Uzasadnienie z 12 marca 2026, sygn. IV GC 957/25

UZASADNIENIE

co do całości wyroku z 19 lutego 2026 roku

1.  P. Z. pozwał Towarzystwo (...) o zapłatę 16 817,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 25.09.2023 r. do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa i o zwrot kosztów procesu. Postępowanie toczyło się według przepisów o postępowaniu w sprawach uproszczonych.

2.  Sąd zamknął rozprawę na posiedzeniu niejawnym po przeprowadzeniu rozprawy i umożliwieniu stronom zabrania głosu w piśmie procesowym (art. 224 § 3 k.p.c.). Było to celowe ze względu na sprawność postępowania i nastąpiło bez uszczerbku dla prawa stron do rzetelnego procesu. W sprawie odbyła się rozprawa, na której przeprowadzono postępowanie dowodowe, a następnie biegły wydał opinię, do której strony miały możliwość pisemnego ustosunkowania się. Sąd zamknął rozprawę przed upływem miesiąca od dnia, w którym upłynął termin do zabrania głosu przez strony.

I.  Stan faktyczny

3.  N. F. brał udział w kolizji drogowej 23.08.2023 r., w której uszkodzeniu uległ należący do niej pojazd V. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca kolizji miał zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z Towarzystwo Ubezpieczeń (...).

bezsporne, dowody: zgłoszenie szkody (k. 22-26, 67-69), oświadczenie (k. 27), akta szkody (k. 44).

4.  N. F. przelał wierzytelność przysługującą wobec sprawcy zdarzenia i jego ubezpieczycielowi umową z 15.07.2024 r. na (...) sp. z o.o., która z kolei umową z 18.07.2024 r. przelała tę wierzytelność na P. Z., z wyjątkiem roszczeń o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego.

bezsporne, dowody: umowa cesji (k. 15, 19-20).

5.  Poszkodowany zgłosił szkodę ubezpieczycielowi 25.08.2023 r. Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność za szkodę i wypłacił z tego tytułu 21 574,85 zł netto + 50% VAT zgodnie z decyzją z 21.11.2023 r.

bezsporne, dowody: zgłoszenie szkody (k. 22-26, 67-69), kosztorys (k. 28-33), decyzja (k. 34, 70), akta szkody (k. 44).

6.  N. F. sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym, bez naprawy po szkodzie, T. N. 1.11.2023 r. za cenę (...),06 zł netto, 7000 zł brutto.

dowody: faktura sprzedaży (k. 133), informacja od (...) sp.j. (k. 153), zeznanie świadka V. N. (k. 164).

7.  Celowa i ekonomicznie uzasadniona wysokość odszkodowania z wyżej wymienionej szkody w zakresie naprawy uszkodzonego pojazdu wynosi 14 683 zł netto przy uwzględnieniu rynkowej stawki za roboczogodzinę blacharską i lakierniczą w kwocie 350 zł.

dowody: kosztorysy (k. 28-33, 36-43, 77-116, 166-169), akta szkody (k. 44), opracowanie techniczne grupy M. (k. 45-52), dowód rejestracyjny (k. 71), historia pojazdu (k. 72-74), korespondencja (k. 75-76), zeznanie świadka V. N. (k. 164), opinia biegłego (k. 181-200).

8.  Poszkodowany miał możliwość odliczenia podatku od towarów i usług w połowie od ceny naprawy.

bezsporne, (...).

II.  Ocena dowodów

9.  Sąd oparł swoje ustalenia na dowodach wyżej wskazanych. Dokumenty przedłożone w sprawie nie były kwestionowane przez strony ani co do swojej autentyczności, ani co do treści, mimo że strony wywodziły z nich odmienne skutki prawne. Stąd Sąd uznał je za w pełni wiarygodne.

10.  Sąd ustalił na podstawie pozyskanej faktury na wniosek pozwanej oraz z wiarygodnych zeznań świadka V. N. i z dostępnego materiału dowodowego, że pojazd został sprzedany przez poszkodowanego bez uprzedniej naprawy za cenę 7000 zł brutto. Warsztat (...) sp.j. zobowiązany na wniosek pozwanej podał, że nie przeprowadzał żadnej naprawy danego pojazdu. W sprawie nie ujawniono jakichkolwiek innych dowodów, które by wskazywały na jej dokonanie, poza wydrukiem historii pojazdu przedstawionym przez pozwaną. W tym świetle samo ujęcie w historii pojazdu pozytywnego przejścia badań technicznych w danym dniu bez jakichkolwiek innych wiarygodnych danych lub dowodów nie mogło wpłynąć na poczynione ustalenia faktyczne co do faktu braku naprawy pojazdu przez poszkodowanego.

11.  Ze względu na zasygnalizowaną przez pełnomocnika pozwanej wolę prowadzenia rozmów ugodowych Sąd odroczył wydanie postanowienia dopuszczającego dowód z opinii biegłego, a przewodniczący wyznaczył termin trzech tygodni na oświadczenie w przedmiocie rozmów ugodowych. W ostatnim dniu tego terminu pełnomocnik pozwanej złożył pismo z dalszymi twierdzeniami i wnioskami dowodowymi, nie odnosząc się do wyniku rozmów ugodowych. Sąd pominął poszerzenie tezy dowodowej w tym piśmie jako spóźnione i złożone bez zarządzenia przewodniczącego, które dotyczyło wyłącznie rozmów ugodowych (art. 205 ¹² § 2 k.p.c.). Sąd zwraca uwagę, że faktyczne przedłużanie sobie czasu na późniejsze uzupełnianie twierdzeń i dowodów pod pozorem rozmów ugodowych stanowi nadużycie prawa procesowego jak w art. 4 ¹ k.p.c. W dalszej kolejności dowód ten podlegał pominięciu, gdyż fakt sprzedaży pozostałości pojazdu za określoną cenę został wykazany, a deklarowana przez pozwaną wartość pojazdu sprzed szkody była bezsporna (art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c.). Niezależnie od tego biegły w swojej opinii uwzględnił uwagi pozwanej co do wartości pojazdu i ew. szkody całkowitej.

12.  Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłego na wysokość celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu z odniesieniem do weryfikacji ubezpieczyciela oraz możliwości wystąpienia szkody całkowitej. Biegły odniósł się wyczerpująco do zagadnienia rodzajów części przedstawionych przez pozwaną w sprzeciwie i ich zastosowania w tym konkretnym przypadku oraz ew. wzbogacenia poszkodowanego. Biegły ustalił, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu wynoszą 34 410,82 zł netto (tj. 38 368,06 zł netto + 50% VAT). Biegły uwzględnił wartość pojazdu sprzed szkody wyliczoną przez pozwaną na 41 700 zł netto oraz faktyczny koszt sprzedaży pojazdu za kwotę 5691,06 zł netto (różnica 36 008,94 zł) i stwierdził, że do szkody całkowitej nie doszło, gdyż naprawa wciąż była tańsza niż różnica wartości pojazdu sprzed i po szkody. Przeprowadzoną opinię Sąd ocenił jako jasną, rzetelną i kompletną.

13.  Powódka nie wniosła zarzutów do opinii biegłego. Pozwana wniosła zarzuty do opinii biegłego, powtarzając tezę dowodową uprzednio pominiętą jak powyżej i wskazując, że kwestionuje wartość pojazdu po szkodzie i wnosi o ustalenie przez biegłego rzeczywistej wartości. W pierwszej kolejności wniosek o uzupełniającą opinię biegłego podlegał pominięciu jako próba obejścia wcześniejszego pominięcia tezy dowodowej w takim samym zakresie ze względów wskazanych powyżej. W drugiej kolejności Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie pojazd po szkodzie został faktycznie sprzedany za określoną cenę. Skoro pozwana deklaruje specjalistyczne wyliczenia wartości pojazdu sprzed szkody na 41 700 zł netto, naprawa powinna wynieść 34 410,82 zł netto (co nie było kwestionowane przez pozwaną), to cena 5691,06 zł netto sprzedaży nienaprawionego pojazdu jest wiarygodna jako cena rynkowa. Dalsze symulacje kosztów przez biegłego byłyby nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy i częściowo dotyczyłyby faktów udowodnionych zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy (wartość sprzed szkody) (art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c.).

14.  Sąd pominął dowód z zeznań świadka T. N.. Świadek był nabywcą pojazdu od poszkodowanego. Jego zeznania nie były istotne dla rozstrzygnięcia, gdyż dalszy los pojazdu, jego ew. naprawa po sprzedaży itp. nie mogły wpłynąć na rozmiar szkody nawet przy hipotetycznym całkowitym zaakceptowaniu oceny prawnej przedstawionej przez pozwaną (art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c.).

III.  Stan prawny

15.  Powód swoje roszczenie wywodził z faktu, że pozwana jako ubezpieczyciel OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zobowiązała się do zapłacenia odszkodowania za szkodę wyrządzoną poszkodowanej, wobec której odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczony (art. 822 § 1 k.c.). Odszkodowanie co do zasady ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym (art. 36 ust. 1 ustawy z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych). Ubezpieczony ponosił odpowiedzialność, gdyż z winy swojej doprowadził do zderzenia z samochodem poszkodowanego (art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c.). Odpowiedzialność pozwanej co do zasady była bezsporna.

16.  Poszkodowany dokonał przelewu wierzytelności wobec ubezpieczyciela na podmiot trzeci, który dokonał cesji na powoda, wobec czego powód mógł domagać się spełnienia w swoim imieniu i na swoją rzecz roszczenia pierwotnie przysługującego poszkodowanemu (art. 509 § 1 k.c.).

17.  Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła i obejmuje m.in. straty, które poszkodowany poniósł (art. 361 § 1 i 2 k.c.). W przypadku uszkodzenia pojazdu mechanicznego normalnym następstwem szkody są celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, tj. przywrócenia go do stanu porównywalnego do stanu bezpośrednio sprzed kolizji. Na poszkodowanym w tym zakresie ciąży obowiązek współdziałania z ubezpieczycielem przy wykonaniu jego zobowiązania w sposób zgodny z treścią zobowiązania, odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego i ustalonym zwyczajom, tzw. obowiązek minimalizacji szkody (art. 354 § 1 i 2 k.c.). Wysokość odszkodowania nie zależy jednak od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Szkoda o określonym rozmiarze istnieje już bezpośrednio po kolizji i poszkodowany nie ma zasadniczo wpływ na ten rozmiar poprzez wybór warsztatu z niższym cennikiem usług. Hipotetycznie może się okazać, że warsztat oferujący niższe ceny od faktycznie poniesionych cen naprawy pojazdu dokona przywrócenia samochodu do stanu sprzed szkody i odbędzie się to po cenie istotnie niższej. Zaniżenie to może wynikać z różnych względów, w tym nieuczciwych praktyk rynkowych lub generalnej niższej jakości usług. Niezależnie od tego poszkodowany nie ma obowiązku w świetle art. 354 § 1 i 2 k.c. poszukiwać naprawy po cenach zaniżonych. Z drugiej strony podlegająca wyrównaniu przez ubezpieczyciela cena naprawy nie może być oczywiście nieuzasadniona. Taka będzie wówczas, gdy w świetle danych okoliczności doprowadzi do wzbogacenia poszkodowanego lub warsztatu naprawczego. Sąd podziela stanowisko Sądu Okręgowego w Gdańsku wyrażone w uzasadnieniach wyroków z 26.11.2024 r., sygn. akt XII Ga 570/24 i z 20.11.2024 r., sygn. akt XII Ga 435/24, że naprawa dokonana przed uzyskaniem świadczenia od ubezpieczyciela, jej koszt i faktyczny zakres nie mogą mieć wpływu na sposób ustalania wysokości należnego odszkodowania. Powyższe nie dotyczy jednak przypadku, w którym koszt naprawy pojazdu jest wyższy od jego wartości przed uszkodzeniem (szkoda całkowita). Wówczas roszczenie poszkodowanego ogranicza się do kwoty odpowiadającej różnicy wartości samochodu sprzed i po wypadku, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

18.  Sąd ustalił w toku postępowania, że poszkodowany miał prawo do częściowego odliczenia podatku od towarów i usług od hipotetycznej naprawy (50%), w związku z czym odszkodowanie powinno uwzględniać ten podatek w 50%, gdyż ma on charakter cenotwórczy. Było to bezsporne między stronami.

19.  Sąd ustalił, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu podlegające wypłacie przez pozwaną wyniosły 38 368,06 zł (netto + 50% VAT), tj. roszczenie po uwzględnieniu dotychczasowej wypłaty w kwocie 21 574,85 zł było zasadne w wysokości 16 793,21 zł, a w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu.

20.  Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie. Wyjątkowo odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się możliwe. Pozwana nie oponowała żądaniu co do opóźnienia w płatności, a w sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające brak możliwości ustalenia odszkodowania w terminie 30 dni od złożenia zawiadomienia o szkodzie. Pozwana pozostawała zatem w opóźnieniu w wypłacie brakującego odszkodowania jak w żądaniu pozwu od 25.09.2023 r. i Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 481 § 1 k.c.) zgodnie z tym żądaniem.

Koszty procesu

21.  Sąd zasądził na rzecz powoda dochodzone roszczenie niemal w całości (>99,9%), w związku z czym powoda należało uznać za wygrywającego sprawę w całości w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. i zasądzić na jego rzecz zwrot całości poniesionych kosztów. W sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstąpienie od ogólnej zasady ponoszenia kosztów. Powód poniósł koszty procesu w wysokości 6152,22 zł, na które złożyła się opłata od pozwu 750 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wykorzystana zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego 1785,22 zł i 3600 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawek określonych w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności adwokackie. Niewykorzystana zaliczka w kwocie 214,78 zł zostanie zwrócona po uprawomocnieniu się orzeczenia.

ASR N. H.

Zarządzenia:

1.  odnotować, w tym w kontrolce terminowego sporządzania uzasadnień orzeczeń;

2.  pełnomocnikowi pozwanej (portal): doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem;

3.  wyrok wraz z uzasadnieniem (jako jeden plik) proszę opublikować na portalu orzeczeń zgodnie z załączoną kartą kwalifikacyjną;

4.  przedłożyć za miesiąc lub z pismem.

12.03.2026 r.

ASR N. H.