Wyrok z 19 marca 2026, sygn. II K 726/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 726/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. B.

P. O. (2)

w dniu 5 maja 2024 r. ok godz. 1:00 w C. przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia torebki damskiej koloru czarnego o wartości 600 zł z zawartością telefonu komórkowego m-ki (...) wartości 4.000 zł, portfela z zawartością dowodu osobistego i kart bankomatowych banku (...) (...) i (...) (...) (...) oraz pieniędzy w kwocie 30 zł, w ten sposób, że stosowali przemoc w postaci uderzania drzwiami P. M. (1) w ramię oraz głowę oraz kierowali groźby pozbawienia życia wobec niego, jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli, z uwagi na postawę P. M. (1) oraz w wyniku czego dokonali zniszczenia drzwi prawych pojazdu marki W. (...) (2) o nr rejestracyjnych (...) o wartości 1.000 zł, czym działali na szkodę P. M. (1) i F. M. (1), tj. przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 4 maja 2024 roku F. M. (1) wraz z mężem P. M. (1) przyjechali samochodem osobowym marki W. (...) (1) do C., gdzie wspólnie spędzili czas. Późnym wieczorem wrócili do samochodu zaparkowanego przy ul. (...) i postanowili położyć się spać na tylnych siedzeniach auta. F. M. (1) zostawiła swoją torebkę koloru czarnego, na długim pasku z zawartością telefonu komórkowego marki G., portfela z dowodem osobistym, dwoma kartami do bankomatu i pieniędzmi w kwocie 30 złotych na przednim siedzeniu samochodu od strony pasażera. Drzwi samochodu nie zostały zablokowane.

Około północy, P. B. znajdując się pod wpływem alkoholu opuściła po kłótni z partnerem - P. O. (1) wspólnie zajmowane mieszkanie i skierowała się w stronę D., poruszając się ulicą
(...) (...) oraz ul. (...). P. O. (1) wyszedł z domu za partnerką prowadząc na smyczy psa. Około godziny 1:00, P. B. poruszając się ww. ulicami, próbowała otworzyć drzwi stojących na parkingu samochodów osobowych. Po złapaniu za klamkę przednich drzwi od strony pasażera pojazdu marki W. (...) (1) zaparkowanego przy ul. (...), okazało się, że drzwi samochodu są otwarte. P. B. chwyciła wówczas za torebkę znajdującą się na przednim siedzeniu pojazdu. W tej samej chwili, P. M. (1) spostrzegł, że nieznana mu kobieta otworzyła drzwi samochodu i usiłuje dokonać zaboru torebki. Mężczyzna chwycił za pasek torebki oraz włosy kobiety, próbując uniemożliwić jej dokonanie kradzieży. P. M. (1) szarpał za torebkę próbując ją odzyskać. Po kilku sekundach do P. B. dołączył P. O. (1), który złapał za torebkę i zaczął ją ciągnąć ją w swoją stronę. Ponadto, mężczyzna kilkukrotnie uderzył P. M. (2) drzwiami pojazdu w ramię oraz głowę, aby ten puścił trzymany przedmiot. W trakcie szarpaniny zarówno P. B., jak i P. O. (1) kilkukrotnie kierowali w stronę F. M. (2) słowa: "zabiję cię chuju", "puść to chuju". W następstwie szarpaniny, P. M. (1) został wyciągnięty z samochodu przez otwarte drzwi od strony pasażera, trzymając cały czas za torebkę żony i próbując ją odebrać. Po opuszczeniu pojazdu, mężczyźni przebiegli kilkanaście metrów, a następnie doszło między nimi do bijatyki, w trakcie której, P. O. (1) uderzał P. M. (1) usiłując odebrać mu torebkę. P. B. stała w tym czasie nieopodal, krzycząc aby oddać torebkę.

Kiedy P. M. (2) udało się wyrwać torebkę, na ulicy zatrzymał się samochód koloru białego, z którego wysiedli nieznani mężczyźni. P. M. (1) obawiając się, że są to osoby znane napastnikom szybko skierował się w stronę swojego samochodu. W tym czasie, P. B. i P. O. (1) oddalili się z miejsca zdarzenia.

W drodze do pojazdu, P. M. (1) spostrzegł telefon komórkowy, który leżał na chodniku. Telefon nie stanowił własności F. M. (2), ani jego żony. Po zabraniu telefonu, małżonkowie odjechali samochodem z miejsca zdarzenia poszukując w pobliżu patrolu Policji bądź Straży Miejskiej w celu dokonania zgłoszenia. Kilkanaście minut po godzinie 1:00 w nocy, z właścicielem znalezionego telefonu komórkowego próbowała się skontaktować osoba posługująca się numerem (...) oznaczonym jako (...). F. M. (1) odebrała połącznie, dzwoniący mężczyzna przeklinał oraz kazał zwrócić telefon komórkowy. Po chwili, F. M. (1) odebrała telefon po raz kolejny. Wówczas rozmowę prowadziła P. B., która przepraszała za zajście i prosiła o zwrot telefonu komórkowego. Strony umówiły się na spotkanie w celu zwrotu rzeczonego telefonu. W trakcie jazdy, małżonkowie zauważyli patrol Policji, którym opisali przebieg zdarzenia.

P. i F. M. (1) w asyście funkcjonariuszy policji pojawili się pod pomnikiem P. J. na G. w C., gdzie miało dojść do przekazania telefonu komórkowego. Na miejscu pojawiła się P. B., w towarzystwie nieznanego mężczyzny wykrzykując, iż skradziono jej telefon komórkowy. Na miejscu, funkcjonariusze policji dokonali zatrzymania P. B. oraz towarzyszącego jej mężczyzny, którym okazał się być J. S.. Chwilę przed zatrzymaniem, J. S. został poproszony przez przypadkowo napotkaną kobietę - P. B. o pomoc, albowiem utraciła ona swój telefon komórkowy. Z tego powodu między 1:57, a 2:03 wykonał ze swojego telefonu komórkowego 6 połączeń na numer (...)należący do P. B.. J. S. prosił w trakcie rozmowy o zwrot telefonu komórkowego i wskazując, że będzie czekał pod pomnikiem. F. i P. M. (1) rozpoznali P. B. jako osobę, która próbowała dokonać zaboru torebki. Początkowo jako współsprawcę wskazali towarzyszącego jej mężczyznę, jednakże po chwili refleksji zweryfikowali swoje stanowisko. Po okazaniu tablic poglądowych, F. i P. M. (1) jednoznacznie wskazali P. O. (1) jako współsprawcę.

W wyniku zdarzenia, P. M. (1) doznał obrażeń ciała w postaci zasinienia w okolicy prawej skroni, zaczerwienienia oraz zadrapania w obrębie nosa w górnej części między brwiami.

Notatki urzędowe

k. 1-3

Protokół zatrzymania J. S.

k. 4

Protokół zatrzymania P. B.

k. 9

Stwierdzenie tożsamości

k. 12

Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu

k. 13

Zeznania P. M. (1)

k. 14-15, 131, 247-248, 276v-277

Protokół zatrzymania rzeczy

k. 19-21

Zeznania F. M. (1)

k. 22-23, 249-150,276v

Dokumentacja fotograficzna

k. 27-31

Protokół oględzin samochodu

k. 32-39

Protokół oględzin osoby

k. 40-45

Protokół oględzin miejsca

k. 46-49

Tablica poglądowa
nr 1

k. 53

Protokół oględzin monitoringu

k. 54-63

Protokół okazania

k. 132-134

Protokół oględzin rzeczy

k. 76-82

Częściowo wyjaśnienia P. B.

k. 83-84, 95-96

Zeznania J. S.

k. 88-89

Zrzut ekranu

k. 90

Protokół zatrzymania osoby

k. 101-103

Protokół przeszukania osoby

k. 105-108

Częściowo wyjaśnienia P. O. (2)

k. 114-115

P. B. była uprzednio karana sądownie.

P. B. nie wykazuje objawów choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego, jednakże rozpoznano u niej zaburzenia osobowości oraz uzależnienie mieszane. W chwili popełnienia zarzucanego jej czynu miała zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu oraz zdolność pokierowania swoim postępowaniem - znajdowała się w stanie upojenia alkoholowego prostego, którego skutki była w stanie przewidzieć.

Dane o karalności

k. 272-272v

Dane osobowo-poznawcze

k. 127, 218-219

Informacja z (...) C. (...)

k. 139

Dokumentacja medyczna

k. 147

Opinia sądowo-psychiatryczna

k. 165-166

P. O. (1) był uprzednio karany sądownie.

Oskarżony nie ujawnia ostrych objawów choroby psychicznej, jednakże rozpoznano u niego uzależnienie mieszane od substancji psychoaktywnych i alkoholu oraz zaburzenia osobowości. W chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał on zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu, jak i zdolność do pokierowania swoim postępowaniem.

Dane o karalności

k. 274-274v

Dane osobowo-poznawcze

k. 196-197,223-224

Informacja z (...) C. (...)

k.140

Opinia sądowo-psychiatryczna

k. 160-161

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Zeznania P. M. (1)

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w całości, albowiem jego depozycje pozostawały spójne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zaś zaprezentowana przez niego relacja była logiczna, spójna, jasna i pozbawiona sprzeczności. P. M. (1) w sposób wnikliwy opisał przebieg zdarzeń. Nieznaczne rozbieżności występujące w zeznaniach świadka wynikały z dynamicznego charakteru opisywanego zdarzenia, co utrudniało jego dokładne odtworzenie. Występujące różnice miały jednak charakter marginalny i nie rzutowały na spójność trzonu relacji świadka. Ponadto, nie miały one istotnego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tym samym nie mogły stanowić podstawy do podważenia wiarygodności jego zeznań, które w zakresie kluczowych okoliczności pozostawały konsekwentne, logiczne i znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

Zeznania F. M. (1)

Zeznania F. M. (1), podobnie jak depozycje P. M. (1) stanowiły dla Sądu wiarygodny dowód, stanowiąc podstawę do dokonania rekonstrukcji przebiegu zdarzeń. Relacja F. M. (1) była bowiem spójna, logiczna i konsekwentna. Świadek w sposób jasny i logiczny opisała przebieg zdarzeń, który odpowiadał zgromadzonym w sprawie dowodom.

Zeznania J. S.

Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia wiarygodności zeznaniom świadka J. S..

Świadek nie znał P. B., poznał oskarżoną przypadkowo próbując udzielić jej pomocy, po powzięciu informacji że skradziono jej telefon komórkowy, tuż przed zatrzymaniem przez funkcjonariuszy policji. Z powyższych względów, świadek nie posiadał wiedzy odnośnie przebiegu zdarzenia zaistniałego przy ul. (...) w C..

Relacja świadka była jasna i logiczna, jak również pozostawała w koincydencji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności zrzutami ekranu z telefonu komórkowego.

Częściowo wyjaśnienia P. B.

Sąd uwzględnił wyjaśnienia P. B. w zakresie w jakim przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Oskarżona wyjaśniła, iż w nocy z 4 na 5 maja 2024 roku, będąc pod wpływem alkoholu pokłóciła się ze swoim partnerem P. O. (1) i opuściła wspólnie zajmowane mieszkanie kierując się w stronę D., podążając ul. (...) oraz
ul. (...). Mężczyzna szedł za nią. Oskarżona podążając wzdłuż ulicy, próbowała otworzyć drzwi stojących na parkingu samochodów. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej w tym zakresie, albowiem relacja ta korespondowała przede wszystkim z zarejestrowanym nagraniem z monitoringu miejskiego.

Jednakże Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej co do dalszej części przebiegu zdarzeń, albowiem pozostawały one w sprzeczności z zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności konsekwentnymi i wzajemnie uzupełniającymi się zeznaniami świadków, jak również z wyjaśnieniami współoskarżonego, który wprost wskazał, iż P. B. po zdarzeniu powiedziała mu, iż otworzyła drzwi samochodu i próbowała ukraść torebkę. Jednocześnie oskarżona nie była w stanie podać, żadnego racjonalnego powodu, dla którego próbowała otwierać drzwi zaparkowanych samochodów. Kierując się zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, Sąd uznał, iż przedstawiona przez oskarżoną wersja zdarzeń stanowi przyjętą linię obrony, ukierunkowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej.

Częściowo wyjaśnienia P. O. (1)

P. O. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, iż w nocy z 4 na 5 maja 2024 roku po kłótni z partnerką wyszli na spacer z psem, jednakże szli w oddaleniu od siebie i nie utrzymywali kontaktu werbalnego. Po usłyszeniu jej wołania o pomoc, pobiegł w jej kierunku. Wówczas zobaczył, jak P. B. jest wciągana do zaparkowanego przy ulicy samochodu. Po tym jak udało mu się ją wyciągnąć z samochodu, doszło do szarpaniny między nim, a mężczyzną który znajdował się dotychczas wewnątrz auta. Następnie oddalili się z miejsca zdarzenia, zaś P. B. przyznała mu się, że chciała ukraść torebkę znajdującą się w środku samochodu, jak również że utraciła swój telefon komórkowy. Między partnerami doszło do kłótni. P. O. (1) wykonał ze swojego telefonu komórkowego połączenie na numer należący do P. B. i w trakcie rozmowy telefonicznej z mężczyzną ustalił miejsce spotkania w celu odbioru komórki.

Sąd jedynie częściowo uwzględnił wyjaśnienia oskarżonego, w zakresie w jakim potwierdził, iż doszło do incydentu z udziałem P. B. oraz pokrzywdzonych w nocy z 4 na 5 maja 2024 roku przy ul. (...) w C.. W części dotyczącej przebiegu zdarzeń wersja zdarzeń przedstawiona przez oskarżonego była wewnętrznie niespójna, jak również nie korespondowała z pozostałymi dowodami, z tego powodu Sąd odmówił jej wiary.

Protokoły zatrzymania

Protokół badania stanu trzeźwości

Dokumentacja fotograficzna

Protokoły oględzin

Protokół okazania

Zrzut ekranu

Protokół przeszukania

Dane osobowo-poznawcze

Informacja z (...)

Dane o karalności

Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, na których oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, w szczególności w postaci protokołów okazania, oględzin, zatrzymania oraz danych o karalności. Nie ma podstaw, by kwestionować treść powyższych dokumentów, bowiem dowody te zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron ich nie kwestionowała.

Opinie sądowo-psychiatryczne

Sąd uznał, iż opinie sądowo-psychiatryczne dotyczące P. B. oraz P. O. (1) zasługują na obdarzenie ich przymiotem prawdziwości. Wydane opinie pozwoliły poczynić ustalenia odnośnie poczytalności oskarżonych w chwili popełnienia zarzucanych im czynów. Ekspertyzy zawierają logiczne i jasne wnioski, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

P. B.,

P. O. (2)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Stosownie do treści art. 280 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten, kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.

Przestępstwo rozboju stanowi kwalifikowany typ kradzieży, w którym czynność wykonawcza polega na dokonaniu zaboru w celu przywłaszczenia przy lub po zastosowaniu przemocy wobec osoby, groźby jej natychmiastowego użycia albo z doprowadzeniem człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Rozbój jest przestępstwem złożonym, sprawca bowiem zmierza do dokonania kradzieży, atakując integralność cielesną człowieka, jego wolność, zdrowie, a nawet życie. W związku z tym mienie będące przedmiotem zaboru stanowi bliższy przedmiot ochrony, natomiast nietykalność człowieka, jego wolność i zdrowie - przedmiot dalszy. Użycie przemocy wobec osoby polega na fizycznym i bezpośrednim oddziałaniu na ciało człowieka, ukierunkowanym na przełamanie lub uniemożliwienie jego oporu. W doktrynie prawa karnego oraz orzecznictwie sądów wskazuje się, iż użyciem przemocy wobec osoby jest w rozumieniu komentowanego przepisu nawet zastosowanie niewielkiej siły fizycznej, odpowiadającej naruszeniu nietykalności cielesnej, jeżeli zastosowanie jej prowadzi do przełamania woli pokrzywdzonego (zob. Wyrok SR w Kaliszu z 26.02.2019 r., II K 480/18, LEX nr 2728251.).

W ocenie Sądu zachowanie oskarżonych, wypełniło znamiona przestępstwa z art. 280 k.k. oraz art. 275 § 1 k.k. w stadium usiłowania.

Jak bowiem ustalono, P. B. przemieszczając się wzdłuż drogi przy której zaparkowano samochody, chwytała za klamki stojących tam samochodów usiłując je otworzyć. Finalnie udało jej się otworzyć przednie drzwi od strony pasażera pojazdu marki W., stanowiącego własność P. i F. M. (1). Oskarżona wykorzystując chwilową nieuwagę pokrzywdzonych oraz fakt, iż przebywali oni w tym czasie na tylnych siedzeniach pojazdu, chwyciła znajdującą się na przednim siedzeniu torebkę zawierającą telefon komórkowy marki G. o wartości 4.000 zł, portfel z zawartością dowodu osobistego i kart bankomatowych banku (...) (...) i (...) (...) (...)oraz pieniędzy w kwocie 30 zł. Jednakże szybka interwencja P. M. (1), który chwycił za pasek torebki oraz włosy oskarżonej uniemożliwiły jej dokonanie zaboru oraz oddalenie się z torebką z miejsca zdarzenia. Do trwającej między pokrzywdzonym, a oskarżoną szarpaniny dołączył P. O. (1), który w celu dokonania zaboru torebki trzymanej przez P. B. zaczął stosować względem P. M. (1) przemoc w ten sposób, iż uderzył go drzwiami samochodu w ramię oraz głowę. Po opuszczeniu pojazdu przez P. M. (1), oskarżony w dalszym ciągu stosował przemoc wobec pokrzywdzonego dążąc do pozbawienia go władztwa nad rzeczą. Mając zatem na uwadze, iż przemoc względem P. M. (1) stosował jedynie P. O. (1), Sąd uwzględnił powyższą okoliczność w treści wyroku.

Sąd mając na uwadze, iż wewnątrz torebki stanowiącej przedmiot przestępstwa znajdował się poza telefonem komórkowym oraz gotówką, dowód osobisty oraz dwie karty bankomatowe wystawione na dane F. M. (1), uznał iż oskarżeni wypełnili swoim zachowaniem również znamiona przestępstwa z art. 275 § 1 k.k. Jak bowiem wynika z treści niniejszego przepisu, odpowiedzialność karną ponosi ten kto posługuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe lub dokument taki kradnie lub go przywłaszcza. Niewątpliwe dowód osobisty stanowi dokument stwierdzający tożsamość innej osoby, zaś katy bankomatowe stwierdzają jej prawa majątkowe (zob. Wyrok SA w Szczecinie z 12.12.2017 r., II AKa 155/17, LEX nr 2448404).

Sąd przyjmując, iż oskarżeni dopuścili się zarzucanych im przestępstw działając wspólnie i w porozumieniu zastosował w niniejszej sprawie teorię subiektywno-obiektywną, zgodnie z którą przyznanie statusu współsprawcy następuje nie tylko wobec tego, kto swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona czynu zabronionego, pomimo że nie działał w swoim interesie, lecz także wobec tego, kto nie wyczerpał żadnego znamienia przestępstwa, jednak miał wolę jego popełnienia.

Niewątpliwie, zachowanie oskarżonych zakończyło się na fazie usiłowania, albowiem mienie w postaci torebki wraz z jej zawartością pozostało przy pokrzywdzonych, pomimo iż oskarżeni swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzali do zaboru mienia, poprzez zastosowanie przemocy.

Jednocześnie brak było podstaw do zakwestionowania ich winy, jak bowiem wynika z treści sporządzonych opinii sądowo-psychiatrycznych, zarówno P. B., jak i P. O. (1) w chwili zdarzenia byli zdolni do rozpoznania znaczenia swoich czynów oraz pokierowania swoim postępowaniem.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. B.,

P. O. (2)

I

I

Zdaniem Sądu orzeczona wobec oskarżonych kara 2 lat pozbawienia wolności jest odpowiednia do stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu, a przede wszystkim spełni swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. W przekonaniu Sądu orzeczona kara nie razi surowością, jest dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonych na przyszłość.

Wymierzając oskarżonym karę pozbawienia wolności Sąd uwzględnił również wymogi prewencji generalnej, kształtowania wyobrażenia o konieczności przestrzegania obowiązujących norm prawnych i budowania autorytetu porządku prawnego.

Biorąc pod uwagę motywację i pobudki działania oskarżonych, których zachowanie godziło bezpośrednio w dobro prawne jakim jest własność uznać należy, że czyn popełniony przez oskarżonych z jednej strony stanowi wyraz jaskrawego lekceważenia prawa, z drugiej zaś strony wyraz rażącego nieposzanowania dóbr w postaci własności innych osób. Dlatego takie zachowanie spotkać się musi z odpowiednio surową reakcją, mieszczącą się przy tym w granicach wyznaczonych przez stopień winy sprawcy. Sąd mając powyższe na uwadze oraz fakt, uprzedniej karalności oskarżonych uznał, iż wymierzenie kary w niższym wymiarze lub kary łagodniejszego rodzaju byłoby niecelowe.

P. O. (2)

III

I

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł od oskarżonego P. O. (1) na rzecz pokrzywdzonego P. M. (1) 1 000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia, mając na uwadze doznane krzywdy moralne.

Ustalając wysokość zadośćuczynienia, pamiętać należy, że ma ono mieć charakter kompensacyjny, a więc winno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. W piśmiennictwie uznaje się, że wysokość przyznawanej kwoty zadośćuczynienia tak powinna być ukształtowana, by stanowić „ekwiwalent wycierpianego bólu" (por. F. Zoll, Zobowiązania w zarysie według polskiego Kodeksu zobowiązań, podręcznik poddany rewizji i wykończony przy współudziale S. Kosińskiego i J. Skąpskiego, wyd. II, Warszawa 1948, s. 122). Kwota zadośćuczynienia ma być więc pochodną wielkości doznanej krzywdy (por. A. Cisek (w:) Kodeks..., s. 797).

Sąd zdaje sobie sprawę, iż szkody niemajątkowej nie sposób wyrównać za pomocą świadczeń pieniężnych, lecz zadośćuczynienie w orzeczonym zakresie powinno w wystarczającym stopniu łagodzić ujemne przeżycia pokrzywdzonego.

Jednocześnie wskazać należy, iż orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie art. 46 § 1 k.k. nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. B.,

P. O. (2)

II

I

Zgodnie z dyspozycją art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania oskarżonej P. B. w okresie od 5 maja 2024 roku godzina 2:00 do 6 maja 2024 roku godzina 14:22 oraz okres zatrzymania P. O. (1) od 7 maja 2024 roku godzina 9:25 do 7 maja 2024 roku godzina 12:21.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Sąd, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zwolnił każdego z oskarżonych od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej i wydatków poniesionych w toku postępowania biorąc pod uwagę sytuację materialną i majątkową oskarżonych, którzy nie byliby w stanie uiścić tych kosztów bez uszczerbku dla swojego utrzymania.

Podpis

Sędzia Marek Tyciński