sygn. II K 865/25 17 lutego 2026 Sąd Rejonowy w Bełchatowie

Uzasadnienie z 17 lutego 2026, sygn. II K 865/25

Data orzeczenia 17 lutego 2026

Sąd Sąd Rejonowy w Bełchatowie

Wydział II Wydział Karny

Przewodniczący Sędzia Asesor Julia Ślezak

Tagi

#Sąd Rejonowy w Bełchatowie #II Wydział Karny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 46 kk art. 63 kk art. 85 kk art. 86 kk art. 222 kk art. 226 kk art. 387 kpk art. 624 kpk

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 865/25

E. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

L. C.

Przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. polegające na tym, że oskarżony w dniu 1-go września 2025 roku, w miejscowości D., pow. (...), woj. (...), naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszki Policji sierż. P. A., podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych, w ten sposób, że odpychał ją rękoma, kilkukrotnie uderzył w rękę oraz szarpał za mundur.

L. C.

Przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. polegające na tym, że oskarżony w dniu (...), w miejscowości D., pow. (...), woj. (...), znieważył umundurowane funkcjonariuszki Policji sierż. P. A. i st. sierż. P. P. (1), podczas i w związku z pełnieniem przez nie obowiązków służbowych, w ten sposób, że kierował w stosunku do nich słowa wulgarne, powszechnie uznawane za obelżywe.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Funkcjonariuszki (...) w D. P. A. i P. P. (2) patrolowały w dniu (...) teren miasta i gminy D..

Około godziny (...), przejeżdżając ulicą (...) w D., zauważyły na wysokości posesji numer (...) mężczyznę jadącego po chodniku rowerem bez wymaganego oświetlenia.

Wylegitymowały mężczyznę, którym okazał się L. C.. Od oskarżonego wyczuły również silną woń alkoholu z ust, dlatego podjęły decyzję o zbadaniu jego stanu trzeźwości.

Początkowo oskarżony nie zgodził się na badanie, jednak po chwili zmienił zdanie i poddał się badaniu z wynikami (...) i (...) alkoholu w wydychanym powietrzu.

Podczas interwencji był wobec policjantek agresywny słownie. Wielokrotnie używał słów wulgarnych, powszechnie uważanych za obelżywe, między innymi zwrócił się do funkcjonariuszek słowami: (...), (...),(...), (...), (...)” czy też (...).

L. C. w toku interwencji nie stosował się również do poleceń, stawiając czynny opór. Odpychał pokrzywdzoną P. A., kilkukrotnie uderzył ją w prawą rękę z otwartej dłoni, a następnie zaczął szarpać ją za mundur.

Oskarżony ubliżał pokrzywdzonym przez cały czas interwencji, transportu do (...) w D., jak również na komisariacie.

notatka urzędowa

k. 1

protokół badania stanu trzeźwości

k. 2

zeznania świadka P. A.

k. 4 – 5

k. 68

zeznania świadka P. P. (1)

k. 8 – 9

k. 69

wyjaśnienia oskarżonego - częściowo

k. 18 – 19

k. 68

L. C. cierpi z powodu schizofrenii paranoidalnej, aktualnie w okresie remisji objawowej.

W chwili popełnienia zarzucanych mu przestępstw znajdował się w stanie nietrzeźwości, a jego zdolność rozpoznania ich znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem były ograniczone, ale nie w stopniu znacznym.

Poczytalność oskarżonego nie budziła żadnych wątpliwości.

opinia psychiatryczna

k. 36 - 37

Oskarżony L. C. był w przeszłości karany sądownie, w tym za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k.

karta karna

k. 57 - 59

odpis wyroku SR w Bełchatowie II K 697/23

k. 31

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

L. C.

Przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. polegające na tym, że oskarżony w dniu 1-go września 2025 roku, w miejscowości D., pow. (...), woj. (...), znieważył umundurowane funkcjonariuszki Policji sierż. P. A. i st. sierż. P. P. (1), podczas i w związku z pełnieniem przez nie obowiązków służbowych, w ten sposób, że kierował w stosunku do nich słowa wulgarne, powszechnie uznawane za obelżywe.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

- przypadkowe odepchnięcie pokrzywdzonej P. A. przy braku innej formy naruszenia jej nietykalności cielesnej

wyjaśnienia oskarżonego - częściowo

k. 18 – 19

k. 68

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1.

notatka urzędowa

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.

protokół badania stanu trzeźwości

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.

odpis wyroku SR w Bełchatowie II K 697/23

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.

opinia psychiatryczna

Pełna, jasna, sporządzona przez podmiot dysponujący fachową wiedzą, zgodnie wymogami proceduralnymi – przez dwóch biegłych psychiatrów; w konsekwencji stanowiła wiarygodne źródło dowodowe.

1.1.1.

karta karna

Niekwestionowany dokument urzędowy, sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji, potwierdzający uprzednią karalność oskarżonego.

1.1.1.

zeznania świadka P. A.

Konsekwentne, zrozumiałe i wewnętrznie spójne. Świadek opisała przebieg interwencji w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym. Jej depozycje pozostają jednocześnie zbieżne z zeznaniami świadka P. P. (1), a w dużej mierze również i wyjaśnieniami samego oskarżonego. Sąd nie znalazł tym samym powodów, by odmówić im waloru wiarygodności.

1.1.1.

zeznania świadka P. P. (1)

Konsekwentne, zrozumiałe i wewnętrznie spójne. Świadek opisała przebieg interwencji w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym. Jej depozycje pozostają jednocześnie zbieżne z zeznaniami świadka P. A., a w dużej mierze również i wyjaśnieniami samego oskarżonego. Sąd nie znalazł tym samym powodów, by odmówić im waloru wiarygodności.

1.1.1.

wyjaśnienia oskarżonego - częściowo

Wyjaśnienia L. C. w zakresie, w jakim przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw w postaci znieważenia funkcjonariuszek Policji, jak i do naruszenia nietykalności cielesnej jednej z nich nie budziły wątpliwości i znalazły potwierdzenie w pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Na wiarę nie zasługiwała jedynie ta część wyjaśnień oskarżonego, w której stwierdził on, że naruszenie nietykalności P. A. miało charakter przypadkowy i ograniczało się do jednorazowego odepchnięcia pokrzywdzonej. W tym zakresie relacja sprawcy pozostaje w sprzeczności z konsekwentnymi, logicznymi i wzajemnie uzupełniającymi się zeznaniami funkcjonariuszek (...) w D., w świetle których L. C. w toku interwencji – stawiając czynny opór - wielokrotnie i świadomie podejmował wobec pokrzywdzonej P. A. działania polegające na uderzaniu jej w rękę, odpychaniu oraz szarpaniu za mundur.

W ocenie sądu wyjaśnienia oskarżonego w tej części stanowiły przyjętą na potrzeby postępowania linię obrony, zmierzającą do umniejszenia jego odpowiedzialności.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1.

wyjaśnienia oskarżonego - częściowo

Sąd dokonał kompleksowej oceny wyjaśnień oskarżonego w części uzasadnienia dotyczącej dowodów będących podstawą ustalenia faktów.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1. ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1. i 2.

L. C.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Czyn I:

Swoim zachowaniem z dnia 01 września 2025 roku oskarżony L. C. wyczerpał wszelkie znamiona przestępstwa z art. 222 § 1 k.k., zgodnie z którym odpowiedzialności karnej podlega ten, kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Czynność sprawczą w przypadku przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej stanowi uderzenie człowieka bądź „naruszenie jego nietykalności cielesnej w inny sposób”, szeroko rozumiane zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie. Za naruszenie nietykalności cielesnej uznaje się bowiem każde bezprawne dotknięcie innej osoby czy inny krzywdzący kontakt, zainicjowany wbrew woli osoby pokrzywdzonej. Dla spełnienia znamion przestępstwa wymaga się jedynie fizycznego kontaktu z jego ofiarą. Naruszeniem nietykalności cielesnej może być zatem np. popchnięcie, szarpnięcie za ubranie czy nawet oplucie.

L. C. w chwili zdarzenia odpychał funkcjonariuszkę (...) w D. P. A., kilkukrotnie uderzył ją w prawą rękę z otwartej dłoni, a następnie zaczął szarpać ją za mundur, bezsprzecznie naruszając w ten sposób nietykalność cielesną pokrzywdzonej. Działania oskarżonego zostały jednocześnie podjęte przeciwko pokrzywdzonej – umundurowanej funkcjonariuszce policji - w trakcie prowadzonej przez nią interwencji (kontrola w związku z brakiem wymaganego oświetlenia roweru, badanie stanu trzeźwości kierującego), toteż naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariuszki publicznej przez oskarżonego nastąpiło podczas i w związku z pełnieniem przez nią czynności służbowych.

Czyn II:

Swoim zachowaniem z dnia (...) oskarżony L. C. wyczerpał wszelkie znamiona przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., zgodnie z którym odpowiedzialności karnej podlega ten, kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Sprawca w chwili zdarzenia wielokrotnie używał słów wulgarnych, powszechnie uważanych za obelżywe, między innymi zwrócił się do funkcjonariuszek P. A. i P. P. (1) słowami: (...). Nie budzi natomiast żadnych wątpliwości to, że w powszechnym przekonaniu społeczeństwa inwektywy takie należy uznać za wulgarne, znieważające i obraźliwe. L. C. słowa te kierował zarazem do umundurowanych funkcjonariuszek policji w trakcie prowadzonej przez nich interwencji (kontrola w związku z brakiem wymaganego oświetlenia roweru, badanie stanu trzeźwości kierującego, toteż znieważenie funkcjonariuszek publicznych przez oskarżonego nastąpiło podczas i w związku z pełnieniem przez nie czynności służbowych.

3.2. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3. ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. C.

Sąd na postawie art. 222 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.

Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania poczytalności oskarżonego w okresie popełnienia przypisanych mu przestępstw. W świetle opinii psychiatrycznej L. C. cierpi z powodu (...), aktualnie jednak w okresie remisji objawowej. W chwili popełnienia zarzucanych mu czynów znajdował się w stanie nietrzeźwości, a jego zdolność rozpoznania ich znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem były ograniczone, ale nie w stopniu znacznym; poczytalność sprawcy nie budziła wątpliwości, a skutki spożycia alkoholu mógł przewidzieć.

L. C. działał więc umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, z premedytacją. Miał jednocześnie pełną świadomość, że narusza nietykalność cielesną funkcjonariuszki Policji P. A. podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych, celem uniemożliwienia, a przynajmniej utrudnienia wykonania przez nią tych obowiązków. Co warte podkreślenia, działanie sprawcy nie było jednorazową, impulsywną reakcją polegającą na jednym odepchnięciu. Oskarżony nie tylko odpychał pokrzywdzoną, ale także uderzał w jej rękę, a następnie szarpał za mundur. Mimo że miał on realną możliwość powstrzymania się od dalszych naruszeń, celowo tego nie czynił.

Zachowanie oskarżonego godziło nie tylko w dobra osobiste pokrzywdzonej P. A., lecz także w prawidłowe funkcjonowanie organów państwa i autorytet służb odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego stanowi zarazem poważne naruszenie porządku prawnego, podważające poszanowanie dla państwa i jego instytucji.

Powyższe doprowadziło sąd do przekonania, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanego sprawcy czynu były znaczne.

Nie bez znaczenia dla wymiaru kary pozostawało również to, że oskarżony był uprzednio karany sądownie, w tym za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. oraz art. 226 § 1 k.k. Sąd poczytał tę uprzednią karalność sprawcy za okoliczność obciążającą.

Jako okoliczność łagodzącą sąd uwzględnił natomiast postawę sprawcy wyrażającą się w przyznaniu się do winy.

Mając powyższe na uwadze, sąd uznał że cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz generalnej spełni kara najłagodniejszego rodzaju, czyli kara grzywny, jednakże w odpowiednio wysokim i dotkliwym dla oskarżonego wymiarze. W konsekwencji za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu sąd przyjął karę grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych. Wysokość stawki dziennej w kwocie 10 złotych sąd ustalił natomiast z uwzględnieniem sytuacji majątkowej i zdrowotnej sprawcy (...).

L. C.

Sąd na postawie art. 226 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.

Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania poczytalności oskarżonego w okresie popełnienia przypisanych mu przestępstw. W świetle opinii psychiatrycznej L. C. (...), aktualnie jednak w okresie remisji objawowej. W chwili popełnienia zarzucanych mu czynów znajdował się w stanie nietrzeźwości, a jego zdolność rozpoznania ich znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem były ograniczone, ale nie w stopniu znacznym; poczytalność sprawcy nie budziła wątpliwości, a skutki spożycia alkoholu mógł przewidzieć.

L. C. działał więc umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, z premedytacją. Miał jednocześnie pełną świadomość, że znieważa funkcjonariuszki publiczne podczas i w związku z pełnieniem przez nie obowiązków służbowych, a mimo to kontynuował swoje zachowanie. Co istotne, jego działanie nie było impulsywną, jednorazową reakcją, lecz miało charakter powtarzalny i rozciągnięty w czasie – obejmowało zarówno interwencję, transport do (...)Policji w D., jak i zachowanie na terenie jednostki policji. Sprawca miał tym samym realną możliwość powstrzymania się od dalszych naruszeń, jednak celowo tego nie uczynił.

Zachowanie oskarżonego godziło nie tylko w dobra osobiste konkretnych funkcjonariuszek, lecz także w prawidłowe funkcjonowanie organów państwa i autorytet służb odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Dodatkowo uporczywość zachowania oskarżonego, jego intensywność oraz wielość naruszeń (długotrwałe znieważenie dwóch funkcjonariuszek oraz przemoc wobec jednej z nich) przemawiają za oceną, że nie był to czyn o marginalnym charakterze.

Powyższe doprowadziło sąd do przekonania, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanego sprawcy czynu były znaczne.

Jako okoliczność łagodzącą sąd uwzględnił natomiast postawę sprawcy wyrażającą się w przyznaniu się do winy.

L. C.

1. – 2.

Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k., 85a k.k. oraz art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny w wysokości 280 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

Orzekając karę łączną w wymiarze 280 stawek dziennych grzywny (czyli bliższym dolnej granicy wymiaru kary łącznej), sąd zastosował zasadę asperacji, uznając, iż przypisane sprawcy przestępstwa – choć częściowo godziły w różne dobra chronione prawem (nietykalność cielesna, godność osobista) – są podobne rodzajowo, pozostawały w ścisłym związku przedmiotowo-podmiotowym i zostały popełnione w krótkim odstępie czasu.

L. C.

1. – 2.

Sąd na podstawie art. 46 § 2 k.k. zasądził od oskarżonego nawiązki w kwocie 700 złotych na rzecz pokrzywdzonej P. A. oraz 500 złotych na rzecz pokrzywdzonej P. P. (1).

Nawiązki orzeczone przez sąd na rzecz pokrzywdzonych mają zrekompensować doznane przez nie krzywdy. Wysokość nawiązek została zarazem dostosowana do charakteru oraz stopnia dokonanych przez sprawcę naruszeń, i tak na rzecz P. P. (1), wobec której doszło jedynie do znieważenia, orzeczono nawiązkę w kwocie 500 złotych, natomiast wobec pokrzywdzonej P. A., względem której doszło dodatkowo do naruszenia nietykalności cielesnej, kwotę 700 złotych.

5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. C.

Zgodnie z treścią art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary grzywny wolności sąd zaliczył oskarżonemu okresy zatrzymania w sprawie od dnia (...) do dnia (...)oraz (...) do dnia (...)

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego r. pr. E. A. kwotę 1697,40 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Wysokość kosztów obrony – z uwzględnieniem podatku VAT - została ustalona w oparciu o § 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 oraz § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

Sąd w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k., mając na względzie sytuacją majątkową i zdrowotną oskarżonego ((...)), orzeczoną wobec niego karę grzywny oraz wysokość wydatków postępowania, uznał że poniesienie tych wydatków przez wymienionego w całości byłoby dla niego zbyt uciążliwe, toteż obciążył go nimi częściowo, w kwocie 570 złotych, w pozostałym zakresie (kosztów pomocy prawnej) wydatki te przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Sąd wymierzył również oskarżonemu opłatę w kwocie 280 złotych na mocy art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych jako równowartość 10% orzeczonej względem niego łącznej kary grzywny.

6. 1Podpis