Wyrok z 23 kwietnia 2026, sygn. I C 253/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 kwietnia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	Sekretarz sądowy Ilona Szczepańska – Piechowska

po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 roku w W.

na rozprawie

sprawy

z powództwa K. E.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w E.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w E. na rzecz powoda K. E. kwotę 10.039,00 złotych (słownie: dziesięć tysięcy trzydzieści dziewięć złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3.  zasądza od powoda K. E. na rzecz pozwanego (...) S.A. z siedzibą w E. kwotę 3.608,00 złotych (słownie: trzy tysiące sześćset osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnie uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty,

4.  nakazuje pobrać od powoda K. E. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 5.660,70 złotych (słownie: pięć tysięcy sześćset sześćdziesiąt złotych i siedemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconych kosztów sądowych,

5.  nakazuje ściągnąć od powoda K. E. z zasądzonego roszczenia na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 3.034,94 złotych (słownie: trzy tysiące trzydzieści cztery złotych i dziewięćdziesiąt cztery grosze) tytułem kosztów sądowych nieobciążających pozwanego,

6.  nakazuje pobrać od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w E. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 1.415,57 złotych (słownie: jeden tysiąc czterysta piętnaście złotych i pięćdziesiąt siedem grozy) tytułem nieopłaconych kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 253/21

UZASADNIENIE

Powód – K. E., reprezentowany przez profesjonalnego w osobie radcy prawnego, wniósł pozew przeciwko pozwanemu (...) S.A. z siedzibą w E. o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 70.570,52 złotych, w tym kwotę 27.510,00zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za uszczerbek na zdrowiu, kwotę 39.500,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie, kwotę 3.165,12 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania z tytułu utraconego zarobku, kwotę 253,01 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za wydatki związane z leczeniem (do 8 lutego 21 roku) i kwotę 142,39zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za wydatki związane z leczeniem (okres po zgłoszeniu szkody z 8 lutego 23 roku) oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych lub według zestawienia przedłożonego na ostatniej rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku.

W uzasadnieniu wskazał, że był uczestnikiem wypadku komunikacyjnego w dniu 15 lutego 2020 roku, gdzie nastąpiło zderzenia czołowe pojazdów osobowych. Zaznaczył, że sprawca poruszający się pojazdem E. (...) o nr rej. (...) posiadał ubezpieczenie w towarzystwie ubezpieczeniowym pozwanej, co rodzi odpowiedzialność na gruncie polisy OC. Szkoda została zgłoszona pozwanej i zarejestrowana pod nr (...) z dnia 15 lutego 2020 roku i przeprowadzono postępowanie szkodowe, które po wydaniu dwóch decyzji odmownych, ostatecznie skończyło się trzecią decyzją o przyznaniu symbolicznego zadośćuczynienia w wysokości 500,00 złotych.

Powód zaznaczył nadto, że w wyniku przywołanego zdarzenia doznał urazu kręgosłupa na odcinku lędźwiowo - szyjnym, bólu i zawrotów głowy, a także cierpi na zaburzenia adaptacyjne oraz neuropatię międzyżebrową, co potwierdzone jest dokumentacją medyczną. Ponadto mimo utrzymania przytomności nie był w stanie po zdarzeniu samodzielnie wyjść z pojazdu, a także częściowo nie pamiętał przebiegu samego zdarzenia i w związku z tym został zabrany do szpitala zespół ratownictwa medycznego.

Powód podniósł, że od czasu wypadku jest niezdolny do pracy oraz, że otrzymał dwukrotnie świadczenie rehabilitacyjne ustalone przez lekarza orzecznika ZUS, co świadczy o trwałych konsekwencjach zdrowotnych poszkodowanego związanych z wypadkiem komunikacyjnym. Powód podkreślił, że zdiagnozowane u niego jednostki chorobowe mają bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy ze zdarzeniem z dnia 15 lutego 2020 roku oraz, że przed wypadkiem nie miał potrzeby leczyć się na opisane wyżej przypadłości.

W związku z powyższym powód wskazał, że została mu wyrządzona zarówno szkoda o charakterze majątkowym (koszty leczenia, utracony zarobek), jak również niematerialna (krzywda polegająca na uszczerbku na zdrowiu i spowodowaniu bólu i cierpienia), co powinno zostać naprawione poprzez zapłatę adekwatnego odszkodowania i zadośćuczynienia, co nie nastąpiło, gdyż kwota 500,00 złotych tytułem zadośćuczynienia nie odpowiada rozmiarowi uszczerbku na zdrowiu czy rozmiarowi doznanej krzywdy, nie mówiąc już, że szkoda majątkowa w ogóle nie została naprawiona w jakimkolwiek stopniu. Powód, przy pobieżnym szacowaniu, doznał bowiem około 30% uszczerbku na zdrowiu, który nie uwzględnia zaburzeń neurologicznych, które są obecnie na etapie diagnostyki, albowiem nie zostały zdiagnozowane bezpośrednio po wypadku. Poziom uszczerbku na zdrowiu został oszacowany na podstawie załącznika „Ocena procentowa stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (zwane dalej Rozporządzeniem)”, gdzie każda ubezpieczalnia stosuje własne tabele uszczerbków na zdrowiu, których treść jest zbieżna z treścią Rozporządzenia w zakresie ustaleń procentowych. Natomiast dla określenia wartości zadośćuczynienia za 1% uszczerbku na zdrowiu przyjęto pomocniczo stawki stosowane przez ZUS.

Wobec powyższego powód zaznaczył, że powinny zostać stwierdzone w ramach postępowania szkodowego zaburzenia adaptacyjne, albowiem poszkodowany od dnia wypadku boi się jeździć samochodem, pozostaje pod opieką psychiatry, ma problemy ze snem, napady lęku, duszności, kołatanie serca. Zgodnie z poz. 1 Rozporządzenia uszczerbek wynosi od 5% - 10% i jest szacowany przez powoda na 10%, przy zastosowaniu stawek ZUS za 1% uszczerbku na zdrowiu należne zadośćuczynienie na poziomie 917zł x 10% 9.170,00 złotych. Ponadto urazowy zespół bólowy i ruchowy, czuciowy lub mieszany kręgosłupa w odcinku szyjnym (u poszkodowanego ból okresowy, ból przy gwałtownych ruchach, ból przy pracy fizycznej, ograniczenie ruchomości, zasłabnięcia) zgodnie z poz. 94a) Rozporządzenia wynosi od 5% - 20% i jest szacowane przez ubezpieczonego na 10%, co daje zadośćuczynienie na poziomie 9.170,00 złotych oraz urazowy zespół bólowy i ruchowy, czuciowy lub mieszany w odcinku krzyżowolędźwiowym (u poszkodowanego ból okresowy, ból przy gwałtownych ruchach, ból przy pracy fizycznej) — zgodnie z poz. 94 c) Rozporządzenia wynosi od 5% - 20% i jest szacowane przez ubezpieczonego na 10%, co daje odszkodowanie na poziomie 9.170,00 złotych, czyli łącznie 27.510,00 złotych.

Powód podkreślił, że z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z uwagi na ból i cierpienie po wypadku do dnia wniesienia pozwu domagał się kwoty 40.000,00zł, co po odjęciu wypłaconej już kwoty 500,00 złotych, daje wartość 39.500,00 złotych. Sumując zatem żądaną wartość zadośćuczynienia wraz z kwotą dotychczas wypłaconą jest to wartość 67.510,00 złotych, co zdaniem powoda mieści się w praktyce orzeczniczej sądów w porównywalnych przypadkach, a nawet stanowi wartość stosunkowo niską. Powód prawdopodobnie już nigdy nie będzie mógł wykonywać pracy fizycznej w takim zakresie, jak przed wypadkiem i będzie musiał preferować oszczędny tryb życia z uwagi na konsekwencje po wypadku. Pod znakiem zapytania stoi również poruszanie się samochodem osobowym czy też praca w zawodzie kierowcy koparki, co rzutuje w sposób znaczny na możliwości finansowe powoda. Obecnie lekarze rokują powrót do zdrowia powoda (ustalenie świadczenia rehabilitacyjnego), jednakże może okazać się, że po zakończeniu świadczenia rehabilitacyjnego będzie zmuszony udać się na rentę, co będzie wiązało się z dalszym uszczerbkiem finansowym.

Powód zauważył, że kwota wypłaconego na etapie przedsądowym zadośćuczynienia jest rażąco niska i nie rekompensuje bólu psychicznego i fizycznego powoda jak również doznanego uszczerbku na zdrowiu (nawet gdyby przyjąć minimum z widełek procentowych). Powód przed wypadkiem był osobą zdrową, mającą uprawnienia kierowcy koparki i przechodził w związku z wykonywanym zawodem testy psychologiczne, które z pewnością wykazałyby zaburzenia adaptacyjne, gdyby powód je miał przed wypadkiem. Analogicznie nie było innych stanów chorobowych dotyczących bólu kręgosłupa, a tym samym orzeczenia lekarzy orzeczników zatrudnionych przez pozwaną należy uznać za nie miarodajne, gdyż zachodził adekwatny związek przyczynowy pomiędzy wypadkiem komunikacyjnym a przedstawionymi skutkami. Doznany wypadek spowodował, że powód stał się osobą niepełnosprawną, a jego dotychczasowa aktywność zawodowa, ale również w życiu prywatnym musiała drastycznie się zmienić.

Powód podniósł także, że pozwany powinien powodowi wyrównać również szkodę majątkową w postaci utraconego zarobku z tytułu niezdolności do pracy przy zastosowaniu najniższego wynagrodzenia w kraju w 2020 roku i 2021 roku, a mianowicie od dnia 1 marca 2020 roku do dnia 11 lipca 2020 roku tytułem wypłacanego zasiłku chorobowego 80% podstawy wymiaru — kwota 450,53 złotych oraz zasiłku rehabilitacyjnego przez okres od dnia 12 lipca 2020 roku do dnia 9 października 2020 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru — kwota 673,20 złotych oraz od dnia 10 października 2020 roku do dnia 6 lipca 2021 roku w wysokości 75% podstawy wymiaru — kwota 2.041,39 złotych, czyli łącznie kwotę 3.165,12 złotych. Zrekompensowany powinien być również zakup lekarstw związanych z dolegliwościami po wypadku, gdzie na podstawie wydruków zrealizowanych recept można nie tylko odtworzyć jakie leki powód przyjmował, ale również ile za nie płacił. Powód zaznaczył, że dziwi również fakt, że lekarze orzecznicy pozwanej twierdzili, że kołnierz ortopedyczny nie ma związku z wypadkiem, gdyż powód innych urazu nie doznał, a raczej nikt nie chodzi w takim kołnierzu, jeśliby był zbędny. W związku z powyższym koszty z tytułu leczenia przedstawiają się następująco - kołnierz ortopedyczny — zalecenie lekarza po konsultacji w dniu 24 lutego 2020 roku oraz zakup leków deprexolet 10 mg 90 tabl. powł, za kwotę 3 x 7,79zł = 23,37 złotych, ParoGen 20mg 60 tabl.powl. za kwotę 2 x 18,76zł = 37,52 złotych, M. 25 mg 30 tabl.powle za kwotę, 3 x 8.13zł = 24,39 złotych, H. 0,05 g 56 tabl. powl./C/ za kwotę 31,95 złotych, P. 5 mg 20 tabl]HC/ za kwotę 15,95 złotych, N. I g 20 tabl./HC/ za kwotę 39,90 złotych, P. 2 rng 20 tabl./HC/ za kwotę 12,95 złotych, B. g 20 tabl./1/(...)/ za kwotę 27,98 złotych, B. 8 mg 14 tabl./C/ za kwotę 45,90 złotych, N. 37,5 mg + 325 mg 60 tabl. powl. za kwotę 4,93 złotych, A. (...) (2) tabl./HC/ za kwotę 15,95 złotych, M. 0,05 g 30 sasz. za kwotę 16,90 złotych, H. (...) 90 tabl. powl. za kwotę 6,82 złotych, B. tabl. 2 mg 30 tabl. za kwotę 11,99 złotych i T. 20 tabl. powl./HC/ za kwotę 19,95 złotych.

Zatem wartość przedmiotu sporu obliczono poprzez zsumowanie kwot 27.510,00 złotych + 39.500,00 złotych + 3.165,12 złotych + 253,01 złotych + 142,39 złotych, co daje łącznie kwotę 70.570,52zł, zaokrąglona do pełnych złotych daje wartość przedmiotu sporu w wysokości 70.571zł.

Odsetki ustawowe za opóźnienie obliczono według daty wezwania do zapłaty z dnia 8 lutego 2021 roku i wskazanej w nim daty płatności 15 lutego 2021 roku (data wymagalności), a tym samym odsetki należy liczyć od dnia następnego, czyli od dnia 16 lutego 2021 roku.

W odpowiedzi na pozew pozwany – (...) S.A. z siedzibą w E. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przyznał, że w dniu 15 lutego 2021 roku miało miejsce zdarzenie, w wyniku którego powód został poszkodowany, a sprawca szkody był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego oraz, że w wyniku przeprowadzonego przez pozwanego postępowania powodowi przyznano kwotę 500,00 złotych tytułem zadośćuczynienia. Jednocześnie zaznaczył, że żądanie powoda o dopłatę zadośćuczynienia oraz o odszkodowanie kosztów leczenia i utraconego dochodu nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie zostało udowodnione i jest wygórowane. Podkreślił nadto, że opis skutków wypadku na życie powoda został w pozwie wyolbrzymiony i jako taki podniesiony jest jedynie na potrzeby przedmiotowego procesu.

Odnosząc się natomiast do żądania powoda o zadośćuczynienie w łącznej wysokości 67.510,00 złotych, pozwany wskazał, że kwota ta będzie stanowiła źródło bezpodstawnego wzbogacenia powoda. Powód nie wykazał bowiem, że na skutek przedmiotowego zdarzenia doznał rozstroju zdrowia, który spowodował zakłócenie funkcji jego organizmu ponad ustalenia poczynione przez pozwaną, a które potwierdziłyby zasadność wypłaty zadośćuczynienia w wysokości żądanej przez powoda. U powoda bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 15 lutego 2021 roku stwierdzono jedynie powierzchowny uraz głowy. Nie doszło do uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego w następstwie urazu głowy, jakichkolwiek zmian pourazowych, mimo że wykonano pełną diagnostykę. Również na wizytach kontrolnych nie stwierdzono nic niepokojącego. Pozwany podkreślił nadto, że uraz odcinka C kręgosłupa został opisany dopiero 24 lutego 2020 roku, a nie bezpośrednio po wypadku. Dodatkowo wykonane badanie (...) bez zmian pourazowych, opisane jedynie współistniejące zmiany zwyrodnieniowe/dyskopatyczne. Natomiast co do stanu psychicznego powoda pozwany zaznaczył, że dopiero po okresie 3 miesięcy od daty przedmiotowego zdarzenia poszkodowany przedstawił jedynie zaświadczenie, nie przedkładając pełnej dokumentacji z leczenia psychiatrycznego oraz psychoterapii z okresu bezpośrednio po zdarzeniu. Ponadto pozwany wskazał, że z dokumentacji medycznej powoda wynika, iż jeszcze przed zdarzeniem z dnia 15 lutego 2020 roku cierpiał na liczne poważne choroby (nadciśnienie, zatorowość płucna, dychawica oskrzelowa, otyłość). W ocenie pozwanego, to właśnie te dolegliwości były przyczyną psychoterapii, a nie zdarzenie komunikacyjne z dnia 15 lutego 2020 roku.

Pozwany zwrócił również uwagę, że z załączonych dokumentów wynika, że powód od dnia 1 lutego 2020 roku, a zatem 14 dni przed zdarzeniem, przebywał już na zwolnieniu lekarskim.

Co do żądania zwrotu kosztów leczenia pozwany wskazał, że wydatki te nie pozostają w związku ze zdarzeniem z dnia 15 lutego 2020 roku, ale z chorobami, na które cierpiał jeszcze przed zdarzeniem. Ponadto powód nie przedstawił dokumentacji medycznej, która uzasadniałaby stosowanie leków objętych załączonymi do pozwu receptami.

Pozwany zakwestionował również roszczenie powoda w zakresie odszkodowania z tytułu utraconych zarobków, wskazując iż niezdolność powoda do pracy wynika z licznych chorób, na które powód cierpiał już przed zdarzeniem komunikacyjnym. Podkreślił nadto, że z załączonych do pozwu umów o pracę wynika, że nie był zatrudniony w październiku 202 roku.

Pozwany wskazał również, że ewentualne odsetki od kwoty zadośćuczynienia powinny być zasądzone od dnia wyrokowania, albowiem w dacie orzekania Sąd kompleksowo ustala wszystkie poniesione przez powoda krzywdy mogące mieć wpływ na wysokość należnego zadośćuczynienia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód – K. E. w dniu 15 lutego 2020 roku był uczestnikiem wypadku komunikacyjnego, w trakcie którego doszło do zderzenia czołowego samochodu osobowego kierowanego przez powoda z autem sprawcy poruszającym się pojazdem E. (...) o nr rej. (...). Powód jechał po narzeczoną, która była u koleżanki.

Sprawca zdarzenia w dniu wypadku posiadał ubezpieczenie u pozwanego, do którego szkoda została zgłoszona i zarejestrowana pod nr (...).

W wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego pozwany wydał dwie decyzje odmowne, natomiast ostatecznie trzecią decyzją przyznał zadośćuczynienia w wysokości 500,00 złotych.

bezsporne

W wyniku kolizji powód – K. E. nie utracił przytomności, ale z uwagi na ból głowy i odcinka L-s nie opuścił samodzielnie samochodu. Po przetransportowaniu go do szpitala, poruszał się samodzielnie i pewnie.

Po przewiezieniu powoda na (...) i przeprowadzeniu badań nie stwierdzono u niego - w obrębie kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego, żeber, mostka, łopatek i miednicy - zmian urazowych, miejscowego obrzęku i zasinienia oraz uszkodzenia struktur nerwowych i naczyniowych. Stwierdzono natomiast pourazowy korzonkowy zespół bólowy szyjny oraz pourazowy korzonkowy zespół bólowy lędźwiowo – krzyżowy. Ogólny stan i samopoczucie powoda w chwili przyjęcia na (...) określono jako dobre i dlatego też nie pozostawiono go w szpitalu na obserwacji. Zalecono jednak oszczędzający tryb życia - odpoczynek, uważną obserwację stanu zdrowia i unikanie ponownych urazów oraz pozostawanie pod opieką rodziny przez 48 godzin, a także kontrolę w poradni neurologicznej w najbliższych 3 dniach i poradni ortopedycznej w najbliższych 5 – 7 dniach. Natomiast w przypadku wystąpienia dolegliwości bólowych zalecono stosowanie preparatu T..

Następnego dnia po zdarzeniu powód odczuwał ból w mięśniach, klatce piersiowej i głowie. Aby uśmierzyć ból - przez tydzień - zażywał lek przeciwbólowy – N.. Ponadto powód miał problemy z obracaniem się, leżeniem, siedzeniem i myciem. Powód przez okres 2 tygodni nosił kołnierz ortopedyczny.

W dniu 19 lutego 2020 roku powód – K. E. przeszedł badanie neurologiczne, które nie wykazało cech ogniskowego uszkodzenia (...) i nn obwodowych.

W dniu 24 lutego 2020 roku powód przeszedł badanie ortopedyczne podczas którego stwierdzono u niego zwichnięcie, skręcenie i naderwanie stawów i więzadeł na poziomie szyi oraz skręcenie i naderwanie stawów i więzadeł innych i nieokreślonych części szyi. Zalecono stosowanie leku T. oraz dodatkowo E..

dowód: karta informacyjnego z dnia 15 lutego 2020 roku k. 8 – 8v, badanie lekarskie dnia 19 lutego 2020 roku k. 9, badanie lekarskie z dnia 24 lutego 2020 roku k. 10, opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii z dnia 26 lipca 2022 roku dr. n. med. U. Z. k. 250 – 253, opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii dr.n. med. D. P. z dnia 30 kwietnia 2024 roku k. 340 - 343.

Poszkodowany – K. E. zgłosił szkodę do pozwanego, który początkowo po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego nie znalazł podstaw do wypłaty zadośćuczynienia i odszkodowania, albowiem przedłożona przez powoda dokumentacja medyczna, a także wyniki zaocznej opinii lekarskiej nie potwierdziły aby w następstwie wypadku doszło do powstania trwałych następstw urazu. Powód odwołał się od tej decyzji, zaś pozwany nie uwzględnił odwołania i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W związku z tym powód pismem z dnia 8 lutego 2021 roku wezwał pozwanego do wypłaty odszkodowania, w terminie 3 dni od otrzymania wezwania. Wówczas pozwany, po ponownej analizie dokumentacji i argumentacji przedstawionej w wezwaniu, przyznał powodowi kwotę 500,00 złotych tytułem zadośćuczynienia.

dowód: pismo z dnia 14 sierpnia 2020 roku k. 11 – 12, odwołanie od decyzji z dnia 18 września 2020 roku k. 17 – 18v, pismo z dnia 5 listopada 2020 roku wraz z załącznikami k. 19 – 22, wezwanie do wypłaty odszkodowania z dnia 8 lutego 2021 roku k. 23 – 24v, potwierdzenie nadania k. 25, informacja z dnia 18 marca 2021 roku z załącznikami k. 26 – 33, dowód z innych wniosków dowodowych: wydruki - ocena następstw według klasyfikacji (...) k. 13, epikryza k. 14 – 17.

Powód – K. E. od dnia 1 października 2018 roku świadczył pracę na stanowisku operatora koparki w Zakładzie (...), GAZ (...) D. M. w W.. Umowa została zawarta na czas określony, a mianowicie do dnia 30 września 2020 roku.

W okresie od dnia 4 lutego 2019 roku do dnia 3 kwietnia 2019 roku, a następnie od dnia 20 maja 2019 roku do dnia 31 grudnia 2019 roku i od dnia 1 lutego 2020 roku do dnia 11 lipca 2020 roku powód pobierał zasiłek chorobowy, natomiast w okresie od dnia 12 lipca 2020 roku do dnia 9 października 2020 roku świadczenie rehabilitacyjne.

W dniu 22 września 2020 roku wydano orzeczenie o czasowej niezdolności do pracy powoda od dnia 19 września 2020 roku do dnia 20 października 2020 roku.

W dniu 1 listopada 2020 roku powód z tym samym pracodawcą zawarł kolejną umowę o pracę na czas określony, a mianowicie do dnia 30 czerwca 2021 roku, na stanowisku pracownika fizycznego.

W okresie od dnia 10 października 2020 roku do dnia 7 stycznia 2021 roku i w okresie od dnia 8 stycznia 2021 roku do dnia 6 lipca 2021 roku powodowi przysługiwało uprawnienie do świadczenia rehabilitacyjnego.

W okresie od dnia 1 lutego 2020 roku do dnia 29 lutego 2020 roku powód był niezdolny do pracy na podstawie zaświadczenia lekarskiego z dnia 3 lutego 2020 roku. Następnie niezdolność powoda do pracy trwała do 22 lutego 2021 roku.

dowód: umowa o pracę z dnia 1 października 2018 roku k. 49, umowa o pracę z dnia 1 listopada 2020 roku k. 50, zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach z ubezpieczenia społecznego k. 73 – 73v, decyzje (...) Oddział w E. k. 74 – 76v, orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k. 77 – 79v, dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk – wystawione zaświadczenia lekarskie k. 51 – 69, informacja – zasiłki uprawnienia k. 70 – 72, karta wizyty z dnia 22 września 2020 roku k. 113.

W okresie od marca 2020 roku do 24 maja 2024 roku powód – K. E. dokonywał zakupu leków w postaci P., H., N., ParoGen, M., B. N., B., N., A. (...) (1), M. (...), H., B. i T..

W dniu 25 lutego 2020 roku powód nabył kołnierz szyjny.

W okresie od dnia 1 czerwca 2020 roku do dnia 16 czerwca 2020 roku powód korzystał z zabiegów fizjoterapeutycznych w Samodzielnym Publicznym Zakładzie (...) w W..

dowód: faktura VAT z dnia 25 lutego 2020 roku k. 103, dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk realizacji recepty elektronicznej k. 83 – 102, zaświadczenie z dnia 22 czerwca 2020 roku k. 114.

W dniu 21 października 2019 roku u powoda K. E. zdiagnozowano samoistne (pierwotne) nadciśnienie, w dniu 25 października 2019 roku otyłość, w dniu 3 lutego 2020 roku dychawicę oskrzelową i w dniu 3 lutego 2020 roku inną przewlekłą zaporową chorobę płuc.

W dniu 21 maja 2020 roku, w związku z rozpoznaniem innych zaburzeń lękowych, powód podjął terapię w zakresie radzenia sobie ze stresem pourazowym.

Stan zdrowia powoda – K. E. po przebytym wypadku komunikacyjnym nie wymagał leczenia neurologicznego.

dowód: historia wizyt k. 104 – 109, zaświadczenie z dnia 21 maja 2020 roku k. 110 – 111, zaświadczenie lekarskie z dnia 20 sierpnia 2020 roku k. 112, karta wizyty z dnia 22 września 2020 roku k. 113, historia zdrowia i choroby pacjenta z dnia 25 sierpnia 2020 roku k. 118.

Powód – K. E. dwa dni po wypadku jeździł samochodem po mieści. Zaprzestał jednak jazdy ponieważ miał lęki, hamował bez powodu. W nocy miał problemy ze snem.

Powód nie wrócił do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim. Utrzymywał się ze świadczenia rehabilitacyjnego.

Powód po odstawieniu leków nadużywał alkoholu i z tej przyczyny został umieszony na oddziale psychiatrycznym.

przyznane

Zakres odniesionych przez powoda – K. E. obrażeń na skutek zdarzenia komunikacyjnego z dnia 15 lutego 2020 roku nie spowodował powstania u niego długotrwałych i trwałych następstw ortopedycznych, jak również uszczerbku na zdrowiu, albowiem stosowane przez powoda leki przeciwbólowe świadczą o tym, że nie doszło u niego do uszkodzenia tkanki więzadłowo – mięśniowej, a jedynie do jej przykurczu bólowego. U powoda nie stwierdzono również zmian w zakresie układu kostno – więzadłowo – mięśniowego.

Doznany natomiast przez powoda uraz głowy oraz grzbietu spowodował powstanie u niego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10%, obejmującego urazowy korzonkowy zespół bólowy szyjny - 5% i urazowy korzonkowy zespół bólowy lędźwiowo – krzyżowy - 5%. Natomiast neurologiczne następstwa urazu uległy wygojeniu, w konsekwencji czego doznane w dniu 15 lutego 2020 roku obrażenia nie mają wpływu na obecny stan zdrowia powoda. Ponadto stwierdzone u powoda zmiany deformatywne kręgosłupa nie pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z doznanym przez niego urazem. Spowodowane są one natomiast samoistną chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa, a w szczególności krążka międzykręgowego. Dlatego też u powoda stwierdzono umiarkowany stopień niepełnosprawności.

U powoda K. E. w związku z wypadkiem dnia 15 lutego 2020 roku wystąpiły objawy zespołu stresu pourazowego (...), które ewoluowały w inne zaburzenia lękowe, zespół zależności alkoholowej. W związku z wystąpieniem powyższych objawów powód został objęty pomocą specjalistyczną psychiatry, psychologa i włączono leczenie farmakologiczne. Po zakończeniu leczenia, w okresie od dnia 19 września 2021 roku do dnia 12 października 2021 roku, powód przebywał w oddziale detoksykacji alkoholowej celem dalszej stabilizacji nastroju. W późniejszym okresie powód – K. E. przerwał leczenie psychiatryczne w rozumieniu farmakoterapii, co skutkowało nawrotem objawów. Nie miały one jednak już bezpośredniego związku z udziałem w wypadku komunikacyjnym.

W związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 15 lutego 2020 roku u powoda wystąpił 5% długotrwały uszczerbek na zdrowiu.

dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii z dnia 26 lipca 2022 roku dr. n. med. U. Z. z dnia 26 lipca 2022 roku k. 250 – 253, uzupełniająca opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii z dnia 19 listopada 2022 roku dr. n. med. U. Z. k. 277 – 278, opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii dr. n. med. D. P. z dnia 30 kwietnia 2024 roku k. 340 – 343, uzupełniająca opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii dr. n. med. D. P. z dnia 12 sierpnia 2024 roku k. 383 – 385, opinia sądowo – psychiatryczna biegłej sądowej dr. med. N. A. z dnia 11 stycznia 2025 roku k. 415 – 425, uzupełniająca opinia sądowo – psychiatryczna biegłej sądowej dr. med. N. A. z dnia 19 maja 2025 roku k. 455 – 455v, uzupełniająca opinia sądowo – psychiatryczna biegłej sądowej dr. med. N. A. z dnia 11 września 2025 roku k. 485 – 489, ustna opinia sądowo – psychiatryczna biegłej sądowej dr. med. N. A. z dnia 8 kwietnia 2026 roku 00:02:09 k. 544.

W dacie zdarzenie powód – K. E. pozostawał w nieformalnych związku i przebywał na zwolnieniu lekarskim.

przyznane

Sąd zważył co następuje:

W ocenie Sądu powództwo w niniejszej sprawie zasługiwało na częściowe uwzględnienie, mimo że poza sporem pozostawał fakt odpowiedzialności pozwanego za skutki zdarzenia z dnia 15 lutego 2020 roku, czemu pozwany dał wyraz spełniając częściowo żądanie powoda – K. E. jedynie w zakresie zadośćuczynienia wypłacając powodowi kwotę 500,00 złotych.

Sporna pomiędzy stronami była natomiast wysokość dochodzonych przez powoda kwot w zakresie zadośćuczynienia i odszkodowania, albowiem odmiennie oceniły one rozmiar efektywnych następstw wypadku z dnia 15 lutego 2020 roku w kontekście krzywdy i szkody powoda. Dlatego też istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ogniskowała się wokół ustalenia jaki wpływ na obecne życie powoda – K. E. miał wypadek komunikacyjny z dnia 15 lutego 2020 roku, w kontekście rozmiaru odczuwanego przez niego bólu i cierpienia oraz poniesionej szkody materialnej związanej z procesem leczenia.

Zgodnie z treścią art. 822 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia (§1).Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w umowie wypadu, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2).

Istota ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wynikająca z art. 822 k.c. sprowadza się więc do tego, że w sytuacji zaistnienia szkód określonych w § 2 tego przepisu, zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za te szkody ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.

Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej reguluje natomiast ustawa z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych ( Dz. U. nr 124 poz. 1152).

W świetle art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który stanowi lex specialis do art. 822 § 1 k.c., z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym obowiązani są do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 35 cytowanej ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż do wyrządzenia szkody powodowi doszło w następstwie ruchu pojazdu mechanicznego. Nie była również kwestionowana zasada odpowiedzialności pozwanego wynikająca z umowy ubezpieczenia OC łączącej sprawcę szkody z pozwanym zakładem ubezpieczeń. Pozwany przyjął bowiem swoją odpowiedzialność w toku likwidacji szkody i stanowisko to podtrzymywał w pismach procesowych.

Spór dotyczył natomiast wysokości należnych powodowi świadczeń, a więc zakresu odpowiedzialności pozwanego.

Powód wniósł o zasądzenie kwoty 27.510,00zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za uszczerbek na zdrowiu i kwoty 39.500,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie, a nadto kwoty 3.165,12 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania z tytułu utraconego zarobku, kwoty 253,01 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za wydatki związane z leczeniem (do 8 lutego 21 roku) i kwoty 142,39zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za wydatki związane z leczeniem (okres po zgłoszeniu szkody z 8 lutego 23 roku).

Zgodnie z treścią art. 445 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia powinno zostać dokonane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności mających wpływ na rozmiar doznanej krzywdy oraz to, że zadośćuczynienie ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość winna przedstawiać jakąś odczuwalną wartość (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 1972 roku, II CR 57/72, OSNCP 1972, z. 10, poz. 183 oraz wyrok SN z dnia 24 czerwca 1965 roku, I PR 203/65, OSPIKA 1966, poz. 92).

Rozważając istotę powyższego roszczenia należy mieć także na uwadze, iż na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokość zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy. Mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby bowiem niedopuszczalne uproszczenie, nie znajdujące oparcia w treści art. 445 § 1 k.c. Dlatego też zadaniem Sądu jest indywidualne określenie stopnia krzywdy doznanej przez powoda i podjęcie próby przełożenia jej na określoną wartość finansową.

Istotnym jest nadto, że o rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien decydować w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy: stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku i inne podobne okoliczności. Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że sąd przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym samym wysokości zadośćuczynienia ma pewną swobodę. Dlatego też ocena sądu w tym względzie powinna się opierać na całokształcie okoliczności sprawy, nie wyłączając takich czynników, jak np. wiek poszkodowanego i postawa sprawcy, przy czym określenie wysokości zadośćuczynienia powinno się opierać na obiektywnych i sprawdzalnych kryteriach, kierować się jego celami i charakterem, jednakże przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji stron. O doznaniu krzywdy i jej rozmiarze decydują zatem okoliczności, które mają w znacznej mierze charakter niewymierny.

Niewątpliwym jest, że w toku postępowania likwidacyjnego pozwany przyznał powodowi – K. E. zadośćuczynienie w wysokości 500,00 złotych.

Z zebranego natomiast w sprawie materiału dowodowego w postaci opinii biegłych sądowych z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii, neurologii i psychiatrii wynika, że wprawdzie zakres odniesionych przez powoda – K. E. obrażeń na skutek zdarzenia komunikacyjnego z dnia 15 lutego 2020 roku nie spowodował powstania u niego długotrwałych i trwałych następstw ortopedycznych, jak również uszczerbku na zdrowiu, albowiem stosowane przez powoda leki przeciwbólowe świadczą o tym, że nie doszło u niego do uszkodzenia tkanki więzadłowo – mięśniowej, a jedynie do jej przykurczu bólowego. U powoda nie stwierdzono również zmian w zakresie układu kostno – więzadłowo – mięśniowego. Natomiast doznany przez powoda uraz głowy oraz grzbietu spowodował powstanie u niego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10%, obejmującego urazowy korzonkowy zespół bólowy szyjny - 5% i urazowy korzonkowy zespół bólowy lędźwiowo – krzyżowy - 5%. Doznane przez powoda neurologiczne następstwa urazu uległy wygojeniu, w konsekwencji czego nie mają one już wpływu na obecny stan zdrowia powoda (dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii D. P. z dnia 30 kwietnia 2024 roku k. 342v – 343, uzupełniająca opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii D. P. z dnia 12 sierpnia 2024 roku k.385).

Z treści opinii wynika również, że stwierdzone u powoda zmiany deformatywne kręgosłupa nie pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z doznanym przez niego urazem i są spowodowane samoistną chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa, a w szczególności krążka międzykręgowego. Dlatego też obecnie prowadzone u powoda leczenie (neurolog, neurochirurg, rehabilitacja) związane jest wyłącznie z chorobą samoistną, a nie z następstwami przedmiotowego urazu. Z powodu tej choroby samoistnej u powoda stwierdzono również umiarkowany stopień niepełnosprawności ( dowód: uzupełniająca opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii D. P. z dnia 12 sierpnia 2024 roku k.385).

Z opinii biegłej sądowej z zakresu psychiatrii N. A. wynika, że na skutek zdarzenia komunikacyjnego, które miało miejsce w dniu 15 lutego 2020 roku, u powoda K. E. wystąpiły objawy zespołu stresu pourazowego (...), które ewoluowały w inne zaburzenia lękowe oraz zespół zależności alkoholowej, który wikłał przebieg zaburzeń lękowych i nie był przyczyną ich powstania. Objawy powyższe skutkowały wystąpieniem u powoda długotrwałego uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5%. Dlatego też powód został objęty pomocą specjalistyczną psychiatry, psychologa i włączono leczenie farmakologiczne (dowód: opinia sądowo – psychiatryczna specjalisty psychiatrii N. A. z dnia 11 stycznia 2025 roku k. 425 – 425v, opinia uzupełniająca sądowo – psychiatryczna specjalisty psychiatrii N. A. z dnia 19 maja 2025 roku k. 455 – 455v, opinia uzupełniająca sądowo – psychiatryczna specjalisty psychiatrii N. A. z dnia 11 września 2025 roku k. 485 – 489v).

Istotnym jest również, że po zakończeniu leczenia, w okresie od dnia 19 września 2021 roku do dnia 12 października 2021 roku, powód przebywał na oddziale detoksykacji alkoholowej celem dalszej stabilizacji nastroju oraz, że w późniejszym okresie przerwał leczenie psychiatryczne w rozumieniu farmakoterapii, co skutkowało nawrotem objawów. Jednakże nie miały one już bezpośredniego związku z udziałem w wypadku komunikacyjnym (dowód: opinia sądowo – psychiatryczna specjalisty psychiatrii N. A. z dnia 11 stycznia 2025 roku k. 425 – 425v, opinia uzupełniająca sądowo – psychiatryczna specjalisty psychiatrii N. A. z dnia 19 maja 2025 roku k. 455 – 455v).

Sąd dał wiarę powyższym opiniom, albowiem zostały one sporządzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz na podstawie wnikliwej analizy dokumentacji medycznej i badaniu psychiatrycznemu powoda. Ponadto są one spójne i szczegółowo opisują stan zdrowia powoda zarówno przed zdarzeniem, jak i po zdarzeniu komunikacyjnym z dnia 15 lutego 2020 roku.

Biorąc zatem pod uwagę wysokość uszczerbku na zdrowiu ustalonego u powoda – K. E. na podstawie urazów odniesionych w wypadku komunikacyjnym w dniu 15 lutego 2020 roku, Sąd uznał, że przyznane powodowi przez pozwanego zadośćuczynienie w wysokości 500,00 złotych jest niewspółmierne.

W ocenie Sądu adekwatną kwotą zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jest kwota 10.000,00 złotych.

Rozważając istotę powyższego roszczenia Sąd miał na uwadze przede wszystkim wysokość uszczerbku ustalonego przez biegłych sądowych, mimo że nie może to być wyłączne kryterium ustalania wysokości zadośćuczynienia, albowiem nie miał możliwości ustalenia wszystkich okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu rozmiaru krzywdy, a mianowicie rodzaju, natężenia, intensywności i czasu trwania cierpień fizycznych i psychicznych, czy też ich wpływu na funkcjonowanie powoda w życiu codziennym. Powód nie zaoferował bowiem w tym zakresie żadnego materiału dowodowego, a swoim postępowaniem uniemożliwił przeprowadzenie dowodu z zeznań strony powodowej, ponieważ nie stawił się na termin rozprawy.

Dowód ten miał natomiast, zdaniem Sądu, istotne i kluczowe znaczenie, gdyż umożliwiłby zweryfikowanie kryteriów, które mają znaczący wpływ na ustalenie wysokości zadośćuczynienia, tym bardziej, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż powód jeszcze przed zdarzeniem komunikacyjnym w dniu 15 lutego 2020 roku cierpiał na inne schorzenia i przed wypadkiem komunikacyjnym oraz w jego dacie przebywał na zwolnieniach lekarskich. Sąd nie miał natomiast możliwości ustalenia jakie były faktyczne przyczyny tych licznych zwolnień lekarskich oraz jaki był stan zdrowia powoda w dacie kolizji. Sąd nie miał również możliwości zweryfikowania od kiedy powód cierpiał na zdiagnozowany zespół zależności alkoholowej, który nie był przyczyną powstania zaburzeń lękowych, a jedynie wikłał ich przebieg.

Powód nie wykazał również, w toku niniejszego procesu, czy nadal i w jaki sposób zdarzenie komunikacyjne z dnia 15 lutego 2020 roku ma wpływ na jego obecne życie i stan zdrowia.

Na wysokość zadośćuczynienia miała również wpływ okoliczność, że w rozumieniu ortopedycznym nie stwierdzono u powoda długotrwałych i trwałych następstw zdarzenia komunikacyjnego z dnia 15 lutego 2020 roku, neurologiczne następstwa uległy już wygojeniu, a doznane obrażenia nie mają wpływu na obecny stan zdrowia powoda oraz, że rokowania co do wyzdrowienia w diagnozowanych zaburzeniach występujących u powoda są dobre pod warunkiem, iż podejmie on intensywną psychoterapię i nadal będzie stosować środki farmakologiczne. Podkreślić jednak przy tym należy, że zaburzenia te nie mają już bezpośredniego związku z udziałem powoda w wypadku komunikacyjnym, ale z faktem, że przerwał on leczenie psychiatryczne w znaczeniu farmakologicznym, co skutkowało nawrotem objawów.

Odnosząc się natomiast do kwestii odszkodowania z tytułu utraconego zarobku i wydatków związanych z leczeniem w zakresie kosztów zakupu leków, to kwestia ta uregulowana jest w art. 444 § 1 k.c., który stanowi, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Jeżeli natomiast poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty (art. 444 § 2 k.c.).

W judykaturze i piśmiennictwie wskazuje się, iż poszkodowany może domagać się kompensaty wszelkich kosztów, a więc: kosztów leczenia (pobytu w szpitalu, konsultacji u wybitnych specjalistów, dodatkowej pomocy pielęgniarskiej, koszty lekarstw itp.), kosztów transportu, kosztów odwiedzin osób bliskich (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1971r., sygn. akt II CR 427/71, OSP 1972, z. 6, poz. 108), kosztów szczególnego odżywiania i pielęgnacji w okresie rekonwalescencji (por. uchwała składu 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1975 r., sygn. akt PRN 2/75, OSNC 1976, nr 4, poz. 70, wyrok z dnia 21 maja 1973r., sygn. akt II CR 194/73, OSP 1974, z. 4, poz. 83), kosztów nabycia specjalistycznej aparatury rehabilitacyjnej, kosztów przyuczenia do wykonywania nowego zawodu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1970r., sygn. akt II CR 7/70, LEX nr 6672), zwrotu utraconych zarobków.

Podkreślić należy, że aby doszło do obciążenia obowiązkiem naprawienia szkody poszkodowany, zgodnie z treścią art. 6 kc, winien wykazać istnienie bezprawnej szkody, zajście zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie odpowiedzialności po stronie dłużnika i związek między tym zdarzeniem a szkodą.

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, albowiem pozostaje on w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

W ocenie Sądu powód – K. E. nie wykazał, w toku niniejszego procesu, zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia z tytułu odszkodowania utraconego zarobku i kosztów związanych z zakupem leków.

Sąd, na mocy art. 235 ² § 1 pkt 4 kpc, pominął bowiem dowód z przesłuchania strony powodowej, albowiem pomimo wezwania na termin rozprawy, na której miał być przesłuchany w charakterze strony, powód nie stawił się, uniemożliwiając tym samym Sądowi wyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Analizując natomiast przedstawiony przez powoda – K. E. materiał dowodowy Sąd powziął wątpliwości czy faktycznie zdarzenie, które miało miejsce w dniu 15 lutego 2020 roku pozostawało w adekwatnym związku przyczyno – skutkowym z powstałą szkodą w postaci utraty zarobku i dodatkowych kosztów związanych z zakupem leków.

Z przedłożonych bowiem przez powoda dokumentów wynika, że powód od dnia 1 października 2018 roku świadczył pracę na stanowisku operatora koparki w Zakładzie (...) D. M. w W., na podstawie umowy o pracę na czas określony - do dnia 30 września 2020 roku oraz, że w tym okresie od dnia 4 lutego 2019 roku do dnia 11 lipca 2020 roku – z niewielkimi przerwami pobierał zasiłek chorobowy, natomiast w okresie od dnia 12 lipca 2020 roku do dnia 9 października 2020 roku świadczenie rehabilitacyjne. Ponadto w okresie od dnia 1 lutego 2020 roku do dnia 29 lutego 2020 roku powód był niezdolny do pracy i nie świadczył pracy z uwagi na wystawione w dniu 3 lutego 2020 roku zaświadczenie lekarskie. Oznacza to, że w dacie zdarzenia, to jest w dniu 15 lutego 2020 roku, powód przebywał już na zwolnieniu lekarskim.

Wprawdzie podczas zdarzenia komunikacyjnego powód odniósł obrażenia w obrębie kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego, żeber, mostka, łopatek oraz miednicy, jednakże nie wykazał on aby to właśnie te obrażenia były bezpośrednią przyczyną przebywania na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i w konsekwencji skutkowały powstaniem szkody w postaci utraty wynagrodzenia wynikającego z umowy o pracę i koniecznością poniesienia wydatków związanych z zakupem leków wskazanych w uzasadnieniu pozwu.

Z przedstawionego bowiem przez powoda materiału dowodowego wynika, że już w październiku 2019 roku zdiagnozowano u niego schorzenia w postaci samoistnego (pierwotnego) nadciśnienie, otyłość, natomiast w lutym 2020 roku – przed wypadkiem – dychawicę oskrzelowa i inną przewlekłą zaporową chorobę płuc. Ponadto z zaleceń powypadkowych znajdujących się w dokumentacji medycznej wynika, że w przypadku występowania dolegliwości bólowych powód winien stosować preparat T.. Brak jest natomiast jakichkolwiek informacji o konieczności stosowania przez powoda innych medykamentów, w szczególności tych, które zostały wskazane przez powoda w uzasadnieniu pozwu.

Wprawdzie z analizy dat znajdujących się na fakturach zakupu leków i realizacji recept wynika, że były one realizowane w okresie od marca 2020 roku do dnia 24 maja 2024 roku, czyli po zdarzeniu komunikacyjnym oraz z opinii biegłego sądowego w zakresu psychiatrii i psychologii wynika, że u powoda wystąpiły objawy zespołu stresu pourazowego (...), które ewaluowały w inne zaburzenia lękowe oraz zespół zależności alkoholowej, w związku z czym powód został objęty pomocą specjalistyczną psychiatry, psychologa oraz włączono leczenie farmakologiczne.

Jednakże, w ocenie Sądu, okoliczność ta absolutnie nie może przemawiać za tym, że faktycznie przyczyną ich zakupu były wyłącznie skutki zdarzenia komunikacyjnego z dnia 15 lutego 2020 roku, a nie zdiagnozowane wcześniej u powoda jednostki chorobowe. Nie potwierdza tego bowiem pozostały materiał dowodowy. Ponadto z opinii biegłej sądowej z zakresu psychologii i psychiatrii wynika, że po zakończeniu leczenia, które miało miejsce w okresie od dnia 19 września 2021 roku do dnia 12 października 2021 roku i pobycie na oddziale detoksykacji alkoholowej celem dalszej stabilizacji nastroju, powód przerwał leczenie psychiatryczne w rozumieniu farmakologii, co skutkowało nawrotek objawów. Jednakże nie miały one już bezpośredniego związku z udziałem w wypadku komunikacyjnym.

Sąd dał wiarę opiniom biegłej sądowej z zakresu psychiatrii i psychologii albowiem są one spójne, szczegółowe i sporządzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz w oparciu o wnikliwą analizę zaoferowanego materiału dowodowego. Wprawdzie opinie te były kwestionowane przez strony procesu, jednakże w ocenie Sądu, nie zasługiwały one na uwzględnienie i stanowiły jedynie gołosłowna polemikę, nie popartą żadnym wiarygodnym przeciwdowodem.

W toku niniejszego procesu powód nie wykazał również aby rehabilitacja czy też zabiegi fizjoterapeutyczne generowały jakiekolwiek koszty, jak również aby poniósł on z tego tytułu jakąkolwiek szkodę, zwłaszcza że odbywały się one w Samodzielnym Publicznym Zakładzie (...) w W..

W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługuje jedynie wydatek związany z zakupem w dniu 25 lutego 2020 roku kołnierza szyjnego, za kwotę 39,00 złotych z uwagi na odniesiony przez powoda w zdarzeniu komunikacyjnym uraz w obrębie kręgosłupa szyjnego.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na mocy art. 481 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 817 § 1 k.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarówno odszkodowanie jak i zadośćuczynienie za krzywdę stają się wymagalne po wezwaniu przez pokrzywdzonego do spełnienia świadczenia odszkodowawczego. W myśl natomiast art. 817 § 2 k.c. w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych – dalej Ustawy o ubezpieczeniach OC (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 roku, poz. 473) w terminach 30 - dniowych wynikających z art. 817 § 1 k.c. liczonym od dnia zawiadomienia o wypadku i art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych liczonym od dnia zawiadomienia o szkodzie ubezpieczyciel ma obowiązek wypłacić bezsporną część odszkodowania. Jeżeli sprawca szkody uważa, że dochodzone roszczenie jest wygórowane, to może zapłacić świadczenie w wysokości ustalonej przez siebie. Jeżeli natomiast okaże się, że zapłacone świadczenie jest w niższej wysokości od orzeczonego przez sąd, to osoba odpowiedzialna za szkodę ma obowiązek pokryć niedopłatę oraz uiścić odsetki od tej niedopłaty, jeżeli poszkodowany będzie ich żądał (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2010 roku, II CSK 434/09).

W niniejszej sprawie powód – K. E. żądał odsetek ustawowych za opóźnienie od wezwania do zapłaty z dnia 8 lutego 2021 roku i wskazanej w nim daty płatności 15 lutego 2021 roku, a zatem już od dnia 16 lutego 2021 roku roszczenie powoda w zakresie zadośćuczynienia i odszkodowania było wymagalne.

W ocenie Sądu roszczenie powoda w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 16 lutego 2021 roku zasługuje na uwzględnienie, albowiem zostało ono zgłoszone pozwanemu już po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego. Należy przy tym zaznaczyć, że pozwany jest profesjonalistą w likwidacji szkód, dlatego też, w ocenie Sądu, powinien on w toku postępowania likwidacyjnego dokonać wnikliwej analizy przedłożonej przez powoda dokumentacji medycznej, weryfikując ją również w oparciu o wiedzę specjalistyczną.

Dlatego też, zdaniem Sądu, niezasadna jest w tym zakresie argumentacja strony pozwanej.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, skoro roszczenie strony powodowej z tytułu zadośćuczynienia i odszkodowania zostało uwzględnione jedynie w części, o czym orzekł jak w punkcie 2 sentecji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 100 kpc, który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone w związku z art. 98 § 1 kpc, który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony oraz § 1 ¹ kpc, w myśl którego od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.

W przedmiotowej sprawie strona powodowa – K. E. wygrał proces w 14%, zaś pozwany w 86%.

Koszty procesu po stronie powoda obejmowały wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 5.400,00 złotych zgodnie z treścią § 2 pkt 6 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) oraz uiszczoną zaliczkę na poczet wynagrodzenia dla biegłych zawnioskowanych przez stronę powodową w pozwie w wysokości 2.000,00 złotych. Powód – K. E. – postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 8 lipca 2021 roku, wydanym w sprawie I C 253/21, został zwolniony od kosztów sądowych w części, a mianowicie w zakresie opłaty sądowej od pozwu w wysokości 3.529,00 złotych. Opłata ta została tymczasowo pokryta przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Człuchowie. Natomiast po stronie pozwanej koszty procesu stanowiło jedynie wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 5.400,00 złotych, zgodnie z treścią §2 pkt 6 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).

W toku procesu zaliczka powoda w wysokości 2.000,00 złotych została w całości przeznaczona na pokrycie wynagrodzenia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii ruchu U. Z., które łącznie wyniosło kwotę 2.024,32 złotych. Kwota 24,32 złotych została tymczasowo pokryta przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Człuchowie.

W toku postępowania powstały dalsze koszty sądowe w postaci wynagrodzenia biegłych sądowych – z zakresu neurologii – D. P. w łącznej wysokości 1.494,24 złotych oraz z zakresu psychiatrii – N. A. w łącznej wysokości 5.063,65 złotych, które z uwagi na wykorzystanie już zaliczki uiszczonej przez powoda, zostały tymczasowo pokryte przez Skarb Państwa Sąd Rejonowy w Człuchowie.

Zatem, skoro powód wygrał proces w 14%, to pozwany jako strona przegrywająca proces w tym zakresie powinien zwrócić powodowi kwotę 1.036,00 złotych (7.400,00 złotych x14%), natomiast skoro pozwany wygrał proces w 86%, to winien on otrzymać od powoda tytułem celowych kosztów procesu kwotę 4.644,00 złote (5.400,00 złotych x86%).

Sąd dokonał jednak kompensacji powyższych kwot i zasądził od powoda na rzecz pozwanego różnicę w wysokości 3.608,00 złotych (4.644,00 złotych – 1.036,00 złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, zgodnie z treścią art. 98 § 1 ¹ kpc, o czym orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku.

O kosztach sądowych Sąd orzekł na mocy art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 roku (Dz.U. Nr 167, poz. 1398).

W przedmiotowej sprawie, na co Sąd wskazywał już powyżej, Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Człuchowie poniósł koszty sądowe w postaci wydatków związanych z wynagrodzeniem biegłych sądowych w łącznej wysokości 6.582,21 złotych.

Zatem, skoro powód przegrał proces w 86%, to Sąd nakazał pobrać od niego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 5.660,70 złotych (6.582,21 złotych x86%), natomiast od pozwanego, który przegrał proces w 14% na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 1.415,57 złotych, która obejmowała wydatki na poczet wynagrodzenia biegłych sądowych w 921,51 złotych (6.582,21 złotych x14%) oraz opłatę sądową w wysokości 494,06 złotych (3.529,00 złotych x14%), o czym orzekł jak w punkcie 4 i 6 niniejszego wyroku.

W związku z tym, że powód – K. E. był zwolniony od opłaty sądowej, której wysokość wynosiła kwotę 3.529,00 złotych, to Sąd nakazał ściągnąć od niego z zasądzonego roszczenia na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 3.034,94 złotych (3.529,00 złotych x86%), albowiem kwota ta została pokryta tymczasowo ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Człuchowie, o czym orzekł w punkcie 5 wyroku.