Wyrok z 20 lutego 2026, sygn. III C 690/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie – Wydział III Cywilny

w składzie: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Janik-Białek

Protokolant: sekretarz sądowy Łukasz Gibas

po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 r. w M.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Ltd. z siedzibą w A. (Cypr)

przeciwko R. M.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) Ltd. z siedzibą w A. (Cypr) na rzecz pozwanego R. M. kwotę 1.817 zł (tysiąca ośmiuset siedemnastu złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Małgorzata Janik- Białek

Sygn. akt III C 690/24

UZASADNIENIE

(...) Ltd. z siedzibą w A. wniósł o zasądzenie od R. M. kwoty 8 540,39 zł wraz z odsetkami:

- maksymalnymi za opóźnienie, liczonymi od kwoty 3 300 zł, od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty,

- ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od kwoty 2 602,36 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty

i kosztami procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu żądania pozwu powódka podniosła, że pozwany R. M. nie wywiązał się z łączącej go z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w X. umowy pożyczki ratalnej z dnia 13 lutego 2019 r. i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie, na którą składają się należności z następujących tytułów: kapitał w kwocie 3 300 zł, pozaodsetkowe koszty pożyczki w kwocie 2 538,03 zł, odsetki umowne za opóźnienie, naliczone przez pierwotnego wierzyciela od pozostałej do zapłaty kwoty udzielonej pożyczki w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 4 maja 2020 r. do dnia złożenia pozwu w kwocie 2 538,53 zł. Wierzytelność z powyższego tytułu powód nabył na podstawie Porozumienia z dnia 4 maja 2020 r. do umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 18 maja 2018 r.

W odpowiedzi na pozew R. M. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwany zaprzeczył faktowi złożenia wniosku o udzielenie pożyczki, a także faktowi zawarcia spornej umowy i jej wykonania przez pożyczkodawcę i faktowi dokonywania jakichkolwiek wpłat na poczet spłaty pożyczki. Pozwany zakwestionował nadto skuteczność przelewu spornej wierzytelności na rzecz strony powodowej oraz wysokość dochodzonego roszczenia. W jego ocenie złożone wydruki nie dowodzą faktu założenia przez niego profilu klienta, złożenia wniosku o udzielenie pożyczki i akceptacji jej warunków. Nie dowodzą również faktu wypłacenia jemu jakichkolwiek środków pieniężnych. Nadto sporna umowa zawiera postanowienia mające charakter niedozwolonych klauzul umownych, a to postanowienia dotyczące prowizji.

Pozwany podniósł przeciwko żądaniu pozwu następujące zarzuty:

- przedawnienia dochodzonego pozwem roszczenia,

- braku legitymacji procesowej i czynnej,

- bezzasadności powództwa,

- niewykazania roszczenia co do zasady i co do wysokości,

- braku wymagalności roszczenia w dacie wskazanej przez powoda,

- przedstawienia do akt sprawy nieuwierzytelnionych kserokopii i wydruków komputerowych,

- braku zawarcia i wykonania spornej umowy pożyczki,

- braku indywidualnego uzgodnienia warunków umowy z pozwanym – konsumentem.

W dalszym toku procesu strony nie modyfikowały swoich zasadniczych stanowisk procesowych.

Ustalenia faktyczne:

Sporządzono wydruk ramowej umowy pożyczki oznaczonej numerem (...), do zawarcia której miało dojść 13 lutego 2019 r. pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w X. a R. M..

Zgodnie z treścią umowy w celu złożenia wniosku i otrzymania pożyczki, pożyczkobiorca zobowiązany był do dokonania:

- samodzielnej rejestracji na stronie internetowej, na której utworzone zostaje konto użytkownika i podania wszystkich wymaganych informacji, w tym adresu poczty e – maili hasła, za pomocą którego pożyczkodawca potwierdzi swoją tożsamość i będzie mógł zalogować się na swoim koncie użytkownika,

- telefonicznej rejestracji na stronie internetowej za pośrednictwem konsultanta pożyczkodawcy, stosownie do wskazanej w umowie procedury.

Po poprawnym wypełnieniu formularza rejestracji, pożyczkobiorcy miały zostać przekazane za pośrednictwem strony internetowej dane niezbędne do dokonania przelewu opłaty za rozpatrzenie wniosku o rejestrację; dane odbiorcy, numer rachunku odbiorcy, kwota przelewu zgodnie z Tabelą Opłat oraz tytułu przelewu.

W celu potwierdzenia rejestracji pożyczkobiorca zobowiązany miał być do dokonania przelewu opłaty za rozpatrzenie wniosku o rejestrację na rachunek bankowy pożyczkodawcy wpisując w tytule przelewu unikalny kod, który pożyczkobiorca otrzymałby na pocztę elektroniczną po poprawnym wypełnieniu formularza rejestracji.

W momencie dokonania rejestracji na stronie internetowej, pożyczkobiorca jednocześnie składać miał wniosek o pożyczkę wskazując propozycję indywidualnych warunków umowy, tj. kwotę pożyczki, liczbę rat oraz termin spłaty pożyczki. Niezwłocznie po złożeniu wniosku, przed zawarciem umowy pożyczki, pożyczkodawca udostępnić miał pożyczkobiorcy formularz informacyjny dotyczący pożyczki objętej wnioskiem, na adres poczty elektronicznej pożyczkobiorcy podany w formularzu rejestracyjnym.

Po otrzymaniu przez pożyczkodawcę opłaty za rozpatrzenie wniosku o udzielenie pożyczki lub skorzystaniu przez pożyczkobiorcę z usługi (...) oraz po przeprowadzeniu weryfikacji pożyczkobiorcy, pożyczkodawca podjąć miał decyzję odnośnie warunków oferowanej pożyczki, informując o tym pożyczkobiorcę.

Po przyznaniu pożyczki, pożyczkodawca udostępnić miał pożyczkobiorcy ramową umowę pożyczki, potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki, formularz informacyjny oraz formularz odstąpienia jako dokumenty widoczne po zalogowaniu się na stronie internetowej pożyczkodawcy.

Niezwłocznie po zawarciu umowy pożyczkodawca wysłać miał pożyczkobiorcy harmonogram spłaty pożyczki na adres e – mail pożyczkobiorcy.

Kwota pożyczki miała zostać przekazana przelewem na rachunek bankowy pożyczkobiorcy niezwłocznie po wysłaniu pożyczkobiorcy elektronicznego powiadomienia o wysokości udzielonej pożyczki.

Na całkowity koszt pożyczki składać się miała prowizja, opłata przygotowawcza oraz odsetki, zgodnie z Tabelą Opłat stanowiącą załącznik do niniejszej ramowej umowy pożyczki.

Pożyczkodawca naliczać miał odsetki od kwoty pożyczki, począwszy od dnia udostępnienia środków z tytułu pożyczki do dnia poprzedzającego całkowitą spłatę pożyczki w wysokości odsetek maksymalnych, zgodnie z art. 359 par. 2 k.c.

Pożyczkobiorca spłacać miał pożyczkę, zgodnie z warunkami umowy, z uwzględnieniem rat i terminów wskazanych w harmonogramie.

Jeżeli pożyczka lub jej część nie zostałaby spłacona w terminie wskazanym w harmonogramie, to niespłacona część pożyczki zostać miałaby uznana za zadłużenie przeterminowane. Od zadłużenia przeterminowanego pożyczkodawca pobierać miał odsetki w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie.

Dowód:

- wydruk ramowej umowy pożyczki k. 21 – 26,

- wydruk Tabeli Opłat k. 27 – 29,

- wydruk oświadczenia o odstąpieniu od umowy pożyczki k. 30.

Sporządzono wydruk potwierdzenia wykonania transakcji płatniczej dokonanej na rachunek płatniczy prowadzony przez (...) SA w M. dla odbiorcy (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w X.. Jako płatnika wskazano R. M., numer płatniczy płatnika: 80 1470 (...). Kwota transakcji: 1 zł. Tytuł transakcji: Płatność online. (...):(...) potwierdzam warunki umowy (...) nr (...).

Dowód:

- potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej k. 20.

Sporządzono formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, w treści którego wskazano następujące warunki umowy pożyczki:

- całkowita kwota kredytu: 4 950 zł,

- ilość rat: 24; termin pierwszej raty: 13 marca 2019 r., termin spłaty ostatniej raty: 13 lutego 2021 r.,

- kwota raty: 373,66 zł,

- całkowita kwota do spłaty (suma całkowitej kwoty kredytu oraz całkowitego kosztu kredytu): 8 967,84 zł,

- stopa oprocentowania kredytu: 0%,

- (...): 88,50%,

- koszty kredytu: opłata przygotowawcza w kwocie 1 224,96 zł, prowizja w kwocie 2 792,88 zł .

Dowód:

- formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego k. 31 – 33.

Sporządzono wydruk umowy pożyczki numer (...) (potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki) zawartej pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w X. a R. M. na warunkach wskazanych w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego oraz harmonogram spłaty tej pożyczki.

Dowód:

- umowa pożyczki k. 34,

- harmonogram płatności k. 35.

Sporządzono wydruk potwierdzenia wykonania transakcji płatniczej dokonanej na rachunek płatniczy o numerze : (...). Odbiorca: R. M.. Kwota transakcji: 4 950 zł. Tytuł transakcji: (...).

Dowód:

- potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej k. 19.

Sporządzono ostateczne wezwanie do zapłaty, datowane na 28 sierpnia 2019 r., adresowane do R. M., w treści którego wezwano go do zapłaty kwoty 375,37 zł tytułem spłaty raty pożyczki.

Sporządzono wezwanie do zapłaty, datowane na 2 listopada 2019 r., adresowane do R. M., w treści którego wezwano go do zapłaty kwoty 375,37 zł tytułem spłaty raty pożyczki.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty z dnia 28.08.2019 r. k. 37,

- wezwanie do zapłaty z dnia 02.11.2019 r. k. 36.

Sporządzono adresowane do R. M. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki numer (...), ze skutkiem natychmiastowym na dzień 7 kwietnia 2020 r z powodu uchybienia terminowi płatności. W treści pisma wskazano, że na dzień sporządzenia pisma łączna kwota zadłużenia wynosiła 5 875,77 zł, w tym: 3 300 zł tytułem kapitału, prowizja roczna: 1 773,75 zł, opłata przygotowawcza: 764,28 zł, odsetki za nieterminową spłatę pożyczki: 37,74 zł.

Dowód:

- wypowiedzenie umowy k. 38.

Na podstawie Porozumienia do ramowej umowy przelewu wierzytelności z dnia 18 maja 2018 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w X. przeniosła na (...) z siedzibą w A. wierzytelność w stosunku do R. M. wynikającą z umowy pożyczki numer (...).

Dowód:

- umowa ramowa przelewu wierzytelności k. 45 – 46,

- zaświadczenie z rejestru k. 47 - 48,

- oświadczenie co do reprezentacji k. 49,

- wydruk z KRS k. 50 – 53,

- uchwały k. 54,

- porozumienie do ramowej umowy przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem k. 55 – 58,

- oświadczenie o zapłacie ceny k. 59,

- pełnomocnictwa k. 60 – 61.

(...) Ltd. z siedzibą w A. sporządziła adresowane do R. M. zawiadomienie o nabyciu wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki numer (...) oraz wezwanie do zapłaty.

Dowód:

- zawiadomienie o przelewie wierzytelności k. 40,

- wezwanie do zapłaty k. 39.

W dniu 31 marca 2021 r. (...) Ltd. z siedzibą w A. wniósł przeciwko R. M. pozew o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2021 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie umorzył postępowanie w całości wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty z dnia 6 maja 2021 r.

Dowód:

- wyciąg z akt SR Lublin – Zachód w Lublinie w sprawie VI Nc – (...) k. 41 – 44.

Rozważania prawne:

Powództwo okazało się nieuzasadnione.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi przepis art. 720 k.c., zgodnie z treścią którego przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości (par. 1). Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej (par. 2).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r., poz. 10) , który stanowi, że przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego przepisu za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 509 par. 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił w oparciu o wydruki dokumentów dotyczących zawarcia i wykonania umowy pożyczki zaoferowane przez stronę powodową, co do których Sąd nie powziął zastrzeżeń co do ich przydatności do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Dowody te okazały się natomiast niewystarczające dla uwzględnienia wniesionego powództwa.

Pozwany zaprzeczył wszystkim faktom, z których strona powodowa wywodzi roszczenie, a więc, temu, aby zawarł umowę, z której wywodzone jest roszczenie, aby otrzymał kwotę pożyczki, a także aby strona powodowa nabyła wynikająca z tej umowy wierzytelność.

Zgodnie z przepisem art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06). Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c.). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona.

W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zobowiązany jest zatem udowodnić – co do zasady - stosownie do treści przepisu art. 6 k.c., że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że na własność biorącego pożyczkę przeniesiono określoną ilość pieniędzy oraz że pozwany nie zwrócił pożyczki w umówionym terminie i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie. Nadto, jeżeli strona powodowa nie jest pożyczkodawcą, winna również udowodnić, że skutecznie nabyła dochodzoną pozwem wierzytelność.

W okolicznościach faktycznych sprawy, z uwagi na stanowisko strony pozwanej, powód zobligowany był do wykazania wszystkich powyższych faktów.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia okazał się nieuzasadniony.

Zgodnie z art. 117 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu (par. 1). Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne (par. 2). Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi (par. 2 ¹). Przepis art. 118 k.c. stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Przepis art. 120 par. 1 k.c. stanowi, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.

Przepis art. 123 k.c. stanowi, że bieg przedawnienia przerywa się:

1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;

2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje.

Zgodnie natomiast z art. 124 k.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo (par. 1). W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone (par. 2).

Według twierdzeń strony powodowej roszczenie stało się wymagalne z dniem 7 kwietnia 2020 r. W dniu 31 marca 2021 r. powódka wniosła pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, co skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Orzeczenie kończące postępowanie w tej sprawie uprawomocniło się w dniu 30 września 2021 r. i od tej daty termin przedawnienia rozpoczął bieg na nowo. Termin przedawnienia upłynąłby w dniu 31 grudnia 2024 r. Przed tym dniem tj. 12 sierpnia 2024 r., powódka wniosła pozew w niniejszej sprawie, co skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia.

W świetle treści złożonych przez powoda dokumentów, a w szczególności Porozumienia do umowy przelewu wierzytelności, wyciągu z załącznika do tej umowy oraz oświadczenia o zapłacie ceny sprzedaży wynika jednoznacznie, że osoby upoważnione do reprezentacji pożyczkodawcy i powoda złożyły oświadczenia, odpowiednio o przeniesieniu i o przyjęciu wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki numer (...), do zawarcia której miało dojść pomiędzy zbywca a pozwanym R. M. w dniu 13 lutego 2019 r.

Strona powodowa nie wykazała natomiast faktu związania jej poprzednika prawnego i pozwanego umową pożyczki, z której wywodzi roszczenie, jak również i faktu przeniesienia na własność pozwanego kwoty pożyczki w wysokości 4 950 zł.

Do skutecznego zawarcia umowy pożyczki konieczne jest ustalenie, że doszło do złożenia skutecznych oświadczeń woli dwóch stron: pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy. Tymczasem ze złożonych przez stronę powodową wydruków nie wynika, aby pozwany złożył oświadczenie woli skutkujące zawarciem umowy pożyczki w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 60 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Zgodnie zaś z art. 61 §1 i § 2 oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (§1). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (§2). Przepis ten wyraża zasadę swobody formy, wedle której wola osoby skierowana na wywołanie zamierzonego skutku prawnego związanego z dokonywaną czynnością prawną, może być uzewnętrzniona w każdy dowolny sposób, ujawniający ją tak, że staje się dostatecznie zrozumiała dla adresata. W konsekwencji ujawnienie woli osoby dokonującej czynności prawnej może nastąpić także w sposób dorozumiany, przez jakiekolwiek zachowanie się, uzewnętrzniające tę wolę w sposób obiektywnie zrozumiały, które wyraża wolę wywołania skutków prawnych, objętych treścią czynności prawnej. Złożenie oświadczenia może być zarówno jednostkową czynnością, jak i całym procesem zachowań podmiotu składającego to oświadczenie, o ile w oparciu o całokształt okoliczności można podmiotowi składającemu oświadczenie przypisać zamiar wywołania określonych skutków prawnych, czyli gdy zachowanie to niesie za sobą określony komunikat mający wywołać skutki prawne ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt IV CSK 179/16, Legalis 1587604). Przepis ten umożliwia zatem składanie oświadczeń woli skutkujących np. zawarciem umowy w formie elektronicznej. Aby jednak mówić, że doszło do czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, że doszło do złożenia dwóch zgodnych oświadczeń woli, a następnie, że oświadczenia te były skuteczne. Czym innym jest bowiem ustalenie, że doszło do faktu złożenia oświadczenia woli, a czym innym ustalenie, że oświadczenie to było skuteczne. O fakcie złożenia oświadczenia woli decydują w szczególności okoliczności, czy składający oświadczenie w ogóle wyraził swoją wolę – w zasadzie w dowolnej formie, o ile forma ta w wystarczający sposób wolę tę ujawniła oraz czy oświadczenie to doszło do adresata w rozumieniu art. 61 § 2 k.c. Natomiast o skuteczności złożonego oświadczenia decydują w szczególności takie okoliczności, jak zdolność do czynności prawnych, forma czy należyte umocowanie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zaoferowany przez stronę powodową materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, aby pozwany złożyła oświadczenie woli w jakiejkolwiek formie, skutkujące zawarciem umowy pożyczki, z której powódka wywodził swoje roszczenie. Jak wynika z postanowień wydruku z ramowej umowy pożyczki w celu złożenia wniosku i otrzymania pożyczki, pożyczkobiorca dokonuje rejestracji na stronie internetowej, na której utworzone zostaje konto użytkownika. W celu potwierdzenie rejestracji pożyczkobiorca zobowiązany jest dokonać przelewu opłaty za rozpatrzenie wniosku o rejestrację na rachunek pożyczkodawcy wpisując w tytule przelewu tekst zawierający unikalny kod, który pożyczkobiorca otrzymał na pocztę elektroniczną po poprawnym wypełnieniu formularza rejestracji. Strona powodowa nie udowodniła, aby pozwany R. M. dokonał rejestracji i utworzył konto klienta. Ze złożonych wydruków nie wynika również, aby złożył wniosek o udzielenie pożyczki i zapoznał się z ramową umową pożyczki. Sam fakt bowiem wygenerowania wydruków umowy ramowej, formularza informacyjnego oraz potwierdzenia zawarcia umowy pożyczki, nie świadczy o skutecznym złożeniu wniosku, akceptacji zaproponowanych warunków umowy i złożeniu oświadczenia woli o zawarciu umowy pożyczki.

O prawidłowej rejestracji oraz złożeniu wniosku o udzielenie pożyczki oraz zawarciu umowy pożyczki i jej wykonaniu przez pożyczkodawcę nie świadczą również potwierdzenia transakcji płatniczych, odpowiednio: tytułem potwierdzenia warunków umowy i tytułem wypłaty kwoty pożyczki. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2026 r., poz. 38) oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej (ust. 1). Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami, a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych (ust. 2). Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy pisemnej także wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności (ust. 3). Przepis ten stanowi podstawę do stosowania w praktyce bankowej dokumentów elektronicznych, które na gruncie prawa procesowego należy uznać - na równi z oświadczeniem utrwalonym za pomocą pisma na nośniku tradycyjnym (papierze) - za dokument w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego. Złożone natomiast wydruki potwierdzenia transakcji nie pochodzą od instytucji bankowej prowadzącej rachunek pożyczkodawcy, lecz są jedynie dokumentami wewnętrznymi pośrednika płatniczego. Nie mają więc charakteru dokumentów w rozumieniu przepisu Kodeksu postępowania cywilnego. Wprawdzie w treści wydruku znajduje się adnotacja o tym, że dokument został opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jednakże brak jest możliwości weryfikacji tego faktu za pośrednictwem wskazanego w piśmie programu (...). Nadto, z żadnego ze złożonych przez stronę powodową dowodów nie wynika, że dysponentem rachunku, z którego wpłynęła kwota 1 zł tytułem potwierdzenia warunków umowy oraz na który przekazano kwotę pożyczki jest obecnie lub w przeszłości był pozwany. Nie wynika z nich również, aby pozwany wskazał ten rachunek jako właściwy dla wypłaty pożyczonej kwoty.

Sąd doszedł zatem do przekonania, że w sprawie brak jest dowodu, aby pozwany w ogóle wyraził swoją wolę i aby oświadczenie to zostało złożone poprzednikowi prawnemu powoda w rozumieniu art. 61 § 2 k.c. Dla oceny doręczenia oświadczenia elektronicznego stosuje się te same reguły, które odnoszą się do oświadczeń woli składanych w innej postaci, a wprowadzone modyfikacje związane są jedynie ze specyfiką tego oświadczenia. Jak wynika z treści art. 61 § 2 k.c., ustalenie chwili doręczenia oświadczenia w formie elektronicznej także odbywa się przy uwzględnieniu zasady doręczenia. Złożenie oświadczenia woli wyrażonego w postaci elektronicznej, w rozumieniu art. 61 § 2 k.c., polega na tym, że oświadczenie jest prawidłowo wprowadzone do urządzenia elektronicznego (komputera) nadawcy i - przekazane przez Internet za pomocą narzędzi programowych umożliwiających indywidualne wysyłanie i odbieranie danych na odległość - trafia do operatora usług telekomunikacyjnych (serwera dostawcy usług internetowych), po czym, od razu jest dostępne dla adresata oświadczenia. ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 kwietnia 2018r., sygn. akt V Aga 259/18, (...) (...), Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 24 listopada 2016r., sygn. akt III APa 1/16, (...) (...) ). Środek komunikacji elektronicznej musi należeć do adresata lub być przez niego kontrolowany, tak aby mógł zapoznać się z treścią wprowadzanych oświadczeń. Samo zaś wygenerowanie z systemu wydruków umów nie przesądza o tym, ze skutecznie dokonano rejestracji i weryfikacji pożyczkobiorcy. Podmioty zawodowo trudniące się udzielaniem pożyczek przez Internet winny rygorystycznie przestrzegać ustalonych przez siebie procedur oraz przechowywać w odpowiedniej formie (choćby tylko elektronicznej), przez określony czas, wszelką dokumentację dotyczącą zawieranych umów, gdyż w razie sporu będą to jedyne dowody na wykazanie jaka umowa, na jakich warunkach została zawarta i że została przez pożyczkodawcę wykonana.

Strona powodowa nie udowodniła również, aby przy przyjęciu, że istotnie doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki i przekazania pozwanemu pożyczonej kwoty, pozwany nie wywiązał się z przedmiotowej umowy i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie. Wysokość zadłużenia wynika jedynie z treści załącznika do Porozumienia do umowy przelewu wierzytelności. Przedmiotowa umowa przelewu wierzytelności jest dokumentem prywatnym, a zatem nie korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w jej treści twierdzeń. Treść umowy przelewu wierzytelności nie przesądza zatem o istnieniu wierzytelności we wskazanych w niej kwotach. Zwłaszcza w sytuacji, kiedy jak wynika z uzasadnienia żądania pozwu, strona pozwana miała dokonywać wpłat na poczet spłaty pożyczki, a złożone dokumenty (wydruki) nie dają podstaw do zweryfikowania prawidłowości wyliczenia dochodzonej pozwem kwoty. Fakt zaś zawarcia umowy przelewu wierzytelności nie może stawiać nabywcy wierzytelności w sytuacji korzystniejszej procesowo od pierwotnego wierzyciela, który to, aby domagać się skutecznie zapłaty od strony pozwanej musi wykazać zarówno fakt powstania konkretnej wierzytelności, jej podstawę jak i jej wysokość, zaś dokumenty przedkładane przez takie osoby nie mogą – z racji istniejących po ich stronie ewentualnych trudności dowodowych - korzystać z walorów przysługujących dokumentom urzędowym. W postępowaniu przed sądem mającym na celu rozpoznanie merytorycznej zasadności żądania pozwu przedmiotem oceny jest nie tylko kwestia legitymacji procesowej strony powodowej, ale również ocena zasadności żądania pozwu tak co do zasady jak i co do wysokości. Powód winien udowodnić za pomocą dowodów przewidzianych przez kodeks postępowania cywilnego, że dochodzona pozwem kwota mu przysługuje tak co zasady jak i wysokości.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że strona powodowa nie wykazała zasadności żądania pozwu, co skutkowało oddaleniem powództwa w całości

O kosztach procesu Sad orzekł zgodnie z wyrażonymi w przepisie art. 98 par. 1 k.p.c. zasadami odpowiedzialności za wynik procesu oraz zwrotu kosztów celowych. Pozwany zobowiązany jest zatem zwrócić powódce poniesione przez nią koszty procesu, na które zgodnie z art. 98 par. 3 w zw. z art. 99 k.p.c., składa się: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w osobie adwokata w kwocie 1 800 zł, zgodnie z par. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł.

Sędzia Małgorzata Janik-Białek