Wyrok z 20 marca 2026, sygn. II K 546/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 546/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

Ł. Z. (1)

w dacie bliżej nieustalonej w 2009 roku w A., wbrew przepisom ustawy oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wziął udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w ten sposób, że nabył wspólnie i w porozumieniu z F. P. od G. E. nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy celem dalszej odsprzedaży, to jest czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

G. E. w okresie od około 2000 r. do około 2016 r. prowadził działalność przestępczą polegającą na hurtowej sprzedaży narkotyków. W tym celu współpracował
z wieloma osobami, które nabywały u niego substancje psychotropowe do dalszej odsprzedaży, zarówno detalicznej, jak i hurtowej. Wśród tych osób jego stałymi odbiorcami byli m.in. X. Ł. oraz Z. K..

Pewnego razu w dacie bliżej nieustalonej w 2009 r. Z. K. nabył od G. E. około 450 gramów amfetaminy. Z tej ilości Z. K. zbył dalej około
50 gramów amfetaminy, natomiast na pozostałą część nie miał zbytu, wobec czego zakopał ją koło swojego garażu. Mniej więcej w tym samym czasie X. Ł. także nabył od G. E. nieustaloną ilość amfetaminy, na którą miał popyt. Po dalszej odsprzedaży pozostało mu w posiadaniu około pół kilograma amfetaminy.

Jakiś czas po tym, w 2009 r., do G. E. zgłosili się F. P. ps. (...) (obecne nazwisko R.) oraz Ł. Z. (1) ps. Ł. (Ł.)
w celu nabycia od niego dużej ilości amfetaminy. F. P. i Ł. Z. (1) także zajmowali się handlem narkotykami, stale współpracując ze sobą, jak też z innymi osobami zamieszanymi w przestępczy proceder narkotykowy. Wiedzieli, że G. E. zajmuje się sprzedażą hurtową, a nabyte od niego narkotyki mieli odsprzedać na terenie (...). W tym czasie G. E. nie był jednak w posiadaniu wymaganej przez nich ilości narkotyku. Z tego względu G. E. zwrócił się do Z. K. i X. Ł. o możliwość odkupu sprzedanej im wcześniej amfetaminy, na co ci się zgodzili.

G. E., Z. K. i X. Ł. spotkali się w mieszkaniu Z. K. w A.. Z. K. odkopał pozostałe około 400 gram amfetaminy, X. Ł. przywiózł ze sobą pozostałe mu około pół kilograma amfetaminy, natomiast G. E. przywiózł około 700 gram amfetaminy. Następnie G. E. zmieszał wskazane ilości substancji z kreatyną, uzyskując w ten sposób nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy, po czym zadzwonił po F. P. i Ł. Z. (1). F. P. i Ł. Z. (1) przybyli
w okolice miejsca zamieszkania Z. K., będąc widocznymi z okna jego mieszkania. G. E. wyszedł do nich, wręczył im pozyskaną wcześniej amfetaminę, otrzymał od nich w zamian zapłatę w gotówce
i wrócił do mieszkania Z. K., gdzie uzyskaną gotówką podzielił się z Z. K. i X. Ł..

Nabytą amfetaminę F. P. wywiózł na terytorium (...), gdzie usiłował ją odsprzedać innym osobom, które jednak rozpoznały, że oferowany towar nie stanowi czystego narkotyku. F. P. został pobity i nie dostał wynagrodzenia za przywiezioną amfetaminę.

W związku z powyższymi wydarzeniami F. P.
i G. E. zostali prawomocnie skazani za uczestniczenie w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej.

zeznania G. E.

k. 44, k. 134-135,

k. 143-145, k. 341v-342

zeznania X. Ł.

k. 24-25,

k. 92-93, k. 342v

zeznania Z. K.

k. 83,

k. 92-93,

k. 130-131, k. 134-135, k. 251,

k. 343-343v

tablice poglądowe

k. 46-79

odpisy wyroków

k. 254-285

Ł. Z. (1) ma obecnie (...) lata i pracuje w branży budowlanej u znajomego bez umowy jako murarz
z uposażeniem około 5.000 zł miesięcznie. Wcześniej pracował poza granicami kraju. Aktualnie mieszka
w wynajętym mieszkaniu z żoną i dwójką (...) w wieku
(...) i (...) lat, którzy pozostają na jego utrzymaniu. Jego żona jest zatrudniona jako sprzedawca w sklepie
z wynagrodzeniem na poziomie najniższej krajowej. Starszy (...) pracuje w tym samym miejscu i na tym samym stanowisku co żona Ł. Z. (1) i planuje kontynuowanie nauki w przyszłości. Młodszy (...) uczęszcza do szkoły podstawowej. Ł. Z. (1) nie był karany za przestępstwa.

dane o karalności

k. 293,

k. 326

wywiad środowiskowy

k. 331-333

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania G. E.

Zeznania wskazanego świadka w świetle okoliczności procesowych stanowiły tzw. dowód z pomówienia czynionego po latach przez osobę zamieszaną w przestępczy proceder, która korzystała bądź chciała skorzystać z dobrodziejstwa instytucji przewidzianych
w art. 60 § 3 i 4 k.k. Z tego względu dowód ten w niniejszej sprawie był oceniany przez sąd ze szczególną wnikliwością i ostrożnością. I tak, sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić wiarygodności zeznaniom świadka. Po pierwsze, zeznania świadka były logiczne, konsekwentne na obu etapach postępowania karnego i w sposób przekonywujący obrazujące pewien wycinek prowadzonej przez świadka działalności przestępczej. Nieznaczne nieścisłości w depozycjach składanych na rozprawie należy tłumaczyć naturalnym procesem zapominania
i w jego wyniku zacierania się szczegółów składanych relacji, tym bardziej, że świadek w postępowaniu przygotowawczym zeznawał około 7-8 lat temu. Nieścisłości te dotyczyły jednak głównie dokładnej daty zdarzenia czy ilości zbytej amfetaminy, które to jednak nie mogły podważać wiarygodności świadka w świetle pozostałych okoliczności. Po drugie, należy zauważyć, że świadek nie miał tak naprawdę żadnego interesu w fałszywym obciążaniu oskarżonego. Wskazać należy, że świadek opisywał swoją działalność przestępczą prowadzoną na przestrzeni wielu lat ze współudziałem wielu, innych osób, o których także zeznawał w toku prowadzonego śledztwa, zatem dotychczasowe depozycje były dla niego wystarczające do ewentualnego skorzystania z dobrodziejstwa przewidzianego przez art. 60 § 3 czy 4 k.k. Historia dotycząca jednej transakcji narkotykowej stanowiącej jedynie drobny ułamek w jego działalności nie byłaby mu zatem w tym celu potrzebna, gdyby po prostu nie wydarzyła się naprawdę. Poza tym podkreślić należy, że gdyby informacje przez niego przekazane organom ścigania nie znalazłby swojego potwierdzenia, to straciłby prawo do skorzystania z instytucji
z art. 60 § 3 i 4 k.k., zatem nielogicznym z jego strony byłoby ryzykowanie takich konsekwencji dla dodatkowej, fałszywej historii. Świadek nie miał też innego, pozaprocesowego interesu w fałszywym pomawianiu oskarżonego. Sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazał, że wie kim jest G. E., lecz nie zna go osobiście. Nie mogli mieć zatem oni żadnego zatargu o takim charakterze, który skłoniłby świadka do fałszywych zeznań. Oskarżony podniósł też, że dawno temu, "za dzieciaka w ramach osiedlowych akcji" pobił Z. K., jednak trudno uwierzyć, aby po latach ktokolwiek z tego powodu, to jest z przyczyn mających źródło
w tzw. młodzieżowej głupocie, miałby się mścić w taki sposób jak pomawianie o popełnienie poważnego przestępstwa narkotykowego. Nie można też pominąć, że świadek (i nie on jedyny w tym postępowaniu) rozpoznał na tablicach poglądowych F. P. (obecnie R.) i oskarżonego Ł. Z. (1) jako osoby uczestniczące w transakcji narkotykowej oraz podał (i też nie jako jedyny) ich pseudonimy z tamtego okresu. Po trzecie, zeznania świadka znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach X. Ł. i Z. K., którzy także uczestniczyli w dniu zdarzenia w przestępczym procederze. Wszyscy trzej świadkowie
w sposób bardzo zbliżony zapamiętali szczegóły zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W ocenie sądu gdyby cała historia była zmyślona, to ich relacje co do szczegółów zaczęłyby od siebie znacząco odbiegać, a nic takiego w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca, nawet po zadaniu świadkom na rozprawie dodatkowych pytań. Wreszcie po czwarte, i co najistotniejsze, złożonymi zeznaniami świadek nie tylko obciążał oskarżonego, ale jednocześnie także samego siebie i dwóch pozostałych świadków, którzy potwierdzili przebieg zdarzenia i w wyniku czego toczyło się wobec niego postępowanie karne, w którym został on prawomocnie skazany. Nie może również umykać uwadze, że na podstawie zeznań świadka prawomocnie skazany został również F. P. (obecnie R.), który z oskarżonym Ł. Z. (1) działał wspólnie i w porozumieniu. W świetle wszystkich wyżej opisanych okoliczności zeznania świadka jawiły się zatem jako w pełni wiarygodne.

zeznania X. Ł.

Jak wyżej.

zeznania Z. K.

Jak wyżej.

pozostałe dowody pozaosobowe

Sąd czynił ustalenia faktyczne także na podstawie dokumentów takich jak tablice poglądowe, odpisy wyroków, dane o karalności i wywiad środowiskowy, albowiem dokumenty te zostały sporządzone
w przepisanej formie, przez uprawnione organy, mają charakter dokumentów urzędowych i nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

wyjaśnienia Ł. Z. (1) (k. 226-227)

Sąd odrzucił wyjaśnienia oskarżonego jako niewiarygodne. Oskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i kwestionował jakikolwiek udział w jakimkolwiek przestępczym procederze, jak też zaprzeczał jakimkolwiek bliższym relacjom ze świadkami przesłuchanymi w tej sprawie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w szczególności uznane za wiarygodne zeznania G. E., X. Ł. i Z. K., nie potwierdziły jednak twierdzeń oskarżonego. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach prezentował postawę negującą jakikolwiek kontakt z narkotykami, jak też podkreślającą swoją sytuację osobisto-materialną, dając do zrozumienia, że szanuje zasady współżycia społecznego. Należy jednak podnieść, że jak wynika z wywiadu środowiskowego, Ł. Z. (1) pozostaje oskarżony w sprawie Sądu Rejonowego
w Ciechanowie o sygn. akt II K 624/25 o posiadanie środków odurzających, to jest czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii, które miał posiadać w chwili zatrzymania przez Policję do niniejszej sprawy. To zaś świadczy o tym, że oskarżony w swoich wyjaśnieniach, negując kontakt z substancjami zabronionymi przez prawo, kłamiąc usiłował bezpodstawnie wybielać swoją osobę. Tak samo fakt, że obecnie oskarżony - co do zasady
- przestrzega porządku prawnego i prowadzi ustabilizowane życie rodzinne nie przesądza jeszcze, że tak samo poprawnie zachowywał się w 2009 r., w którym to dopuszczał się działalności będącej przedmiotem niniejszego procesu karnego. W prowadzeniu takiej działalności nie mogły w sposób oczywisty stać również na przeszkodzie wyjazdy za granicę w celach zarobkowych, tym bardziej, że jak wynikało z zeznań świadków, nabyta amfetamina miała zostać odsprzedana na terytorium (...), więc takowe wyjazdy mogły tylko stanowić pretekst do prowadzenia handlu narkotykami i mu sprzyjać. Ponadto znamienne jest przyznanie oskarżonego, że znał różnych ludzi z tzw. półświatka, tym samym obracając się w tym towarzystwie. Mając zatem na uwadze tak prezentowaną linię obrony w zestawieniu z zeznaniami przesłuchanych świadków, sąd uznał, że wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na wiarę.

zeznania F. R. (k. 130-131,

k. 143-145, k. 344)

Niewiarygodne były również zeznania F. R. (poprzednio P.), któremu w innym postępowaniu karnym postawiono zarzut związany ze zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszego procesu jako współsprawcy, a który w tym innym postępowaniu został za ten czyn prawomocnie skazany. Świadek w ramach swoich zeznań przyjął prezentowaną w innym postępowaniu jako wówczas oskarżony linię obrony, negując zdarzenie opisane w zarzucie, jednak nie potrafił
w sposób logiczny i przekonywujący zaprzeczyć obciążającym go
i oskarżonego depozycjom świadków G. E., X. Ł. i Z. K.. Co więcej, wskazał że wymienieni świadkowie mieli zatarg z oskarżonym, jednak nie umiał podać szczegółów tego zatargu. Ponadto w tym zakresie zachodziła sprzeczność jego zeznań z wyjaśnieniami oskarżonego, który wskazywał jedynie na ewentualny zatarg z Z. K. za pobicie z czasów młodzieżowych. Z tych względów sąd nie mógł czynić ustaleń faktycznych na podstawie jego zeznań.

protokoły przeszukania

(k. 287-292)

Wskazane dokumenty nie miały znaczenia dla ustalenia faktów.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

pkt I

Ł. Z. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W niniejszej sprawie na mocy art. 4 § 1 k.k. sąd zastosował przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw jako względniejsze dla oskarżonego. Należy bowiem zauważyć, że obecnie przypisany oskarżonemu czyn w przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej zagrożony jest karą grzywny i pozbawienia wolności od lat 2 do 12, natomiast uprzednio był on zagrożony grzywną i pozbawieniem wolności od 1 miesiąca do lat 10. Ponadto aktualnie w myśl
art. 69 § 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności można warunkowo zawiesić na okres próby pod warunkiem, że orzeczona kara nie przekracza swym wymiarem 1 roku, zaś uprzednio nie mogła ona przekraczać 2 lat. Można wskazać także, że w uprzednim stanie prawnym przepis art. 45 k.k. brzmiał inaczej i nie przewidywał przepadku korzyści majątkowej, która mogła zostać osiągnięta, choćby pośrednio, czy też że nie obowiązywał wówczas art. 70 ust. 4a ustawy z 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii, który aktualnie przewiduje obligatoryjne świadczenie pieniężne w razie skazania za czyn kwalifikowany jak w niniejszej sprawie. Na tle powyższego oczywistym zatem jest, że ustawa w jej poprzednim brzmieniu była względniejsza dla oskarżonego, wobec czego należało w tej sprawie orzekać na podstawie ustawy obowiązującej poprzednio.

I tak w myśl art. 56 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej jako: u.p.n.) kto, wbrew przepisom art. 33-35 i 37, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Natomiast na zasadzie art. 56 ust. 3 u.p.n. jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 10.

Wskazane przestępstwo, zarówno w typie podstawowym z ust. 1, jak i w jego typie kwalifikowanym
z ust. 3, można popełnić wyłącznie umyślnie, w zamiarze zarówno bezpośrednim, jak i ewentualnym. Znamię przedmiotowe "uczestniczenia w obrocie" należy wykładać jako aktywne lub choćby bierne uczestniczenie (branie udziału) w zbywaniu, nabywaniu, wywozie, przywozie, dostawie itd. środków odurzających i substancji psychotropowych, nawet jeśli sprawca ma jedynie niewielką rolę do odegrania w procesie obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi. Karalnym uczestnictwem sprawcy w obrocie na gruncie art. 56 ust. 1 i 3 u.p.n. może być szeroko rozumiane współdziałanie
w obrocie środkami i substancjami, bez względu na formę przestępnego współdziałania (współsprawstwo, sprawstwo kierownicze, sprawstwo polecające, podżeganie, pomocnictwo), a także każdy inny, choćby pośredni, poboczny czy wyłącznie usługowy udział w przedsięwzięciu związanym
z obrotem środkami lub substancjami. Ponadto przedmiotowe znamię nie wymaga osobistego (własnoręcznego) udziału sprawcy w przechowywaniu, gromadzeniu, przekazywaniu, sprzedaży, nabywaniu, przewożeniu itd. określonych środków czy substancji. Uczestnikiem w obrocie może być np. osoba udostępniająca innemu sprawcy pomieszczenie potrzebne do przestępczej działalności narkotykowej. Także znamię "uczestniczenia w obrocie" należy rozumieć tutaj szeroko. Natomiast znamię przedmiotowe "znacznej ilości" stanowi na gruncie języka potocznego pojęcie ilościowe
o charakterze opisowym, zaś na gruncie języka prawniczego pojęcie nieostre i wymagające wykładni na tle całej ustawy. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie jako kryteria uznania środków kontrolowanych ustawą za znaczną ilość przyjmuje się: 1) ich ilość, to jest masę danej substancji, która jest przeliczana na ilość porcji narkotyku, 2) ich jakość, przy podziale narkotyków na "twarde" i "miękkie", mając na uwadze ich właściwości odurzające i zdolność uzależnienia,
3) cel przeznaczenia, to jest czy są na własny użytek, celem udzielania bezpłatnego lub odpłatnego czy do uczestniczenia w obrocie oraz 4) wartość rynkową, najczęściej w przeliczeniu na porcje. Powszechnie do oceny znacznej ilości narkotyków bierze się pod uwagę łączone kryterium ilościowo-jakościowe, jednak często stosowane są także dwa ostatnie kryteria.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że sąd nie miał wątpliwości, iż przypisany oskarżonemu czyn wyczerpywał wszystkie znamiona występku w jego typie kwalifikowanym
z art. 56 ust. 1 i 3 u.p.n. Podnieść bowiem należy, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oskarżony Ł. Z. (1) oraz świadek F. R. (uprzednio P.) zajmowali się na stałe działalnością przestępczą polegającą na handlu narkotykami na dużą skalę.
W tej działalności byli wspólnikami. Gdy mieli oni zamówienie na amfetaminę w dużej ilości, zwrócili się do G. E., o którym mieli wiedzę, że sprzedaje narkotyki w hurcie. Po odbiór amfetaminy od G. E. przyjechali razem, płacąc mu gotówką za pozyskany towar. Następnie tak uzyskaną amfetaminę mieli oni odsprzedać na terytorium (...), gdzie w tym celu udał się F. R., jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na nieporozumienie dotyczące jakości oferowanego przez niego towaru. Na tle tych okoliczności nie może ulegać żadnych wątpliwościom, że zachowanie oskarżonego Ł. Z. (1) w pełni realizuje znamię przedmiotowe "uczestniczenia w obrocie" z art. 56 ust. 1 i 3 u.p.n. Inne znamiona również zostały spełnione. Jego udział w obrocie naruszał bowiem przepisy art. 33-35 i 37 u.p.n. Ponadto pozyskana przez niego wspólnie i w porozumieniu z F. R. amfetamina stanowi substancję psychotropową wpisaną do wykazu substancji psychotropowych grupy II-P jako środek prawnie zakazany. Nie ma tutaj żadnego znaczenia fakt, że nabyta od G. E. substancja nie stanowiła "czystej" amfetaminy, lecz mieszankę około pół na pół amfetaminy z kreatyną, czyli środkiem prawnie dozwolonym. Taka bowiem mieszanka także posiada właściwości odurzające i uzależniające, co w istocie czyni ją zakazaną substancją psychotropową. Mieszanka taka osłabia jakość środka odurzającego, ale nie niweluje tego, że wciąż pozostaje ona z uwagi na proporcje, na przeznaczenie i na właściwości amfetaminą. Wreszcie nabyty przez nich narkotyk spełnia znamię "znacznej ilości" przewidzianego przez art. 56 ust. 3 u.p.n. W tym zakresie sąd wziął pod uwagę głównie kryteria ilościowe, jakościowe i wartościowe, gdyż były wystarczające do wyprowadzenia uzasadnionego wniosku w tym zakresie. Amfetamina należy bowiem do tzw. "twardych" narkotyków, silnie odurzających i uzależniających. Oskarżony i F. R. nabyli ją w ilości nie mniejszej niż 3 kilogramy, co jeśli rozdzielić na porcje po 1 gram dałoby nam 3000 porcji dilerskich, pozwalających odurzyć bardzo dużą ilość osób. Jest to jednak przybliżony szacunek i to na korzyść oskarżonego, bo doświadczenie zawodowe sądu na podstawie podobnych spraw tego rodzaju pozwala stwierdzić, że porcje dilerskie amfetaminy są znacznie mniejsze niż 1 gram. Ponadto jej wartość czarnorynkowa także była znaczna. Świadek X. Ł. zeznał, że w tej transakcji cena wynosiła po 9.000 zł za kilogram, co znaczy, że F. R. i oskarżeni musieli zapłacić nie mniej niż 27.000 zł. Te okoliczności w pełni uzasadniają przyjęcie, że oskarżony uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej. Oczywistym jest również, że działał on umyślnie w zamiarze bezpośrednim, skoro oskarżony prowadził działalność narkotykową wspólnie z F. R. i umówili się wprost z G. E. na zakup amfetaminy w celu jej dalszej odsprzedaży.

Jak wynika z zeznań przesłuchanych świadków oskarżony oraz F. R. prowadzili wspólny handel narkotykami, obracali się w tym celu w towarzystwie zamieszanym w przestępczy proceder narkotykowy, a amfetaminę od G. E. nabyli w celu jej dalszej odsprzedaży na terytorium (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W tym układzie nie ulega żadnym wątpliwościom, że oskarżony w tamtym czasie z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, co wyczerpuje także dyspozycję art. 65 § 1 k.k. znajdującego odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu.

Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był znaczny. Takową ocenę uzasadnia między innymi rodzaj naruszonych dóbr prawnych, bo swoim działaniem oskarżony wykroczył nie tylko przeciwko monopolowi przedsiębiorców posiadających wymagane zezwolenie na obrót takimi środkami, ale przede wszystkim wykroczył przeciwko życiu i zdrowiu publicznemu, czyli dobrom najcenniej chronionym przez prawo karne. Ponadto działał on przy tym wspólnie z innymi osobami. Nie chodzi tu tylko o F. R., ale także o G. E., od którego amfetamina była nabyta. W ten sposób wspomniane osoby tworzyły niejako siatkę przestępczą. Nie można też pomijać znacznej ilości oraz rodzaju nabytej substancji, która poprzez to stanowiła wysokie zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Motywacją oskarżonego było jedynie osiągnięcie korzyści majątkowej, chociaż był on wówczas osobą młodą i sprawną, zdolną do pracy, co więc należy oceniać na jego niekorzyść. Nadto czynu tego dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Wszystkie te okoliczności składają się na znaczność stopnia społecznej szkodliwości.

Czyn oskarżonego był również zawiniony i to w stopniu znacznym, albowiem oskarżony był dorosły, miał pełne rozeznanie znaczenia swojego postępowania i nie działał w żadnych atypowych warunkach decyzyjnych.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. Z. (1)

pkt I

pkt I

Jak już wskazano wyżej na podstawie art. 56 ust. 3 u.p.n. sąd mógłby zasadniczo wymierzyć karę od miesiąca do 10 lat pozbawienia wolności oraz kumulatywnie grzywnę. Jednak z uwagi na to, że zachowanie oskarżonego wyczerpywało dyspozycję art. 65 § 1 k.k., sąd był zobligowany do zastosowania
w tej sprawie również zasad wymiaru kary przewidzianych wobec sprawcy określonego w art. 64 § 2 k.k. Według zaś tego ostatniego przepisu sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Innymi słowy, sąd był zobligowany do wymierzenia oskarżonemu w tej sprawie kary grzywny oraz jednocześnie kary pozbawienia wolności od 2 miesięcy do 15 lat.

Wymierzając zarówno karę grzywny, jak
i karę pozbawienia wolności sąd na niekorzyść oskarżonego rozważył znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, znaczny stopień zawinienia, działanie w warunkach art. 65 § 1 k.k. w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej, działanie wspólnie i w porozumieniu
z inną osobą oraz okoliczność nabycia znacznej ilości narkotyku z grupy
tzw. "twardych". Na korzyść natomiast uwzględniono fakt, że takowej korzyści majątkowej oskarżony ostatecznie nie osiągnął, to że w tym przestępstwie prym wiódł F. R., gdyż to on kontaktował się z G. E. i to on wywiózł amfetaminę do (...), to że oskarżony nie był dotychczas karany, a także wyniki wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że oskarżony obecnie prowadzi ustabilizowane życie zarobkowe
i rodzinne, nie sprawia nikomu kłopotów i nie był notowany przez służby porządkowe. Sam kurator sądowy wysnuł przypuszczenia na podstawie uzyskanych informacji, że oskarżony przyswoił normy i zasady współżycia społecznego, co należy oceniać jako znaczącą okoliczność łagodzącą. Tym bardziej, gdy weźmie się jednak pod uwagę fakt, że osądzone w niniejszej sprawie przestępstwo zostało popełnione przez niego niemal 17 lat temu, kiedy to oskarżony miał 27 lat.

Szukając więc wypadkowej wszystkich wyżej wskazanych czynników sąd doszedł do przekonania, że karą sprawiedliwą (ani nazbyt łagodną, ani nazbyt surową) będzie kara 1 roku
i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wymiarze 200 stawek dziennych po 25 zł każda stawka. Określając wysokość stawki dziennej grzywny sąd wziął pod uwagę jedynie okoliczności wymienione
w art. 33 § 3 k.k., a zatem okoliczność, że oskarżony obecnie choć zarabia około 5.000 zł miesięcznie, to pracuje bez umowy, jego małżonka zarabia około 3.500 zł miesięcznie, wynajmują mieszkanie, zatem nie mają własnej nieruchomości, oraz mają na utrzymaniu (...), z czego jeden jest małoletni.

Ł. Z. (1)

pkt II

pkt I

Zgodnie z art. 69 § 1 k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary,
a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Przesłanką zawieszenia kary jest zgodnie
z art. 69 § 2 k.k. pozytywna prognoza kryminologiczna.

W niniejszej sprawie sąd stwierdził takową prognozę. Należy bowiem zauważyć, że oskarżony nie był dotychczas karany, a obecnie jak już opisano wyżej, prowadzi ustabilizowane życie rodzinne i zarobkowe, gdzie sam kurator sądowy wykonujący wywiad środowiskowy wypowiedział się o nim pozytywnie. Nie można też pomijać faktu, że przypisanego przestępstwa dopuścił się niemal 17 lat temu, gdy miał 27 lat (dziś ma 44 lata), co można oceniać jako błędy młodości i choć oczywiście musi za nie odpokutować, to brak jest przeciwwskazań, aby czynił to na wolności w okresie udzielonej mu szansy (tj. próby). Sąd pozostaje
w przekonaniu, że niniejszy wyrok, choć wydany po 17 latach od popełnionego przestępstwa, będzie wystarczającym znakiem ostrzegawczym dla oskarżonego, że nawet za dawne występki po latach wymiar sprawiedliwości może się o niego skutecznie upomnieć, co pozwoli zapobiec ewentualnym dalszym jego wybrykom.

Sąd dostrzegał oczywiście treść
art. 69 § 3 k.k., który co do zasady wyłącza możliwość zawieszenia kary wobec sprawcy określonego
w art. 64 § 2 k.k. i co za tym idzie także określonego w art. 65 § 1 k.k., jednakże sąd ocenił, że zachodził tutaj wyjątkowy, uzasadniony szczególnymi okolicznościami wypadek. Raz jeszcze trzeba bowiem podkreślić, że określonego przestępstwa oskarżony dopuścił się niemal 17 lat temu. Wiedzę o tym przestępstwie organy ścigania posiadały od co najmniej 2017 r., czyli od około 8 lat zanim udało się im namierzyć oskarżonego i złożyć w tej sprawie akt oskarżenia. Przez te wszystkie lata oskarżony - jak wynika z wyników wywiadu środowiskowego - dojrzał, założył rodzinę, wychował dwóch synów, podjął się pracy w branży budowlanej
i być może stał się już innym człowiekiem niż był te 17 lat temu, gdy prowadził przestępczy proceder. Tymczasem kara wymierzana za przestępstwo powinna być oczywiście nieuchronna, i tak też się stało
w niniejszej sprawie, gdyż sprawca został postawiony przed wymiar sprawiedliwości, a wyrok jest skazujący, jednak dla osiągnięcia wszystkich swoich celów, w tym funkcji resocjalizacyjnej, kara ta powinna być orzekana również szybko. Jeżeli więc dopiero po 17 latach orzeczono by wobec sprawcy, której do tej pory się już odmienił na korzyść dla społeczeństwa, karę izolacyjną bezwzględną, to kara taka nie spełniałaby już funkcji resocjalizacyjnej, lecz wyłącznie funkcję stygmatyzującą, która oczywiście celem kary nie jest. To zaś prowadziłoby do niewspółmiernie surowego
i niehumanitarnego potraktowania sprawcy. Nie można też pomijać, że osadzenie oskarżonego w warunkach penitencjarnych mogłoby zburzyć możliwości utrzymania się jego rodziny, gdyż w wynajmowanym mieszkaniu pozostałaby tylko żona oskarżonego
z zarobkami około 3.500 zł mającą na utrzymaniu nadto (...). Z tych względów sąd ocenił przypadek oskarżonego jako wyjątkowy
i zasługujący na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej mu kary pozbawienia wolności.

Ł. Z. (1)

pkt III

pkt I

Oddanie oskarżonego pod dozór kuratora w okresie próby było obligatoryjne w świetle art. 73 § 2 k.k.

Ł. Z. (1)

pkt IV

pkt I

Aby oskarżony mógł odpłacić społeczeństwu za popełnione przez siebie przestępstwo polegające na uczestniczeniu w obrocie narkotykami, zagrażającego w ten sposób bezpieczeństwu publicznemu, sąd orzekł wobec niego nawiązkę
w wysokości dostosowanej do jego możliwości dochodowych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii, na co pozwalał przepis art. 70 ust. 4 u.p.n.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. Z. (1)

pkt V

pkt I

Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania na karę, która będzie na ten moment efektywnie wykonywana, to jest na karę grzywny.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie widział podstaw do orzeczenia przepadku korzyści majątkowej z art. 45 k.k., albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony taką korzyść osiągnął.

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt VI

Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. obciążył oskarżonego również kosztami procesu, na które składały się wydatki poczynione w trakcie postępowania oraz opłata od kary.

Na wydatki postępowania uzbierała się suma 4.993, 56 zł. Na taką kwotę składały się: 20 zł ryczałtu za doręczenia w toku śledztwa, 333,12 zł należności za konwojowanie osób w toku śledztwa, 20 zł ryczałtu za doręczenia w postępowaniu sądowym, 227,42 zł ryczałtu kuratora sądowego za wywiad środowiskowy oraz 4.393,02 zł należności świadków z tytułu ich przejazdu do sądu i związanego z tym utraconego zarobku.

Opłata od kary pozbawienia wolności, jak i kary grzywny, wyniosła łącznie 1.300 zł i znajdowała uzasadnienie w art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 1 in fine ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

Sąd ocenił, że oskarżony jako osoba zdolna do pracy, aktualnie uzyskująca dochody z pracy w branży budowlanej, będzie w stanie ponieść te koszty, nawet jeżeli nie jednorazowo, to choćby w dłuższym czasie w ratach.

Podpis

Ciechanów, 3 kwietnia 2026 r.