Uzasadnienie z 14 kwietnia 2025, sygn. VIII U 1786/24

UZASADNIENIE

Decyzją z 13.06.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. z urzędu ponownie ustalił M. W. wartość kapitału początkowego na dzień 1.01.1999 r. Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład przyjął podstawę wymiaru kapitału początkowego w kwocie 1736,84 zł ustaloną decyzja z 27.03.2024 r. o ponownym ustaleniu kapitału początkowego. ZUS przyjął łącznie jako okresy składkowe: 9 lat, 1 miesiąc, 18 dni, tj. 109 miesięcy, a jako okresy nieskładkowe 3 miesiące, 6 dni, okresy sprawowania opieki nad dzieckiem (dziećmi) 4 miesiące, 9 dni, okresy nauki w szkole wyższej 6 lat, co dało łącznie okresy nieskładkowe w ilości 6 lat, 7 miesięcy, 15 dni, tj. 79 miesięcy. Współczynnik proporcjonalny do osiągnięty do 31 grudnia 1998 r. – wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowe dla wnioskodawcy wyniósł 56,90%. Kapitał początkowy ustalony na dzień 1.01.1999 r. wyniósł 95174,42 zł i został obliczony w następujący sposób:

293,01 zł x 56,90% (współczynnik proporcjonalny) = 166,72 zł

(109 miesięcy składkowych x 1,3%) : 12 x 1736,84 zł = 205,12 zł

(4 miesiące nieskładkowe x 1,3%) : 12 x 1736,84 zł = 7,47 zł

(76 miesięcy nieskładkowych x 0,7%) : 12 x 1736,84 zł = 76,07 zł

Razem 455,38 zł

455,38 zł x 209 miesięcy (średnie dalsze trwanie życia) = 95174,42 zł.

Do uwzględnienia kapitału początkowego przysługuje rekompensata w kwocie 26653,94 zł.

Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład nie uwzględnił: okresu od
28.08.1990 r. do 28.09.1990 r., gdyż w tym okresie ubezpieczona przebywała na urlopie bezpłatnym.

(decyzja z 13.06.2024 r. k. 27-28 akt kapitałowych ZUS)

Decyzją z 14.06.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13.05.2024 r. przeliczył M. W. emeryturę od 1.03.2024 r., tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury. Podstawę obliczenia emerytury stanowiła kwota składek na ubezpieczenie emerytalne ora kapitału początkowego, z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego, zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowiła równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.

- kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wyniosła 390117,23 zł

- kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wyniosła 799932,26 zł

- średnie dalsze trwanie życia wynosiło 252,00 miesięcy

- wyliczona kwota emerytury wyniosła 4722,42 zł.

Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: ( (...),23 + (...),26) / 252,00 = 4722,42 zł.

(decyzja z 14.06.2024 r. k. 46 akt emerytalnych ZUS)

Odwołanie od powyższych decyzji wniosła ubezpieczona, będąc reprezentowaną przez radcę prawnego, wnosząc o zmianę obu zaskarżonych decyzji poprzez ponowne ustalenie wysokości jej emerytury oraz wysokości kapitału początkowego z uwzględnieniem jej rzeczywistego wynagrodzenia z okresu zatrudnienia od 15.09.1982 r. do 31.03.1983 r. w wysokości 6500,00 zł miesięcznie oraz okresów składkowych w ilości 110 miesięcy, zamiast 109 miesięcy.

W uzasadnieniu powódka powołała się na świadectwo pracy z 30.04.1983 r. wystawione przez Zespół (...), z którego wynika, że w okresie od 15.09.1982 r. do 31.03.1983 r. otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 5200,00 zł powiększane o dodatek służbowy w wysokości 1300,00 zł miesięcznie, co łącznie dało wynagrodzenie 6500,00 zł miesięcznie, wnosząc o przyjęcie w takiej kwocie jej wynagrodzenia w całym okresie zatrudnienia we wskazanej placówce medycznej.

Nadto ubezpieczona wskazała, że jej okres zatrudnienia wynosił 120 miesięcy, zarzucając, że pozwany błędnie ustalił ilość okresów składkowe, które wg skarżącej prawidłowo wynoszą 110 miesięcy przy uwzględnieniu okresów usprawiedliwionej nieobecności w pracy, a w tym urlopu bezpłatnego, na którym przebywała od 28.08.1990 r. do 28.09.1990 r., na potwierdzenie czego powołała się na decyzję o ustaleniu kapitału początkowego z 20.10.2005 r.

(odwołania - k. 3-7, k. 3-7 akt VIII U 1787/24)

W odpowiedzi na odwołania pełnomocnik ZUS wniósł o ich oddalenie, a także o łączne rozpoznanie obu spraw. ZUS wskazał, że na podstawie świadectwa pracy z 30.04.1983 r. uwzględnił jako udowodnione wynagrodzenie wyłącznie za ostatni miesiąc zatrudnienia tj. kwiecień 1983 r., a za pozostały okres zatrudnienia w ZOZ Ł. przyjął zgodnie z art. 15 ust. 2 a ustawy emerytalnej minimalne wynagrodzenie w j.g.u. obowiązujące w tym czasie. Jednocześnie podkreślił, że lata 1982-1983 nie wchodzą w zakres 10 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych przed 1999 r. do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego, który został obliczony z 10 kolejnych lat kalendarzowych od 1.01.1989 r. do 31.12.1998 r. Dodatkowo Zakład podniósł, że istnieje następca prawny ZOZ Ł., zatem ubezpieczona może zwrócić się do niego o wystawienie zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu Rp-7. Organ rentowy podał także, że nie uwzględnił okresu urlopu bezpłatnego od 28.08.1990 r. do 28.09.1990 r. przy ustalaniu okresów składkowych i nieskładkowych, podkreślając, że dokumentacja wykazująca ww. okres urlopu bezpłatnego została złożona przez skarżącą dopiero razem z wnioskiem o emeryturę i jednocześnie akcentując, że zakład pracy w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 12.11.2004 r. będącego podstawą ustalenia kapitału początkowego decyzją z 20.10.2005 r. nie wykazał przedmiotowego urlopu bezpłatnego, wobec czego w związku z pojawieniem się nowych okoliczności nie znanych wcześniej organowi rentowemu ZUS wydał decyzję o ponownym ustaleniu kapitału początkowego z 27.03.2024 r., którą skorygowano przyjęte okresy składkowe.

(odpowiedzi na odwołania k. 20-22, k. 9-11 akt VIII U 1787/24)

Postanowieniem z 5.09.2024 r. połączono obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. (postanowienie k. 14 akt 1787/24)

W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu 13.01.2025 r. (data sporządzenia i nadania w urzędzie pocztowym 9.01.2025 r. - k. 31, k. 75) pełnomocnik ubezpieczonej poparł odwołania, oświadczając, że wniósł o udostępnienie akt osobowych z okresu zatrudnienia powódki ze spornych lat 1982-1983, po załączeniu których dopiero będzie możliwe ustalenie, czy zarobki wnioskodawczyni w tym czasie wchodzą do zakresu 10 najkorzystniejszych lat kalendarzowych przed 1999 r. Nadto wniósł o przyjęcie do wyliczenia kapitału początkowego okresów składkowych w ilości 111 miesięcy, wskazując, że różnica pomiędzy wyliczeniami ubezpieczonej a wyliczeniami ZUS-u wynika z rozbieżności dotyczących terminów przebywania przez ubezpieczoną na zwolnieniach lekarskich i jednocześnie akcentując, że odwołująca w swoich wyliczeniach uwzględniła wszystkie okresy nieskładkowe przedstawione w złożonych dokumentach. (pismo pełnomocnika ubezpieczonej k. 31-36)

Na rozprawie w dniu 16.01.2025 r. pełnomocnik wnioskodawczyni poparł odwołanie, oświadczając, że co do wysokości kapitału początkowego wnosi o zaliczenie 111 miesięcy składkowych zamiast 109 miesięcy, a także o przyjęcie w okresie od 15.09.1982 r. do 31.03.1983 r. rzeczywistych wynagrodzeń wynikających ze złożonych wraz z pismem z 13.01.2025 r. dokumentacji płacowej. Pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie obu odwołań. ( stanowiska stron – e-prot. z 16.01.2025 r.: 00:00:15)

W piśmie procesowym z 11.02.2025 r. pełnomocnik ZUS wskazał, że po uwzględnieniu kart wynagrodzeń za okres zatrudnienia od 15.09.1982 r. do 30.04.1982 r. w ZOZ Ł., w miejsce przyjętego w zaskarżonej decyzji wynagrodzenia minimalnego, nadal najkorzystniejszym pozostaje wskaźnik wyliczony z 10 kolejnych lat kalendarzowych z lat 1989-1999 tj. 142,26%. Ponadto pozwany wskazał, że wbrew twierdzeniom ubezpieczonej nawet przyjmując okresy zatrudnienia bez wyłączenia przerw z tytułu choroby, urlopu wychowawczego, czy okresu urlopu bezpłatnego nie można uznać, że okresy zatrudnienia skarżącej wynoszą 120 miesięcy, gdyż zatrudnienie od 15.09.1982 r. do 30.04.1983 r. daje 7 miesięcy, 16 dni, za zatrudnienie od 16.10.1989 r. do 31.12.1998 r. daje 9 lat, 2 miesiące, 18 dni, co łącznie daje 9 lat, 9 miesięcy, 4 dni, czyli 117 miesięcy, 4 dni. Pozwany wyjaśnił, że na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy ustalił okresy składkowe w okresie zatrudnienia w ZOZ Ł. od 15.09.1982 r. do 30.04.1983 r. 7 miesięcy, 16 dni, czyli 226 dni, w okresie zatrudnienia w Szpitalu Miejskim w Ł. im. dr H. Jordana od 16.10.1989 r. do 27.08.1990 r. czyli 10 miesięcy, 13 dni, tj. 313 dni, od 29.09.1990 r. do 22.03.1994 r. czyli 3 lata, 5 miesięcy, 24 dni, tj. 41 miesięcy, 24 dni czyli 1254 dni, od 1.08.1994 r. do 31.12.1998 r. czyli 4 lata, 5 miesięcy, tj. 53 miesiące, czyli 1590 dni. Okresy nieskładkowe ustalone przez ZUS to: 1) okres nieskładkowy od 23.03.1994 r. do 31.07.1994 r. okres sprawowania opieki nad dziećmi do lat 4, tj. 4 lata, 9 dni, 2) okresy zwolnień lekarskich zgodnie z Rp-7 z dnia 12.11.2004 r.: od 17.02.1993 r. do 26.02.1993 r. czyli 7 dni, od 13.04.1993 r. do 17.04.1993 r. czyli 5 dni, od 10.05.1983 r. do 22.05.1993 r. czyli 13 dni, od 12.07.1993 r. do 31.08.1993 r. czyli 1 miesiąc, 20 dni, tj. 50 dni, od 5.02.1996 r. do 9.02.1996 r. czyli 5 dni, od 17.04.1996 r. do 19.04.1996 r. czyli 3 dni, od 6.10.1997 r. do 11.10.1997 r. czyli 6 dni, od 17.03.1998 r. do 20.03.1998 r. czyli 4 dni, a nadto 3) okresy nauki w szkole wyższej od 1.10.1983 r. do 30.09.1989 r. czyli 6 lat, tj. 72 miesiące. ZUS wskazał, że nie zaliczył ani do okresów składkowych, ani do okresów nieskładkowych okresu urlopu bezpłatnego od 28.08.1990 r. do 28.09.1990 r., tj. 1 miesiąc, 2 dni, czyli 32 dni. Zakład podał, że łącznie okresy nieskładkowe wynoszą 8 miesięcy, 15 dni w tym zasiłki chorobowe – 3 miesiące, 6 dni czyli 96 dni oraz urlop wychowawczy - 4 miesiące i 9 dni. Okresy składkowe wynosi łącznie (226 dni +313 dni +1254 dni + 1590 dni) – 96 dni = 3383 dni – 96 dni = 3287 dni. Następnie ZUS wyjaśnił, że 3287dni: 30 dni dało 109 miesięcy, 18 dni. (pis mo ZUS k. 82-83)

Na rozprawie z 13.03.2025r. - bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku - pełnomocnik wnioskodawczyni poparł odwołania, dodając, że co do zasady nie kwestionuje ww. pisma ZUS z 11.02.2025 r. poza tym, że na stronie 2 tego pisma Zakład podsumowując 9 lat, 9 miesięcy, 4 dni okresów składkowych powinien podać sumę 118 miesięcy, 4 dni, a ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od strony pozwanej na rzecz powódki. Pełnomocnik ZUS wniósł natomiast o oddalenie odwołań, przyznając, że na stronie 2 pisma z 11.02.2025 r. doszło do pomyłki w zsumowaniu, w którym powinno być 118 miesięcy, 4 dni, co jednak nie ma wpływu na wysokość kapitału początkowego oraz ilość przyjętych okresów składkowych i nieskładkowych, o czym świadczy analiza pod koniec pisma. (końcowe stanowiska stron - e-protokół rozprawy z 13.03.2025 r.: 00:00:16, 00:05:42)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. W. urodziła się (...) (bezsporne)

Pierwszą zaskarżoną decyzją z 13.06.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. z urzędu ponownie ustalił M. W. wartość kapitału początkowego na dzień 1.01.1999 r. Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład przyjął podstawę wymiaru kapitału początkowego w kwocie 1736,84 zł ustaloną decyzja z 27.03.2024 r. o ponownym ustaleniu kapitału początkowego, do obliczenia której przyjęto wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynoszący 142,26%, wyliczony z następujących zarobków wnioskodawczyni lat 1989-1998:

1989 r. – 956434,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 2481096,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 154,20%

1990 r. - 15022151,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 12355644,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 121,58%

1991 r. - 33592455,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 21240000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 158,16%

1992 r. – 62524398,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 35220000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 177,53%

1993 r. - 49988337,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 47940000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 104,27%

1994 r. - 56769500,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 63936000,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 133,19%

1995 r. - 11278,11 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 8431,44 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 133,76%

1996 r. - 15418,36 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 10476,00 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 147,18%

1997 r. - 19171,00 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 12743,16 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 150,45%

1998 r. - 21160,69 zł, kwota rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy 147893,88 zł, stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy 142,27%

Do wyliczenia kapitału początkowego ZUS przyjął łącznie jako okresy składkowe: 9 lat, 1 miesiąc, 18 dni, tj. 109 miesięcy, a jako okresy nieskładkowe 3 miesiące, 6 dni, okresy sprawowania opieki nad dzieckiem (dziećmi) 4 miesiące, 9 dni, okresy nauki w szkole wyższej 6 lat, co dało łącznie okresy nieskładkowe w ilości 6 lat, 7 miesięcy, 15 dni, tj. 79 miesięcy. Współczynnik proporcjonalny do osiągnięty do 31 grudnia 1998 r. – wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowe dla wnioskodawcy wyniósł 56,90%. Kapitał początkowy ustalony na dzień 1.01.1999 r. wyniósł 95174,42 zł i został obliczony przez ZUS w następujący sposób:

293,01 zł x 56,90% (współczynnik proporcjonalny) = 166,72 zł

(109 miesięcy składkowych x 1,3%) : 12 x 1736,84 zł = 205,12 zł

(4 miesiące nieskładkowe x 1,3%) : 12 x 1736,84 zł = 7,47 zł

(76 miesięcy nieskładkowych x 0,7%) : 12 x 1736,84 zł = 76,07 zł

Razem 455,38 zł

455,38 zł x 209 miesięcy (średnie dalsze trwanie życia) = 95174,42 zł.

Do uwzględnienia kapitału początkowego przysługuje rekompensata w kwocie 26653,94 zł.

Do ustalenia wartości kapitału początkowego w przedmiotowej decyzji Zakład nie uwzględnił okresu od 28.08.1990 r. do 28.09.1990 r., gdyż w tym okresie ubezpieczona przebywała na urlopie bezpłatnym. Nie uwzględniając w tej decyzji kapitałowej ww. urlopu bezpłatnego Zakład miał na uwadze, że wcześniejszą decyzją o ponownym ustaleniu kapitału początkowego z 27.03.2024 r. w związku z pojawieniem się nowych, nieznanych wcześniej organowi rentowemu okoliczności, skorygowano już przyjęte okresy składkowe, ponieważ dokumentacja wykazująca ww. okres urlopu bezpłatnego w postaci świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych z 15.08.2010 r. oraz świadectwa pracy z 6.05.2024 r., została złożona przez ubezpieczoną po raz pierwszy dopiero razem z wnioskiem o emeryturę, zaś w dacie wydania pierwotnej decyzji kapitałowej z 20.10.2005 r. organ rentowy opierał się na wystawionym przez zakład pracy zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 12.11.2004 r., w którym nie wykazano przedmiotowego urlopu bezpłatnego.

Przy ustalaniu zarobków ubezpieczonej z lat 1982-1983 ZUS przyjął na podstawie świadectwa pracy z dnia 30.04.1983 r. wystawionego przez Zespół (...), że wnioskodawczyni była w tym zakładzie pracy zatrudniona od 15.09.1982 r. do 31.03.1983 r. oraz, że w ostatnim miesiącu zatrudnienia tj. w kwietniu 1983 r., otrzymała wynagrodzenie w wysokości 5200,00 zł powiększane o dodatek służbowy w wysokości 1300,00 zł miesięcznie, co łącznie dało wynagrodzenie 6500,00 zł za kwiecień 1983 r., natomiast w pozostałych miesiącach ww. zatrudnienia, tj. od 15.09.1982 r. do 31.12.1992 r. oraz od 1.01.1983 r. do 31.03.1983 r. Zakład przyjął obowiązujące w tym czasie minimalne wynagrodzenie w j.g.u.

(decyzja z 13.06.2024 r. k. 27-28 akt kapitałowych ZUS, obliczenie wwpw k. 18 akt kapitałowych ZUS, wykaz wprowadzonych dochodów k. 16 akt kapitałowych ZUS, świadectwo pracy k. 3 akt kapitałowych ZUS, decyzja z 20.10.200 r. k. 10 akt kapitałowych, decyzja z 27.03.2024 r. k. 19-20 akt kapitałowych, wniosek o emeryturę k. 1 akt emerytalnych, świadectwo pracy w warunkach szczególnych z 15.08.2010 r. k. 8 akt emerytalnych, świadectwo pracy z 6.05.2024 r. k. 28 akt emerytalnych)

Przy wydaniu zaskarżonej decyzji kapitałowej ZUS ustalił:

1.  okres zatrudnienia w ZOZ Ł. od 15.09.1982 r. do 30.04.1983 r. w ilości 7 miesięcy, 16 dni, czyli 226 dni,

2.  okres zatrudnienia w Szpitalu Miejskim w Ł. im. dr H. Jordana:

a)  od 16.10.1989 r. do 27.08.1990 r. w ilości 10 miesięcy, 13 dni, tj. 313 dni,

b)  od 29.09.1990 r. do 22.03.1994 r. w ilości 3 lat, 5 miesięcy, 24 dni, tj. 41 miesięcy, 24 dni czyli 1254 dni,

c)  od 1.08.1994 r. do 31.12.1998 r. w ilości 4 lat, 5 miesięcy, tj. 53 miesiące, czyli 1590 dni.

ZUS wydając zaskarżoną decyzję kapitałową ustalił następujące okresy nieskładkowe:

1) od 23.03.1994 r. do 31.07.1994 r. okres sprawowania opieki nad dziećmi do lat 4, tj. 4 miesiące, 9 dni,

2) okresy pobierania zasiłku chorobowego zgodnie z Rp-7 z dnia 12.11.2004 r. w łącznej ilości 96 dni, a w tym: od 17.02.1993 r. do 26.02.1993 r. tj. 7 dni, od 13.04.1993 r. do 17.04.1993 r. tj. 5 dni, od 10.05.1983 r. do 22.05.1993 r. tj. 13 dni, od 12.07.1993 r. do 31.08.1993 r. tj. 1 miesiąc, 20 dni, tj. 50 dni, od 5.02.1996 r. do 9.02.1996 r. tj. 5 dni, od 17.04.1996 r. do 19.04.1996 r. tj. 3 dni, od 6.10.1997 r. do 11.10.1997 r. tj. 6 dni, od 17.03.1998 r. do 20.03.1998 r. tj. 4 dni,

3) okresy nauki w szkole wyższej od 1.10.1983 r. do 30.09.1989 r. w ilości 6 lat, tj. 72 miesiące.

Wymienione wyżej okresy zatrudnienia wnioskodawczyni w ZOZ Ł. oraz w Szpitalu Miejskim w Ł. im. dr H. Jordana dały łącznie 3383 dni (226 dni +313 dni +1254 dni + 1590 dni). W okresie zatrudnienia ubezpieczonej we wskazanych placówkach medycznych wystąpiły ww. okresy nieskładkowe w łącznej ilości 8 miesięcy i 15 dni, na które złożyły się: 1) wymienione powyżej okresy zasiłków chorobowych w łącznej ilości 3 miesięcy i 6 dni czyli 96 dni oraz 2) wymieniony wyżej urlop wychowawczy w ilości 4 miesięcy i 9 dni.

Po odjęciu od okresów zatrudnienia ubezpieczonej ww. placówkach medycznych w ilości (...) ustaloną ilość dni okresów zasiłków chorobowych 96 dni - odwołująca wykazała 3287 dni okresów składkowych, co dało 109 miesięcy, 18 dni (3287 dni : 30 dni), wobec czego do obliczenia kapitału początkowego powódki przyjęto w zaskarżonej decyzji kapitałowej 109 miesięcy składkowych.

( świadectwo pracy k. 3 akt kapitałowych, zaświadczenie o stanie odbytych studiów wyższych k. 4 akt kapitałowych, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu Rp-7 Z 12.11.2004 r. k. 6 akt kapitałowych, świadectwo pracy k. 28 akt emerytalnych, pis mo ZUS k. 82-83)

Drugą zaskarżoną decyzją z 14.06.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13.05.2024 r. przeliczył M. W. emeryturę od 1.03.2024 r., tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury. Podstawę obliczenia emerytury stanowiła kwota składek na ubezpieczenie emerytalne ora kapitału początkowego, z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego, zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowiła równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.

- kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wyniosła 390117,23 zł

- kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wyniosła 799932,26 zł

- średnie dalsze trwanie życia wynosiło 252,00 miesięcy

- wyliczona kwota emerytury wyniosła 4722,42 zł.

Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: ( (...),23 + (...),26) / 252,00 = 4722,42 zł.

(decyzja z 14.06.2024 r. k. 46 akt emerytalnych ZUS)

Przy uwzględnieniu wynagrodzenia powódki wynikającego z oryginalnych kart wynagrodzeń z okresu zatrudnienia w ZOZ Ł. w latach 1982-1983 oraz ze świadectwa pracy z dnia 30.04.1983 r., ubezpieczona wykazała zarobki:

w 1982 r. – 23062,00 zł,

w 1983 r. – 23608,00 zł.

(karty wynagrodzeń k. 38-39, świadectwo pracy k. 3 akt kapitałowych, wykaz wprowadzonych zarobków k. 84)

Przy przyjęciu ww. zarobków wnioskodawczyni z okresu zatrudnienia w ZOZ Ł. z lat 1982-1983 – nadal najkorzystniejszym wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego pozostaje wskaźnik wyliczony z lat 1989-1988 w wysokości 142,26%.

(karty wynagrodzeń k. 38-39, listy płac k. 40-74, hipotetyczne wyliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego k. 85, wykaz wprowadzonych zarobków k. 84)

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych dokumentów, a w szczególności na podstawie oryginalnych kart wynagrodzeń z lat 1982-1983 i świadectwa pracy z 30.04.1983 r. co do wynagrodzenia w ostatnim miesiącu czyli za kwiecień 1983 r., a nadto na podstawie list płacowych z lat 1991-1999. Wartości dowodowej tych dokumentów nie kwestionowała żadna ze stron, a i Sąd nie znalazł z urzędu jakichkolwiek powodów by to uczynić. W tym kontekście Sąd podzielił ugruntowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru składki musi być wykazane przez osobę ubezpieczoną w sposób pewny, tak by nie zachodziła jakakolwiek obawa, że wynagrodzenie to zostało zawyżone. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 17 grudnia 2020 r., III AUa 1396/19, LEX nr 3183554, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 16 maja 2019 r., III AUa 13/18, LEX nr 2923469, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 grudnia 2019 r., III AUa 669/19, LEX nr 2766685).

Sąd oparł się na wprowadzonych przez ZUS zgodnie z ww. dokumentacją płacową z lat 1982-1983 dochodach ubezpieczonej (k. 84) oraz na wyliczeniu przez pozwanego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego (k. 85), z którego wynika, że nadal najkorzystniejszym wskaźnikiem pozostaje wskaźnik wyliczony z lat 1989-1998 w wysokości 142,26%. Poprawności wprowadzonych zarobków w latach 1982-1983 na podstawie kart wynagrodzeń w miejsce poprzednio przyjętego przez ZUS w tych latach minimalnego wynagrodzenia w j.g.u. za okres od września 1982 r. do marca 1983 r., skarżąca nie kwestionowała. Powódka nie zgłosiła także żadnych zarzutów co do poprawności wyliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego przez ZUS z lat 1989-1988 jako nadal najkorzystniejszego.

Sąd oparł się także na pisemnym wyliczeniu pozwanego dotyczącym ilości okresów składkowych zalegającym za kartą 82-83 - uwzględniając, że co prawda powódka słusznie zarzuciła, że organ emerytalny błędnie podał na str. 2 tego pisma, iż łączne zatrudnienie ubezpieczonej w ZOZ Ł. i w Szpitalu Miejskim im. dr H. Jordana wyniosło 9 lat, 9 miesięcy, 4 dni, czyli 117 miesięcy i 4 dni, zamiast prawidłowo 118 miesięcy i 4 dni, co przyznał zresztą także wprost na ostatnim terminie rozprawy pełnomocnik pozwanego - lecz nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, iż prawidłowo zostały w tym piśmie wyliczone przez pozwanego w dniach okresy składkowe na stronie 3 tego pisma, tj. w ostatecznej ilości (...), co dało 109 miesięcy, 18 dni ( (...): 30). Strona powodowa, którą reprezentował profesjonalny pełnomocnik, nie kwestionowała co do zasady i poprawności tego wyliczenia w dniach okresów składkowych. Nie podważyła także wartości dowodowej zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 12.11.2004 r. druk Rp-7, wystawionego przez zakład pracy w zakresie w jakim pracodawca wymienił w nim okresy zasiłków chorobowych (k. 6 akt kapitałowych).

Jednocześnie wobec argumentacji skarżącej, która powoływała się na decyzję kapitałową z 20.10.2005 r. Sąd zważył, że poza sporem pozostaje, że powódka przebywała na urlopie bezpłatnym od 28.08.1990 r. do 28.09.1990 r., co wynika jednoznacznie ze świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych z 15.08.2010 r. oraz świadectwa pracy z 6.05.2024 r. Z dostępnych dokumentów wynika także, że ZUS skorygowano już przyjęte okresy składkowe wcześniejszą decyzją z 27.03.2024 r. ponieważ dokumentacja wykazująca ww. okres urlopu bezpłatnego w postaci ww. świadectw z 15.08.2010 r. oraz z 6.05.2024 r., została złożona przez ubezpieczoną po raz pierwszy dopiero razem z wnioskiem o emeryturę, zaś w dacie wydania pierwotnej decyzji kapitałowej z 20.10.2005 r. organ rentowy opierał się na wystawionym przez zakład pracy zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 12.11.2004 r., w którym nie wykazano przedmiotowego urlopu bezpłatnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie podlega oddaleniu.

Jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 poz. 1631 ze zmianami, dalej ustawa emerytalna), podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. ustawy, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183.

Natomiast zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej, dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy.

Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych
w art. 174 pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 dla osób w wieku 62 lat (art. 173 ust. 2 ww. ustawy).

Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy (art. 173 ust. 3 ww. ustawy).

W art. 174 ust. 1 ustawy emerytalnej wskazano, że kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12.

Natomiast zgodnie z art. 174 ust. 2 ustawy emerytalnej, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:

1)  okresy składkowe, o których mowa w art. 6,

2)  okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5,

3)  okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-3 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2.

Stosownie do art. 174 ust. 3 ustawy emerytalnej, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się przed dniem 1 stycznia 1999 roku.

Na podstawie ust. 7 analizowanego przepisu, do obliczenia kapitału początkowego przyjmuje się kwotę bazową wynoszącą 100% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w II kwartale kalendarzowym 1998 roku.

Zgodnie natomiast z treścią art. 174 ust. 8 ustawy emerytalnej, przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24% tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia 31 grudnia 1998 roku, według wskazanego w nim wzoru.

Z kolei, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy emerytalnej, podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok,
w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176.

Natomiast stosownie do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.

Z kolei na postawie ust. 6 tego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.

Jak stanowi art. 15 ust. 4 w/w ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:

1.  oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych,

2.  oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu,

3.  oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz

4.  mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%, jednakże przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy uwzględnia się kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia.

W związku z treścią zacytowanych przepisów można stwierdzić, iż kwota kapitału początkowego zależy od długości udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych przebytych przed 1 stycznia 1999 rokiem, podstawy wymiaru oraz współczynnika proporcjonalnego do wieku ubezpieczonego, który służy do obliczenia tzw. części socjalnej.

Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 11.10.2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz.U. Nr 237, poz. 1412) zainteresowany zgłaszający wniosek o emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy powinien dołączyć do wniosku dokumenty stwierdzające: 1) datę urodzenia; 2) okresy uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokość; 3) stan zdrowia, a także wywiad zawodowy sporządzony przez płatnika składek, jeżeli ubezpieczony pozostaje w zatrudnieniu - w przypadku gdy prawo do świadczenia jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy; 4) wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu i uposażenia, przyjmowanych do ustalenia podstawy wymiaru świadczeń; 5) okoliczności niezbędne do ustalenia świadczeń przysługujących z zagranicznych instytucji ubezpieczeniowych, jeżeli umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, tak stanowią. W ust. 2 w/w paragrafu postanowiono, że dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, nie są wymagane, jeżeli konto ubezpieczonego zawiera dane pozwalające na ustalenie prawa i wysokości świadczenia. Z kolei w ust. 3 tego przepisu przewidziano, że dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5, nie są wymagane, jeżeli zostały złożone w organie rentowym dla celów ustalenia kapitału początkowego albo prawa lub wysokości świadczeń na podstawie ustawy lub odrębnych przepisów.

Zgodnie z § 21 ust. 1 w/w rozporządzenia, środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument na podstawie, którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia.

Wskazana regulacja z § 21 ust. 1 w/w rozporządzenia, stanowiąca odpowiednik obowiązującego do 23.11.2011 r. § 20 rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno - rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. nr 10, poz.49), wyznacza kierunek postępowania dowodowego, nie oznacza to jednak, aby wysokość uzyskiwanego uposażenia nie mogła być wskazana i w inny sposób, tak przy pomocy pisemnych środków dowodowych pochodzących od pracodawcy, czy też nawet dowodów pośrednich, nie wyłączając zeznań świadków - aczkolwiek wskazujących wprost na wysokość wynagrodzenia danego zainteresowanego ( tak m.in. wyrok SN z 25.07.1997 r., II UKN 186/97, OSNAP 1998/11/324, wyroki: SA w Warszawie z 4.03.1997 r., III AUa 105/97, Apel. W-wa 1997/2/7, SA w Rzeszowie z 27.06.1995 r., III AUa 177/95, OSA 1996/10/32).

Do ustalania podstawy wymiaru świadczeń przyjmuje się zarobki objęte obowiązkiem opłacania składek na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Oznacza to zatem, że przyjmuje się te składniki wynagrodzenia, które w rozumieniu przepisów o podstawie wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, obowiązujących w danym okresie, podlegały składce na to ubezpieczenie.

Osoba ubiegającą się o emeryturę lub rentę musi wykazać wysokość przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli była pracownikiem - wysokość wynagrodzenia. Za podstawę wymiaru emerytury przyjmuje się kwotę wynagrodzenia udowodnioną przez ubezpieczonego, która nie musi odpowiadać wysokości faktycznie uzyskanego wynagrodzenia.

Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za celowe i pożądane ( zob. wyrok SN z 25.07.1997 r., II UKN 186/97, Lex nr 32696). Ograniczenie co do środków dowodowych obowiązujące w postępowaniu przed organem rentowym nie mają bowiem zastosowania w postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. W postępowaniu cywilnym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych w sprawie o wyliczenie wysokości emerytury możliwe jest zatem dopuszczenie i przeprowadzenie wszelkich dowodów, w tym także dowodu z zeznań świadków lub przesłuchania samego ubezpieczonego lub innych pracowników. Nie jest jednak możliwe wyliczenie wysokości emerytury w oparciu o jakąś hipotetyczną uśrednioną wielkość wynagrodzenia uzyskiwanego przez ubezpieczonego, bowiem uśrednione obliczenie wysokości wynagrodzenia nie może oddać indywidualnych cech właściwych dla danego stosunku pracy ( zob. wyrok SN z 4.07.2007 r., I UK 36/07, Lex nr 390123). Nie jest natomiast możliwe obliczanie wysokości emerytury wyłącznie na podstawie twierdzeń ubezpieczonego - muszą być one zawsze udowodnione.

Rzeczą sądu w sprawach o wysokość emerytury jest dokładne ustalenie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez ubezpieczonego w danym okresie. Zarobki za poszczególne miesiące i wybrane lata kalendarzowe wykazane muszą być w sposób nie budzący wątpliwości w ściśle określonej kwotowo wysokości i co do odprowadzonych od nich składek na ubezpieczenie społeczne. Nie można natomiast przyjmować wysokości wynagrodzenia opartego wyłącznie na przypuszczeniach, czy też twierdzeniach ubezpieczonego, jak też dowodach niejasnych. Przepisy prawa ubezpieczeń społecznych są normami bezwzględnie obowiązującymi i nie zawierają unormowań pozwalających na ustalanie wynagrodzeń w sposób przybliżony ( tak trafnie SA w Ł. w wyroku z 19.10.2016 r., III AUa 2185/15LEX nr 2152862).

W sprawach emerytalno – rentowych wyliczenie wysokości świadczenia może nastąpić wyłącznie na podstawie zarobków faktycznie otrzymanych i to tych, od których istniał obowiązek odprowadzania składki na ubezpieczenie społeczne, co wynika jednoznacznie z treści art.15 ww. Ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Zasada obliczania świadczeń w oparciu o rzeczywiste zarobki nie może zatem zostać zastąpiona domniemaniem wynagrodzenia w danym roku kalendarzowym. Przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych są normami bezwzględnie obowiązującymi i nie zawierają unormowań pozwalających na ustalenie wynagrodzenia w sposób przybliżony lub prawdopodobny. Prymat nadany dokumentacji pracowniczej prowadzi do gradacji mocy dowodowej polegającej na tym, że dokumentacja ta stanowi podstawę weryfikacji pozostałych dowodów przedłożonych przez strony.

Kierując się powyższymi uwagami, Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe a następnie dokonał wszechstronnej oceny całokształtu zebranych dowodów.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że spór w niniejszej sprawie dotyczył: po pierwsze, tego, jaką podstawę wymiaru składek (zarobki) wnioskodawczyni należy przyjąć przy obliczaniu kapitału początkowego za okres pracy w ZOZ Ł. w latach 1982-1983, a po drugie, tego, jaką ilość okresów składkowych należy przyjąć do obliczenia kapitału początkowego.

Odnosząc się zatem do pierwszej spornej kwestii Sąd zważył, że w toku n/n postępowania odwoławczego ubezpieczona złożyła dodatkową dokumentację płacową, którą przed wydaniem zaskarżonej decyzji kapitałowej ZUS nie dysponował. Z oryginalnych kart wynagrodzeń ubezpieczonej z lat 1982-1983 (k. 38-39) oraz ze świadectwa pracy z 30.04.1983 r. (k. 3 akt kapitałowych), wynika, że powódka w okresie zatrudnienia w ZOZ Ł. uzyskała zarobki: w 1982 r. w wysokości 23062,00 zł, a w 1983 r. w wysokości 23608,00 zł. Takie zarobki w toku postępowania odwoławczego ZUS wprowadził do dochodów ubezpieczonej za lata 1982-1983 (k. 84), zamiast poprzednio przyjętych - zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy emerytalnej - zarobków w wysokości minimalnego wynagrodzenia w j.g.u. jakie obowiązywało w tym czasie od września 1982 r. do marca 1983 r. Podkreślić należy, że w ostatnim miesiącu zatrudnienia w ZOZ Ł. ZUS przyjął wynagrodzenie za kwiecień 1983 r. w kwocie 6500 zł, która wynika ze świadectwa pracy z dnia 30.04.1983 r. (k. 3 akt kapitałowych). Poprawności ustalonych przez ZUS zarobków w latach 1982-1983 przy uwzględnieniu kart wynagrodzeń z lat 1982-1983 powódka nie kwestionowała. Pozostała dokumentacja płacowa z lat 1991-1999 nie miała wpływu na zmianę ustalonych zarobków powódki. Ponadto powódka nie podważyła tego, że po złożeniu przez nią w toku niniejszego postępowania odwoławczego nowej dokumentacji płacowej nadal najkorzystniejszym pozostaje wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego z lat 1989 -1988, który wynosi 142,26%. W tym zakresie zatem odwołanie okazało się nieskuteczne.

Odnosząc się do drugiej spornej między stronami kwestii dotyczącej ilości okresów składkowych przyjętych przez ZUS do wyliczenia kapitału początkowego Sąd zważył, że w pisemnym wyliczeniu pozwanego dotyczącym ilości tych okresów zalegającym za kartą 82-83 akt sprawy, faktycznie organ emerytalny błędnie podał na str. 2 tego pisma, że łączne zatrudnienie ubezpieczonej w ZOZ Ł. i w Szpitalu Miejskim im. dr H. Jordana wyniosło 9 lat, 9 miesięcy, 4 dni, czyli 117 miesięcy i 4 dni, zamiast prawidłowo 118 miesięcy i 4 dni. Przyznał to zresztą także wprost na ostatnim terminie rozprawy pełnomocnik pozwanego. Pomyłka ta nie ma jednak żadnego wpływu na poprawność decyzji, albowiem nie ulega żadnej wątpliwości, iż prawidłowo zostały przez ZUS w tym piśmie wyliczone w dniach okresy składkowe na stronie 3 tego pisma tj. w ostatecznej ilości 3287 dni okresów składkowych. Powódka nie kwestionowała prawidłowości łącznie ustalonych w dniach okresów zatrudnienia w ZOZ Ł. i w Szpitalu Miejskim im. dr H. Jordana w ilości (...), od których pozwany następnie odjął łączną ilość dni pobierania zasiłku chorobowego przez ubezpieczoną ustaloną w ilości 96 dni na podstawie zaświadczenia Rp-7 z 12.11.2004 r. zalegającego za k. 6 akt kapitałowych, co dało w rezultacie 3287 dni okresów składkowych. Nie jest przy tym w sprawie sporne, że powódka w okresie od 28.08.1990 r. do 28.09.1990 r. przebywała na urlopie bezpłatnym, a zatem ZUS prawidłowo nie zaliczył tego okresu ani do okresów składkowych, ani do okresów nieskładkowych, gdyż ani art. 6, ani art. 7 ustawy emerytalnej nie zalicza okresu urlopu bezpłatnego do okresów składkowych i okresów nieskładkowych (za wyjątkiem pkt 5 art. 7 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym urlopu bezpłatnego udzielono w związku z opieką nad dzieckiem oraz pkt 8 art. 7 ustawy emerytalnej w przypadku małżonków pracowników skierowanych do pracy w przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, w stałych przedstawicielstwach przy (...) i w innych misjach specjalnych za granicą, w instytutach, ośrodkach informacji i kultury za granicą – co w realiach badanej sprawy nie miało miejsca). Korekta okresów składkowych o ww. okres urlopu bezpłatnego była zresztą już dokonana przez ZUS decyzją z 27.03.2024 r. o ponownym ustaleniu kapitału początkowego, która została wydana na skutek ujawnienia się nowych, nieznanych wcześniej organowi emerytalnemu okoliczności dotyczących tego urlopu bezpłatnego przy wydaniu pierwotnej decyzji kapitałowej z 20.10.2005 r. – co zostało już szczegółowo omówione we wcześniejszej części uzasadnienia przy okazji oceny materiału dowodowego, wobec czego nie ma potrzeby ponownego przytaczania tych rozważań w tym miejscu. Ustalona przez ZUS w piśmie z 11.02.2025 r. na stronie 3 ilość 3287 dni okresów składkowych dała 109 miesięcy, 18 dni ( (...): 30), czego powódka nie podważyła. Oznacza to, że przy wyliczeniu kapitału początkowego w zaskarżonej decyzji kapitałowej Zakład prawidłowo przyjął okresy składkowe w ilości 109 miesięcy. Tym samym również w tym zakresie odwołanie okazało się niezasadne.

Reasumując – w świetle poczynionych powyżej rozważań, po pierwsze, nie ma podstaw do zmiany przyjętego w zaskarżonej decyzji kapitałowej z 13.06.2024 r. wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego, albowiem pomimo wykazania przez powódkę jej rzeczywistych zarobków z lat 1982-1983 w ZOZ Ł. za pomocą oryginalnych kart wynagrodzeń z tego okresu oraz złożenia dodatkowo oryginalnych list płacowych z lat 1991-1999, nadal najkorzystniejszym pozostaje wskaźnik wyliczony z lat 1989-1988 w wysokości 142,26%, po drugie zaś, ZUS prawidłowo w kwestionowanej decyzji kapitałowej przyjął okresy składkowe w ilości 109 miesięcy po uwzględnieniu okresów zasiłkowych. Tym samym wobec braku podstaw do zmiany pierwszej zaskarżonej decyzji kapitałowej z dnia 13.06.2024 r., w kwestionowanym przez powódkę zakresie, w efekcie nie ma także podstaw do zmiany drugiej zaskarżonej decyzji emerytalnej z dnia 14.06.2024 r.

Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., oddalił odwołania od obu zaskarżonych decyzji, jako bezzasadne, o czym orzekł, jak w sentencji wyroku.