Wyrok z 3 marca 2026, sygn. V GC 1205/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 3 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu V Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Rafał Głuchowski

Protokolant: protokolant sądowy Joanna Matusiak

po rozpoznaniu 3 marca 2026 r. we Wrocławiu

na rozprawie

w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych

sprawy (...) (...) w (...)

(...) (...) (...)w (...)

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) (...) (...) z siedzibą w (...) na rzecz strony powodowej (...) (...) w (...) 4.646,72 złotych ( cztery tysiące sześćset czterdzieści sześć złotych siedemdziesiąt dwa grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 20 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałej części;

III.  zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 1.375,89 złotych ( tysiąc trzysta siedemdziesiąt pięć złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z 28 maja 2024 r. (data stempla) (...) (...)w (...) (dalej: strona powodowa) działając przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika wniosła o zasądzenie od (...) (...) (...) w (...) (dalej: strona pozwana):

1)  6.508,94 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 20 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty;

2)  kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie żądania strona powodowa wskazała, że 17 września 2023 r. doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki (...) stanowiący własność (...) (...) (...), będący w użytkowaniu (...). Pojazd sprawcy szkody posiadał ważne ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej. Szkoda została zgłoszona przez użytkownika pojazdu. Strona powodowa nabyła przysługującą poszkodowanej spółce wierzytelność w drodze zawartych umów cesji, a następnie wezwała stronę pozwaną do zapłaty brakującej części odszkodowania. Strona pozwana po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego przyznała i wypłaciła łącznie 120.022,48 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu.

Strona powodowa wskazała, że sporna pomiędzy stronami jest wysokość stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-mechanicznych i lakierniczych, z uwzględnieniem której wyliczone zostały koszty przeprowadzonej naprawy pojazdu (sporna różnica to 4.167,01 zł netto), cena materiału lakierniczego z uwzględnieniem którego wyliczony został koszt naprawy pojazdu (sporna różnica to 1.452,71 zł netto) oraz zakres naprawy (sporna różnica to 217,90 zł netto). Wskazała nadto, że dochodzona pozwem suma jest kwotą netto + 50% podatku VAT i wynosi 6.508,94 zł.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 27 czerwca 2024 r., (...) Referendarz sądowy uwzględnił żądanie pozwu.

Sprzeciwem z 22 lipca 2024 r. (data stempla) strona pozwana terminowo, przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika, zaskarżyła nakaz zapłaty w całości. Wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona pozwana przyznała, że przyjęła odpowiedzialność za zdarzenie z 17 września 2023 r. Wskazała, że wysokość kwoty odszkodowania została ustalona na 120.022,48 zł brutto (w tym 50% podatku VAT). Taka kwota została łącznie wypłacona tytułem odszkodowania. Zakwestionowała jednak stawkę za prace blacharsko-lakiernicze zastosowaną w kalkulacji strony powodowej. Podniosła, że poszkodowany przeprowadził naprawę za stawkę 340 zł za roboczogodzinę, co jest zdaniem strony pozwanej nieuzasadnionym zawyżeniem kosztów naprawy. Strona pozwana wskazała, że poszkodowany winien zrealizować naprawę z użyciem średnich stawek za roboczogodzinę na rynku lokalnym poszkodowanego. Zakwestionowała również wysokość kosztów materiału lakierniczego, który został zastosowany dla przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody oraz zakres przeprowadzonej naprawy pojazdu.

W piśmie procesowym z 21 października 2024 r. strona powodowa złożyła propozycję ugodowego zakończenia sporu. Podtrzymała jednocześnie stanowisko w sprawie. Wskazała, że do naprawy lakierniczej stosowane są produkty wysokiej jakości. Wskazała, że sporny zakres naprawy dotyczył zastosowania do naprawy lakieru typu perła.

W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2025 r. strona pozwana podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Podniosła, że poszkodowany miał możliwość przeprowadzenia naprawy w warsztacie współpracującym ze stroną pozwaną, a propozycja taka pojawiła się już w pierwszej kalkulacji naprawy sporządzonej przez stronę pozwaną. Nie korzystając z ww. propozycji poszkodowany naruszył obowiązek minimalizacji szkody i współdziałania przy wykonywaniu zobowiązania. Zdaniem strony pozwanej, umożliwiła ona poszkodowanemu dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu w granicach ustalonej i wypłaconej kwoty odszkodowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

17 września 2023 r. w (...) doszło do zdarzenia w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki (...) o nr rej. (...), należący do(...) we (...), a którego użytkownikiem (leasingobiorcą) był (...). Strona pozwana udzielała sprawcy zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi 19 września 2023 r.

Poszkodowany miał możliwość odliczenia 50% podatku VAT od kosztów naprawy pojazdu.

bezsporne, nadto:

- potwierdzenie zgłoszenia szkody, w aktach szkody na płycie CD, k. 25,

- dokumentacja fotograficzna, w aktach szkody na płycie CD, k. 25,

- dowód rejestracyjny, w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

- oświadczenie, w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

- oświadczenie sprawcy zdarzenia, w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

- umowa leasingu, w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

- wydruk z (...), w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

Użytkownik pojazdu (...) zlecił 22 września 2023 r. (...) (...) w (...) (oddział w (...)) wykonanie naprawy uszkodzonego pojazdu.

bezsporne, a nadto:

- zlecenie naprawy w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

(...) zawarł z (...) Sp. z o.o. sp. k. umowę o przelew wierzytelności z tytułu odszkodowania z polisy OC sprawcy ww. szkody.

bezsporne, nadto:

- umowa cesji z 22 września 2023 r. w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

31 stycznia 2024 r. (...) (...) z siedzibą w (...) wystawiła (...) fakturę VAT nr (...) na 113.481,10 zł netto (139.581,75 zł brutto) za naprawę pojazdu.

Warsztat naprawczy zastosował stawkę 340 zł netto za roboczogodzinę prac naprawczych, współczynnik odchylenia na materiały lakiernicze 134,66% (1.452,71 zł) oraz narzut na lakier typu perła w wysokości 15% (846,60 zł)

bezsporne, nadto:

- faktura VAT nr (...), w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

- kalkulacja naprawy, w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

Strona pozwana dokonała weryfikacji faktury VAT, uznając za zasadne koszty naprawy pojazdu w zakresie 132.401,48 zł brutto. Zweryfikowała stawkę robocizny do poziomu stosowanego na rynku lokalnym przez warsztaty posiadające autoryzację. W zweryfikowanej fakturze wskazała, że przedstawiona przez warsztat kalkulacja naprawy została przygotowana w systemie eksperckim z wykorzystaniem metody lakierowania według (...). Przyjęty w tej metodzie sposób ustalania kosztów materiałów lakierniczych został opracowany dla wszystkich dostępnych w systemie pojazdów. Korygowanie kosztów materiału lakierniczego określone według tej metody uzasadnione było tylko w przypadku lakierów z efektem optycznym.

bezsporne, nadto:

- zweryfikowana faktura VAT, w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

- zweryfikowana kalkulacja naprawy, w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

5 kwietnia 2024 r. warsztat (...) (...) z siedzibą w (...), w ramach powierniczej cesji wierzytelności, przelał wierzytelność z tytułu odszkodowania powstałą na skutek szkody z dnia 17 września 2023 r. na pojeździe marki (...) o nr rej. (...) na rzecz (...) (...)w (...). Umowie towarzyszyło zlecenie (...) (...)w (...) wyegzekwowania139.581,75 złotych z odsetkami.

bezsporne, nadto:

- zlecenie do powierniczej umowy o przelew wierzytelności z 5 kwietnia 2024 r. w aktach szkody na płycie CD, k. 13,

- umowa o powierniczy przelew wierzytelności z 5 kwietnia 2024 r. w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

Pismem z 5 kwietnia 2024 r. strona powodowa wezwała mailem stronę pozwaną do zapłaty 139.581,75 zł tytułem odszkodowania za szkodę w pojeździe (...) o nr rej. (...).

bezsporne, nadto:

- wezwanie do zapłaty z 5 kwietnia 2024 r., w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

20 kwietnia 2024 r. strona powodowa poinformowała stronę pozwaną że 20 kwietnia 2024 r. upłynął ustawowy termin na zakończenie postepowania likwidacyjnego, a roszczenie o zapłatę odszkodowania z tytułu naprawy stało się wymagalne.

bezsporne, nadto:

- wiadomość e-mail z 20 kwietnia 2024 r., w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

Wiadomością e-mail z 26 kwietnia 2024 r. strona pozwana poinformowała stronę powodową o wydaniu 24 kwietnia 2024 r. decyzji w przedmiocie wypłaty 120.022,48 zł tytułem odszkodowania za przedmiotową szkodę.

bezsporne, nadto:

- wiadomość e-mail z 26 kwietnia 2024 r., w aktach szkody na płycie CD, k. 13.

9 maja 2024 r. (...) (...) (...) (...) z siedzibą we (...) zawarł z (...) umowę cesji wierzytelności z polisy ubezpieczeniowej do umowy leasingu (...).

bezsporne, nadto:

- umowa cesji z 9 maja 2024 r. wraz z pełnomocnictwem w aktach szkody na płycie CD, k. 13

(...) stawka za prace blacharsko-mechaniczne i lakiernicze jakie obowiązywały w autoryzowanych warsztatach naprawczych porównywalnej kategorii do warsztatu naprawiającego pojazd w 2023 r. na terenie (...) wynosiła 271 zł netto.

Koszt lakierowania uszkodzonego pojazdu wynosił 8.861,36 zł netto, a współczynnik kosztu lakierowania - 100%.

Do naprawy lakierniczej zasadne było zastosowanie lakieru typu perła przy narzucie wynoszącym 15% w wysokości 629,15 zł.

dowód:

- opinia biegłego z 25 sierpnia 2025 r., k. 55-73.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalał na podstawie twierdzeń stron (fakty bezsporne), na podstawie dokumentów oraz dowodu z opinii biegłego sądowego.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten „wyraża podstawową w polskim prawie cywilnym zasadę rozkładu ciężaru udowodnienia (ciężaru dowodu w rozumieniu materialnym, obiektywnym) faktu, z którego strona postępowania sądowego wywodzi skutki prawne. Istotą ujętej w nim reguły jest określenie, który z podmiotów (powód, pozwany, uczestnik postępowania nieprocesowego) poniesie negatywne konsekwencje nieustalenia danego faktu w sporze sądowym, a ściślej: niewykazania prawdziwości twierdzeń o takim prawnie doniosłym (prawnie relewantnym) fakcie” (B. Janiszewska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 1 (art. 1–55(4)), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, art. 6).

Procesowym odzwierciedleniem zasady wyrażonej w art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., który stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W doktrynie słusznie wskazuje się, że „w myśl art. 232 strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W aktualnym odstanie prawnym istotne znaczenie ma aktywność stron w przedstawianiu materiału procesowego – ciężar dowodu w znaczeniu formalnym, subiektywnym (zob. wyrok SN z 15.02.2008 r., I CSK 426/07 (…)). Działalność stron jest jednoznacznie ukierunkowana. Mają one przedstawiać tylko te fakty, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. To sformułowanie nawiązuje wprost do treści art. 6 k.c.” (H. Dolecki, T. Radkiewicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2021, art. 232).

Ww. przepisy wskazują, iż postępowanie cywilne ma charakter kontradyktoryjny, a w jego ramach zasadą jest dowodzenie przez strony twierdzeń przy pomocy podnoszonych wniosków dowodowych. Nie jest obowiązkiem Sądu poszukiwanie z urzędu dowodów za stronę, w szczególności że działanie takie mogłoby stanowić podstawę dla twierdzeń o braku bezstronności i faworyzowaniu którejś ze stron. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że skoro postępowanie toczy się między przedsiębiorcami to można i należy wymagać od nich profesjonalizmu związanego z zawodowym występowaniem przez nich w obrocie (także prawnym) i aktywnego przedstawiania dowodów na poparcie formułowanych twierdzeń.

Strony reprezentowane były przez kwalifikowanych pełnomocników i miały świadomość możliwości zastosowania art. 229 i 230 k.p.c. Przepisy te stanowią, że nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229). Gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane (art. 230). Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że w przeważającej większości stan faktyczny sprawy był między stronami niesporny. Pozwany nie zaprzeczał swej odpowiedzialności co do zasady, zaistnieniu i przebiegowi zdarzenia szkodzącego, przebiegowi postępowania likwidacyjnego, ustaleniu i wypłacie odszkodowania. Sporna natomiast była wysokość stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-mechanicznych i lakierniczych, z uwzględnieniem której wyliczone zostały koszty przeprowadzonej naprawy pojazdu (sporna różnica to 4.167,01 zł netto), cena materiału lakierniczego z uwzględnieniem którego wyliczony został koszt naprawy pojazdu (sporna różnica to 1.452,71 zł netto) oraz zakres naprawy (sporna różnica to 217,90 zł netto)

Zgodnie z art. 243 ² k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Słusznie wskazuje się przy tym w doktrynie, że „dowód z dokumentu prywatnego jest środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów przewidzianą w art. 233 § 1 KPC. Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia (wyr. SN z 2.4.2008 r., III CSK 299/07, Legalis; zob. również wyr. SN z 13.12.2013 r., III CSK 66/13, Legalis)” (T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–458 ¹⁶. Tom I, wyd. 2, 2023).

Art. 308 k.p.c. przewiduje, że dowody z innych dokumentów niż wymienione w art. 243 ¹ , w szczególności zawierających zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku, sąd przeprowadza, stosując odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów. Sąd uznał, że pliki zapisane na płytach CD składanych przez strony są właśnie takimi środkami z art. 308 k.p.c. i należy stosować do nich przede wszystkim odpowiednio przepisy o dowodzie z dokumentów. W tym wypadku Sąd uznał, że odpowiednie stosowanie przepisów o dowodzie z dokumentów winno oznaczać zastosowanie ich wprost, w szczególności zaś art. 243 ² i 245 k.p.c.

Sąd uznał, w świetle stanowisk stron, całość złożonej dokumentacji za wiarygodną. Pierwszorzędne natomiast znaczenie miał dla rozstrzygnięcia sporu dowód z opinii biegłego. Podkreślenia przy tym wymaga, że waloru i mocy dowodowej właściwej opinii biegłego nie miały kalkulacje i wyceny przygotowywane przez pozwanego ubezpieczyciela i warsztat. Dokumenty te należało uznać za dokumenty prywatne, oceniane przez Sąd w korespondencji z pozostałym materiałem dowodowym, wedle kryteriów wskazanych w art. 233 § 1 k.p.c.

Sąd oparł się przy dokonywaniu ustaleń na opinii pisemnej sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej mgra inż. (...). Sąd dokonał oceny opinii biegłego sądowego przy zastosowaniu reguł wynikających z art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwej dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, uznając złożoną opinię za rzeczową, jasną i logiczną. Biegły jednoznacznie odniósł się do tezy dowodowej zakreślonej postanowieniem Sądu.

Co przy tym istotne, Sąd uwzględnił tym stanowisko strony powodowej, z którego wynikało, że biegły dokonywał wyliczeń szkody także przy uwzględnieniu elementów niespornych między stronami. Sąd ocenił, że nie należy „wkraczać” w zakres przyjętej przez ubezpieczyciela odpowiedzialności, a w związku z tym Sąd uznał, że nie wszystkie ustalenia poczynione przez biegłego winny mieć wpływ na wynik sprawy. Biegły ustalał m.in. średnią stosowaną na rynku stawkę za rbg dla wyliczenia całościowego odszkodowania. Sąd uznał, że znaczenie dla ustalenia wysokości odszkodowania (w świetle stanowiska strony powodowej wobec opinii) ma nie stawka średnia, lecz stawka faktycznie zastosowana przez warsztat naprawczy, o ile nie odbiegała ona znacząco od stawek rynkowych. Strona powodowa przedłożyła dowody na wykazanie, iż stawka taka nie wykraczała poza zakres stawek rynkowych, a dla skutecznego podważenia faktycznie zastosowanej stawki konieczne byłoby wykazanie, że do takiego przekroczenia doszło. Opinia biegłego w zakresie, w którym dokonał on wyliczenia stawki średniej stanowiła jednak przy tym jedno ze źródeł informacji o tym, czy stawka zastosowana przez stronę powodową miała charakter rynkowy.

Strona powodowa kwestionując opinię biegłego nie wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej. Sąd miał jednak na uwadze, że zarzuty podniesione przez stronę powodową wobec opinii biegłego należało w części uwzględnić, co jednak nie wymagało dopuszczania dowodu z opinii uzupełniającej.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.

Zasada odpowiedzialności strony pozwanej była bezsporna. Wynikała z przepisów kodeksu cywilnego i ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2500 z późn. zm., dalej: ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych).

Zgodnie z art. 822 § 1 i 2 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (§1). Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§2).

Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Prawo do odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ustalane jest zasadniczo przy uwzględnieniu zasady odpowiedzialności wyrażonej art. 436 § 1 k.c. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialność przewidzianą w artykule poprzedzającym ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Przepis ten odwołuje się do regulacji z art. 435 § 1 k.c., który przewiduje odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Odpowiedzialność ta ukształtowana jest na zasadzie ryzyka i uwolnienie się od niej możliwe jest jedynie przy wykazaniu wskazanych w przepisie okoliczności. Zgodnie z art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności.

Szkoda ustalana jest natomiast zgodnie z ogólnymi regułami, określonymi w art. 361 § 1 i 2 k.c., które stanowią że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1). W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2).

Przesłankami odpowiedzialności są zatem:

1)  ruch mechanicznego środka komunikacji,

2)  powstanie szkody,

3)  adekwatny związek przyczynowy między szkodą a ruchem pojazdu,

4)  wina sprawcy w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji.

Zaznaczenia wymaga, że „szkodą jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między jego obecnym stanem majątkowym a takim stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (tak w szczególności w orzeczeniu SN z dnia 11 lipca 1957 r., 2 CR 304/57, OSN 1958, nr III, poz. 76, oraz w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 22 listopada 1963 r., III PO 31/63)(T. Wiśniewski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, red. J. Gudowski, Warszawa 2018, art. 361).

Spór dotyczył wysokości odszkodowania należnego stronie powodowej od strony pozwanej.

Sąd uwzględnił, że poszkodowany (poprzednik prawny strony powodowej) miał możliwość odliczenia podatku od towarów i usług w wysokości 50%, co pomiędzy stronami pozostawało bezsporne.

Sąd przyjął za zasadną stawkę za roboczogodzinę faktycznie zastosowaną przez zakład naprawczy. W tym zakresie to na stronie pozwanej spoczywał ciężar wykazania, iż stawka taka miała charakter nierynkowy. Podkreślenia bowiem wymaga, że poszkodowany nie ma obowiązku korzystania z najtańszego dostępnego warsztatu, czy też warsztatu współpracującego z ubezpieczycielem. Na gruncie ubezpieczenia OC poszkodowany może skorzystać z usług dowolnego wybranego przez siebie warsztatu i oczekiwać rekompensaty rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy. Granicą odpowiedzialności ubezpieczyciela jest w takim wypadku rynkowość stawki zastosowanej przez warsztat. W razie wykazania, że odbiega ona od stawek rynkowych ubezpieczyciel uprawniony jest do redukcji odszkodowania do kwoty wyliczonej w oparciu o stawkę rynkową. Strona powodowa przedłożyła tymczasem szereg dokumentów prywatnych, z których wynikało, ze zastosowana stawka rbg miała charakter rynkowy (k. 13, k. 84v). Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od strony pozwanej całość w tym zakresie spornej kwoty, tj. 4.167,01 zł.

Sąd przyjął również koszt lakierowania uszkodzonego pojazdu na poziomie 8.861,36 zł netto, a współczynnik kosztu lakierowania - 100%, czyli na poziomie wskazanym przez stronę pozwaną, zgodnie z opinią biegłego. Biegły w opinii wskazywał również, że do naprawy lakierniczej zasadne było zastosowanie lakieru typu perła przy narzucie 15% za łącznie 629,15 zł, tj. o 0,45 zł więcej niż przyznała z tego tytułu strona pozwana i w tym zakresie Sąd uznał powództwo za zasadne.

Za niezasadne Sąd uznał natomiast żądanie pozwu w zakresie 1.452,71 złotych dot. współczynnika odchylenia dla kosztu lakierowania. Sąd uznał, że dowody powołane przez stronę powodową dla uzasadnienia wyższego kosztu nie podważały opinii biegłego, który takiego kosztu w swojej opinii nie ujmował. Dowody przedkładane natomiast przez stronę powodową odnosiły się do innych sytuacji, pojazdów i napraw. Nie sposób było w szczególności uznać wniosków płynących z opinii biegłych z innych postępowań za mogące wpłynąć na ustalenia w niniejszej sprawie, ponieważ biegli ci nie weryfikowali naprawy konkretnego pojazdu po konkretnej szkodzie, których dotyczyło niniejsze postępowanie. Nadto strona powodowa nie domagała się sporządzenia przez biegłego opinii uzupełaniającej. Biegły nie był zatem konfrontowany z zarzutami podnoszonymi przez stronę powodową.

Sąd zasądził w konsekwencji tytułem uzupełnienia odszkodowania należnego stronie powodowej:

1)  4.167,01 zł - całość spornej różnicy kosztów robocizny (...)),

2)  0,45 zł z 217,90 zł spornego zakresu naprawy ((...)).

Suma: 4.167,46 +50% VAT = 4.646,72 zł.

Oddalono natomiast żądanie pozwu w zakresie 1.452,71 zł netto spornej ceny materiału lakierniczego (sporny współczynnik korekcyjny).

Sąd uwzględnił roszczenie odsetkowe od zasądzonej kwoty głównej w całości. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych stanowią zaś, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe Termin na spełnienie świadczenia przez ubezpieczyciela wynikał zatem z ustawy.

Termin początkowy naliczania odsetek należało ustalić w ten sposób, że jeśli szkodę zgłoszono 19 września 2023 r., natomiast komplet dokumentów i informacji strona pozwana otrzymała mailowo 5 kwietnia 2024 r., to termin spełnienia świadczenia przez ubezpieczyciela przypadał na 19 kwietnia 2020 r., zatem odsetki były należne, od dnia następnego – 20 kwietnia 2024 r., tj. jak wskazano w pozwie.

Strona powodowa legitymację czynną do występowania z roszczeniem przeciwko stronie pozwanej wywodziła z załączonych do pozwu umów przelewu wierzytelności. Przelew wierzytelności (cesja) uregulowany został w art. 509 k.c. Zgodnie z jego § 1 wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew może zasadniczo obejmować wierzytelności wynikające nie tylko z umownych stosunków zobowiązaniowych, lecz także ze stosunków obligacyjnych wynikających z jednostronnych czynności prawnych, bezpodstawnego wzbogacenia, czynów niedozwolonych bądź aktów administracyjnych (wyr. Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 marca 2013 r., I ACa (...)). W świetle art. 509 § 2 k.c. stwierdzić należy, że zasadą jest przeniesienie wraz z przelaną wierzytelnością wszelkich związanych z nią praw.

Strona pozwana nie formułowała zarzutów dotyczących skuteczności lub ważności przedłożonych umów cesji. Również Sąd nie dopatrzył w tym zakresie jakichkolwiek uchybień, które prowadziłyby do wniosku, że stronie powodowej nie przysługuje w niniejszej sprawie legitymacja czynna. Stronie powodowej przysługiwało uprawnienie do występowania przeciwko stronie pozwanej z roszczeniami wywodzonymi ze zdarzenia drogowego z 17 września 2023 r.

Zawarte w punkcie III wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu uzasadniało brzmienie art. 100 zd. 1 w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., które stanowią, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone (art. 100 zd. 1 k.p.c.). Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu)(art. 98 § 1 k.p.c.).

W niniejszej sprawie strona powodowa wygrała 4.646,72 złotych z dochodzonych 6.508,96 zł, co stanowiło 71% żądania pozwu, i co jednocześnie oznacza, że strona powodowa przegrała sprawę w zakresie 29% i winna ponieść koszty w takim zakresie. Strona powodowa poniosła następujące koszty:

1)  400 tytułem opłaty sądowej od pozwu, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228),

2)  1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.),

3)  17 złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,

4)  771 złotych uiszczonych i wykorzystanych zaliczek na poczet kosztów opinii biegłego

Suma: 2.988 złotych.

Z kolei strona pozwana wygrała sprawę w 29%, przegrywając ją w 71%, ponosząc następujące koszty:

1)  1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964),

2)  771 złotych uiszczonych i wykorzystanych zaliczek na poczet kosztów opinii biegłego

Suma: 2.571 złotych.

Suma wszystkich kosztów poniesionych przez strony wyniosła: 5.559 złotych. Wedle stopnia przegrania sprawy strony winny ponieść po:

a)  powód: 0,29 x 5.559 zł, czyli: 1.612,11 zł,

b)  strona pozwana: 0,71 x 5.559 zł, czyli: 3.946,89 zł.

Do zasądzenia od strony pozwanej na rzecz strony powodowej była zatem różnica między kosztami, które winna była ponieść a kosztami rzeczywiście poniesionymi. W konsekwencji zasądzono na rzecz strony powodowej 1.375,89 złotych.

Od kosztów zasądzono odsetki od dnia prawomocności wyroku, ponieważ stosownie do przepisu art. 98 §1 ¹ zdanie pierwsze k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.

Ze względu na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.