sygn. I CSK 671/11 15 czerwca 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 15 czerwca 2012, sygn. I CSK 671/11

Data orzeczenia 15 czerwca 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CSK 671/11
POSTANOWIENIE
Dnia 15 czerwca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie z wniosku L. K.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w W.
o uznanie orzeczenia zagranicznego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 18 sierpnia 2011 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. Sąd Apelacyjny
oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu pierwszej instancji
uznającego za skuteczny na obszarze Polski opisany w postanowieniu testament
wraz z upoważnieniem do działania dla wykonawcy testamentu – z wyłączeniem
nieruchomości położonych w Polsce.
W skardze kasacyjnej opartej na zarzutach naruszenia art. 321 § 1 w zw.
z art. 13 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c.,
wnioskodawca, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania powołał się na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989
§ 1 pkt
1 i 2 k.p.c. wskazując, że w sprawie wyjaśnienia wymaga, czy sąd orzekający
w sprawie o uznanie orzeczenia sądu państwa obcego, a w niniejszej sprawie
w sytuacji uznania skuteczności na obszarze Polski testamentu wraz
z upoważnieniem do działania dla wykonawcy testamentu, w trybie przepisów art.
1145 i nast. k.p.c., jest zobowiązany z uwagi na treść norm art. 1102 § 1 k.p.c.
w zw. z art. 1108 § 1 k.p.c. (obowiązujących do dnia 1 lipca 2009 r.), uwzględniając
normę art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 1 k.p.c., do objęcia rozstrzygnięciem
składnika w postaci nieruchomości w przypadku, gdy spadkobiercy nie przysługuje
prawo własności ani inne prawo rzeczowe do nieruchomości położonej w Polsce,
a jedynie roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego położonego
w Polsce gruntu i nieruchomość, nie objęta treścią wniosku o uznanie
orzeczenia oraz czy sprawą o prawo rzeczowe i o posiadanie nieruchomości,
w rozumieniu przepisów ustanawiających wyłączną jurysdykcję sądów krajowych,
w tym art. 11071
k.p.c., obowiązującego do dnia 1 lipca 2009 r., jest sprawa
związana z roszczeniem o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu
położonego w Polsce oraz o zwrot prawa własności budynku posadowionego na
tym gruncie?
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżący nie wykazał, że w sprawie występują przesłanki przedsądu, na
które się powołał.
3
Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną jest związany wskazanymi
w niej podstawami (art. 39813
§ 1 k.p.c.) i w postępowaniu kasacyjnym nie
rozstrzyga abstrakcyjnych problemów prawnych, a jedynie zagadnienia prawne
występujące w sprawie oraz kwestie związane z wykładnią przepisów prawnych,
których naruszenie skarżący zarzucił w skardze kasacyjnej.
Z tych względów jedynie zagadnienia prawne powstałe na tle przepisów
stanowiących podstawę skargi kasacyjnej mogą być skutecznie zgłaszane przez
skarżącego w ramach przesłanki przedsądu przewidzianej w art. 3989
§ 1 pkt 1
k.p.c., podobnie jak jedynie potrzeba wykładni przepisów wskazanych
w podstawach kasacyjnych może być zgłoszona jako uzasadnienie przesłanki
przedsądu przewidzianej w art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c.
Ponieważ w podstawach skargi kasacyjnej wnioskodawca nie zarzucił
naruszenia art.1102 § 1, art. 1108 § 1, art. 11071
ani art. 1145 k.p.c., nie może
skutecznie żądać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na
konieczność dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni tych przepisów ani z uwagi
na występujące na ich tle zagadnienia prawne. Prowadziłoby to bowiem do
rozstrzygania przez Sąd Najwyższy w ramach postępowania kasacyjnego
abstrakcyjnych problemów prawnych i dokonywania abstrakcyjnej wykładni
przepisów, bez żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcie sprawy, skoro wobec braku
kasacyjnych zarzutów naruszenia tych przepisów, Sąd Najwyższy nie mógłby
zastosować w sprawie dokonanej przez siebie wykładni ani wyników
rozstrzygniętego zagadnienia prawnego.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w granicach zaskarżenia.
db