonującej czynności prawnej może nastąpić także w sposób dorozumiany, przez jakiekolwiek zachowanie się, uzewnętrzniające tę wolę w sposób obiektywnie zrozumiały, które wyraża wolę wywołania skutków prawnych, objętych treścią czynności prawnej. Złożenie oświadczenia może być zarówno jednostkową czynnością, jak i całym procesem zachowań podmiotu składającego to oświadczenie, o ile w oparciu o całokształt okoliczności można podmiotowi składającemu oświadczenie przypisać zamiar wywołania określonych skutków prawnych, czyli gdy zachowanie to niesie za sobą określony komunikat mający wywołać skutki prawne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt IV CSK 179/16, Legalis 1587604). Przepis ten umożliwia zatem składanie oświadczeń woli skutkujących np. zawarciem umowy w formie elektronicznej. Aby jednak mówić, że doszło do czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, że doszło do złożenia dwóch zgodnych oświadczeń woli, a następnie, że oświadczenia te były skuteczne. Czym innym jest bowiem ustalenie, że doszło do faktu złożenia oświadczenia woli, a czym innym ustalenie, że oświadczenie to było skuteczne. O fakcie złożenia oświadczenia woli decydują w szczególności okoliczności, czy składający oświadczenie w ogóle wyraził swoją wolę – w zasadzie w dowolnej formie, o ile forma ta w wystarczający sposób wolę tę ujawniła oraz czy oświadczenie to doszło do adresata w rozumieniu art. 61 § 2 k.c. Natomiast o skuteczności złożonego oświadczenia decydują w szczególności takie okoliczności, jak zdolność do czynności prawnych, forma czy należyte umocowanie.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że strona powodowa dołączyła do pozwu wyłącznie ramową umowę pożyczki nr (...). Z treści tego dokumentu nie wynika jednak, aby po stronie pozwanego powstało zobowiązanie do wypłaty bądź zapłaty kwoty 4.025,00 zł. Umowa ma charakter ogólny i określa jedynie zasady współpracy między stronami, nie precyzując konkretnej kwoty pożyczki, która miałaby zostać udzielona ani warunków jej uruchomienia w odniesieniu do wskazanej sumy.

Co istotne, kwota 4.025,00 zł pojawia się wyłącznie w formularzu informacyjnym załączonym do dokumentacji. Formularz ten ma jednak charakter wyłącznie informacyjny i służy przedstawieniu potencjalnych warunków finansowania, a nie potwierdzeniu zawarcia konkretnej umowy kredytu czy pożyczki. Nie stanowi on samodzielnego źródła zobowiązania ani dowodu na to, że doszło do skutecznego zawarcia umowy na wskazaną kwotę.

W konsekwencji należy uznać, że przedłożone przez stronę powodową dokumenty nie wykazują w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości faktu zawarcia umowy pożyczki na kwotę 4.025,00 zł, ani tym bardziej powstania po stronie pozwanego obowiązku jej spłaty.

W toku postępowania powód wskazywał, że procedura udzielenia pierwszej pożyczki wymagała od potencjalnego pożyczkobiorcy uprzedniej rejestracji konta użytkownika na stronie internetowej pośrednika www.wandoo.pl. (...) ta miała polegać na prawidłowym wypełnieniu formularza online oraz przekazaniu pożyczkodawcy danych osobowych, w tym numeru rachunku bankowego, na który miała zostać przelana kwota pożyczki. Powód wyjaśniał również, że na etapie weryfikacji wniosku następowało sprawdzenie rachunku bankowego przyszłego klienta za pośrednictwem usług takich jak R., Ł. albo poprzez dokonanie przelewu weryfikacyjnego w wysokości 0,01 zł na rachunek pożyczkodawcy.

Twierdzenia te nie zostały jednak poparte materiałem dowodowym pozwalającym na jednoznaczne ustalenie, że pozwany U. N. rzeczywiście przeszedł opisaną procedurę. Przedłożone przez powoda wydruki nie dają podstaw do przyjęcia, że pozwany złożył wniosek o udzielenie pożyczki, zaakceptował warunki wskazane w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego, ani że w jakiejkolwiek prawnie dopuszczalnej formie złożył oświadczenie woli prowadzące do zawarcia umowy pożyczki. Brak jest również dowodów potwierdzających, że umowa, nawet przy założeniu jej zawarcia, została przez pożyczkodawcę wykonana, tj. że doszło do przeniesienia na własność pozwanego określonej kwoty pieniędzy.

Za dowód złożenia wniosku oraz akceptacji warunków umowy nie może zostać uznany wydruk z systemu transakcyjnego F..(...).Online zatytułowany „Potwierdzenie wykonania transakcji”. Dokument ten nie pochodzi bowiem z banku rzekomego pożyczkobiorcy, lecz stanowi jedynie wydruk wygenerowany z systemu podmiotu trzeciego. Nie sposób ustalić, kto i na jakiej podstawie go sporządził, a także czy informacje zawarte w poszczególnych polach, w tym adnotacje w rubryce „(...)”, odpowiadają rzeczywistym danym zapisanym na rachunku bankowym pozwanego. W konsekwencji dokument ten nie może być traktowany jako wiarygodne potwierdzenie dokonania czynności przez pozwanego.

Nie wykazano ponadto, aby kwota pożyczki została w ogóle wypłacona, ani aby pozwany był właścicielem rachunku bankowego wskazanego w przedłożonym wydruku, na którym rzekomo zaksięgowano operację w dniu 20 grudnia 2019 r. Powód nie przedstawił potwierdzenia przelewu środków na ten rachunek, co oznacza, że nie udowodnił wykonania swojego zobowiązania poprzez przeniesienie na rzecz pożyczkobiorcy określonej kwoty pieniędzy. Tymczasem, zgodnie z art. 720 k.c., istotą umowy pożyczki jest właśnie przeniesienie na własność biorącego pożyczkę określonej ilości pieniędzy, a dopiero spełnienie tego świadczenia uzasadnia możliwość dochodzenia jej zwrotu.

Dodatkowo przedłożony wydruk z systemu transakcyjnego (k. 23 akt sprawy) ma charakter dokumentu prywatnego. Jako taki stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała (bądź wygenerowała), złożyła określone oświadczenie. Nie korzysta natomiast z domniemania prawdziwości właściwego dokumentom urzędowym. Co więcej, dokument ten może zostać w prosty sposób wygenerowany z systemu informatycznego powoda, a brak jest jakichkolwiek obiektywnych mechanizmów pozwalających zweryfikować jego autentyczność oraz zgodność z rzeczywistym stanem rachunku bankowego. Nie ma również pewności, że wskazany w nim numer rachunku należy do pozwanego oraz że to z jego konta została uiszczona jakakolwiek kwota tytułem prowizji.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że powód, na którym spoczywał ciężar dowodu, nie wykazał ani faktu skutecznego zawarcia umowy pożyczki, ani jej wykonania poprzez wypłatę środków, ani też swojej legitymacji czynnej do występowania z roszczeniem w niniejszym procesie.

Wobec nieudowodnienia podstawowych przesłanek odpowiedzialności pozwanego, Sąd oddalił powództwo, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

.