Wyrok z 27 lutego 2026, sygn. IV P 1162/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Marta Sedlaczek

Protokolant: Ewelina Janicka-Kłodawska

po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2026 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa K. S. (1)

przeciwko A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we R.

o wynagrodzenie za pracę

I.  zasądza od strony pozwanej A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we R. na rzecz powódki K. S. (1) kwotę 1,27 zł (jeden złoty dwadzieścia siedem groszy) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 11 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę za miesiąc marzec 2023 r., a ponadto zasądza od strony pozwanej A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we R. na rzecz powódki K. S. (1) odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 4.888,78 zł (cztery tysiące osiemset osiemdziesiąt osiem złotych siedemdziesiąt osiem groszy) brutto od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r.;

II.  oddala dalej idące powództwo;

III.  zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej na kwotę 2.700,00 zł (dwa tysiące siedemset złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej w niniejszym postępowaniu;

IV.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa;

V.  wyrokowi w pkt I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt IV P 1162/23

UZASADNIENIE

Powódka K. S. (1) pozwem z dnia 3 lipca 2023 r. (data stempla pocztowego k. 12) skierowanym przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą we R. wniosła o zasądzenie kwoty 17.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

- 5.000,00 zł od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

- 12.000,00 zł od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoje powództwo wskazała, że była zatrudniona w (...) (...) Sp. z o.o. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku specjalisty ds. sprzedaży usług medycznych z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 17.110,70 zł brutto na podstawie umowy z dnia 1 marca 2023 r. Za miesiąc marzec 2023 r. pracodawca wypłacił powódce tylko część wynagrodzenia w łącznej kwocie 7.000,00 zł przelewem na rachunek bankowy, natomiast za pracę w maju 2023 r. powódka, jak twierdziła, nie otrzymała należnego wynagrodzenia. Dalej powódka podniosła, iż złożyła wypowiedzenie umowy o pracę i zakończyła zatrudnienie z dniem 27 maja 2023 r. Pismem z dnia 16 czerwca 2023 r., jak podnosiła w uzasadnieniu pozwu, powódka wezwała stronę pozwaną do zapłaty zaległego wynagrodzenia, jednakże mimo otrzymania wezwania w dalszym ciągu uchlała się od zapłaty należnej kwoty (k. 4-5).

Pismem procesowym z dnia 2 sierpnia 2023 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 17) powódka wskazała, że dochodzona pozwem kwota wynosiła 24.450,00 zł brutto (k. 17).

Pismem procesowym z dnia 22 sierpnia 2023 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 21) powódka wskazała, iż na dochodzoną kwotę 24.450,00 zł brutto składało się:

- kwota 6.850,00 zł brutto tytułem części niewypłaconego wynagrodzenia za miesiąc marzec 2023 r.,

- kwota 17.600,00 zł brutto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za miesiąc maj 2023 r.

Jednocześnie powódka wniosła o zasądzenie kwot wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 6.850,00 zł brutto od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 17.800,00 zł brutto od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty (k. 21).

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w dniu 13 września 2023 r. przez tutejszy Sąd powództwo zostało uwzględnione w całości (k. 30).

Strona pozwana wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, zaskarżając go w całości. (...) Sp. z o.o. z siedzibą we R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniosła w sprzeciwie od nakazu zapłaty o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów proces, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana wskazała, iż stosunek pracy łączący strony wygasł na skutek porozumienia stron. Powódka otrzymała od strony pozwanej wszelkie świadczenia należne jej z tytułu stosunku pracy łączącego strony, a to powódka nie rozliczyła się z pozwaną z całości powierzonego jej mienia pracodawcy. Co więcej pozwana podniosła, że powódka nie świadczyła pacy na rzecz pozwanej, lecz wykonywała pracę na rzecz innych przedsiębiorstw, albowiem świadczyła pracę lub współpracowała z dwoma przedsiębiorstwami, tj. Instytutem (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. oraz (...) Instytutem (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. (k. 43-45).

W dniu 20 grudnia 2024 r. strona pozwana wniosła pismo procesowe w którym wskazała, że z załączonego do tego pisma procesowego dokumentu wynika, że G. K. (1) informował G. R. w dniu 06 kwietnia 2023 r. o wypłacie powódce wynagrodzenia w kwocie 5.000 zł. Dodatkowo strona pozwana wskazała, że z dołączonej do tego pisma korespondencji wynika, że K. S. (1), G. K. (1) oraz F. G. w okresie luty-czerwiec 2023 r. prowadzili korespondencję związaną z powołaniem nowego przedsięwzięcia gospodarczego – (...) (...) (...) sp. z o.o. w R.. Powódka w dniu 05 marca 2023 r. wskazała na swój zakres obowiązków związanych z funkcjonowaniem mającej powstać spółki i przedstawiony przez powódkę harmonogram prac obejmuje elementy związane z rozpoczęciem działalności przez nowy podmiot gospodarczy.

Strona pozwana podała również, że powódka w niniejszym postępowaniu nie prezentuje żadnego materiału dowodowego celem wykazania wytworów swojej pracy na rzecz strony pozwanej. Brak jest raportu z wizyt dokumentujących ich przebieg, faktur sprzedaży, czy innych fizycznych wytworów pracy powódki.

Dodatkowo strona pozwana wskazała, że powódka pozostaje wspólniczką (...) (...) sp. z o.o. we R. i jak wynika z danych rejestrowych spółki, spółka ta powstała po powstaniu konfliktu między stronami postępowania. Zdaniem strony pozwanej powódka w maju 2023 r. była już zaabsorbowana organizowaniem przejęcia biznesu i przetransferowania go do nowo powołanego podmiotu gospodarczego. W tym czasie, jak zarzucała strona pozwana, powódka zajmowała się pracą na rzecz czterech podmiotów (A., N., O. 2 spółki), co zdaniem strony pozwanej nie było realne czasowo.

Strona pozwana dalej argumentowała, że w dniu 08 maja 2023 r. powódka oświadczyła pozwanemu, że nie zamierza już świadczyć pracy na jego rzecz i założyła na komunikatorze R. grupę o nazwie (...). Czynności wykonywane przez powódkę dotyczyły więc współpracy w ramach (...) (...) (...) sp. z o.o. , a nie świadczenia pracy na rzecz strony pozwanej.

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. powódka sprecyzowała, iż odsetek których się domagała to odsetki ustawowe za opóźnienie. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. powódka K. S. (1) oświadczyła również, że nie kwestionuje wyliczeń strony pozwanej co do ewentualnie należnego jej wynagrodzenia brutto za miesiąc maj 2023 r. z dnia 03 lutego 2025 r. oraz tego, że stawka dzienna wynagrodzenia za pracę za miesiąc maj 2023 r. została określona na kwotę 814,80 zł brutto.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. powódka oświadczyła również, że nie kwestionuje, że kwotę wynikającą z dokumentu przelewu znajdującego się na karcie 51 akt sprawy otrzymała w dniu 14 września 2023 r.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Przedmiotem przeważającej działalności przedsiębiorcy strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą we R. w 2023 roku była praktyka lekarska specjalistyczna, natomiast przedmiotem pozostałej działalności przedsiębiorcy było sprzedaż detaliczna wyrobów medycznych, włączając ortopedyczne prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach, badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych czy praktyka lekarska ogólna.

Dowód:

- wyciąg informacji z Krajowego Rejestru Sądowego z dn. 13.09.2023 r., (k. 27-29).

K. S. (1) zawarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością we R. w dniu 1 marca 2023 r. umowę o pracę na czas nieokreślony od dnia 1 marca 2023 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku Specjalisty ds. sprzedaży usług medycznych za wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 17.110,70 zł brutto miesięcznie.

Powódka w dniu 1 marca 2023 r. złożyła stronie pozwanej wniosek o przekazywanie jej wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń pieniężnych na osobie konto bankowe prowadzone w (...) S.A. o numerze (...).

K. S. (1) przed nawiązaniem stosunku pracy ze stroną pozwaną, została skierowana na obowiązkowe badania wstępne z zakresu medycyny pracy, odbyła szkolenie wstępne w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, a także wypełniła kompletną dokumentację pracowniczą niezbędną do formalnego zatrudnienia.

Wynagrodzenie za pracę u strony pozwanej było wypłacane miesięcznie do 10-go dnia każdego następnego miesiąca po miesiącu, za który wynagrodzenie przysługiwało.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we R. dokonywała wypłat wynagrodzenia pracownikom na ich rachunki bankowe. Na żądanie pracownika pracodawca wypłat wynagrodzenia za pracę dokonywał w formie gotówkowej. W przypadku zgłoszenia przez pracownika woli otrzymania wynagrodzenia w gotówce obsługująca pracodawcę firma księgowa sporządzała dokument KW, który następnie przekazywano do siedziby pozwanej. Po pewnym czasie dokument wracał opatrzony podpisem danego pracownika, potwierdzającym odbiór środków. W zakładzie pracy nie funkcjonowała żadna sformalizowana procedura ani ustalona forma składania wniosków o wypłatę wynagrodzenia w gotówce.

Oświadczeniem złożonym pracodawcy w dniu 08 maja 2023 r. K. S. (1) wypowiedziała umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, wynoszącego dwa tygodnie. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 27 maja 2023 r. (sobota).

Dowody:

- dokumentacja dotycząca zatrudnienia, (k. 89-99, 103-104, 106-108, 110-115),

- wniosek z dn. 01.03.2023 r., (k. 100),

- informacja o warunkach zatrudnienia z dn. 01.03.2023 r., (k. 8, 101, 204),

- umowa o pracę na czas nieokreślony z dn. 01.03.2023 r., (k. 7, 25, 102),

- oświadczenie K. S. (1) z dn. 08.05.2023 r., (109),

- świadectwo pracy z dn. 29.05.2023 r., (k. 10-11, 26, 105),

- zeznania świadka K. S. (2) złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 159v.-160),

- zeznania świadka G. R. złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 160-161),

-częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 13.12.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 199).

K. S. (1) w ramach obowiązków wynikających z jej umowy o pracę z (...) sp. z o.o. we R. prowadziła działania marketingowe dla pracodawcy, przygotowywała materiały informacyjne oraz realizowała plan działań ustalony z Prezesem Zarządu. Charakter jej stanowiska miał wymiar administracyjno‑organizacyjny, a jednym z celów jej pracy było zwiększenie obłożenia gabinetów ginekologicznych strony pozwanej poprzez pozyskiwanie lekarzy z innych placówek. W zakres obowiązków K. S. (1) wchodziło również: zakup kwiatów na dzień kobiet oraz zakup pościeli do sal znajdujących się w siedzibie strony pozwanej.

K. S. (1) co do zasady wykonywała pracę w siedzibie pracodawcy, choć część obowiązków realizowała w terenie. K. S. (1) w siedzibie pracodawcy nie miała swojego wyznaczonego miejsca pracy, w przypadku wykonywania powierzonych jej zadań w siedzibie pracodawcy pracę wykonywała w poczekalni dla pacjentów.

Czas pracy K. S. (1) miał charakter zadaniowy, a nadzór nad wykonywaniem obowiązków sprawował G. K. (1), który weryfikował realizację powierzonych zadań. Był on bezpośrednim przełożonym K. S. (1), który również prowadził ewidencję czasu pracy powódki, pomimo tego, iż ewidencję czasu pracy pozostałych pracowników (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prowadziły pracownice zewnętrznej firmy księgowej obsługującej spółkę.

K. S. (1) relacje z wykonania powierzonych jej zadań oraz wyniki wykonanej pracy przekazywała G. K. (1).

Dowód:

- zeznania świadka G. U. złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 156v.-157),

- zeznania świadka G. K. (2) złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 157v.-159),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 13.12.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 197v.-198),

- częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 13.12.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 199).

Kwota brutto wynagrodzenia przysługującego powódce za marzec 2023 r. wynosiła 17.110,70 zł.

K. S. (1) na początku kwietnia 2023 r. zwróciła się do G. K. (1) z prośbą o wypłatę wynagrodzenia za miesiąc marzec 2023 r. przed terminem płatności, w formie gotówkowej. K. S. (1) pierwotnie zwróciła się do G. K. (1) o wypłatę kwoty 12.000,00 zł, deklarując gotowość podpisania stosownych dokumentów, jednak ostatecznie wskazała, że wystarczające będzie przekazanie jej 5.000,00 zł.

W wyniku tej prośby w dniu 4 kwietnia 2023 r. dokonano wypłaty kwoty 5.000,00 zł. Przekazanie środków nastąpiło w godzinach pracy, podczas przerwy obiadowej, w pomieszczeniu socjalnym znajdującym się w siedzibie pracodawcy. W trakcie przekazywania środków pieniężnych K. S. (1) przez G. K. (1) do pomieszczenia tego weszły G. K. (2) oraz G. U..

W trakcie przekazania gotówki nie przedstawiono K. S. (1) dokumentu KW do podpisu ani nie sporządzono żadnej notatki służbowej. Była to jednorazowa sytuacja wypłaty wynagrodzenia K. S. (1) w gotówce.

Biuro rachunkowe obsługujące A. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością we R. wielokrotnie zwracało się do K. S. (1) o podpisanie dokumentu KW potwierdzającego odbiór gotówki. Prośbę tę przekazywała jej m.in. G. U., a także G. R. oraz sam G. K. (1). K. S. (1) kilkukrotnie deklarowała, że podpisze dokument, a na prośbę księgowej stawiła się nawet w biurze rachunkowym, jednak oświadczyła wówczas, że musi uprzednio coś ustalić z G. K. (1) i zobowiązała się do ponownego przyjścia, celem podpisania dokumentu KW, czego jednak nie uczyniła. Ostatecznie, K. S. (1) nigdy na piśmie nie potwierdziła odbioru wypłaconej jej kwoty w wysokości 5.000 zł.

K. S. (1) pozostałą część wynagrodzenia za miesiąc marzec 2023 r. – 7.000 zł netto otrzymała w formie przelewu na rachunek bankowy.

W dniu 06 kwietnia 2023 r. G. K. (1) wskazał w wiadomości e-mail do G. R., która zajmowała się sprawami kadrowymi i płacowymi strony pozwanej, że K. S. (1) otrzymała pensję za miesiąc marzec 2023 r. w parytecie:

- przelew w kwocie 3.000 zł;

- przelew w kwocie 4.000 zł;

- gotówka w kwocie 5.000 zł.

Dowód:

- historia operacji rachunku bankowego strony pozwanej z dn. 12.09.2023 r., (k. 52-53, 59),

- szczegółowa lista płac z dn. 06.04.2023 r., (k. 58),

- oświadczenie G. K. (1) strony pozwanej z dn. 14.09.2023 r., (k. 60),

- ewidencja czasu pracy K. S. (1) za marzec 2023 r., (k. 65v.-66),

- korespondencja e-mail z dn. 06.04.2023 r., (k. 205),

- zeznania świadka G. U. złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 156v.-157),

- zeznania świadka G. K. (2) złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 157v.-159),

- zeznania świadka K. S. (2) złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 159v.-160),

- zeznania świadka G. R. złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 160-161),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 13.12.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 197v.-198),

Wynagrodzenie K. S. (1) za miesiąc marzec 2023 r. miało wynosić 17.110,70 zł brutto.

K. S. (1) otrzymując wynagrodzenie za marzec 2023 r. w formie przelewu w kwocie 7.000,00 zł netto oraz w formie gotówki w kwocie 5.000,00 zł netto otrzymała łączną kwotę brutto w wysokości 17.109.43 zł.

Stron pozwana od kwoty brutto 17.110,70 zł wynikająca z umowy o pracę potrąciła stosowne składki na ubezpieczenia społeczne oraz podatek dochodowy i przekazała zbiorcze wpłaty odpowiednio do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego. Zbiorcze wypłaty wpłaty strona pozwana dokonała również za miesiąc maj 2023 r.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

- szczegółowa lista płac za miesiąc marzec 2023 r., (k.170);

- wyliczenia wynagrodzenia powódki sporządzone przez stronę pozwaną (k. 169-171),

- potwierdzenie przelewu, (k. 48, 50, 172).

K. S. (1) pracę na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we R. w miesiącu maju 2023 r. wykonywała jedynie w dniu 08 maja 2023 r. W tym dniu stawiła się w pracy, po czym wykonując swoje obowiązki usłyszała przypadkowo nieprzychylne wypowiedzi G. K. (1) na temat jej osoby. K. S. (1) wzburzona tą sytuacją poinformowała G. K. (1), że więcej nie pojawi się w pracy i opuściła zakład pracy.

Początkowo pracodawca powódki naliczył jej wynagrodzenie za cały miesiąc maj 2023 r. wraz z wynagrodzeniem urlopowym. Biuro rachunkowe, sporządzając pierwotne naliczenie, nie dysponowało informacją o nieobecności powódki, mimo że pojawiały się sygnały o jej nieobecności w pracy. Nie przekazano jednak formalnej dyspozycji, aby nie naliczać wynagrodzenia za cały miesiąc. W toku wewnętrznej weryfikacji kadrowej – po uzyskaniu informacji od G. K. (1), iż powódka nie świadczyła pracy w tym okresie – dokonano korekty listy płac.

Po dokonaniu korekty ustalono, że powódce przysługiwało wynagrodzenie wyłącznie za jeden dzień pracy, tj. 8 maja 2023 r., oraz wynagrodzenie za 5 dni urlopu, na którym powódka przebywała od 22 do 26 maja 2023 r. Kwota ustalonego wynagrodzenia zasadniczego wraz z wynagrodzeniem urlopowym należnego powódce za maj 2023 r. wynosiła 4.888,78 zł brutto. K. S. (1) w dniu 14 września 2023 r. otrzymała tytułem wynagrodzenia za miesiąc maj 2023 r. kwotę 3.362,86 zł netto.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we R. złożyła również stosowne korekty dokumentów rozliczeniowych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Dowód:

- potwierdzenie przelewu z dn. 14.09.2023 r., (k. 51, 69),

- szczegółowa lista płac z dn. 09.06.2023 r. wraz z pierwotną ewidencją czasu pracy K. S. (1) za maj 2023 r., (k. 63-65, 79, 81-82),

- korekta listy płac z dn. 14.09.2023 r., (k. 67, 78, 80),

- oświadczenie G. K. (1) z dn. 14.09.2023 r., (k. 67v.),

- korekta ewidencji czasu pracy powódki za maj 2023 r., (k. 68),

- dokumenty rozliczeniowe przekazane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, (k. 72-77).

- zeznania świadka K. S. (2) złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 159v.-160),

- zeznania świadka G. R. złożone na rozprawie w dn. 04.06.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 160-161),

- częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 489v.-493),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 13.12.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 197v.-198).

W (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we R. w dniach 25 lipca, 6,12, oraz 21 września 2023 r. została przeprowadzona kontrola Państwowej Inspekcji Pracy, w toku której stwierdzono nieprawidłowości dotyczące braku wypłaty K. S. (1) wynagrodzenia za pracę za maj 2023 r. Kontrola zakończyła się wydaniem polecenia z dnia 12 września 2023 r., nakazującego naliczenie oraz wypłatę należnego jej świadczenia.

Dowód:

- wykaz poleceń wydanych w czasie kontroli z dn. 12.09.2023 r., (k. 49v.),

- protokół kontroli wraz z załącznikami z dn. 21.09.2023 r., (k. 54- 71),

- przesłuchanie za stronę pozwaną wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 13.12.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 197v.-198).

K. S. (1) była zgłoszona przez stronę pozwaną do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych oraz ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 marca 2023 r. do 27 maja 2023 r. z tytułu zawartej umowy o pracę.

Jednocześnie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła dokumenty rozliczeniowe na ubezpieczenie społeczne za powódkę z podstawą wymiaru:

- 17.110,70 zł za okres 04/2023 rozliczając wynagrodzenie za marzec 2023 r.,

- 17.110,70 zł za okres 05/2023 rozliczając wynagrodzenie za kwiecień 2023 r.,

- 4.888,78 zł za okres 09/2023 rozliczając wynagrodzenie za maj 2023 r.

Od 13 marca 2023 r. do dnia 26 czerwca 2024 r. K. S. (1) została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych jako pracownik przez (...) sp. z o.o. w R..

Dowód:

- imiennie raporty miesięczne i deklaracje rozliczeniowe, (k. 72-77),

- dokument (...), (k. 112),

- dokument (...), (k. 113),

- informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dn. 26.06.2024 r., (k. 177-179).

K. S. (1) równolegle z wykonywaniem obowiązków wynikających ze stosunku pracy z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością podejmowała działania zmierzające do utworzenia spółki pod firmą (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Czynności te obejmowały w szczególności przygotowywanie dokumentacji organizacyjnej, prowadzenie korespondencji oraz inicjowanie procesów niezbędnych do rozpoczęcia działalności przez planowaną spółkę.

(...) Instytut (...) sp. z o.o.

w R. została zarejestrowana 28 kwietnia 2023 r. Jej wspólnikami, zgodnie z informacjami widniejącymi w Krajowym Rejestrze Sądowym pozostawali od dnia wpisu spółki do rejestru – K. S. (1), G. K. (1), G. K. (2) oraz F. G.. K. S. (1) w dacie wpisu spółki do rejestru pełniła funkcję prokurenta samoistnego tej spółki.

Część podejmowanych przez K. S. (1) działań na rzecz spółki, której miała być i finalnie została wspólnikiem w okresie jej zatrudnienia w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością była powiązana z pracodawcą z uwagi na fakt, że (...) Instytut (...) sp. z o.o. formalnie jeszcze nie istniała, a konieczne było wykonanie szeregu czynności przygotowawczych. Dotyczyło to m.in. rekrutacji i zatrudnienia konsultantów medycznych, którzy docelowo mieli w maju 2023 r. przejść do zatrudnienia do (...) (...) (...) Sp. z o.o. oraz realizacji zadań organizacyjnych niezbędnych do rozpoczęcia funkcjonowania nowego podmiotu, jak np. zawarcie umów leasingu aut służbowych dla docelowych pracowników (...) Instytut (...) sp. z o.o.

(...) plan nowo powstałego podmiotu K. S. (1) przekazywała drogą email do F. G. jeszcze przed swoim zatrudnieniem w A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. 22 lutego 2023 r. W dniu 01 marca 2023 r. K. S. (1) przekazała F. G., G. K. (1) i G. K. (2) podział zadań pomiędzy wspólników mającej powstać spółki jak np. zaprojektowanie i zlecenie druku ulotki, stworzenie nazw testów, przygotowanie umów o pracę z konsultantkami, zaprojektowanie wizytówek i zlecenie ich wydruku.

W dniu 08 maja 2023 r. K. S. (1) wysłała do G. K. (1) i F. G. wiadomość email dotyczącą poniesionych wydatków – O.. W dniu 09 maja 2023 r. G. S., G. U., F. G. i G. K. (2) prowadzili korespondencję e-mail odnośnie terminu przygotowania ulotki, którymi miały posługiwać się konsultantki medyczne w (...) Instytucie (...) sp. z o.o. w R.. G. K. (1) poprosił również K. S. (1) o dostarczenie wszystkich dokumentów dotyczących O., które znajdowały się w jej posiadaniu, a następnie poinformował uczestników rozmowy, że odwoła prokurę K. S. (1).

Wykreślenie K. S. (1) jako prokurenta samoistnego (...) Instytut (...) sp.o.o. zostało ujawnione w dniu 25 maja 2023 r. Obecnie brak jest osób wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania spółki.

Dowód:

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 21.02.2023 r., (k. 206-208),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 22.02.2023 r., (k. 209-213),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 01.03.2023 r., (k. 214-217),

- korespondencja e-mail z dn. 05.03.2023 r., (k. 218),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 14.03.2023 r., (k. 219-222),

- korespondencja e-mail z dn. 21.03.2023 r., (k. 223),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 02.05.2023 r., (k. 224-225),

- korespondencja e-mail z dn. 08.05.2023 r., (k. 226),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 08.05.2023 r., (k. 227-230),

- korespondencja e-mail z dn. 08.05.2023 r., (k. 231),

- korespondencja e-mail z dn. 08.05.2023 r., (k. 236),

- prezentacja produktowa spółki (...) Sp. z o.o., (k. 411-417),

- informacja z Krajowego Rejestru Sądowego dla podmiotu o numerze KRS (...) dostępna na stronie (...)

- częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 489v.-493),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 13.12.2024 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 197v.-198),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 493-495).

G. K. (1) po dniu 8 maja 2023 r., wielokrotnie kierował do K. S. (1) korespondencję, w której wzywał ją do niezwłocznego nawiązania kontaktu, stawienia się w miejscu pracy oraz podjęcia realizacji obowiązków wynikających ze stosunku pracy. W wiadomościach tych domagał się również przedstawienia przez powódkę harmonogramu pracy oraz ustalenia zasad dalszej współpracy. K. S. (1) nie reagowała na te wezwania, ignorując zarówno prośby, jak i polecenia służbowe, a tym samym nie podejmując kontaktu w sprawach dotyczących wykonywania pracy na rzecz strony pozwanej.

Sporadyczne odpowiedzi K. S. (1) wystosowane drogą e-mail dotyczyły wyłącznie działalności (...) (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. i nie odnosiły się do jej obowiązków pracowniczych wobec (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we R..

Korespondencja ta obejmowała w szczególności kwestie związane z przygotowaniem ulotki informacyjnej dotyczącej działalności i oferty spółki, której wspólnikiem była K. S. (1), rozpoczęciem pracy przez zatrudnione konsultantki medyczne oraz organizacją bieżących spraw administracyjnych tej spółki. K. S. (1) przedstawiła w korespondencji e-mail również grafik swojej pracy, jednak odnosił się on wyłącznie do działań podejmowanych na rzecz (...) (...) (...) Sp. z o.o., a nie do obowiązków wynikających z zatrudnienia w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Jednocześnie podejmowała działania związane z funkcjonowaniem (...) (...) (...) Sp. z o.o., w tym składała wnioski do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, organizowała pracę spółki oraz prowadziła czynności zmierzające do założenia rachunku bankowego.

K. S. (1) w dniu 10 maja 2023 r. prowadziła z F. G. i G. K. (1) korespondencję dot. opakowań do testów, za które faktura została wystawiona na rzecz podmiotu (...) Instytut (...) sp. z o.o. W tym samym dniu 10 maja 2023 r. G. K. (1) w wiadomości email skierowanej do K. S. (1) wezwał ją do stawienia się w pracy.

Wiadomością email z dnia 11 maja 2023 r. K. S. (1) zawiadomiła G. K. (1) i F. G. o tym, że odbyła wizytę w banku, zdając im również relację z warunków założenia rachunku bankowego dla (...) (...) (...) sp. o.o.

W dniu 13 maja 2023 r. F. G. przesłał G. K. (1), G. K. (2) i K. S. (1) projekt ulotki (...) (...) (...) sp. z o.o. którą współtworzył z K. S. (1).

W dniu 16 maja 2023 r. G. K. (1) i K. S. (1) korespondowali w przedmiocie tego na jaki podmiot mają być wystawiane faktury VAT za paliwo i karty paliwowe. Według odpowiedzi G. K. (1) podmiotem miał być O..

W korespondencji e-mail z dnia 17 maja 2023 r. K. S. (1), G. K. (1), F. G., G. K. (2) uzgadniali m.in. termin zatrudnienia konsultantek medycznych w (...) Instytucie (...) sp. z o.o. podpisanie umowy na użytkowanie 3 pojazdów osobowych na tą spółkę, zrefakturowania poniesionych dotąd przez (...) sp. z o.o. we R. kosztów, które są kosztami O.. W dniu 19 maja 2023 r. K. S. (1) przesłała również do G. K. (2), G. K. (1), F. G. poprawioną ofertę badań genetycznych (...) (...) (...) sp. z o.o.

W dniu 22 maja 2023 r. G. K. (2), G. K. (1), F. G. i K. S. (1) prowadzili korespondencję email dotyczącą poprawek na ulotce tworzonej dla (...) (...) (...) sp. z o.o. Dodatkowo, G. K. (1) zwrócił się do K. S. (1) o uzupełnienie faktur (o., samochody G., ubezpieczenia/ polisy samochodów). W dniu 23 maja 2023 r K. S. (1) uzupełniła braki przekazując je do K. S. (2) z biura rachunkowego N.. Po dniu 27 maja 2023 r. powódka kontynuowała korespondencję z G. K. (1), G. K. (2) i F. G. dotyczącą działalności tej spółki.

Dowód:

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 09.05.2023 r., (k. 232-237),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 09.05.2023 r., (k. 238-239),

- korespondencja e-mail z dn. 10.05.2023 r., (k. 240-245),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 10.05.2023 r., (k. 246-248),

- korespondencja e-mail dot. kontaktu w sprawie pracy na rzecz strony pozwanej z dn. 10.05.2023 r., (k. 249, 254, 260, 262,),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 10.05.2023 r., (k. 250-253),

- korespondencja e-mail z dn. 11.05.2023 r., (k. 255-259, 261-265),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 13.05.2023 r., (k. 266-267),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 15.05.2023 r., (k. 268-271),

- korespondencja e-mail z dn. 16.05.2023 r., (k. 272-275),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 17.05.2023 r., (k. 276-283),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 18.05.2023 r., (k. 284-286),

- korespondencja e-mail wraz z załącznikami z dn. 19.05.2023 r., (k. 287-288, 290-296),

- korespondencja e-mail z dn. 22.05.2023 r., (k. 297-298),

- korespondencja e-mail z dn. 24.05.2023 r., (k. 299-302),

- częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 489v.-493),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 493-495).

Wspólnicy i pracownicy (...) (...) (...) sp. z o.o. w R. korespondowali ze sobą również na komunikatorze R.. Grupa na tym komunikatorze nosiła nazwę O..

K. S. (1) korespondencję z G. K. (1) prowadziła również w ramach grupy nazwanej (...) oraz (...).

Dowód:

- korespondencja z komunikatora R., (k. 313-376, 387-406);

- częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 489v.-493),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 493-495).

W dniu 10 maja 2023 r. K. S. (1) otrzymała z numeru telefonu należącego do G. K. (2) wiadomością sms - zakaz posługiwania się elektronicznymi wizytówkami O., których projekt otrzymała. W dniu 11 maja 2023 r. K. S. (1) otrzymała od G. K. (2) wiadomością sms zakaz kontaktu z placówkami medycznymi i lekarzami przez nią i konsultantki medyczne.

K. S. (1) otrzymując te wiadomości sms pozostawała w przekonaniu, że ich autorem jest G. K. (1). W takim przekonaniu pozostawała K. S. (1) pozostawała co najmniej do dnia jej przesłuchania na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r.

Dowód:

- wiadomości sms, k. 377-384;

- częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 489v.-493),

- przesłuchanie za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony (k. 493-495).

Pomiędzy wspólnikami (...) (...) (...) sp. z o.o. w R. jeszcze w maju 2023 r. powstał konflikt, którego rozwiązania w dniu 01 czerwca 2023 r podjęła się G. K. (2). Konflikt wspólników spółki uniemożliwiał prowadzenie jej spraw, między innymi z powodu braku dokumentów finansowych, które według G. K. (1) posiadała K. S. (1).

Dowód:

- korespondencja e-mail, (k. 303-311).

W wiadomości e-mail z dnia 09 czerwca 2023 r. K. S. (1) skierowała do G. K. (1), F. G., informację o braku zapłaty na jej rzecz wynagrodzenia za miesiąc marzec i maj 2023 r.

K. S. (1) pismem datowanym na 16 czerwca 2023 r., skierowała do strony pozwanej wezwanie do zapłaty obejmujące niewypłacone jej wynagrodzenie za pracę. Żądała w nim zapłaty wynagrodzenia za miesiąc marzec 2023 r. w kwocie 5.000 zł z odsetkami oraz wynagrodzenia za miesiąc maj 2023 r. z odsetkami.

Dowód:

- pismo z dn. 16.06.2023 r., (k. 6),

- wiadomości email z dn.09.06.2023 r. (k.311-312);

W czerwcu 2023 r. K. S. (1) podpisała w formie online umowę spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w U.. Wspólnikami spółki i członkami zarządu pozostają K. S. (1) i F. G..

Dowód:

- informacja z Krajowego Rejestru Sądowego dla podmiotu o numerze (...) dostępna na stronie wyszukiwarka- krs.ms.gov.pl ;

- częściowo przesłuchanie powódki K. S. (1) na rozprawie w dn. 20.02.2026 r., protokół elektroniczny z rozprawy, a nadto protokół skrócony, (k. 489v.-493).

W (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we R. została przeprowadzona również kontrola Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we R..

Dowód:

- protokół kontroli z dn. 25.02.2025 r., (k. 443-451).

Hipotetyczne wynagrodzenie powódki za miesiąc maj 2023 r. przy założeniu, że wykonywała pracę w okresie od 1 maja 2023 r. do 8 maja 2023 r., a w okresie od 22 maja 2023 r. do 26 maja 2023 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym wynosiłoby 7.333,16 zł brutto.

Hipotetyczne wynagrodzenie powódki za miesiąc maj 2023 r. przy założeniu, że wykonywała pracę w okresie od 1 maja 2023 r. do 27 maja 2023 r., a w okresie od 22 maja 2023 r. do 26 maja 2023 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym wynosiłoby 14.666,31 zł brutto.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

- wyliczenia strony pozwanej z dn. 03.02.2025 r., (k. 421, 433).

Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 17.110,70 zł brutto.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

- zaświadczenie z dn. 07.10.2025 r., (k. 465).

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Powództwo jedynie w niewielkim zakresie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powódka K. S. (1) ostatecznie domagała się zasądzenia kwoty 24.450,00 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 6.850,00 zł brutto od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty tytułem części niewypłaconego wynagrodzenia za miesiąc marzec 2023 r. oraz kwoty 17.600,00 zł brutto od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za miesiąc maj 2023 r.

Z kolei strony pozwana (...) Sp. z o.o. z siedzibą we R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów proces, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd oparł się na dowodach z dokumentów, wskazanych w uzasadnieniu wyroku, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c. Podstawą ustaleń faktycznych, jako niewiarygodny, nie stał się jednak wydruk oświadczenia powódki o wypowiedzeniu jej umowy o pracę z dnia 15 maja 2023 r. (k. 9) albowiem dokument ten nie został przedstawiony do akt niniejszego postępowania w sposób umożliwiający stwierdzenie, że w rzeczywistości wpłynął on do pracodawcy. Strona pozwana z kolei wskazywała, że powódka oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę złożyła w dniu 08 maja 2023 r., dokument oświadczenia powódki opatrzony tą datą oraz podpisem pracownika kadr złożyła do akt sprawy.

Sąd, działając na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c., pominął wniosek strony pozwanej o zwrócenie się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji dotyczących wysokości wynagrodzenia powódki uzyskiwanego u innych pracodawców, wymiaru jej czasu pracy, warunków pracy i płacy oraz danych dotyczących podmiotów zatrudniających powódkę, które miałyby posłużyć do powołania tych osób w charakterze świadków. W ocenie Sądu wniosek ten – poza zakresem dotyczącym samego faktu podlegania przez powódkę ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia w innych podmiotach – nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem nie dotyczył okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie dysponuje danymi dotyczącymi warunków pracy i płacy pracowników, szczegółowego wymiaru ich czasu pracy ani informacji o charakterze i treści stosunku pracy, gdyż zakres gromadzonych przez ZUS danych ogranicza się do informacji niezbędnych dla celów ubezpieczeniowych. Strona pozwana nie wykazała również, w jaki sposób tak szeroko zakreślone żądanie miałoby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, ani nie uprawdopodobniła, że dane te pozostają w jakimkolwiek związku z przedmiotem postępowania. Wniosek ten miał charakter jedynie poszukiwawczy i zmierzał do ustalenia faktów niemających znaczenia dla oceny zasadności roszczeń powódki wynikających ze stosunku pracy łączącego ją ze stroną pozwaną. W konsekwencji Sąd uznał, że żądanie skierowania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zobowiązania do udzielenia informacji w tak szerokim zakresie stanowiłoby niedopuszczalne prowadzenie dowodu na okoliczności nieistotne, a nadto zmierzałoby do pozyskania danych, którymi ZUS nie dysponuje.

Nadto Sąd, ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy, oparł się na dowodzie z zeznań świadków: G. U., G. K. (2), K. S. (2) oraz G. R., a także na przesłuchaniu za stronę pozwaną Wiceprezesa Zarządu G. K. (1). Zeznania te Sąd ocenił jako wiarygodne, albowiem były one spójne, logiczne oraz korespondowały z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy. Zeznania świadków, ocenione w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, pozwoliły na odtworzenie spójnego i wiarygodnego obrazu sposobu funkcjonowania zakładu pracy strony pozwanej oraz rzeczywistego przebiegu zatrudnienia powódki. Świadkowie w sposób konsekwentny i wzajemnie uzupełniający się przedstawili okoliczności dotyczące organizacji pracy u strony pozwanej, zakresu obowiązków powierzonych powódce, sposobu wykonywania przez nią pracy, a także jej obecności i aktywności zawodowej w spornym okresie. Z ich zeznań wynikało jednoznacznie, że powódka wykonywała pracę w określonym zakresie do początku maja 2023 r., natomiast w dalszym okresie zaprzestała świadczenia pracy, nie stawiała się w zakładzie pracy i nie realizowała poleceń służbowych. Świadkowie przedstawili również zgodne relacje dotyczące okoliczności przekazania powódce części wynagrodzenia w formie gotówkowej, co miało miejsce w kwietniu 2023 r. w pokoju socjalnym w siedzibie pozwanej spółki, w tym faktu, że wypłata ta nastąpiła na jej wyraźną prośbę oraz że nie została ona potwierdzona podpisem powódki pomimo wielokrotnych próśb kierowanych do niej przez pracowników strony pozwanej i biuro rachunkowe.

Ponadto świadkowie przedstawili spójne informacje dotyczące procesu naliczenia i wypłaty wynagrodzenia powódce za maj 2023 r., wskazując, że pierwotne naliczenie wynagrodzenia w pełnej wysokości wynikało z braku informacji o nieobecności powódki, zaś po uzyskaniu stosownych danych dokonano korekty listy płac i wypłacono jej wynagrodzenie wyłącznie za jeden dzień pracy oraz wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego. Zeznania te pozostawały w zgodzie z dokumentacją płacową oraz ustaleniami wynikającymi z kontroli Państwowej Inspekcji Pracy. Wreszcie świadkowie potwierdzili, że powódka w maju 2023 r. nie wykonywała żadnych czynności na rzecz strony pozwanej, nie odpowiadała na kierowane do niej polecenia i wezwania do kontaktu. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikało również, a to w szczególności z korespondencji e-mail prowadzonej pomiędzy powódką K. S. (1), G. K. (1) i F. G., że sporadyczna korespondencja z jej strony dotyczyła wyłącznie działalności innego podmiotu – (...) (...) (...) Sp. z o.o. – z którym powódka była związana organizacyjnie. Okoliczność ta miała istotne znaczenie dla oceny, czy powódka pozostawała w gotowości do świadczenia pracy oraz czy przysługiwało jej wynagrodzenie za sporny okres. Całokształt zeznań świadków, tworzył logiczny, spójny i wzajemnie uzupełniający się obraz stanu faktycznego, który – w zestawieniu z dokumentami zgromadzonymi w sprawie – pozwolił Sądowi na dokonanie jednoznacznych ustaleń co do przebiegu zatrudnienia powódki, zakresu jej obowiązków, sposobu wykonywania pracy oraz przyczyn dla których strona pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we R. wypłaciła powódce wynagrodzenie jedynie za jeden dzień pracy w maju 2023 r. oraz wynagrodzenie za 5 dni wykorzystanego przez powódkę urlopu wypoczynkowego w okresie 22-26 maja 2023 r.

Sąd, dokonując oceny przesłuchania powódki K. S. (1), uznał je za wiarygodne jedynie w ograniczonym zakresie, obejmującym ogólne informacje dotyczące nawiązania stosunku pracy, podstawowych elementów organizacji zatrudnienia oraz częściowy opis zakresu obowiązków wykonywanych zarówno na rzecz strony pozwanej, jak i – równolegle – na rzecz (...) (...) (...) Sp. z o.o. Pozostała część jej relacji została oceniona jako niewiarygodna, niespójna oraz sprzeczna z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zeznania powódki w wielu istotnych fragmentach pozostawały w oczywistej kolizji z zeznaniami świadków, którzy w sposób konsekwentny, wzajemnie uzupełniający się i zgodny z dokumentacją przedstawili przebieg zatrudnienia powódki, zakres jej obowiązków, okoliczności wypłaty części wynagrodzenia w gotówce, a także fakt zaprzestania przez nią świadczenia pracy w maju 2023 r. Powódka nie przedstawiła żadnych obiektywnych dowodów, które mogłyby potwierdzić jej twierdzenia, nie zaoferowała również dokumentów, korespondencji czy innych materiałów, które mogłyby uprawdopodobnić przedstawioną przez nią wersję wydarzeń. Jej relacja miała charakter wyłącznie deklaratywny, a w wielu miejscach była wewnętrznie niespójna, nielogiczna lub nieprzystająca do realiów funkcjonowania zakładu pracy. Sąd zwrócił uwagę, że powódka przedstawiała przebieg zatrudnienia w sposób wybiórczy, pomijając istotne okoliczności, takie jak brak stawiennictwa w pracy w maju 2023 r., ignorowanie poleceń służbowych i wezwań do kontaktu. Jej twierdzenia dotyczące rzekomego wykonywania pracy na rzecz strony pozwanej w spornym okresie – maju 2023 r. pozostawały w sprzeczności z dowodami z dokumentów, w tym korespondencją kierowaną do niej przez G. K. (1), a także z zeznaniami świadków, którzy jednoznacznie wskazywali na brak jakiejkolwiek aktywności powódki na rzecz strony pozwanej po dniu 8 maja 2023 r. Brak obiektywnego potwierdzenia jej relacji, sprzeczność z innymi dowodami oraz ich gołosłowny charakter prowadziły do wniosku, że powódka nie zdołała wykazać prawdziwości swoich twierdzeń, co istotnie osłabiło ich wartość dowodową. Sąd Rejonowy w szczególności nie dał wiary powódce co do tego, iż wykonywane przez nią czynności w poszczególne w dni maja 2023 r. dokonywane były przez nią na rzecz pracodawcy – (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością a nie (...) (...) (...) sp. z o.o. Powódka wskazywała bowiem na przykład, że na opracowywanej przez nią ulotce, czy wizytówkach brak było logo pracodawcy a widniało logo drugiej z wymienianych spółek jedynie dlatego, że pojawienie się na nich oznaczeń pracodawcy zniechęcałoby potencjalnych kontrahentów. Powódka nie wskazała jednak dlaczego ujawnienie logo pracodawcy miałoby zniechęcić potencjalnych kontrahentów. Ponadto, twierdzeń powódki co do tego, iż działania przez nią wykonywane właśnie chociażby w zakresie tworzenia ulotki wykonywane były dla pracodawcy nie potwierdził żaden inny środek dowodowy.

Podkreślenia należy, iż Sąd Rejonowy na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. przeprowadził szczegółowe przesłuchanie powódki co do tego, jakie czynności powódka wykonywała na rzecz strony pozwanej w każdy z dni roboczych miesiąca maja 2023 r., aż do rozpoczęcia wykorzystywania przez nią urlopu wypoczynkowego. Sąd Rejonowy zadawał pytania powódce o wykonywane przez nią czynności i na czyją rzecz miały być wykonywane dla każdego z dni pracujących dla powódki z osobna. Powódka odnosząc się do dni 2,4,5 maja 2023 r. wskazywała, że pracowała „z jedną panią” nad dokumentami albo, że nie pamięta jakie czynności wykonywała. Odnosząc się natomiast do deklarowanych przez powódkę wyjazdów do klientów jakie miała odbywać po dniu 08 maja 2023 r. powódka nie potrafiła wskazać do jakich klientów jeździła. Powódka jedynie w odniesieniu do dnia 11 maja 2023 r. wskazała, że widziała się z dr E. oraz dr G. – Ś.. Znowu jednak powódka w tym zakresie ograniczyła się do swoich twierdzeń. Nie powołała na tą okoliczność żadnego środka dowodowego, który potwierdzałby przekazywaną przez nią wersję co do wykonywanych czynności. Trzeba również zwrócić uwagę, że nawet jeżeli powódka spotykała się z wymienionymi przez siebie osobami i czynności te wykonywała w ramach umowy o pracę z (...) sp.o.o., czego nie potwierdza żaden dowód przeprowadzony w toku postępowania, to powódka czynności te wykonywała już wbrew poleceniu pracodawcy. W dniu 10 maja 2023 r. bowiem powódka otrzymała, jak sama konsekwentnie utrzymywała, od G. K. (1) (z numeru telefonu G. K. (2)) zakaz wyjazdu w teren.

Podobnie powódka nie wykazała wykonywania czynności w kolejne dni maja 2023 r., będące dla niej dniami pracującymi.

Reasumując, Sąd Rejonowy uznał, że działania które podejmowała powódka w miesiącu maju 2023 r., za wyjątkiem niekwestionowanego przez stronę pozwaną dnia 08 maja 2023 r., K. S. (1) wykonywała już na rzecz (...) (...) (...) sp. z o.o. jako wspólnik zarejestrowanej już spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz jako prokurent samoistny tego podmiotu.

Ponadto Sąd, działając na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.c., pominął wniosek strony pozwanej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. Ł., pracownika Państwowej Inspekcji Pracy, która przeprowadzała kontrolę w zakładzie pracy strony pozwanej we wrześniu 2023 r. W ocenie Sądu dowód ten był nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy, a jego przeprowadzenie prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania, bez wniesienia jakichkolwiek istotnych ustaleń faktycznych. Kontrola Państwowej Inspekcji Pracy w A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we R. obejmowała przede wszystkim kwestie formalnoprawne związane z wypłatą wynagrodzenia powódce za maj 2023 r. oraz obowiązkami pracodawcy w zakresie dokumentacji pracowniczej. Ustalenia PIP w tym zakresie zostały już odzwierciedlone w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności w protokole kontroli oraz wydanym poleceniu służbowym. Dokumenty te stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy, który pozwolił Sądowi na dokonanie ustaleń faktycznych bez konieczności przesłuchiwania inspektora pracy. Zeznania świadka nie mogłyby wnieść żadnych nowych, nieudokumentowanych informacji, gdyż inspektor PIP nie był świadkiem zdarzeń objętych sporem, a jedynie wykonywał czynności kontrolne o charakterze urzędowym. Należy podkreślić, że inspektorzy pracy nie posiadają wiedzy własnej dotyczącej przebiegu zatrudnienia pracowników, sposobu wykonywania przez nich obowiązków, okoliczności wypłaty części wynagrodzenia w gotówce na rzecz powódki za miesiąc marzec 2023 r. czy też jej nieobecności w pracy w maju 2023 r. Informacje, którymi dysponuje inspektor pracy, wynikają wyłącznie z dokumentów przedstawionych w toku kontroli oraz z oświadczeń pracodawcy, a zatem nie mają charakteru dowodu z bezpośredniej obserwacji faktów istotnych dla sprawy. Przesłuchanie świadka sprowadzałoby się zatem do powtórzenia treści dokumentów, które już znajdują się w aktach, co czyniło ten dowód zbędnym.

Przechodząc do zagadnień natury merytorycznej, to zgodnie z treścią art. 22 § 1 k.p. Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Stosunek pracy stanowi szczególny rodzaj stosunku zobowiązaniowego, którego stronami są pracodawca oraz pracownik. Jest to stosunek prawny o charakterze dwustronnym, wzajemnym i ciągłym, ukształtowany przez przepisy prawa pracy oraz konkretne postanowienia umowy o pracę, regulaminów, układów zbiorowych pracy, a także inne źródła prawa pracy przewidziane w Kodeksie pracy.

Treść stosunku pracy, rozumiana jako zbiór wzajemnych praw i obowiązków stron, wynika bezpośrednio z jego ustanowienia i obowiązujących przepisów prawa. To właśnie ta treść determinuje zakres zobowiązań pracownika wobec pracodawcy oraz obowiązków pracodawcy względem pracownika, w tym w szczególności obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, wypłaty wynagrodzenia, poszanowania godności pracownika oraz realizacji innych świadczeń wynikających z zatrudnienia.

Z uwagi na swój zobowiązaniowy charakter, stosunek pracy jest stosunkiem obligacyjnym, w którym prawa i obowiązki stron mają charakter indywidualny i są skonkretyzowane wyłącznie w relacji między pracownikiem a pracodawcą. W konsekwencji, inne stosunki prawne, w których uczestniczą strony stosunku pracy – niezależnie od ich podstawy prawnej (np. cywilnoprawnej, administracyjnoprawnej) – nie wpływają bezpośrednio na treść stosunku pracy, ani nie modyfikują zakresu obowiązków wynikających z tego stosunku.

Należy jednak zauważyć, że pozostałe stosunki prawne, w których uczestniczą strony, mogą pośrednio oddziaływać na sposób wykonywania obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Przykładem może być równoległe zatrudnienie pracownika u innego pracodawcy, pełnienie funkcji publicznych, czy też zobowiązania wynikające z umów cywilnoprawnych. Mimo tego, wpływ ten ma charakter wtórny i nie prowadzi do zmiany treści stosunku pracy, która pozostaje określona przez jego źródła oraz obowiązujące przepisy prawa pracy.

Zgodnie z treścią art. 29 § 1 pkt 3 k.p., jednym z obligatoryjnych elementów umowy o pracę jest określenie wysokości wynagrodzenia za pracę odpowiadającego rodzajowi wykonywanej pracy, z uwzględnieniem przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Obowiązek ten ma charakter bezwzględny i wynika z konieczności zapewnienia przejrzystości stosunku pracy oraz ochrony interesów pracownika jako strony słabszej w relacji zatrudnienia.

Z kolei zgodnie z art. 85 § 1 k.p., wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Przepis ten ma charakter gwarancyjny i służy zapewnieniu regularności oraz przewidywalności w zakresie realizacji świadczeń ze stosunku pracy. W myśl natomiast art. 85 § 2 k.p., wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych dziesięciu dni następnego miesiąca kalendarzowego. Termin ten stanowi granicę czasową, po której niewypłacenie wynagrodzenia może skutkować roszczeniami pracownika, w tym także roszczeniem o odsetki ustawowe za opóźnienie.

Podstawę prawną roszczenia zgłoszonego przez powódkę stanowił art. 80 k.p., zgodnie z którym wynagrodzenie przysługuje wyłącznie za pracę wykonaną. Zasada ta wyraża fundamentalną regułę ekwiwalentności świadczeń w stosunku pracy – pracownik otrzymuje wynagrodzenie w zamian za faktyczne świadczenie pracy.

Samo pozostawanie w stosunku pracy nie jest podstawą do uzyskiwania wynagrodzenia. Jeżeli pracownik nie wykonuje pracy, do nabycia przez niego prawa do wynagrodzenia niezbędne jest istnienie przepisu szczególnego (np. art. 81, 129 § 5, art. 188) lub postanowienia umowy, które przyznają mu to prawo. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 31.05.2001 r., I PKN 448/00, OSNP 2003/7, poz. 177, podkreślał, że czas społecznie wykonywanej przez pracownika pracy nieobjętej zakresem jego obowiązków pracowniczych nie jest wykonywaniem pracy, za którą przysługuje wynagrodzenie ze stosunku pracy.Mimo że nieobecność pracownika jest usprawiedliwiona, to nie zawsze nabędzie on prawo do wynagrodzenia za ten czas (np. niezawiniona przez pracownika niemożliwość dojechania do pracy, areszt tymczasowy, odbywanie kary pozbawienia wolności, powstrzymywanie się od wykonywania pracy na podstawie art. 210 § 4 k.p.).”

W realiach niniejszej sprawy okoliczności dotyczące nawiązania stosunku pracy pomiędzy stronami nie były przedmiotem sporu. Bezsprzecznie ustalono, że z dniem 1 marca 2023 r. strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku Specjalisty ds. sprzedaży usług medycznych. Ustalenia te wynikały zarówno z treści umowy o pracę, jak i z dokumentacji pracowniczej, której autentyczność i prawidłowość nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Nie budziło również wątpliwości, że powódce przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 17.110,70 zł brutto miesięcznie, przy czym strony – w toku trwania stosunku pracy – posługiwały się we wzajemnych relacjach przede wszystkim kwotą 12.000,00 zł netto, która miała stanowić wysokość wynagrodzenia wypłacanego powódce. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikało również, że wynagrodzenie za pracę było wypłacane K. S. (1) miesięcznie, w terminie do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który wynagrodzenie przysługiwało. Wypłata następowała przelewem na rachunek bankowy wskazany przez powódkę, co odpowiadało standardowym zasadom realizacji świadczeń pracowniczych u strony pozwanej. Nadto powódka była zatrudniona u strony pozwanej w okresie od 1 marca 2023 r. do 27 maja 2023 r., co wynikało z wystawionego jej świadectwa pracy. Dokument ten nie był kwestionowany przez żadną ze stron, a jego treść stanowiła źródło ustaleń faktycznych w zakresie daty ustania stosunku pracy. Strona pozwana w toku postępowania wskazywała wprawdzie, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło na podstawie oświadczeń woli stron stosunku pracy o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron, jednakże dla oceny zasadności roszczeń powódki o zapłatę należnego jej wynagrodzenia nie miało to znaczenia. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy – a to oświadczenia powódki datowanego na dzień 08 maja 2023 r. jak i wystawionego przez stronę pozwaną świadectwa pracy wynikało, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło na podstawie złożonego przez powódkę oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia.

Ocena zasadności roszczenia powódki dotyczącego niewypłaconej części wynagrodzenia za marzec 2023 r. wymagała szczegółowego odniesienia się do ustalonego stanu faktycznego, zasad rozkładu ciężaru dowodu oraz reguł dotyczących wypłaty wynagrodzenia za pracę. Zgromadzony materiał dowodowy prowadził do wniosku, że roszczenie to zasługiwało na uwzględnienie jedynie w marginalnym zakresie.

Bezsporne między stronami pozostawało, że powódka otrzymała przelewem na rachunek bankowy kwotę 7.000,00 zł netto tytułem części wynagrodzenia za marzec 2023 r., co – zgodnie z niekwestionowanymi przez powódkę wyliczeniami strony pozwanej – odpowiadało kwocie 9.775,37 zł brutto. Spór dotyczył natomiast pozostałej części wynagrodzenia, którą – według powódki – pracodawca miał jej nie wypłacić, natomiast według strony pozwanej została ona przekazana powódce w formie gotówkowej na jej wyraźną prośbę.

Zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków G. U. oraz G. K. (2), a także przesłuchanie wiceprezesa zarządu G. K. (1), jednoznacznie potwierdził, że u strony pozwanej funkcjonowała – choć niesformalizowana – praktyka wypłacania wynagrodzenia w gotówce na wniosek pracownika. Pracownik zgłaszał taką prośbę bezpośrednio do przełożonego, który – po jej zaakceptowaniu – wypłacał środki z kasy zakładu pracy, a następnie przekazywał informację do biura rachunkowego celem sporządzenia dokumentu KW. Przepływ informacji między stroną pozwaną a biurem rachunkowym nie był jednak płynny, co skutkowało opóźnieniami w formalnym dokumentowaniu wypłat.

W realiach niniejszej sprawy, jak wynikało z przeprowadzonego postępowania dowodowego, powódka na początku kwietnia 2023 r. zwróciła się do G. K. (1) z prośbą o wypłatę części wynagrodzenia w gotówce, początkowo wskazując kwotę 12.000,00 zł, a następnie – z uwagi na swoją sytuację finansową – ograniczając żądanie do kwoty 5.000,00 zł netto. Wypłata tej kwoty nastąpiła w pomieszczeniu socjalnym w obecności dwóch pracownic strony pozwanej – G. U. i G. K. (2), których obecność – jak wynika z ich zeznań – była przypadkowa. Powódka nie kwestionowała samego faktu przekazania jej gotówki w tym miejscu i w obecności świadków, twierdziła jednak, że środki te nie stanowiły części wynagrodzenia, lecz miały zostać przeznaczone na bliżej nieokreślone opłaty związane z działalnością strony pozwanej.

Twierdzenia o przeznaczeniu przez powódkę kwoty przekazanej jej przez G. K. (1) na działania związane z działalnością strony pozwanej jednak nie znalazły żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Powódka w toku postępowania nie wskazała, jakie konkretnie opłaty miała uiścić, nie przedstawiła żadnych dokumentów, faktur, korespondencji ani innych dowodów, które mogłyby uprawdopodobnić jej wersję wydarzeń. Brak było więc podstaw do uznania, że powódka otrzymaną w kwietniu 2023 r. kwotę 5.000 zł przeznaczyła na bieżące zadania wykonywane dla pracodawcy A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Tymczasem zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p. ciężar udowodnienia faktu, z którego strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na tej stronie. Skoro powódka twierdziła, że przekazana jej kwota nie stanowiła wynagrodzenia za pracę za miesiąc marzec 2023 r., lecz miała inny cel, to na niej spoczywał obowiązek wykazania tej okoliczności. Obowiązkowi temu nie sprostała.

Z kolei zeznania G. K. (1) były konsekwentne i spójne wskazywał on, że przekazana powódce kwota 5.000,00 zł netto stanowiła część wynagrodzenia za marzec 2023 r., co zostało jej wyraźnie zakomunikowane w momencie wypłaty. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie również w działaniach biura rachunkowego, które wielokrotnie wzywało powódkę do podpisania dokumentu KW potwierdzającego odbiór gotówki. Z zeznań świadków – pracownic biura rachunkowego wynikało, że powódka reagowała na ich prośby o podpisanie dokumentu KW w ten sposób, że powódka początkowo deklarowała gotowość podpisania dokumentu, a nawet stawiła się w biurze rachunkowym, jednak ostatecznie odmówiła złożenia podpisu, nie przedstawiając żadnego racjonalnego wyjaśnienia tej decyzji. Powódka nie wskazywała tym pracownicom, że odmawia podpisania dokumentu KW z tych przyczyn, że kwotę 5.000 zł otrzymała z innego tytułu niż wynagrodzenie za pracę, a wskazywała jedynie, że wróci podpisać dokument KW po rozmowie z G. K. (1). Zachowanie to – oceniane w świetle zasad doświadczenia życiowego – potwierdza, że powódka otrzymała środki pieniężne, dla obu stron – zarówno powódki jak i G. K. (1) wiadomym było to, że przekazanie środków pieniężnych stanowiło wypłatę na jej rzecz wynagrodzenia za pracę za miesiąc marzec 2023 r., lecz nie chciała formalnie potwierdzić ich odbioru.

W świetle powyższego Sąd Rejonowy uznał, że powódka otrzymała wynagrodzenie za marzec 2023 r. w dwóch częściach: 7.000,00 zł netto przelewem oraz 5.000,00 zł netto w gotówce. Zgodnie z wyliczeniami strony pozwanej – których powódka nie kwestionowała – kwota 5.000,00 zł netto odpowiadała 7.334,06 zł brutto. Łącznie powódka otrzymała zatem 17.109,43 zł brutto, podczas gdy wynagrodzenie należne jej za marzec 2023 r. wynosiło 17.110,70 zł brutto.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w tym uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2001 r., III ZP 13/01, sąd pracy zasądza wynagrodzenie w kwocie brutto, nie dokonując potrąceń z tytułu składek i podatku ( LEX nr 48399). W konsekwencji różnica pomiędzy wynagrodzeniem należnym a faktycznie wypłaconym wynosiła 1,27 zł brutto i jedynie w tym zakresie roszczenie powódki zasługiwało na uwzględnienie. W pozostałej części powództwo w zakresie wynagrodzenia za marzec 2023 r. podlegało oddaleniu jako bezzasadne.

W związku z ustaleniem, że powódka nie otrzymała w terminie pełnej kwoty wynagrodzenia za marzec 2023 r., a różnica pomiędzy wynagrodzeniem należnym a faktycznie wypłaconym wynosiła 1,27 zł brutto, Sąd był zobowiązany rozstrzygnąć również o żądaniu zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty.

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek ustawowych za opóźnienie, nawet jeżeli nie poniósł żadnej szkody i nawet jeżeli opóźnienie wynika z okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. W sprawach pracowniczych przepis ten znajduje pełne zastosowanie, a jego funkcją jest rekompensata za nieterminową wypłatę świadczeń ze stosunku pracy, które – zgodnie z art. 86 § 1 k.p. – powinny być wypłacane w stałym i z góry ustalonym terminie.

Wynagrodzenie za marzec 2023 r. było wymagalne najpóźniej w dniu 10 kwietnia 2023 r., zgodnie z obowiązującymi u strony pozwanej zasadami wypłaty wynagrodzeń. Skoro zatem pracodawca nie wypłacił powódce pełnej kwoty wynagrodzenia w tym terminie, popadł w opóźnienie w rozumieniu art. 481 § 1 k.c. już od dnia następnego, tj. od 11 kwietnia 2023 r. Od tej daty powódce przysługiwały odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 1,27 zł brutto – jako różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym a wypłaconym.

Ocena roszczenia powódki dotyczącego niewypłaconego wynagrodzenia za maj 2023 r. wymagała odniesienia się do podstawowej zasady prawa pracy, powoływanej już we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, zgodnie z którą wynagrodzenie przysługuje wyłącznie za pracę wykonaną. Zasada ta, wyrażona w art. 80 k.p., stanowi fundament ekwiwalentności świadczeń w stosunku pracy pracownik otrzymuje wynagrodzenie w zamian za faktyczne świadczenie pracy, a samo pozostawanie w stosunku pracy nie rodzi prawa do wynagrodzenia. Wyjątki od tej zasady muszą wynikać z wyraźnych przepisów prawa pracy, które przewidują zachowanie prawa do wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy (np. urlop wypoczynkowy, przestój, gotowość do pracy), a w braku takiej podstawy prawnej wynagrodzenie nie przysługuje, albowiem samo pozostawanie w stosunku pracy nie jest podstawą do uzyskiwania wynagrodzenia ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II PSKP 15/21, LEX nr 3219800).

W niniejszej sprawie spór między stronami koncentrował się na tym, czy czynności wykonywane przez powódkę w maju 2023 r. – związane z organizacją działalności (...) (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. – mieściły się w zakresie jej obowiązków pracowniczych wynikających ze stosunku pracy ze stroną pozwaną. Powódka twierdziła bowiem, że wykonywała pracę na rzecz pozwanej, natomiast strona pozwana konsekwentnie wskazywała, że powódka zaprzestała świadczenia pracy na jej rzecz, a podejmowane przez nią czynności dotyczyły wyłącznie działalności nowo tworzonego podmiotu, którego powódka była wspólnikiem. Również kontakty stron postępowania utrzymywanego drogą wiadomości email, czy komunikatora R. ograniczały się zdaniem strony pozwanej jedynie do tematyki podejmowania działalności przez nowo utworzoną spółkę (...) sp. z o.o.

Wyjaśnić jeszcze w tym miejscu należy, że z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikało, że spółka ta wpisana została do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 28 kwietnia 2023 r. a więc w okresie zatrudnienia powódki u strony pozwanej. Wspólnikami tej spółki pozostawali w tym okresie powódka K. S. (1), viceprezes strony pozwanej G. K. (1), G. K. (2) i F. G.. Z dostępnej powszechnie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu Krajowego Rejestru Sądowego tej spółki wynika również, że powódka już od daty wpisu spółki do rejestru pełniła funkcję prokurenta samoistnego (...) (...) (...) sp. z o.o.

Jednocześnie z obszernej korespondencji e‑mail oraz komunikacji prowadzonej za pośrednictwem komunikatora (...) pomiędzy wspólnikami (...) (...) (...) sp. z o.o. wynika, że powódka w maju 2023 r. i jeszcze wcześniej w pełni zaangażowała się w działalność (...) (...) (...) Sp. z o.o., Powódka prowadziła w tym okresie działania organizacyjne, administracyjne i operacyjne związane z rozpoczęciem działalności tej spółki, w tym m.in. przygotowywała dokumentację, kontaktowała się ze wspólnikami, organizowała pracę konsultantek medycznych, składała wnioski do (...) oraz podejmowała czynności zmierzające do otwarcia rachunku bankowego dla tej spółki. Czynności te – co istotne – nie były wykonywane na rzecz strony pozwanej, lecz w ramach odrębnego przedsięwzięcia gospodarczego, którego powódka była współtwórcą.

Sądowi Rejonowemu nie umknęła oczywiście okoliczność wynikająca z korespondencji e-mail oraz potwierdzona przez strony postępowania w toku ich przesłuchania w dniu 20 lutego 2026 r., że formalnie część czynności przygotowawczych dla rozpoczęcia działalności powyższej spółki była dokonywana na rachunek (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Konsultantki medyczne bowiem, które powódka przygotowywała do pracy w terenie dla (...) Instytytu (...) sp. z o.o. przed rozpoczęciem zatrudnienia w tej spółce były formalnie zatrudnione w (...) sp. z o.o. Podobnie umowy leasingu pojazdów osobowych dla konsultantek zawarte były na rachunek strony pozwanej. Wiarygodnym były jednak dla Sądu w tym zakresie wyjaśnienia G. K. (1) co do tego, że skoro przed majem 2023 r. (...) (...) (...) sp. z o.o. nie została jeszcze formie zawiązana, to nie mogła być ona strona umów o pracę, czy umów leasingu. G. K. (1) wyjaśniał również wiarygodnie dla Sądu i wynikało to z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że konsultantki medyczne miały jeszcze w maju 2023 r. rozwiązać umowy o pracę z (...) sp. z o.o. i nawiązać je z (...) (...) (...) sp. z o.o. Tak samo zresztą zmienić pracodawcę miała również powódka – K. S. (1).

Zdaniem Sądu Rejonowego, zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że czynności deklarowane przez powódkę jako wykonywane przez nią w maju 2023 r., o ile w ogóle dać wiarę powódce w ich podejmowanie, nie były związane z zakresem jej obowiązków pracowniczych u strony pozwanej. Z zeznań świadków, a także z przesłuchania viceprezesa zarządu strony pozwanej wynikało, że powódka stawiła się w pracy u strony pozwanej jedynie w dniu 8 maja 2023 r. W pozostałych dniach – w tym w dniach 2, 4 i 5 maja 2023 r. – nie pojawiała się w zakładzie pracy, nie realizowała poleceń służbowych, nie odpowiadała na kierowaną do niej korespondencję dotyczącą obowiązków pracowniczych i nie podejmowała żadnych czynności na rzecz strony pozwanej.

Powódka nie wykazała w toku postępowania, jakie czynności w dniach 2,4,5 i następne dni robocze po dniu 08 maja 2023 r. miała wykonywać na rzecz strony pozwanej. Powódka podnosiła na tą okoliczność jedynie twierdzenia dotyczące tego, że w dniach 2,4,5 maja 2023 r. „pracowała na dokumentach”, w tym przez jeden dzień pracowała „z jedną panią”. Wymienianej jednak nie zawnioskowała jako świadka w niniejszym postępowaniu celem wykazania, że pracę na rzecz (...) sp. z o.o. wykonywała.

Nawet jeżeli przyjąć za wiarygodne wyjaśnienia powódki w tym zakresie, to jak wynikało z przeprowadzonego postępowania dowodowego czynności podejmowane przez powódkę w okresie 2-5 maja 2023 r. miały na celu przygotowanie konsultantek medycznych do wyjazd w teren tuż po weekendzie majowym. Konsultantki te natomiast miały wykonywać pracę na rzecz (...) (...) (...) sp. z o.o., posługiwać się ulotką sporządzoną dla tej spółki, wizytówkami z logo opisywanej spółki i oferować usługi znajdujące się w ofercie (...) (...) (...) sp. z o.o. Tak więc, innymi słowy, nawet jeżeli przyjąć za wiarygodne twierdzenia powódki o tym, że przed dniem 08 maja 2023 r. podejmowała jakiekolwiek czynności to miały one celu przygotowanie działalności nowo powstałej spółki, której powódka była wspólnikiem Dodatkowo, co należy ponownie podkreślić w ocenie Sądu Rejonowego, organizowanie działalności (...) (...) (...) Sp. z o.o. nie mieściło się w zakresie jej obowiązków pracowniczych u strony pozwanej.

W dniu 09 albo 10 maja 2023 r. powódka, jak wyjaśniała na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. miała się zajmować elektroniczną wersją śladu, dowodzącego iż konsultantki odbywały wizyty w terenie. Po pierwsze jednak powódka ponownie swoich twierdzeń w tym zakresie nie udowodniła, a po drugie, jak już wspomniano wcześniej w niniejszym uzasadnieniu, konsultantki miały wykonywać czynności na rzecz (...) (...) (...) sp. z o.o.

Wedle twierdzeń powódki w dniu 11 maja 2023 r, powódka miała odbyć spotkania w terenie w dwójką lekarzy – dr E. oraz dr G. – Ś.. Należy jednak odnieść się w tym miejscu do stwierdzenia powódki, które padło w toku jej przesłuchania w dniu 20 lutego 2026 r. Sama powódka w toku postępowania przyznała, iż zignorowała polecenie wyrażone w prowadzonej korespondencji przez G. K. (2) z dnia 10 maja 2023 r. i 11 maja 2023 r., dotyczące zaprzestania wizyt u partnerów biznesowych. Powódka określiła to polecenie jako „absurdalne”, pochodzące według niej od G. K. (1) i wskazała, że nie zamierzała podporządkować się jego decyzjom ponieważ – jak twierdziła – nie chciała, aby strona pozwana „zniszczyła to, na co pracowała”. Tego rodzaju wypowiedzi powódki, oceniane w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego, w szczególności jej aktywności na rzecz (...) (...) (...) Sp. z o.o., potwierdzają, że powódka postrzegała siebie w tamtym okresie nie jako pracownika podporządkowanego kierownictwu strony pozwanej, lecz jako równorzędnego partnera biznesowego realizującego własne przedsięwzięcie gospodarcze. Nawet jednak gdyby odrzucić zaprezentowaną w tym miejscu koncepcję, to czynności wykonywane od momentu wydania polecenia przez G. K. (2) (według powódki faktycznie wydane przez G. K. (1)), gdyby przyjąć, że w ogóle były wykonywane na rzecz strony pozwanej, to wykonywane byłyby przez powódkę bez polecenia, a wręcz wbrew poleceniu pracodawcy ich wykonywania. Nie można akceptować stanowiska powódki co do tego, że pomimo ignorowania poleceń zaprzestania czynności, przysługuje jej za wykonywanie tych czynności wynagrodzenie. Przede wszystkim jednak, powódka po raz kolejny czynności podejmowanych w tym okresie tj. spotkań z wyżej wymienionymi osobami nie wykazała.

Kolejne dni – po dniu 11 maja 2023 r. powódka miała również odbywać wizyty terenowe u lekarzy albo wykonywać prace biurowe. Sąd Rejonowy odmówił wiary powódce w tym zakresie, albowiem powódka podobnie jak w przypadku czynności wykonywanych w poprzednie dni maja 2023 r. w ogóle nie wykazała. Nadto, ewentualnie odbywane wizyty w terenie u lekarzy odbywałyby się już po zakazie wydanym przez pracodawcę co do podejmowania takich czynności, a nadto, czynności te wykonywane byłyby dla budowy działalności (...) (...) (...) sp. o.o. w R., a nie na rzecz strony pozwanej.

Sąd miał na uwadze, że powódka zatrudniona była w formie zadaniowego czasu pracy, jednakże – jak wynika z zeznań świadków – co do zasady wykonywała pracę w siedzibie strony pozwanej, a jej nieobecność w maju 2023 r. była całkowita, za wyjątkiem dnia 08 maja 2023 r. Zadaniowy czas pracy nie zwalnia pracownika z obowiązku pozostawania w dyspozycji pracodawcy i wykonywania powierzonych zadań, a powódka nie wykazała, aby jakiekolwiek zadania na rzecz strony pozwanej w spornym okresie wykonywała. W związku w tymi ustaleniami zdaniem Sądu Rejonowego strona pozwana słusznie zarzucała, że powódka nie mogła jednocześnie zajmowała się działaniami mającymi na celu przygotowanie działalności (...) sp. z o.o. w R., (...) (...) sp. z o.o. w U. oraz zatrudnieniem w spółce (...), a jednocześnie wykonywać czynności na rzecz strony pozwanej w ramach łączącego ich stosunku pracy.

W świetle powyższego Sąd uznał, że jedynym dniem, w którym powódka świadczyła pracę na rzecz strony pozwanej, był dzień 8 maja 2023 r.. Strona pozwana nie kwestionowała tego faktu i uwzględniła go przy naliczeniu wynagrodzenia i ostatecznie w dniu 14 września 2023 r. wypłaciła powódce kwotę 4.888,78 zł brutto (3.362,86 zł netto), obejmującą wynagrodzenie zasadnicze za jeden dzień pracy, tj. 8 maja 2023 r. oraz wynagrodzenie za 5 dni urlopu wypoczynkowego, a powódka potwierdziła otrzymanie tej kwoty. W ocenie Sądu wypłata ta obejmowała całość należnego powódce wynagrodzenia za maj 2023 r., a roszczenie o zapłatę dalszej kwoty było bezzasadne i podlegało oddaleniu.

Zasadne było natomiast roszczenie powódki o odsetki ustawowe za opóźnienie. Wynagrodzenie za maj 2023 r. – obejmujące wynagrodzenie za dzień 8 maja oraz wynagrodzenie za urlop – było wymagalne najpóźniej w dniu 10 czerwca 2023 r., zgodnie z zasadami wypłaty wynagrodzeń obowiązującymi u strony pozwanej. Skoro strona pozwana dokonała wypłaty dopiero w dniu 14 września 2023 r., pozostawała w opóźnieniu w rozumieniu art. 481 § 1 k.c. od dnia 11 czerwca 2023 r.

Odsetki ustawowe za opóźnienie mają charakter akcesoryjny i przysługują wierzycielowi niezależnie od winy dłużnika, szkody czy przyczyn opóźnienia. W sprawach pracowniczych pełnią funkcję kompensacyjną i dyscyplinującą, chroniąc pracownika przed negatywnymi skutkami nieterminowej wypłaty świadczeń o charakterze alimentacyjnym.

W konsekwencji Sąd zasądził na rzecz powódki odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 4.888,78 zł brutto za okres od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r., tj. do dnia faktycznej wypłaty świadczenia.

W konsekwencji, w punkcie I. sentencji wyroku, Sąd zasądził strony pozwanej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we R. na rzecz powódki K. S. (1) kwotę 1,27 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 11 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę za miesiąc marzec 2023 r., a ponadto zasądza od strony pozwanej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we R. na rzecz powódki K. S. (1) odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 4.888,78 zł brutto od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r.

Z kolei, w punkcie II. sentencji wyroku, Sąd oddalił dalej idące powództwo.

W punkcie III. sentencjiwyroku Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego, należnych stronie pozwanej, zgodnie z zasadą odpowiedzialności strony za wynik procesu, wyrażoną w art. 100 zdanie 2 k.p.c. Z uwagi na to, iż powództwo zostało uwzględnione jedynie w marginalnym zakresie, Sąd uznał powódkę na stronę, która przegrała proces w całości zatem była zobowiązana do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość tych kosztów Sąd ustalił w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118 t.j.), które w niniejszej sprawie wyniosły 2.700,00 zł (75% z 3.600,00 zł). Natomiast o odsetkach od kosztów tych Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie IV. sentencji wyroku Sąd, w oparciu o treść art. 96 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.) zaliczył nieuiszczone koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa, mając na uwadze fakt, że powódka jako pracownik był zwolniony od obowiązku ich ponoszenia.

Sąd w punkcie V. sentencji wyroku nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 477 ² § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd na podstawie przedłożonego przez stronę pozwaną zaświadczenia, które nie było kwestionowane przez powódkę ustalił, że jej średnie wynagrodzenie brutto liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 17.110,70 zł brutto.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.