Wyrok z 19 marca 2026, sygn. III C 130/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

L., dnia 23 lutego 2026r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodnicząca: sędzia Grażyna Sienicka

po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2026r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa C..pl spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C.

przeciwko P. X.

o zapłatę

oddala powództwo

Sędzia Grażyna Sienicka

Sygn. akt III C 130/25

UZASADNIENIE

w postępowaniu uproszczonym

C..pl Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. wniosła o zasądzenie od P. X. kwoty 2 850,33 zł wraz z odsetkami maksymalnymi liczonymi od kwoty 2 470,52 zł od dnia 24 września 2024 do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej.

W uzasadnieniu żądania pozwu powódka wskazała, że pozwana nie wywiązała się
z łączącej strony ramowej umowy pożyczki z dnia 19 września 2021 r., na podstawie której
w dniu 21 kwietnia 2023 r. udzielono jej pożyczki w kwocie 2 000 zł i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej kwocie, na którą składają się należności z następujących tytułów: kapitał w kwocie 1 570,52 zł, prowizja w kwocie 900 zł, odsetki karne w kwocie 173,83 zł oraz odsetki umowne w kwocie 205,98 zł. Roszczenie stało się wymagalne na skutek wypowiedzenia umowy z dniem 5 czerwca 2024 r.

Powód dochodził niniejszego roszczenia w elektronicznym postępowaniu upominawczym pod sygn. VI Nc-e (...).

W odpowiedzi na pozew P. X. wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przypisanych.

Pozwana zaprzeczyła faktowi zawarcia spornej umowy, wskazując na brak podpisu na dokumencie obejmującym treść umowy oraz innych dokumentów, które miałyby potwierdzić zawarcie umowy. Pozwana wskazała również na błędy w dokumentach stanowiących załączniki do umowy. Nadto podniosła, że prowizja oraz (...) godzą w dobre obyczaje i naruszają interes pożyczkobiorczyni oraz że powód przed zawarciem umowy pożyczki nie dostarczył pozwanej informacji na trwałym nośniku m.in. o całkowitej kwocie do zapłaty, Rzeczywistej Rocznej Stopie Oprocentowania oraz terminach spłaty.

W dalszym toku procesu strony nie modyfikowały swoich zasadniczych stanowisk procesowych.

Ustalenia faktyczne.

C..pl Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. jest podmiotem zajmującym się udzielaniem kredytów.

W swojej działalności C..pl posługuje się szablonem umowy, zgodnie z którym
w celu złożenia wniosku i otrzymania pożyczki pożyczkobiorca jest zobowiązany złożyć wniosek za pośrednictwem wcześniej utworzonego konta stronie internetowej bądź też w inny udostępniony sposób.

Po zaakceptowaniu warunków pożyczki i otrzymaniu pozytywnej decyzji kredytowej pożyczkobiorca otrzymuje na trwałym nośniku potwierdzenie wypłaty pożyczki zawierające harmonogram spłaty pożyczki oraz określające kwotę pożyczki, termin jej spłaty, kwotę prowizji oraz wysokość rat.

Po zawarciu umowy pożyczkodawca przelewa na wskazany przez pożyczkobiorcę rachunek bankowy kwotę pożyczki.

Pożyczkodawca pobiera jednorazową prowizję od umowy pożyczki, jeżeli prowizja ta jest kredytowana.

Pożyczka udzielana przez pożyczkobiorcę jest oprocentowana według zmiennej stopy procentowania w wysokości sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego
i 3,5 punktów procentowych. W przypadku zmiany stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego pożyczkobiorca otrzymuje na trwałym nośniku informację o tej zmienię, pożyczkobiorcy przysługuje prawo do wypowiedzenia umowy, gdy nie akceptuje tej zmiany
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wiadomości o tej zmianie.

Spłaty rat zaliczane są na pokrycie zobowiązań w kolejności:

- odsetki kapitałowe;

- całkowita kwota pożyczki bez kredytowanych kosztów wraz z kapitałem przeznaczonym na spłatę prowizji;

- odsetki karne.

Pożyczkobiorca może spłacić pożyczę przed terminem spłaty, która ulega obniżeniu stosownie do rzeczywistego okresu w jakim pożyczkobiorca korzystał z pożyczki.

Przy niezapłaceniu rat pożyczki pożyczkodawca nalicza odsetki karne które wynoszą dwukrotność stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Następnego dnia po upływie terminu wpłata staje się wymagalna.

Pożyczkodawca w celu poinformowania klienta o zadłużeniu przeterminowanym może podjąć czynności:

- przesłanie wiadomości drogą elektroniczną w szczególności za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz wiadomości przesyłanych na telefon komórkowy;

- kontakt telefoniczny;

- wysyłanie przesyłek listownych;

- wizyta w miejscu zamieszkania pożyczkobiorcy.

Na całkowity koszt pożyczki składa się kapitał, prowizja oraz odsetki umowne. Pożyczkodawca nalicza odsetki od kwoty pożyczki, począwszy od dnia udostępnienia środków z tytułu pożyczki do dnia poprzedzającego całkowitą spłatę pożyczki w wysokości odsetek maksymalnych.

Niesporne.

W dniu 19 września 2021 na konto (...) wypłacono kwotę 2 000 zł z tytułu pożyczki udzielonej w kwocie 3 333,40 zł i dla której ustalono prowizję
w wysokości 1 333,40 zł.

- potwierdzenie wypłaty kwoty 2 000 zł, k. 22.

C..pl Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. sporządziła formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiego, w treści którego wskazano następujące warunki umowy pożyczki:

- całkowita kwota pożyczki: 2 000 zł,

- ilość rat: 42; termin pierwszej raty: 21 maja 2023 r., termin spłaty ostatniej raty:
23 października 2026 roku r.,

- kwota raty: 373,66 zł,

- całkowita kwota do spłaty (suma całkowitej kwoty pożyczki oraz całkowitego kosztu pożyczki): 4 097,73 zł,

- (...): 57,84%,

- koszty pożyczki: prowizja w kwocie 900 zł.

Niesporne, formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiego k. 24-27.

C..pl Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. wytworzyła pismo
z prośbą o wskazanie przez pożyczkodawcę nr rachunku do spłaty pożyczki o numerze:
(...), w którym wskazano wysokość pierwszej raty na kwotę 97,31 zł której termin wyznaczono na 23 maja 2023 roku. Wskazano w nim prośbę o wpłatę 10 groszy tytułem weryfikacji poprzez (...). Znajduje się w nim również:

- harmonogram rat

- roczna stopa odsetek kapitałowych według stanu na dzień wypłaty pożyczki: 20,50%,

- roczna stopa odsetek karnych według stanu na dzień wypłaty pożyczki: 24,50%,

- prowizja z tytułu wypłaty pożyczki w kwocie 900 zł,

- łączna kwota odsetek: 1 197,73 zł,

- całkowita kwota pożyczki: 2 000 zł,

- całkowity koszt pożyczki: 2 097,73 zł,

- całkowita kwotą do zapłaty 4 097,73 zł,

- Rzeczywista Stopa Oprocentowania: 57,84 %

Niesporne, wydruk k. 29 – 31.

C..pl Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. sporządziła, adresowane do P. X., oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki numer (...), z dnia 2 maja 2024 roku z 30 dniowym terminem wypowiedzenia z powodu uchybienia terminowi płatności. Na dzień sporządzenia pisma łączna kwota zadłużenia wynosiła 2644,47 zł.

Sporządzono również przedsądowe wezwanie do zapłaty, datowane na dzień
21 sierpnia 2024 roku, w którego treści zobowiązano adresatkę do dobrowolnego uregulowania zadłużenia najpóźniej do 20 września 2024 roku. Zadłużenie na dzień
21 sierpnia 2024 roku wynosi 2 800, 08 zł.

Niesporne, pismo zatytułowane „Wypowiedzenie umowy” k. 32, pismo zatytułowane „(...) do zapłaty” k. 34.

W dniu 23 września 2024 r. pełnomocnik powoda wniósł przeciwko P. X. pozew o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie umorzył postępowanie w całości wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty z dnia 15 października 2024 r.

Rozważania.

Powództwo okazało się nieuzasadnione.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi przepis art. 720 k.c., zgodnie z treścią którego przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości (par. 1). Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej (par. 2).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r., poz. 10) , który stanowi, że przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego przepisu za umowę
o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił w oparciu o wydruki dokumentów dotyczących zawarcia i wykonania umowy pożyczki zaoferowane przez stronę powodową, co do których Sąd nie powziął zastrzeżeń co do ich przydatności do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Dowody te okazały się natomiast niewystarczające dla uwzględnienia wniesionego powództwa.

Pozwana zaprzeczyła aby zawarła umowę, z której wywodzone jest roszczenie, a także i temu aby otrzymała kwotę pożyczki.

Do akt dołączono jedynie wydruk ramowej umowy pożyczki oznaczonej numerem (...), do zawarcia której miało dojść 19 września 2021 r. pomiędzy C..pl (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w C. a P. X., jednakże wydruk ten nie posiada cech pozwalających na uznanie, że pozwana jest stroną kontraktu, którego dotyczy pozew.

Zgodnie z przepisem art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która
z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06). Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c.). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności
z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona.

W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zobowiązany jest zatem udowodnić – co do zasady - stosownie do treści przepisu art. 6 k.c., że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że na własność biorącego pożyczkę przeniesiono określoną ilość pieniędzy oraz że pozwany nie zwrócił pożyczki w umówionym terminie i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie.

W okolicznościach faktycznych sprawy, z uwagi na stanowisko strony pozwanej, powód zobligowany był do wykazania wszystkich powyższych faktów. Powód z obowiązku tego się nie wywiązał

Do skutecznego zawarcia umowy pożyczki konieczne jest ustalenie, że doszło do złożenia skutecznych oświadczeń woli dwóch stron: pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy. Tymczasem ze złożonych przez stronę powodową wydruków nie wynika, aby pozwana złożyła oświadczenie woli skutkujące zawarciem umowy pożyczki w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 60 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Zgodnie zaś z art. 61 §1 i § 2 oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (§1). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać
się z jego treścią (§2). Przepis ten wyraża zasadę swobody formy, wedle której wola osoby skierowana na wywołanie zamierzonego skutku prawnego związanego z dokonywaną czynnością prawną, może być uzewnętrzniona w każdy dowolny sposób, ujawniający ją tak, że staje się dostatecznie zrozumiała dla adresata. W konsekwencji ujawnienie woli osoby dokonującej czynności prawnej może nastąpić także w sposób dorozumiany, przez jakiekolwiek zachowanie się, uzewnętrzniające tę wolę w sposób obiektywnie zrozumiały, które wyraża wolę wywołania skutków prawnych, objętych treścią czynności prawnej. Złożenie oświadczenia może być zarówno jednostkową czynnością, jak i całym procesem zachowań podmiotu składającego to oświadczenie, o ile w oparciu o całokształt okoliczności można podmiotowi składającemu oświadczenie przypisać zamiar wywołania określonych skutków prawnych, czyli gdy zachowanie to niesie za sobą określony komunikat mający wywołać skutki prawne ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt IV CSK 179/16, Legalis 1587604). Przepis ten umożliwia zatem składanie oświadczeń woli skutkujących np. zawarciem umowy w formie elektronicznej. Aby jednak mówić, że doszło do czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, że doszło do złożenia dwóch zgodnych oświadczeń woli, a następnie, że oświadczenia te były skuteczne. Czym innym jest bowiem ustalenie, że doszło do faktu złożenia oświadczenia woli, a czym innym ustalenie, że oświadczenie to było skuteczne. O fakcie złożenia oświadczenia woli decydują w szczególności okoliczności, czy składający oświadczenie w ogóle wyraził swoją wolę – w zasadzie w dowolnej formie, o ile forma ta w wystarczający sposób wolę tę ujawniła oraz czy oświadczenie to doszło do adresata w rozumieniu art. 61 § 2 k.c. Natomiast
o skuteczności złożonego oświadczenia decydują w szczególności takie okoliczności, jak zdolność do czynności prawnych, forma czy należyte umocowanie.

Jak wynika z postanowień wydruku z ramowej umowy pożyczki w celu złożenia wniosku i otrzymania pożyczki, pożyczkobiorca dokonuje rejestracji na stronie internetowej, na której utworzone zostaje konto użytkownika. Tymczasem strona powodowa nie zaoferowała żadnego dowodu, który wskazywałby na fakt rejestracji i utworzenia konta użytkownika. Ze złożonych wydruków nie wynika również, aby pozwana złożyła wniosek o udzielenie spornej pożyczki i zapoznała się z warunkami u mowy oraz je zaakceptowała. Sam fakt bowiem wygenerowania wydruków umowy ramowej, formularza informacyjnego oraz potwierdzenia wypłaty pożyczki, nie świadczy o skutecznym złożeniu wniosku, akceptacji zaproponowanych warunków umowy i złożeniu oświadczenia woli o zawarciu umowy pożyczki.

O prawidłowej rejestracji oraz złożeniu wniosku o udzielenie pożyczki i zawarciu umowy pożyczki i jej wykonaniu przez pożyczkodawcę nie świadczy również potwierdzenie transakcji płatniczej z dnia 21 kwietnia 2023 r. na kwotę 2 000 zł. Z żadnego z wydruków nie wynika bowiem, aby pozwana wskazała ten rachunek jako właściwy do wypłaty kwoty pożyczki i aby istotnie rachunek ten był prowadzony na jej rzecz.

Sąd doszedł zatem do przekonania, że w sprawie brak jest dowodu, aby pozwana
w ogóle wyraziła swoją wolę i aby oświadczenie to zostało złożone powodowi w rozumieniu art. 61 § 2 k.c. Dla oceny doręczenia oświadczenia elektronicznego stosuje się te same reguły, które odnoszą się do oświadczeń woli składanych w innej postaci, a wprowadzone modyfikacje związane są jedynie ze specyfiką tego oświadczenia. Jak wynika z treści art. 61 § 2 k.c., ustalenie chwili doręczenia oświadczenia w formie elektronicznej także odbywa się przy uwzględnieniu zasady doręczenia. Złożenie oświadczenia woli wyrażonego w postaci elektronicznej, w rozumieniu art. 61 § 2 k.c., polega na tym, że oświadczenie jest prawidłowo wprowadzone do urządzenia elektronicznego (komputera) nadawcy i - przekazane przez Internet za pomocą narzędzi programowych umożliwiających indywidualne wysyłanie
i odbieranie danych na odległość - trafia do operatora usług telekomunikacyjnych (serwera dostawcy usług internetowych), po czym, od razu jest dostępne dla adresata oświadczenia. ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 kwietnia 2018r., sygn. akt V Aga 259/18, D. (...), Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 24 listopada 2016r., sygn. akt III APa 1/16, D. (...) ). Środek komunikacji elektronicznej musi należeć do adresata lub być przez niego kontrolowany, tak aby mógł zapoznać się z treścią wprowadzanych oświadczeń. Samo zaś wygenerowanie z systemu wydruków umów nie przesądza o tym, ze skutecznie dokonano rejestracji i weryfikacji pożyczkobiorcy. Podmioty zawodowo trudniące się udzielaniem pożyczek przez Internet winny rygorystycznie przestrzegać ustalonych przez siebie procedur oraz przechowywać w odpowiedniej formie (choćby tylko elektronicznej), przez określony czas, wszelką dokumentację dotyczącą zawieranych umów, gdyż w razie sporu będą to jedyne dowody na wykazanie jaka umowa, na jakich warunkach została zawarta
i że została przez pożyczkodawcę wykonana.

Strona powodowa nie udowodniła również, aby przy przyjęciu, że istotnie doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki i przekazania pozwanej pożyczonej kwoty, pozwana nie wywiązała się z przedmiotowej umowy i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie. Wysokość zadłużenia wynika jedynie z twierdzeń strony powodowej zawartych w uzasadnieniu pozwu oraz pisma z dnia 30 lipca 2025 r. Nie złożono żadnego dowodu, na podstawie którego możliwa byłaby weryfikacja tych twierdzeń.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że strona powodowa nie wykazała zasadności żądania pozwu, co skutkowało oddaleniem powództwa w całości

Sędzia Grażyna Sienicka