Wyrok z 27 lutego 2026, sygn. IV U 739/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 27 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek

Protokolant: Małgorzata Weres

po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z odwołania E. I.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we H.

z dnia 24 maja 2024 r. znak: (...)

o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we H. z dnia 24 maja 2024 r. znak: (...) ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu E. I. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego następstwem wypadku przy pracy jakiemu uległ ubezpieczony w dniu 18 sierpnia 2023 r., za doznany 5% uszczerbek na zdrowiu, w łącznej kwocie 7.155,00 zł;

II.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygnatura akt IV U 739/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 maja 2024 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H., na podstawie ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, odmówił ubezpieczonemu E. I. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 22 maja 2024 r. ustaliła 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r., zatem brak podstaw do przyznania jednorazowego odszkodowania.

Ubezpieczony E. I. wniósł odwołanie od orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) o sygn. (...) z dnia 22 maja 2024 r. domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieni ubezpieczony wskazał, że w dniu 18 sierpnia 2023 r. uległ wypadkowi przy pracy wysiadając ze służbowego samochodu. Ubezpieczony wyjaśnił, że postawił prawą nogę na kamieniu, który spowodował nienaturalne wykręcenie się stopy wewnątrz. Po wykonaniu badań w szpitalu zdiagnozowano u niego skręcenie oraz naderwanie prawego stawu skokowego. W ramach leczenia zalecono odciążenie i unieruchomienie kończyny poprzez założenie opaski elastycznej. Ubezpieczony, aby przyśpieszyć leczenie udał się do niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej, gdzie zdiagnozowano z kolei skręcenie prawego stawu skokowego z naderwaniem więzozrostu piszczelowo strzałkowego więzadła strzałkowo – piętowego i ścięgien mięśni strzałkowych. Istniało również podejrzenie zerwania więzadła strzałkowo – skokowego przedniego. Został skierowany na zabiegi fizykalne oraz terapię manualną. Ubezpieczony wskazał, że uraz w znacznym stopniu wpłynął na stan jego zdrowia i spowodował uszczerbek na zdrowiu, co skutkowało niemożnością świadczenia przez niego pracy.

Odpowiadając na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 22 maja 2024 r.

Ubezpieczony nie wnosił zastrzeżeń do opinii głównej, ani uzupełniającej.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 sierpnia 2023 r. ubezpieczony był zatrudniony w firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w A. w dziale handlu zewnętrznego na stanowisku doradcy klienta. W tym dniu ubezpieczony rozpoczął pracę o godz. 7:15 na parkingu przy ul. (...) (ubezpieczony mieszka pod adresem (...)/(...)). Ubezpieczony wsiadł do samochodu i przejechał kilkaset metrów, gdy zobaczył, że nie ma uzupełnionego płynu do spryskiwacza, postanowił go nalać, gdyż miał ze sobą zapas. Ubezpieczony zatrzymał pojazd, otworzył drzwi auta i wystawił najpierw lewą, a potem prawa nogę na zewnątrz, po czym wstał. Prawą nogę postawił na drobnym kamieniu, który spowodował wygięcie stopy do środka. Ubezpieczony poczuł silny ból, więc usiadł na siedzeniu kierowcy, gdzie czekał ok. 5 min, aż ból ustąpi. W związku z tym, że noga zaczęła puchną ubezpieczony udał się do szpitala.

Bezpośrednio po zdarzeniu w szpitalu w badaniu przedmiotowym stwierdzano u ubezpieczonego obrzęk i bólowe ograniczenie ruchomości stawu skokowego, a w badaniu rtg złamań nie wykazano. Ubezpieczonego zwolniono do domu z zaleceniem odciążania kończyny dolnej prawej, unieruchomienie w ortezie, zalecono zimne okłady, K. żel i kontrolę w poradni ortopedycznej.

Praca ubezpieczona rozpoczęła się w momencie obsługi auta, którym miał udać się do kontrahenta. Przed ruszeniem w trasę ubezpieczony nie wykonywał żadnych czynności służbowych.

Ubezpieczony zgłosił wypadek przy pracy. Zespół powypadkowy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w protokole nr (...) stwierdził, że zdarzenie jest wypadkiem przy pracy. Za przyczynę zewnętrzną zaistniałego wypadku uznano niefortunne postawienie stopy.

W chwili wypadku ubezpieczony był prawidłowo zgłoszony do ubezpieczeń społecznych.

Dowód:

- protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dn. 29.08.2023r.-akta organu rentowego oraz k. 5-6v.;

- zapis wyjaśnień poszkodowanego wypadku – akta organu rentowego oraz k. 7-8v.;

- aneks do protokołu z dn. 20.12.2023 r. – akta organu rentowego;

- notatka służbowa z dn. 11.12.2023 r. – akta organu rentowego;

- opinia biegłego chirurga – ortopedy z dn. 6.08.2025 r. – k. 28-32.

W dniu 21 sierpnia 2023 r. ubezpieczonego udał się do Centrum (...). W badaniu fizykalnym stwierdzono u ubezpieczonego ograniczenie ruchomości w prawym stawie skokowym, zasinienie, tkliwość palpacyjną więzozrostu piszczelowo - strzałkowego. Rozpoznano u ubezpieczonego stan po skręceniu prawego stawu skokowego z naderwaniem więzozrostu piszczelowo - strzałkowego, więzadła strzałkowo - piętowego i ścięgien mięśni strzałkowych. W związku z powyższym zalecono ubezpieczonemu zabiegi krioterapii, deep oscillation i zaordynowano leki przeciwbólowe. Ubezpieczony realizował zalecone zabiegi w dniach od 23 sierpnia 2023 r. do 5 września 2023 r.

Dowód: opinia biegłego chirurga – ortopedy z dn. 6.08.2025 r. – k. 28-32.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2023 r. ubezpieczony złożył płatnikowi składek wniosek o przesłanie dokumentacji do ZUS celem ustalenia prawa do świadczeń. Wniosek został przekazany przez płatnika składek do organu rentowego wraz z dokumentacją powypadkową. Organ rentowy otrzymał wniosek w dniu 28 listopada 2023 r.

Lekarz Orzecznik ZUS, orzeczeniem z dnia 11 kwietnia 2024 r., ustalił u ubezpieczonego 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r.

Na skutek sprzeciwu złożonego przez ubezpieczonego, Komisja Lekarska ZUS, na podstawie analizy dokumentacji, orzeczeniem z dnia 22 maja 2024 r. ustaliła 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r. W ocenie Komisji Lekarskiej ZUS następstwa przebytego urazu nie skutkują istotnymi naruszeniami sprawności organizmu ubezpieczonego.

Decyzją z dnia 24 maja 2024 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we H. znak (...) odmówiono ubezpieczonemu E. I. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r.

Dowód:

- pismo ubezpieczonego z dn. 30.08.2023 r. – akta organu rentowego;

- wniosek pracodawcy ubezpieczonego z dn. 28.08.2023 r. – akta organu rentowego;

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 11.04.2024 r. – akta organu rentownego;

- sprzeciw ubezpieczonego z dn. 30.03.2024 r. – akta organu rentownego;

- orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dn. 22.05.2024 r. – akta organu rentownego;

- opinia lekarska z dn. 22.05.2024 r. – akta organu rentowego;

- decyzja ZUS z dn. 24.05.2024 r. – akta organu rentowego.

Ruchomość stawów skokowych ubezpieczonego obrazuje się następująco: staw skokowy lewy - zgięcie grzbietowe 30 stopni, zgięcie podeszwowe 30 stopni, supinacja 30 stopni, pronacja 20 stopni, staw skokowy prawy - zgięcie grzbietowe 20 stopni, zgięcie podeszwowe 30 stopni, supinacja 10 stopni, pronacja 20 stopni. Obrysy, zwartość i ruchomość pozostałych dużych stawów kończyn górnych i dolnych bez odchyleń od stanu prawidłowego.

Dowód: opinia biegłego chirurga – ortopedy z dn. 6.08.2025 r. – k. 28-32.

U ubezpieczonego rozpoznano stan po skręceniu stawu skokowego prawego z pozostawieniem niewielkiego ograniczenia ruchomości.

W wyniku urazu z dnia 18 sierpnia 2023 r. u ubezpieczonego doszło do uszkodzenia tkanek okołostawowych, torebki stawowej i więzadeł, natomiast powierzchnie stawowe nie przemieściły się trwale. Ruchomość w płaszczyźnie strzałkowej stopy prawej ubezpieczonego jest nieco ograniczona, istnieje istotne ograniczenie ruchomości stopy prawej w stronę grzbietową - wynosi ona 20 stopni. U ubezpieczonego występuje ograniczenie supinacji stawu skokowego. Deficyt ruchomości stawu skokowego prawego ubezpieczonego nie pozawala w pełni wyprostować grzbietowo stopy prawej.

Długotrwały uszczerbek na zdrowiu u ubezpieczonego związany z wypadkiem z dnia 18 sierpnia 2023 r. w oparciu o rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. (Dz.U.234) i załącznika do rozporządzenia wynosi 5% z punktu 162a tabeli uszczerbków.

Uszczerbek doznany przez ubezpieczonego jest długotrwały, gdyż po upływie ponad roku poprawa ruchomości stawu skokowego ubezpieczonego wydaje się możliwa. Podjęcie rehabilitacji przez ubezpieczonego może nieco poprawić ten stan, po takim urazie mogą rozwinąć się wtórne zmiany zwyrodnieniowe w stawie skokowym i stawach stępu prowadzące do ograniczenia ich ruchomości.

Dowód:

- dokumentacja medyczna ubezpieczonego – k. 9-11;

- opinia biegłego chirurga – ortopedy z dn. 6.08.2025 r. – k. 28-32;

- opinia uzupełniająca biegłego chirurga – ortopedy z dn. 13.11.2025 r. – k. 52-54.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu ubezpieczony E. I. wniósł odwołanie od orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) o sygn. (...) z dnia 22 maja 2024 r.

Stosownie do treści art. 477 ⁹ § 1 k.p.c. postępowanie cywilne w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych wszczynane jest wniesieniem przez ubezpieczonego odwołania od decyzji organu rentowego. Postępowanie sądowe ma więc charakter odwoławczy i kontrolny. Jego przedmiotem jest ocena legalności decyzji wydanej przez organ rentowy na wniosek ubezpieczonego lub z urzędu (wyrok Sądu Najwyższego z 20 maja 2004 r., II UK 395/03, OSNP 2005/3/43). Oznacza to, że treść rozstrzygnięcia decyzji i jej zakres wyznacza granice postępowania sądowego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNP 2000/15/601; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2011 r., II UK 360/10).

Nie budzi wątpliwości, że niedopuszczalnym jest rozpoznanie roszczeń, co do których nie wypowiedział się organ rentowy (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1999 r., II UK 204/99, OSNP 2001/5/169; z dnia 9 września 2010., II UK 84/10).

W niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do odrzucenia odwołania, gdyż wniesione przez skarżącego odwołanie dotyczyło decyzji organu rentowego. Sąd wziął pod uwagę, że w treści odwołania odwołujący się wskazuje na numer decyzji, w której de facto organ rentowy odmówił mu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r. Sąd nie miał wątpliwości, że działania ubezpieczonego były ukierunkowane na odwołalnie się od decyzji (...) (jak podał ubezpieczony) z dnia 24 maja 2024 r. Ponadto ubezpieczony kwestionował orzeczenie komisji lekarskiej co do ustalonego uszczerbku na zdrowiu, które to orzeczenie było podstawą wydania decyzji z dnia 24 maja 2024 r. Następnie decyzja ta została przesłana do Sądu wraz z odwołaniem, odpowiedzią na odwołanie i aktami rentowymi. Wątpliwości w zakresie tym, że odwołanie ubezpieczonego dot. decyzji z dnia 24 maja 2024 r. nie miał również organ rentowy, gdyż w odpowiedzi na odwołanie wskazał, że ubezpieczony wniósł odwołanie od decyzji z dnia 24 maja 2024 r. Wskazania wymaga również to, że sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dominuje zasada ograniczonego formalizmu, a wobec tego odrzucenie odwołania, w sytuacji gdy Sąd dysponował decyzją organu rentowego wydaną na podstawie kwestionowanego przez ubezpieczonego orzeczenia komisji lekarskiej ZUS było sprzeczne z interesem odwołującego się, który wykazał pewną nieporadność w korespondencji z Sądem, wynikającą zapewne z przekonania, że orzeczenie Komisji Lekarskiej jest również finalną decyzją, co wynika z treści przesłanych wiadomości e-mail przez ubezpieczonego do Sądu.

W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, nie było podstawa do odrzucenia odwołania.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości odwołujący się doznał uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r. wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii głównej z dnia 6 sierpnia 2025 r. oraz opinii uzupełniającej z dnia 12 listopada 2025 r. sporządzonych na potrzeby niniejszej sprawy przez D. R. - biegłego z zakresu chirurgii urazowej oraz ortopedii. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnia, Sąd uznał sporządzone opinie za kompletne, logiczne i w sposób wyczerpujący odpowiadające na pytania Sądu, a w konsekwencji mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 - 4 w związku z art. 16 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym, z tytułu z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 257; dalej jako ustawa wypadkowa) ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy wypadkowej, przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji ZUS.

Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania o niezdolności do pracy.

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy wypadkowej, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych; 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia; 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 6 ustawy wypadkowej, za wypadek przy pracy uważa się również nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w okresie ubezpieczenia wypadkowego z danego tytułu podczas wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

Według § 8 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania, Lekarz Orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, zwanej "oceną procentową", która jest określona w załączniku do rozporządzenia (tabela norm procentowego uszczerbku na zdrowiu).

Ponadto, jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku ocena procentowa określa dolną i górną granicę stopnia uszczerbku na zdrowiu, lekarz orzecznik określa stopień tego uszczerbku w tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania. Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można ustalić stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym stanem przedmiotowym a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji oceny procentowej.

Okoliczność, że przedmiotowe zdarzenie miało charakter wypadku przy pracy była w niniejszej sprawie bezsporna. Spór natomiast koncentrował się wokół kwestii ustalenia wystąpienia i ewentualnej wysokości uszczerbku na zdrowiu odwołującego się wywołanego zdarzeniem z dnia 18 sierpnia 2023 r.

Sąd dopuści dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty z zakresu ortopedii na okoliczność ustalenia, po przebadaniu ubezpieczonego i analizie dokumentacji lekarskiej: w jakiej wysokości ubezpieczony doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem przy pracy z dnia 18.08.2023 r., wg oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu określonej w załączniku do rozporządzenia MPiPS z dnia 18.12.2002 r. (Dz. U. Nr 234, poz. 1974), czy zachodzi konieczność sporządzenia opinii przez innych biegłych sądowych oraz czy zasadne jest orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 22.05.2024 r.

Biegły sądowi w sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy opinii głównej z dnia 6 sierpnia 2025 r. wskazał, że rozpoznał u ubezpieczonego stan po skręceniu stawu skokowego prawego z pozostawieniem niewielkiego ograniczenia ruchomości.

W ocenie biegłych na skutek wypadku z dnia 18 sierpnia 2023 r. ubezpieczony doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5 % (poz. 162a tabeli)

Uzasadniając swoją opinię biegły wyjaśnił, że bezpośrednio po zdarzeniu, podczas wizyty w szpitalu, w badaniu przedmiotowym, stwierdzano u ubezpieczonego obrzęk i bólowe ograniczenie ruchomości stawu skokowego, a w badaniu rtg złamań nie wykazano. Ubezpieczonego zwolniono do domu z zaleceniem odciążania kończyny dolnej prawej, unieruchomienie w ortezie, zalecono zimne okłady, K. żel i kontrolę w poradni ortopedycznej. Ubezpieczony w dniu 21 sierpnia 2023 r. udał się do Centrum (...). Ta, w badaniu fizykalnym, stwierdzano ograniczenie ruchomości w prawym stawie skokowym, zasinienie, tkliwość palpacyjną więzozrostu piszczelowo - strzałkowego. Rozpoznano u ubezpieczonego stan po skręceniu prawego stawu skokowego z naderwaniem więzozrostu piszczelowo - strzałkowego, więzadła strzałkowo - piętowego i ścięgien mięśni strzałkowych. Po diagnozie zalecono ubezpieczonemu zabiegi krioterapii, deep oscillation i zaordynowano leki przeciwbólowe. Ubezpieczony realizował zabiegi w dniach od 23 sierpnia 2023 r. do 5 września 2023 r. Po urazie ubezpieczony nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego, pracował zdalnie. W wywiadzie biegły nadmienił, że obecnie ubezpieczony skarży się na nie do końca odtworzony ruch w stawie skokowym prawym oraz okresowe obrzęki i bóle.

Biegły wskazał, iż z przeprowadzonego przez niego badania wynika, że staw skokowy lewy u ubezpieczonego posiada nieco zatarte obrysy od strony bocznej, występuje nieznaczna bolesność w szparze stawu skokowego lewego od przodu. Ruchomość stawów skokowych ubezpieczonego obrazuje się z koeli następująco: staw skokowy lewy - zgięcie grzbietowe 30 stopni, zgięcie podeszwowe 30 stopni, supinacja 30 stopni, pronacja 20 stopni, staw skokowy prawy - zgięcie grzbietowe 20 stopni, zgięcie podeszwowe 30 stopni, supinacja 10 stopni, pronacja 20 stopni. Obrysy, zwartość i ruchomość pozostałych dużych stawów kończyn górnych i dolnych bez odchyleń od stanu prawidłowego.

Biegły bardzo szczegółowo wyjaśnił, że w skład stawu skokowego wchodzą powierzchnie stawowe dalszych części kości podudzia, kości piszczelowej i strzałkowej, tworzące górną powierzchnię stawu skokowego górnego w kształcie widełek. Pomiędzy sobą dalsze części kości piszczelowej i strzałkowej tworzące tak zwany więzozrost umocnione są więzadłami przednim i tylnym. Dolną powierzchnię stawu skokowego górnego tworzy bloczek kości skokowej. Staw skokowy wzmacniany jest od obu stron przez cały system więzadeł okołostawowych, z których najważniejsze to więzadło trójgraniaste od strony przyśrodkowej, więzadła skokowo - strzałkowe przednie i tylne i więzadło piętowo - strzałkowe od strony bocznej. Biegły następnie wyjaśnił, że zasadniczym ruchem fizjologicznym w stawie skokowym jest ruch zgięcie grzbietowego i podeszwowego stopy, ruchy supinacji i pronacji są minimalne, lecz jak zaznaczył - ważne. Poniżej kości skokowej znajduje się kość piętowa, z którą kość skokowa tworzy staw skokowym dolny. W tym stawie właśnie może odbywać się ruch supinacji i pronacji.

Biegły zdiagnozował niewielkie, lecz istotne ograniczenie ruchomości stawu skokowego i stopy ubezpieczonego, a mianowicie ograniczenie supinacji stawu skokowego. W ocenie biegłego może to być skutkiem zaniedbań rehabilitacyjnych, gdyż jest to zjawisko dość typowe przy stawie skokowym, w którym początkowo po urazie ograniczenia ruchomości są niewielkie lub żadne, po pewnym czasie natomiast, na skutek lekceważenia po tak „błahym" urazie ćwiczeń własnych dochodzi do zrostów i zbliznowaceń wewnątrzstawowych. Niemniej jednak ograniczenie jak wynika z opinii powstało na skutek zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2023r. Wraz z ograniczoną supinacją stawu skokowego u ubezpieczonego występuje ograniczenie ruchomości w płaszczyźnie strzałkowej. W ocenie biegłego z badania ubezpieczonego jednoznacznie wynika, że ruchomość w płaszczyźnie strzałkowej stopy prawej jest nieco ograniczona przez co można stwierdzić istotne ograniczenie ruchomości stopy prawej w stronę grzbietową, gdyż w standardzie ruch ten powinien u ubezpieczonego winien osiągać 30 stopni, a wynosi on 20 stopni. Przy czym biegły wskazał, że stan stawu skokowego ubezpieczonego jest najprawdopodobniej przypadkiem wskazującym na niedokończone leczenie rehabilitacyjne. Zaznaczył przy tym, że ruch zgięcia grzbietowego w stawie skokowym jest niezbędny przy każdym kroku w jego drugiej fazie, gdy stopa oparta o podłoże przenosi ciężar całego ciała w czasie wykroku drugiej kończyny. Niemniej jednak nie ma wskazań do leczenia operacyjnego stawu skokowego ubezpieczonego.

Uszczerbek ten należy uznać za długotrwały, gdyż po upływie ponad roku poprawa ruchomości stawu skokowego ubezpieczonego wydaje się możliwa. Uporczywa rehabilitacja własna może nieco poprawić ten stan, przy czym biegły wskazał, że po takim urazie mogą rozwinąć się wtórne zmiany zwyrodnieniowe w stawie skokowym i stawach stępu prowadzące do ograniczenia ich ruchomości.

Odnośnie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS i Komisji Lekarskiej ZUS wskazał, że uważa je za niezasadne. W ocenie biegłego ich stanowiska mogły wynikać z zaocznego charakteru pierwszego z tych orzeczeń. Przy czym biegły zaznaczył, że pod uwagę (ocenę) winna być brany nawet niewielki, lecz istotny dla młodego człowieka uszczerbek.

Organ rentowy wniósł zastrzeżenia do opinii głównej wnosząc między innymi o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej lub innego biegłego tej samej specjalności. Pełnomocnik organu rentowego podniósł, że ubezpieczony był oceniany bezpośrednio na poziomie ZUS, przez 3-osobową komisję lekarską w II instancji, a więc brak jest podstaw do negowania tego wielospecjalistycznego badania. Ponadto organ rentowy podnosił, iż badanie biegłego nie jest zbyt dokładne. Biegły ogranicza się do stwierdzenia o zatartych obrysach stawu skokowego lewego, ale nie dokonuje pomiarów odpowiednich obwodów. Pełnomocnik organu rentowego zaznaczył, że komisja lekarska ZUS pomierzyła dokładnie kończyny dolne w cm i podała te wyniki w swoim badaniu. Nie było różnic pomiędzy kończynami dolnymi. Ponadto nadmienił, że uraz w pracy dotyczył stawu skokowego prawego, a biegły opisuje ból w szparze stawu skokowego lewego, po czym w uzasadnieniu powołuje się na to i w ten sposób uzasadnia m. in. przyznanie uszczerbku (ostatnia strona opinii).

Sąd mając na uwadze charakter zgłaszanych zastrzeżeń, dopuścił dowód z opinii uzupełniającej.

W opinii uzupełniającej biegły wyjaśnił, że biegli oceniają i ustalają wysokość uszczerbku na zdrowiu przede wszystkim na podstawie własnego badania przedmiotowego dokonywanego w dniu zgłoszenia się ubezpieczonego. Poddawane ocenie są odchylenia od stanu prawidłowego, co dotyczy zwłaszcza narządu ruchu, badana jest ruchomość w stawach kończyn i ruchomość kręgosłupa w jego poszczególnych odcinkach. Dokumentacja lecznicza, w tym ocena uszczerbku na zdrowiu dokonana przez innych lekarzy, czy też instytucje ma znaczenie jedynie pomocnicze, nie może być decydująca, chociażby ze względu na odległość w czasie. W związku z powyższym biegły zaznaczył, że nie może kierować się jedynie powtarzaniem wniosków wypływających z przytaczanego powtórnie badania przez Komisję Lekarską ZUS, które przytacza w swoim piśmie przedstawiciel ZUS, tym bardziej, że badanie przez Komisję Lekarską ZUS i jego jest odległe w czasie. Biegły stanowczo zaprzeczył, aby nie udowodnił w swojej opinii znacznego upośledzenia stanu funkcjonalnego ubezpieczonego, gdyż opisał zarówno w badaniu jak i uzasadnieniu ograniczenia wynikające z przebytego urazu i związanych z tym zaburzeń funkcjonalnych stawu skokowego prawego ubezpieczonego- przy czym biegły wskazał, że w akapicie rozpoznanie użył pomyłkowo słowa „lewego" - będących następstwem urazu. Biegły nie zgodził się również z tezą podnoszoną przez ZUS, że Komisja Lekarska miała rację, skoro badała kończyny dolne. W ocenie biegłego zarówno Komisja Lekarka jak i pełnomocnik strony pozwanej nie biorą pod uwagę, że istnienie nawet niewielkiego, lecz istotnego uszczerbku na zdrowiu u ubezpieczanego w postaci deficytu ruchomości stawu skokowego prawego jest istotnym ograniczeniem funkcjonalnym, gdyż nie pozawala w pełni wyprostować grzbietowo stopy prawej. Na poparcie dokonania precyzyjnego badania uszczerbku odniósł się do treści poz. 162a tabeli uszczerbkowej z której wynika, że ograniczenie ruchomości i zniekształcenia w stawach skokowych (w następstwie wykręcenia, zwichnięcia, złamania kości tworzących staw, zranień, ciał obcych, blizn, itp.) - w zależności od ich stopnia i dolegliwości: bez zniekształceń wynosi od 1 % do 15%. W ocenie biegłego orzecznikom ZUS zabrakło właściwego zakwalifikowania urazu z odpowiadającej jego skutkom pozycji tabeli uszczerbków. W konsekwencji biegły podtrzymał swoją pierwotną opinię.

Do opinii ponowne zastrzeżenia zostały złożone przez pełnomocnika strony pozwanej. Pełnomocnik zarzucił, że biegły w swoim badaniu ogranicza się do stwierdzenia o zatartych obrysach stawu skokowego lewego, a nie dokonuje pomiarów odpowiednich odwodów. Komisja Lekarska ZUS zmierzyła dokładnie kończyny dolne w centymetrach i podała te wyniki w swoim badaniu i nie było różnić pomiędzy kończynami dolnymi. W związku z powyższym organ rentowy wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Opinia biegłego sądowego podlega bowiem ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Jednocześnie, jakkolwiek zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, to podkreślenia wymaga fakt, że samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych.

Mając zatem na względzie powyższe, uznać należy, iż opinia główna oraz uzupełniająca były pełne i zawierały całościową analizę stanu zdrowia ubezpieczonego w relewantnym zakresie, w konsekwencji czego zostały uznane przez Sąd za w pełni wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Ze sporządzonych opinii wynikało jednoznacznie, że ubezpieczony doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023 r. przy czym uszczerbek na zdrowiu wskutek obrażeń odniesionych w wyniku przedmiotowego zdarzenia oceniany według załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r., zgodnie z poz. 162a wynosi 5%.

Odnosząc się z kolei do stanowiska ZUS, stwierdzić należało, że stanowiło ono wyłącznie nieuzasadnioną polemikę z rzeczowo i merytorycznie uzasadnioną opinią biegłego. Organ rentowy nie podał żadnych rzeczowych argumentów na poparcie swojego stanowiska, zarzucając jedynie że biegły w swoim badaniu ograniczył się do stwierdzenia o zatartych obrysach stawu skokowego lewego, a nie dokonał pomiarów odpowiednich odwodów, a Komisja Lekarska ZUS zmierzyła dokładnie kończyny dolne w centymetrach i podała te wyniki w swoim badaniu i nie było różnić pomiędzy kończynami dolnymi.

Organ rentowy zarówno w pierwszych jak i drugich zastrzeżeniach do opinii skupił się głównie na kwestii stwierdzenia przez biegłego o zatartych obrysach stawu skokowego lewego i dokonania pomiarów odpowiednich odwodów. Przy czym, jak wskazuje biegły, w zakresie wypadku jakiemu uległ ubezpieczony, kluczowe jest nawet niewielkie, lecz istotne ograniczenie ruchomości stawu skokowego i stopy ubezpieczonego. Powyższe wynika z tego, że skład stawu skokowego wchodzą powierzchnie stawowe dalszych części kości podudzia, kości piszczelowej i strzałkowej, tworzące górną powierzchnię stawu skokowego górnego w kształcie widełek. Pomiędzy sobą dalsze części kości piszczelowej i strzałkowej tworzące tak zwany więzozrost umocnione są więzadłami przednim i tylnym. Dolną powierzchnię stawu skokowego górnego tworzy bloczek kości skokowej. Staw skokowy wzmacniany jest od obu stron przez cały system więzadeł okołostawowych, z których najważniejsze to więzadło trójgraniaste od strony przyśrodkowej, więzadła skokowo - strzałkowe przednie i tylne i więzadło piętowo - strzałkowe od strony bocznej. Jak wynika z treści opinii, ruchomość w płaszczyźnie strzałkowej stopy prawej ubezpieczonego jest nieco ograniczona przez co można stwierdzić istotne ograniczenie ruchomości stopy prawej w stronę grzbietową, w standardzie ruch ten powinien u ubezpieczonego osiągać 30 stopni, a wynosi on 20 stopni. Ponadto u ubezpieczonego występuje niewielkie lecz istotne ograniczenie ruchomości stawu skokowego i stopy ubezpieczonego, a mianowicie ograniczenie supinacji stawu skokowego. Jak wynika z opinii, zasadniczym ruchem fizjologicznym w stawie skokowym jest ruch zgięcia grzbietowego i podeszwowego stopy, ruchy supinacji i pronacji są one minimalne, lecz ważne. Wbrew twierdzeniom Komisji Lekarskiej ZUS, na skutek wypadku z dnia 18 marca 2023 r. doszło do powstania u ubezpieczonego niewielkiego, lecz istotnego uszczerbku na zdrowiu, a mianowicie deficytu ruchomości stawu skokowego prawego, który jest istotnym ograniczeniem funkcjonalnym, gdyż nie pozawala w pełni wyprostować grzbietowo stopy prawej. Biorąc pod uwagę rodzaj uszczerbku, zarzut organu rentowego odnośnie niedokonania pomiarów odpowiednich obwodów jest chybiony, gdyż kluczowe było dokonanie pomiarów ruchomości stawów skokowych, w tym zgięcia grzebietowego stopy prawej, co zostało przez biegłego uczynione i odpowiednio wyjaśnione.

W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął wniosek pełnomocnika organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania i nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Kolejno wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej, jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1. W myśl art. 14 ust. 9 ustawy wypadkowej Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w art. 12. Wskazać należy, iż do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się jako podstawę przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ww. ustawy).

Jak wynika natomiast z treści punktu 1. obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2024 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r. kwoty jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, o których mowa w art. 12 i art. 14 ust. 1-4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych wynoszą 1.431,00 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (art. 12 ust. 1 ustawy).

Przy ustalaniu kwoty odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, Sąd przyjął zatem za 1% uszczerbku kwotę 1.431,00 zł tj. wysokość kwoty odszkodowania z dnia wydania decyzji przez organ rentowy zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I UZP 2/09, publik. w lex nr 487994. W konsekwencji, Sąd przyznał odwołującemu się jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023r. za 5 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 7.155,00 zł.

Tym samym, wobec uwzględnienia przez Sąd w całości treść opinii biegłego z zakresu ortopedii, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku zmienił zaskarżona decyzję (...) we H. z dnia 24 maja 2025 r., znak: (...), w ten sposób, że przyznał odwołującemu się E. I. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 18 sierpnia 2023r. za 5 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 7.155,00 zł.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.