Uzasadnienie z 16 czerwca 2026, sygn. II K 724/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 724/25

G. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

C. I.

Przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. przypisane oskarżonemu w punkcie 1. (pierwszym) wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. W dniu 21 kwietnia 2025 około godziny 22:15 oskarżony C. I. jechał z domu w D. do pracy na odkrywkę w K. samochodem osobowym marki E. (...) o nr rej. (...). Jechał sam. Nie miał włączonego radia. Był wypoczęty. Warunki atmosferyczne i drogowe były dobre.

Pokrzywdzony M. R. kierujący motocyklem marki S. o nr rej. (...) jechał drogą (...) w kierunku południowym.

Oskarżony, dojeżdżając do skrzyżowania drogi (...) z drogą w kierunku D., rozpoczął wykonywanie manewru skrętu w lewo, nie ustępując pierwszeństwa nadjeżdżającemu z lewej strony motocykliście, w wyniku czego doszło do wypadku komunikacyjnego.

notatki urzędowe

k. 1 - 2

protokół oględzin miejsca wypadku

k. 5 - 6

protokół oględzin motocykla S.

k. 7 - 8

protokół oględzin samochodu E. (...)

k. 9 - 10

szkic rotacyjny miejsca wypadku drogowego + płyty

k. 57 - 58

wyjaśnienia oskarżonego - częściowo

k. 104 - 105

k. 181 - 182

2. W chwili zdarzenia kierujący pojazdami, tj. oskarżony C. I. oraz pokrzywdzony M. R. byli trzeźwi.

protokół badania stanu trzeźwości ze świadectwem wzorcowania

k. 4 – 4a

sprawozdanie z badania materiału biologicznego pokrzywdzonego

k. 61

opinia z sądowo-lekarskiej sekcji zwłok

k. 63a - 65

3. Chwilę po wypadku drogowym na miejsce zdarzenia podjechał D. Ł. (1). Zauważył on motocykl po lewej stronie skrzyżowania, natomiast na samym skrzyżowaniu leżał motocyklista. Samochód E. (...) stał w kierunku K. na światłach awaryjnych, a kierujący nim C. I. klęczał nad pokrzywdzonym. M. R. był nieprzytomny.

D. Ł. (1) zapytał wtedy oskarżonego czy zadzwonił po pomoc, a ten powiedział mu, że nie może numeru wpisać, był bardzo zdenerwowany. D. Ł. (1) uspokajał go i poinformował, że on zadzwoni. Oskarżony powiedział również świadkowi, że to jego wina, że wyjechał motocykliście, widział jego światła, ale wydawało mu się, że pokrzywdzony jest dalej.

D. Ł. (1) zadzwonił na numer alarmowy i usłyszał od ratownika, że nie należy ruszać pokrzywdzonego.

Parę minut później na miejsce wypadku przyjechali także D. Ł. (2), C. K. i O. K.. Oni także słyszeli jak oskarżony mówi, że wyjechał motocykliście, że widział światła motocyklu, ale myślał że jest on dalej.

D. Ł. (2) również zadzwonił na numer alarmowy z zapytaniem o dalsze czynności ratunkowe.

W czynnościach ratunkowych uczestniczyli świadkowie, jak i oskarżony C. I., który podjął się reanimacji M. R. po tym jak C. K. rozpoznał w nim sąsiada i sam nie był w stanie go reanimować.

Czynności ratunkowe były prowadzone aż do przyjazdów ratowników, a następnie kontynuowane z ich udziałem, jednak o godzinie (...) stwierdzono zgon pokrzywdzonego.

karta informacyjna o zgonie

k. 13

zeznania świadka D. Ł. (2)

k. 48

k. 184 - 185

zeznania świadka C. K.

k. 51

k. 185 - 186

zeznania świadka O. K.

k. 54

k. 186

zeznania świadka D. Ł. (1)

k. 45

k. 200 - 201

wyjaśnienia oskarżonego - częściowo

k. 104 - 105

k. 181 - 182

4. Z. R. (żona M. R.), V. E. i E. R. (dzieci M. R.) dowiedzieli się o wypadku drogowym z udziałem pokrzywdzonego od funkcjonariuszy policji.

M. R. poruszał się motocyklem marki S. o nr rej. (...) od około(...) lat. Był to głośny motocykl typu chopper. Pokrzywdzony posiadał duże doświadczenie w prowadzeniu tego rodzaju pojazdów (motocyklami jeździł od lat młodzieńczych) i przywiązywał dużą wagę do bezpieczeństwa jazdy, przypominając o zasadach ruchu drogowego także członkom swojej rodziny. Zawsze korzystał z pełnego wyposażenia ochronnego, w tym kasku wysokiej jakości. Nie wykazywał nigdy skłonności do brawurowej jazdy, unikał także grup motocyklowych właśnie ze względu na ich dynamiczny styl jazy. W dniu wypadku był wypoczęty, nie spieszył się, a z podwórka domu wyjechał z pełnym wyposażeniu ochronnym.

Śmierć pokrzywdzonego była dla jego najbliższych nagłym i traumatycznym przeżyciem, powodującym istotne cierpienia psychiczne oraz zaburzenie dotychczasowego funkcjonowania rodziny.

zeznania świadka V. E.

k. 14

k. 183 - 184

zeznania świadka Z. R.

k. 93

k. 182 - 183

zeznania świadka E. R.

k. 98

k. 184

odpisy aktów USC

5. Przeprowadzono sądowo-lekarską sekcję zwłok, która wykazała, że pokrzywdzony M. R. zmarł na skutek obrażeń wielonarządowych, powstałych przyżyciowo, które mogły powstać w warunkach wypadku motocyklowego.

opinia z sądowo-lekarskiej sekcji zwłok

k. 63a - 65

6. Stan techniczny motocykla pokrzywdzonego marki S. oraz samochodu oskarżonego marki E. (...) były prawidłowe i nie pozostawały w związku przyczynowym z wypadkiem drogowym.

opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego + płyta

k. 27 - 34

7. Podczas wypadku drogowego w dniu 21 kwietnia 2025 roku doszło do uderzenia motocyklisty M. R. w lewy bok samochodu marki E. (...) kierowanego przez oskarżonego.

Technika i taktyka jazdy oskarżonego była nieprawidłowa, ponieważ nie zastosował się on do znaku A-7 i wjechał na skrzyżowanie, nie ustępując pierwszeństwa motocykliście nadjeżdżającemu z lewej strony, co pozostawało w bezpośrednim związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem komunikacyjnym i było bezpośrednią przyczyną tego wypadku.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do obliczenia prędkości pojazdu E. (...) w chwili uderzenia.

Pokrzywdzony M. R. w chwili podjęcia manewru obronnego poprzez hamowanie jechał z prędkością przekraczającą prędkość dopuszczalną o około 2,8 – 14,9 km/h. Nie miał on możliwości zatrzymania motocykla przed torem ruchu samochodu i uniknięcia zderzenia, a podjęte przez niego manewry obronne, tj. hamowanie i przewrócenie motocykla, dawały szanse na zminimalizowanie skutków wypadku.

Przekroczenie prędkości przez motocyklistę, jakkolwiek stanowiło naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tak nie pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem komunikacyjnym.

Motocykl pokrzywdzonego nie miał kontaktu z samochodem oskarżonego. Kontakt z samochodem miał tylko motocyklista, który uderzył kaskiem w drzwi pojazdu. Nie jest możliwe pewne stwierdzenie, że kask ten był zapięty prawidłowo, jednakże w momencie uderzenia był on założony, a uszkodzenia kasku korelowały z uszkodzeniami dolnego obszaru drzwi samochodu marki E.. Wskazać jednocześnie należy, że przy założeniu, iż pokrzywdzony nie miałby prawidłowo założonego czy zapiętego kasku, kask z dużym prawdopodobieństwem spadłby mu z głowy już w momencie manewru obronnego, tj. hamowania i położenia motocykla.

opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego

k. 75 – 87

k. 109 - 110

ustna uzupełniająca opinia biegłego

k. 225 - 226

zdjęcia kasku pokrzywdzonego

k. 242 - 246

8. C. I. nie był w przeszłości karany sądownie.

Jest żonaty, ma dwoje dzieci pełnoletnich. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Pobiera emeryturę w wysokości około (...) złotych netto miesięcznie.

Oskarżony sprawuje opiekę nad matką I. I. (...)i wozi ją regularnie na zabiegi do K. bądź leczenia sanatoryjne. Ojciec oskarżonego zmarł w (...) roku.

C. I. cierpi na zwyrodnienie kręgosłupa i chorobę krążków międzykręgowych.

dokumenty złożone przez obrońcę oskarżonego

k. 195 - 199

karta karna

k. 249

dane osobopoznawcze

k. 181 v.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

C. I.

Przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. przypisane oskarżonemu w punkcie 1. (pierwszym) wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

- niezauważenie nadjeżdżającego motocykla przez oskarżonego

wyjaśnienia oskarżonego - częściowo

k. 104 - 105

k. 181 - 182

- niezałożenie / nieprawidłowe zapięcie kasku przez pokrzywdzonego

opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego

k. 75 – 87

k. 109 - 110

ustna uzupełniająca opinia biegłego

k. 225 - 226

zdjęcia kasku pokrzywdzonego

k. 242 - 246

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1.1.

notatki urzędowe

Niekwestionowane dokumenty sporządzone przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.2.

protokół badania stanu trzeźwości ze świadectwem wzorcowania

Niekwestionowany dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.1.

protokół oględzin miejsca wypadku

Niekwestionowany dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.1.

protokół oględzin motocykla S.

Niekwestionowany dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.1.

protokół oględzin samochodu E. (...)

Niekwestionowany dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.3.

karta informacyjna o zgonie

Niekwestionowany dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.6.

opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego + płyta

Pełna, jasna, sporządzona przez podmiot dysponujący fachową wiedzą, nie została skutecznie podważona przez strony, w konsekwencji stanowiła wiarygodne źródło dowodowe.

1.1.1.1.

szkic rotacyjny miejsca wypadku drogowego + płyty

Niekwestionowany dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.2.

sprawozdanie z badania materiału biologicznego pokrzywdzonego

Niekwestionowany dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.2.

1.1.1.5.

opinia z sądowo-lekarskiej sekcji zwłok

Pełna, jasna, sporządzona przez podmiot dysponujący fachową wiedzą, nie została skutecznie podważona przez strony, w konsekwencji stanowiła wiarygodne źródło dowodowe.

1.1.1.7.

opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego

Pełna, jasna, sporządzona przez podmiot dysponujący fachową wiedzą, nie została skutecznie podważona przez strony, w konsekwencji stanowiła wiarygodne źródło dowodowe.

1.1.1.7.

ustna uzupełniająca opinia biegłego

Pełna, jasna, wyczerpująca, wygłoszona przez podmiot dysponujący fachową wiedzą, nie została skutecznie podważona przez strony, w konsekwencji stanowiła wiarygodne źródło dowodowe.

1.1.1.7.

zdjęcia kasku pokrzywdzonego

Dokumenty prywatne, wiarygodne, nie zostały skutecznie podważone przez żadną ze stron postępowania co do ich pochodzenia i autentyczności.

1.1.1.8.

dokumenty złożone przez obrońcę oskarżonego

Dokumenty prywatne, wiarygodne, nie zostały skutecznie podważone przez żadną ze stron postępowania co do ich pochodzenia i autentyczności.

1.1.1.8.

karta karna

Dokument wiarygodny, niekwestionowany przez strony, potwierdzający niekaralność oskarżonej.

1.1.1.4.

zeznania świadka V. E.

Sąd uznał zeznania V. E. za w pełni wiarygodne, oceniając je jednocześnie jako naturalne, szczere. Świadek nie posiadała wiedzy o samym przebiegu wypadku, albowiem przybyła na miejsce już po jego zaistnieniu, wobec czego jej zeznania nie mogły stanowić podstawy ustaleń dotyczących mechanizmu zdarzenia. Były one jednak przydatne dla ustalenia okoliczności związanych z osobą pokrzywdzonego, w szczególności jego wieloletniego doświadczenia w kierowaniu motocyklem, dbałości o bezpieczeństwo jazdy, używania odpowiedniego wyposażenia ochronnego oraz charakterystyki użytkowanego motocykla. Istotne znaczenie miały również zeznania świadka dotyczące informacji uzyskanych od funkcjonariuszy policji bezpośrednio po zdarzeniu, w tym, że oskarżony miał przyznać, iż widział światła nadjeżdżającego motocykla, co pozostaje zgodne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Ponadto zeznania świadka były przydatne dla oceny następstw śmierci pokrzywdzonego dla jego najbliższych, w tym wpływu tego zdarzenia na jej stan psychiczny, co pozostawało relewantne przy rozstrzyganiu o środkach kompensacyjnych.

1.1.1.4.

zeznania świadka Z. R.

Sąd uznał zeznania Z. R. za w pełni wiarygodne, oceniając je jednocześnie jako naturalne, szczere. Świadek nie posiadała wiedzy na temat samego przebiegu wypadku. Jej twierdzenia były jednak przydatne dla ustalenia okoliczności dotyczących osoby pokrzywdzonego, w szczególności jego wieloletniego doświadczenia w kierowaniu motocyklem, dbałości o stan techniczny pojazdu oraz przestrzeganie podstawowych zasad bezpieczeństwa, w tym używania i prawidłowego zapinania kasku ochronnego. Znaczenie miały również zeznania świadka dotyczące skutków śmierci pokrzywdzonego dla jego najbliższych, co jawiło się jako istotne zwłaszcza przy rozstrzyganiu o środkach kompensacyjnych. W pozostałym zakresie zeznania Z. R. miały charakter pośredni i nie wnosiły istotnych informacji do ustalenia przebiegu samego zdarzenia oraz odpowiedzialności karnej oskarżonego.

1.1.1.4.

zeznania świadka E. R.

Sąd uznał zeznania E. R. za w pełni wiarygodne, oceniając je jednocześnie jako naturalne, szczere. Świadek nie posiadał bezpośredniej wiedzy o przebiegu wypadku, gdyż o zdarzeniu dowiedział się już po jego zaistnieniu, wobec czego jego relacja w tym zakresie miała charakter pośredni. Zeznania E. R. były jednak przydatne dla ustalenia okoliczności dotyczących osoby pokrzywdzonego, w szczególności jego wieloletniego doświadczenia w kierowaniu motocyklem, przestrzegania zasad bezpieczeństwa, korzystania z odpowiedniego wyposażenia ochronnego oraz charakterystyki użytkowanego motocykla. Relacja świadka potwierdza również, że pokrzywdzony był kierowcą ostrożnym, nieprzejawiającym skłonności do brawurowej jazdy. Istotne znaczenie miały także depozycje wymienionego dotyczące skutków śmierci pokrzywdzonego dla jego najbliższych, zwłaszcza w kontekście planowanego przejścia pokrzywdzonego na emeryturę oraz ważnych wydarzeń rodzinnych, których ten niestety nie doczekał. Okoliczności te pozostają relewantne przy ocenie rozmiaru krzywdy doznanej przez osoby najbliższe i rozstrzyganiu o środkach kompensacyjnych.

1.1.1.3.

zeznania świadka D. Ł. (2)

Sąd dał wiarę zeznaniom D. Ł. (3) w całości, uznając je za szczere, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek nie zaobserwował samego momentu wypadku, jednak przybył na miejsce chwilę po zdarzeniu, dzięki czemu jego relacja pozostaje wartościowa dla odtworzenia sytuacji zastanej na miejscu zdarzenia oraz zachowania oskarżonego bezpośrednio po wypadku.

Na szczególną uwagę zasługuje wskazana przez świadka wypowiedź oskarżonego, iż widział nadjeżdżający motocykl, lecz błędnie ocenił jego odległość, co koresponduje z zeznaniami innych świadków obecnych na miejscu i podważa późniejsze twierdzenia oskarżonego, jakoby motocykla w ogóle nie zauważył.

Drobne rozbieżności dotyczące zakresu udziału oskarżonego w czynnościach ratunkowych czy szczegółów uszkodzeń pojazdów należy tłumaczyć dynamiką zdarzenia, upływem czasu oraz skupieniem uwagi świadka na udzielaniu pomocy pokrzywdzonemu. Zeznania świadka były jednak przydatne w zakresie poczynieni ustaleń dotyczących przebiegu wydarzeń bezpośrednio po wypadku oraz spontanicznych wypowiedzi oskarżonego.

1.1.1.3.

zeznania świadka C. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom C. K. w całości, uznając je za spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Świadek nie był naocznym świadkiem samego wypadku, jednak przybył na miejsce chwilę po zdarzeniu i brał udział w udzielaniu pomocy pokrzywdzonemu, dzięki czemu jego relacja stanowi wartościowe źródło informacji o sytuacji zastanej na miejscu zdarzenia.

Za szczególnie istotne należy uznać: podaną przez niego wypowiedź oskarżonego, iż widział on nadjeżdżający motocykl, lecz błędnie ocenił jego odległość, co koresponduje z zeznaniami innych świadków oraz pozostaje w sprzeczności z późniejszymi wyjaśnieniami oskarżonego, jakoby motocykla nie zauważył.

Świadek w sposób poukładany i przekonujący opisał również przebieg czynności ratunkowych, w tym udział oskarżonego w reanimacji pokrzywdzonego M. R..

1.1.1.3.

zeznania świadka O. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom O. K. w całości, uznając je za spontaniczne, logiczne i zgodne z relacjami pozostałych osób obecnych na miejscu zdarzenia. Świadek nie zaobserwowała samego momentu wypadku, jednak przybyła na miejsce bezpośrednio po zderzeniu i uczestniczyła w czynnościach związanych z udzielaniem pomocy pokrzywdzonemu.

Jej zeznania korespondują z relacjami D. Ł. (3), C. K. i D. Ł. (1) zarówno co do przebiegu akcji ratunkowej, jak i spontanicznych wypowiedzi oskarżonego, który miał przyznać, że widział nadjeżdżający motocykl, lecz błędnie ocenił jego odległość. Okoliczność, że świadek nie pamiętała szczegółów zdarzenia, choćby własnych czynności podczas reanimacji czy zachowania oskarżonego, należy uznać za naturalną wobec dynamicznego i stresującego charakteru zdarzenia.

Zeznania świadka były jednak przydatne dla potwierdzenia przebiegu wydarzeń bezpośrednio po wypadku oraz treści wypowiedzi składanych przez oskarżonego na miejscu zdarzenia

1.1.1.3.

zeznania świadka D. Ł. (1)

Sąd dał wiarę zeznaniom D. Ł. (2) w całości, uznając je za rzeczowe, spontaniczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Świadek jest osobą obcą zarówno dla oskarżonego, jak i pokrzywdzonego, nie miał więc żadnego interesu w określonym rozstrzygnięciu sprawy, a jego relacja dotyczyła okoliczności zaobserwowanych bezpośrednio po wypadku drogowym.

Na szczególną uwagę zasługuje podana przez niego wypowiedź C. I., który bezpośrednio po wypadku przyznawał, że wyjechał z drogi podporządkowanej i zawinił zdarzeniu, a także że widział motocyklistę, ale wydawało mu się, że ten jest jeszcze daleko, co koresponduje z zeznaniami innych świadków oraz pozostaje w sprzeczności z późniejszymi wyjaśnieniami oskarżonego, jakoby nie widział nadjeżdżającego motocykla.

Okoliczność, że świadek podczas przesłuchania przed sądem nie pamiętał wszystkich szczegółów rozmowy z oskarżonym na miejscu zdarzenia, nie podważa wiarygodności jego relacji, zważywszy na upływ czasu od zdarzenia, zwłaszcza że po odczytaniu wcześniejszych zeznań światek potwierdził ich treść.

Bez znaczenia dla ustaleń stanu faktycznego pozostaje przy tym fakt, że D. Ł. (1) nie widział czynności resuscytacyjnych, skoro sam podczas bezpośredniego przesłuchania przed sądem przyznał, że po dostrzeżeniu kałuży krwi obok głowy motocyklisty, nie mógł na to patrzeć i odsunął się, nie uczestnicząc bezpośrednio w akcji ratunkowej (zadzwonił jedynie na numer alarmowy). Prowadzenie czynności resuscytacyjnych przez oskarżonego wynika jednoznacznie z innych wiarygodnych dowodów (w szczególności zeznań świadka C. K.). Zeznania D. Ł. (1) były natomiast przydatne przede wszystkim dla odtworzenia sytuacji bezpośrednio po wypadku oraz spontanicznych wypowiedzi oskarżonego.

1.1.1.1.

1.1.1.3.

wyjaśnienia oskarżonego –

częściowo

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za przekonujące w przeważającej części, albowiem były one spójne, logiczne i znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności co do warunków drogowych i pogodowych, przebiegu wypadku komunikacyjnego oraz czynności podejmowanych bezpośrednio po zdarzeniu: wezwania służb ratunkowych oraz udziału oskarżonego w udzielaniu pomocy pokrzywdzonemu. Na wiarę zasługuje również przyznanie się przez oskarżonego do winy oraz wyrażane przez niego skrucha i żal związane ze skutkami wypadku.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1.1.

wyjaśnienia oskarżonego –

częściowo

Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim twierdził, że przed wjazdem na skrzyżowanie nie widział żadnego pojazdu ani świateł nadjeżdżającego motocykla. Twierdzenia te pozostają w sprzeczności z zeznaniami kilku niezależnych świadków, którzy zgodnie relacjonowali, że bezpośrednio po zdarzeniu oskarżony przyznawał, iż widział światła motocykla, lecz błędnie ocenił jego odległość, sądząc, że kierujący jest jeszcze daleko i zdąży bezpiecznie wykonać manewr. W ocenie sądu spontaniczne wypowiedzi oskarżonego składane bezpośrednio po wypadku zasługują w tym zakresie na większy walor wiarygodności niż jego późniejsze wyjaśnienia procesowe. Nie zmienia to jednak faktu, że oskarżony konsekwentnie przyjmował odpowiedzialność za zaistniałe zdarzenie.

-

(k. 201 v.)

zeznania świadków – członków (...)

Sąd na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. postanowił oddalić wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadków członków (...) (...), gdyż okoliczności które miałyby być wykazane za pomocą tego dowodu są częściowo udowodnione zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, częściowo zaś wnioskowany dowód nie jest przydatny do ich ustalenia.

Ustalenia faktyczne w zakresie podejmowania przez oskarżonego wobec pokrzywdzonego czynności ratunkowych są ustalił na podstawie zeznań innych świadków.

Przesłuchanie w charakterze świadków członków (...) na okoliczność, że „pokrzywdzony w chwili zdarzenia nie miał założonego kasku” byłoby z kolei nieprzydatne; w tym zakresie sąd posiłkował się przede wszystkim opinią biegłego oraz zdjęciami kasku.

-

(k. 227)

informacje z Zarządu Dróg w W.

Bez znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wniosek (k. 226 v.) oddalony przez sąd na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2026 roku (k. 227).

-

(k. 236 - 237)

uzupełniająca opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej

Bez znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wydana w sprawie opinia jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna, zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania; oddalony przez sąd na rozprawie w dniu 26 maja 2026 roku (k. 282)

-

(k. 251 – 281)

wnioski dowodowe obrońcy z pisma z 26.05.2026 r.

Bez znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zmierzające w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, wnioski oddalone przez sąd na rozprawie w dniu 26 maja 2026 roku (k. 282 v.).

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1.  ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1.

C. I.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zachowanie C. I. wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. Oskarżony, kierując samochodem osobowym marki E. (...), naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu motocykliście poruszającemu się motocyklem marki S. drogą z pierwszeństwem. Naruszenie to pozostawało w adekwatnym, bezpośrednim związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem drogowym oraz skutkiem w postaci śmierci pokrzywdzonego, który na skutek wypadku doznał rozległych obrażeń wielonarządowych skutkujących zgonem na miejscu zdarzenia. Sprawca działał nieumyślnie, gdyż nie miał zamiaru spowodowania wypadku drogowego, jednakże nie zachował on wymaganej, szczególnej ostrożności przy wykonywaniu manewru wjazdu na skrzyżowanie z zamiarem skrętu w lewo.

Na przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności nie miała zarazem wpływu okoliczność, że pokrzywdzony przekroczył dopuszczalną prędkość o około 2,8–14,8 km/h. Z opinii biegłego wynika bowiem, iż przekroczenie to nie pozostawało w związku przyczynowym z powstaniem wypadku, a pokrzywdzony M. R. podjął prawidłowy manewr obronny. Bezpośrednią przyczyną zdarzenia było nieustąpienie pierwszeństwa pokrzywdzonemu przez kierującego C. I.. W konsekwencji należało uznać, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 177 § 2 k.k.

3.2.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4.  ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5.  ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

C. I.

1.

1.

Sąd na podstawie art. 177 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.

Wymierzając oskarżonemu karę, sąd miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, wyrażający się przede wszystkim w tragicznych następstwach naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, skutkujących śmiercią pokrzywdzonego.

Na niekorzyść oskarżonego przemawiały tym samym nieodwracalne skutki zdarzenia oraz naruszenie podstawowej zasady ruchu drogowego polegającej na obowiązku ustąpienia pierwszeństwa przejazdu.

Jednocześnie sąd uwzględnił to, że oskarżony działał nieumyślnie, nie był dotychczas karany sądownie, od początku postępowania przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie kwestionował swojej odpowiedzialności oraz wyraził szczerą skruchę z powodu zaistniałego zdarzenia. Bezpośrednio po wypadku drogowym uczestniczył także aktywnie w czynnościach ratunkowych.

W ocenie sądu kara 1 roku pozbawienia wolności stanowi sprawiedliwą reakcję na popełnione przestępstwo, uwzględniającą zarówno stopień winy oskarżonego, tragiczne skutki przestępnego czynu, jak i okoliczności łagodzące po stronie sprawcy.

C. I.

2.

1.

Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby.

Sąd uznał, że w stosunku do oskarżonego zachodzą przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, prowadzi ustabilizowany tryb życia, a jego właściwości i warunki osobiste oraz postawa prezentowana po popełnieniu przestępstwa pozwalają na przyjęcie pozytywnej prognozy kryminologicznej. Istotne znaczenie miało również to, że czyn został popełniony nieumyślnie, zaś oskarżony przyznał się do jego popełnienia i wyraził skruchę. W ocenie sądu cele kary zostaną osiągnięte bez potrzeby jej wykonywania, zaś okres próby wynoszący 2 lata będzie wystarczający do zweryfikowania trafności postawionej wobec oskarżonego prognozy kryminologicznej oraz zapewni należytą kontrolę jego dalszego przestrzegania porządku prawnego.

C. I.

3.

1.

Sąd na podstawie art. 42 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat.

Oskarżony dopuścił się bowiem przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, rażąco naruszając jedną z podstawowych zasad ruchu drogowego, tj. obowiązek ustąpienia pierwszeństwa przejazdu wynikający ze znaku A-7. Naruszenie to pozostawało w bezpośrednim związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem i jego tragicznym skutkiem w postaci śmierci pokrzywdzonego. Jednocześnie sąd miał na uwadze, że oskarżony nie prowadził pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie przekroczył dopuszczalnej prędkości, nie dopuścił się brawurowej czy agresywnej jazdy, a przypisany mu czyn miał charakter nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa. Okoliczności te przemawiały za orzeczeniem zakazu w umiarkowanym wymiarze 2 lat, który z jednej strony odpowiada stopniowi zawinienia oskarżonego i potrzebie ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym, z drugiej zaś nie stanowi wyrazu nadmiernej, nieuzasadnionej aksjologicznie represji.

C. I.

4.

1.

Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych Z. R., V. E. i E. R. kwoty po 10.000,00 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę związaną ze śmiercią osoby najbliższej.

Śmierć pokrzywdzonego spowodowała u osób mu najbliższych niewątpliwie dotkliwą krzywdę niemajątkową, wyrażającą się cierpieniem psychicznym, poczuciem straty związanym z utratą osoby bliskiej, jak i destabilizacją dotychczasowego życia rodzinnego. Ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd miał jednak na uwadze, że postępowanie karne nie jest właściwym forum do szczegółowego ustalania pełnego rozmiaru szkody i krzywdy, a orzekane na podstawie art. 46 § 1 k.k. świadczenie może mieć charakter częściowy. W przekonaniu sądu kwoty po 10.000 złotych stanowią realną i odczuwalną kompensatę krzywdy doznanej przez pokrzywdzonych, pozostając jednocześnie odpowiednie do okoliczności sprawy oraz możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego w procesie karnym. Orzeczenie takie nie zamyka natomiast pokrzywdzonym drogi do dochodzenia dalszych roszczeń na drodze postępowania cywilnego.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

5.

Mając na względzie wydanie wyroku skazującego, sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego C. I. na rzecz oskarżycieli posiłkowych Z. R., V. E. i E. R. kwoty po (...) (dwa tysiące dwieście czterdzieści cztery) złote tytułem zwrotu wydatków związanych z poniesionymi kosztami zastępstwa procesowego.

Wysokość tych wydatków – przy uwzględnieniu czterech merytorycznych terminów rozprawy – ustalono w oparciu o § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 w zw. z § 17 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

6.

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 10.885,40 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie. Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku sąd wymierzył również ww. opłatę w kwocie 180 złotych.

6.  1Podpis