Uzasadnienie z 26 lipca 2024, sygn. III Ca 568/23
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Sygnatura akt III Ca 568/23
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 stycznia 2023 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda T. B. kwotę 2.615,01 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 13 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 926,69 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz nakazał zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi - Widzewa w Łodzi na rzecz powoda T. B. kwotę 60,58 złotych tytułem zwrotu niewykorzystanej zaliczki.
Apelację od powyższego wyroku wywiodła pozwana, zaskarżając go w części, w tym w zakresie punktu 1 co do zasądzenia kwoty 2.100 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 13 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty oraz w całości w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez niewszechstronną, wybiórczą i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego, co skutkowało dowolną oceną dowodów, w tym dowodu z opinii biegłego sądowego i pominięciem okoliczności mających istotne znaczenie lub nienadaniem im odpowiedniej wagi, w szczególności:
a. poprzez brak ustaleń co do tego, od kiedy pojazd znajdował się w warsztacie naprawczym i nie powiązanie tego z nadesłanym przez ubezpieczyciela kosztorysem oraz treścią umowy cesji, która nie wymagała przyjęcia odpowiedzialności przez towarzystwo ubezpieczeń;
b. błędne uznanie, że do czasu naprawy należy doliczyć zasadny czas oczekiwania na zwolnienie stanowiska naprawczego w wymiarze 5 dni roboczych, podczas gdy pojazd znajdował się w warsztacie już 10 dni wcześniej od nadesłania kosztorysu, a zatem warsztat miał wystarczający czas do zapewnienia odpowiedniego stanowiska;
c. błędne ustalenie, że zasadny okres najmu obejmuje czas od faktycznego wynajęcia pojazdu do uznania odpowiedzialności za szkodę oraz uzasadnione okresy oczekiwania na części, oczekiwania na stanowisko naprawcze oraz technologiczny czas naprawy podczas gdy naprawa powinna zostać rozpoczęta od daty przesłania kosztorysu i bez doliczenia dodatkowego czasu oczekiwania na wolne stanowisko, a zatem uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego powinien wynosić maksymalnie 20 dni, nie zaś 34 dni;
d. błędne przyjęcie, że poszkodowany nie ma obowiązku kredytować naprawy uszkodzonego pojazdu z własnych środków przed ich wypłatą przez ubezpieczyciela sprawcy i dlatego za usprawiedliwione należało uznać wstrzymanie się przez poszkodowanego z rozpoczęciem naprawy pojazdu do czasu otrzymania odszkodowania od pozwanej;
e. pominięcie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia faktu, że z faktury za naprawę z 30 czerwca 2021 roku wynika, że koszt naprawy wyniósł 5.558,43 złotych, a pozwany w kosztorysie naprawy z 19 maja 2021 roku wyliczył koszt naprawy jedynie na 3.261,04 złotych, co oznacza, że poszkodowany częściowo kredytował naprawę do czasu wypłaty pełnej kwoty przez towarzystwo ubezpieczeń i godził się na poniesienie ryzyka braku wypłaty dalszej kwoty odszkodowania, a zatem nic nie stało na przeszkodzie by naprawę zacząć po otrzymaniu kosztorysu;
2. naruszenie art. 361 § 2 k.c., art. 805 k.c. oraz art. 824 1 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji zasądzenie odszkodowania przekraczającego wysokość poniesionej szkody, co w odniesieniu do całokształtu zebranego materiału dowodowego nie było uzasadnione i stanowi kwotę nieadekwatną do wysokości poniesionej szkody;
3. naruszenie art. 354 k.c., art. 362 k.c., art. 361 § 2 k.c., art. 805 k.c. oraz art. 824 1 § 1 k.c. w zw. z art. 5 k.c. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji:
a. uznanie, że zachowanie powoda przyczyniające się do powiększenia szkody poprzez wstrzymanie się z decyzją o podjęciu naprawy do czasu wydania decyzji przez ubezpieczyciela mieści się w zakresie normalnych następstw szkody i obciąża pozwanego;
b. błędne przyjęcie, że poszkodowany nie ma obowiązku kredytować naprawy uszkodzonego pojazdu z własnych środków;
c. pominięcie, że powód podejmuje podobne ryzyko jak warsztat naprawczy, wynajmując pojazd bezgotówkowo na długo przed podjęciem odpowiedzialności przez ubezpieczyciela i brakiem gwarancji zapłaty przez zakład ubezpieczeń tym samym kalkulując, że mu się to opłaca a zatem brak jest usprawiedliwienia dla zwlekania z naprawą przez warsztat do czasu przyjęcia odpowiedzialności przez ubezpieczyciela;
d. pominięcie, że brak większej aktywności ze strony warsztatu naprawczego w zakresie niezwłocznego podjęcia naprawy należy ocenić jako zabezpieczenie interesu własnego oraz interesu powoda z pominięciem osoby poszkodowanej;
4. art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 826 § 1 k.c. w zw. z art. 16 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez błędną wykładnię i nieuwzględnienie przez sąd I instancji, iż obowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, a ewentualne szkoda wynikająca z decyzji poszkodowanego bądź warsztatu naprawczego o wstrzymaniu się z naprawą do czasu otrzymania odszkodowania nie stanowi normalnego następstwa i nie powinna obciążać pozwanego;
5. art. 436 § 1 i 2 w zw. 363 § 2 w zw. z art. 361 § 2 w zw. z art. 822 § 1 k.c. i w zw. z art. 36 ust 1 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wartość poniesionej przez poszkodowanego szkody, pozostająca w adekwatnym związku ze zdarzeniem stanowi koszt najmu za okres 34 dni, podczas gdy w przypadku rozpoczęcia naprawy licząc od dnia przesłania kosztorysu i bez doliczenia dodatkowego czasu oczekiwania na wolne stanowisko, naprawa i najem zakończyłyby się najpóźniej 31 maja 2021 roku, a więc uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego powinien wynosić maksymalnie 20 dni.
W konkluzji wywiedzionego środka zaskarżenia pozwany wniósł o zmianę wyroku sądu pierwszej instancji poprzez obniżenie zasądzonej kwoty 2.615,01 złotych do kwoty 515,01 złotych i oddalenie powództwa również w zaskarżonej części oraz o zmianę zawartego w punkcie 3 wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto pozwany wniósł o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł również powód, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi - Widzewa w Łodzi z 2 stycznia 2023 roku w części, a to co do oddalonego powództwa w zakresie kwoty 2.109,94 złotych oraz w zakresie punktu 3, będącego następstwem zaskarżenia punktu 2. Zaskarżonemu wyrokowi powód zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej ocenie treści wiadomości mailowej z 12 maja 2021 roku i tym samym przyjęcie przez sąd, że powód nie był uprawniony do organizacji najmu pojazdu zastępczego przez cały okres jego trwania, po wskazanej przez siebie stawce 150 złotych brutto;
b. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej, błędnej i sprzecznej z logiką ocenie treści pisma pozwanego z 19 maja 2021 roku i tym samym przyjęcie, że pozwany zaoferował realną, rzetelną i weryfikowalną usługę najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem jego asystorów, podczas gdy powód wyraźnie wskazał, że pozostawał w gotowości do współpracy z pozwanym, a tenże pozostawał bierny i nie skontaktował się z powodem do końca procesu likwidacji szkody;
c. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegający na niewłaściwej ocenie nagrania audio i przez to przyjęcie, że pozwany zaoferował organizację najmu pojazdu zastępczego po wskazanej przez siebie stawce 70 złotych brutto i możności podmiany pojazdu w trakcie trwania najmu organizowanego przez powoda;
d. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej ocenie zeznań świadka – W. T. i przyjęcie, że poszkodowany za namową powoda wybrał warsztat naprawczy i w związku z tym wydłużył nadmiernie uzasadniony czas trwania najmu, poszkodowany przyczynił się do zwiększenia szkody poprzez brak skorzystania z oferty najmu wskazanej przez pozwanego oraz poszkodowany nie był zainteresowany organizacją najmu pojazdu zastępczego na skutek braku poinformowania przez powoda;
e. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego polegające na niewłaściwej, sprzecznej z logiką i niezrozumiałej ocenie dowody z zeznań świadka T. T. i tym samym przyjęcie, że uzasadniony czas trwania najmu winien wynosić 34 dni i nie powinien obejmować swoim zakresem oczekiwania przez warsztat na stanowisko blacharskie;
f. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej ocenie opinii biegłego i przyjęcie przez sąd, że nieuzasadnione było oczekiwanie przez warsztat na zwolnienie stanowiska blacharskiego przez 8 dni, a zatem naprawę można było rozpocząć i zakończyć wcześniej;
g. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegające na niewłaściwej ocenie harmonogramu naprawy uszkodzonego pojazdu i przyjęcie, ze najem pojazdu zastępczego winien trwać 34 dni w sytuacji, gdy proces naprawy powinien obejmować także prace i organizację miejsca przeznaczonego do naprawy;
h. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegającego na niewłaściwej ocenie decyzji pozwanego w zakresie uznanego zasadnego czasu trwania najmu pojazdu zastępczego i przyjęcie przez sąd, że pozwany chciał zapewnić pojazd zastępczy przez 17 dni od 19 maja 2021 roku podczas gdy pozwany w decyzji przyjął 17 dni najmu licząc od dnia powstania szkody i jeśli uznać, że pozwany faktycznie podstawił pojazd zastępczy 19 maja 2021 roku to stawka pozwanego winna być liczona wyłącznie przez 11 dni wynajmu bo od 13 maja do 19 maja 2021 roku pozwany nic nie zrobił w celu zorganizowania pojazdu zastępczego;
i. art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym przyjęcie, że powód nie wykazał, aby skorzystanie z jego propozycji usługi najmu pojazdu zastępczego (w zakresie stawki) było celowe i ekonomicznie uzasadnione w sytuacji, gdy w rzeczywistości powód powołał szereg dowodów na te okoliczność;
j. art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym przyjęcie, że pozwany udowodnił, że był gotów zorganizować najem pojazdu zastępczego po stawce 70 złotych brutto w sytuacji, gdy w rzeczywistości nagrania audio jak i pisma pozwanego nie potwierdzają tej okoliczności;
k. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 327 1 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez ustalenie w stanie faktycznym faktu wyboru przez powoda warsztatu w którym dokonywano naprawy uszkodzonego pojazdu w sytuacji, gdy w rzeczywistości z żadnego z dostępnych w aktach sprawy dowodu nie wynika, że powód namawiał lub zachęcał czy też dokonywał za poszkodowanego wyboru warsztatu, w którym miałaby być dokonywana naprawa uszkodzonego pojazdu, przy czym fakt ten powinien podlegać ogólnym regułom dowodzenia i w takiej sytuacji ciężar dowodu spoczywał na pozwanym;
2. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to:
a. art. 361 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez brak zasądzenia należnej powodowi kwoty odszkodowania w pełnej wysokości, a tym samym naruszenie zasady pełnego odszkodowania, podczas gdy powód wykazał zasadność kwalifikacji szkody jako częściowej;
b. art. 354 § 2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez sąd, że poszkodowany nie współpracował z ubezpieczycielem w likwidacji szkody oraz przyczynił się do powiększenia jej rozmiarów w sytuacji, gdy pozwany nigdy nie umożliwił realnie usługi najmu pojazdu zastępczego, do końca likwidacji szkody pozostał bierny w tym przedmiocie oraz nie wykazał, że za wskazaną przez siebie stawkę byłby gotów zorganizować najem pojazdu zastępczego.
W konkluzji wywiedzionego środka zaskarżenia powód wniósł o zamianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda dalszej kwoty 3.184,48 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 13 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty, a także zmianę punktu 3 i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wniósł również o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Przedstawiona do rozpoznania apelacja powoda skutkowała zmianą zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji, zaś powody, które legły przy jej uwzględnieniu stanowiły jednocześnie podstawę do oddalenia apelacji strony pozwanej. Sąd Okręgowy podzielił przy tym częściowo ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i w tej części przyjął je jako podstawę swoich rozważań, dokonując przy tym także odmiennej oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do licznie podnoszonych zarzutów naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przez sąd pierwszej instancji. Należy stwierdzić, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego, wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Przepisy proceduralne gwarantują przy tym, że ocena sędziowska nie może być nacechowana swoistą dowolnością. Unormowanie art. 233 § 1 k.p.c. przy uwzględnieniu treści art. 327 1 § 1 k.p.c. nakłada bowiem na sąd orzekający następujące obowiązki: wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, skonkretyzowania okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów mających znaczenie dla oceny mocy dowodowej oraz wskazania jednoznacznego kryterium i argumentacji pozwalającej na weryfikację poczynionej oceny w przedmiocie uznania dowodu za wiarygodny bądź jego zdyskwalifikowanie, a ostatecznie - odzwierciedlenia w treści uzasadnienia orzeczenia dowodów, na których sąd się oparł i przyczyn odmowy wiarygodności innym zebranym materiałom.
Reasumując, swobodna ocena dowodów skorelowana jest z wymaganiami płynącymi z przepisów prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia i poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Ustalenia faktyczne dokonane na podstawie tak ocenionych dowodów nie mogą wykazywać błędów faktycznych, tzn. nie mogą być sprzeczne z treścią dowodów, jak i logicznych (błędności rozumowania i wnioskowania). Jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Powyższe rozumieć należy więc w ten sposób, że zarzut naruszenia swobodnej oceny dowodów, może być uznany za prawidłowy wówczas, gdy sąd orzekający wywiedzie wnioski całkowicie sprzeczne z doświadczeniem życiowym, czy też zasadami logicznego rozumowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 roku, II UKN 685/98).
W tym zakresie na uwzględnienie zasługiwały te z zarzutów, które odnosiły się do niewłaściwych ustaleń sądu pierwszej instancji co do niezbędnego okresu najmu pojazdu zastępczego w związku z technologicznym czasem naprawy. Rację przyznać należy skarżącej stronie powodowej, iż zaoferowany przez nią materiał dowodowy potwierdza konieczność korzystania przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego w okresie od 12 maja 2021 roku do 19 czerwca 2021 roku. W konsekwencji, podnoszone przez stronę pozwaną zarzuty naruszenia prawa procesowego w odniesieniu do dowolnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie, były niezasadne.
Podkreślić w tym miejscu również należy, że poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Wybierając konkretny warsztat, poszkodowany może się kierować m.in. ich fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03, OSNC 2004, Lex nr 78592). Nie znajdowały odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, jakoby to powód nakłaniał poszkodowanego do skorzystania z usług konkretnego warsztatu. Zeznania świadka W. T. potwierdziły wyłącznie, iż nie był on zainteresowany całym procesem likwidacji szkody, a zależało mu wyłącznie na dokonaniu naprawy uszkodzonego pojazdu oraz uzyskaniu auta zastępczego z uwagi na fakt, że auto uczestniczące w kolizji było jedynym środkiem transportu w jego gospodarstwie domowym, a w spornym okresie musiał on korzystać z zabiegów rehabilitacyjnych. Zupełnie dowolna zdaje się być tym samym ocena sądu pierwszej instancji, że świadek był namawiany przez powoda do skorzystania z konkretnego, wskazanego przez niego warsztatu naprawczego. Powód zaoferował poszkodowanemu zajęcie się wszystkimi kwestiami związanymi z likwidacją szkody, na co ten przystał zastrzegając, iż nie chce ponosić żadnych dodatkowych kosztów. Z uwagi na to, dalsze ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, jakoby poszkodowany mógł skorzystać z innego zakładu naprawczego, w którym nie było konieczności oczekiwania na przystąpienie do naprawy ponad 5 dni roboczych, jawią się jako błędne. Stwierdzenie to popiera dodatkowo fakt, że przeprowadzony w toku postępowania dowód z pisemnej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej potwierdził, że wobec znacznego obłożenia pracą zakładu naprawczego w zakresie prac blacharsko-lakierniczych, możliwe było wydłużenie czasu oczekiwania na naprawę. Jednocześnie sąd nie odmówił wiarygodności zeznaniom świadka T. T. co do okoliczności uzasadnionego czasu trwania umowy najmu, w tym technologicznego czasu naprawy samochodu osobowego marki M. po zdarzeniu komunikacyjnym z 10 maja 2021 roku, przebiegu procesu likwidacji szkody, czy czasu oczekiwania na części niezbędne do naprawy uszkodzonego pojazdu.
Bez znaczenia wbrew twierdzeniom pozwanego natomiast było to, kiedy pojazd został dostarczony do zakładu naprawczego. Słusznie w tym zakresie sąd meriti stwierdził, że poszkodowany w przypadku odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń na podstawie obowiązkowego ubezpieczenia OC sprawy wypadku, nie jest zobowiązany do angażowania swoich środków do wyrównania uszczerbku powstałego w swoim majątku. Tym samym powód był uprawniony do wstrzymania się z przeprowadzeniem naprawy do czasu przyjęcia odpowiedzialności przez ubezpieczyciela. Za taki stan rzeczy odpowiedzialność ponoszą same zakłady ubezpieczeń, które niejednokrotnie mimo istnienia podstaw do wypłaty należnego odszkodowania odmawiają przyjęcia swojej odpowiedzialności bądź w znaczny sposób obniżają wysokość przyznanego odszkodowania. Znany ponadto sądowi z urzędu z innych postępowań jest fakt, że nawet współpracujące z towarzystwami ubezpieczeń zakłady naprawcze wstrzymują się z przystąpieniem do naprawy do czasu uzyskania potwierdzonego kosztorysu. Zawarta zaś przez poszkodowanego z powodem cesja, nie wymagała dla swej ważności zapisów co do konieczności przyjęcia odpowiedzialności przez towarzystwo ubezpieczeń, bowiem nie wynika to z przepisów prawa materialnego, a ewentualna konieczność „kredytowania” kosztów naprawy przez powoda – co de facto nastąpiło z uwagi na niewypłacenie całości kwoty przez pozwanego, stanowiła możliwe do poniesienia przez niego ryzyko gospodarcze. Powód nie był jednak zobowiązany do ponoszenia tego ryzyka już w momencie wystąpienia szkody.
Wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego nie potwierdziły, aby poszkodowany bądź w jego imieniu powód, mieli realną możliwość uzyskania pojazdu zastępczego za kwotę 70 złotych brutto, na co powołuje się pozwany, poprzez skorzystanie ze współpracujących z nim wypożyczalni partnerskich. Samo ogólne poinformowanie poszkodowanego (czy też cesjonariusza) o tego rodzaju możliwości na etapie postępowania likwidacyjnego (m.in. w wiadomościach e-mailowych, czy też podczas rozmowy z konsultantem) nie może przemawiać za formułowaniem tezy o jego przyczynieniu się do zwiększenia rozmiarów szkody. Ubezpieczyciel poza gołosłownymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu, iż mógł dostarczyć poszkodowanemu auto zastępcze z konkretnego segmentu, odpowiadającego pojazdowi uszkodzonemu w wyniku kolizji w czasie, gdy poszkodowany go potrzebował. Sąd nie wyklucza a priori możliwości skutecznego postawienia poszkodowanemu zarzutu przyczynienia się do zwiększenia wymiaru szkody, niemniej jednak winien on zostać stosownie udowodniony zgodnie z obowiązującymi w postępowaniu cywilnym rygorami dowodowymi (art. 6 k.c. – onus probandi), czemu strona pozwana w toku procesu nie sprostała, a zarzuty formułowane przez nią na etapie postępowania apelacyjnego nie zmieniają tego stanu rzeczy. Nie załączono do akt sprawy jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania rabatu na cenę dobowego wynajmu samochodu zastępczego (sama potencjalna możliwość wymagająca uprzedniego kontaktu w ramach infolinii jest niewystarczająca). W tak ukształtowanych realiach faktycznych przyjęcie przez sąd pierwszej instancji stawki wskazanej przez ubezpieczyciela, stanowiło błąd w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro bowiem pozwany nie przedstawił dowodów wskazujących na możliwość zapewnienia takiego pojazdu poszkodowanemu, powołując się wyłącznie na brak kontaktu z jego strony, zaś strona powodowa wykazała faktyczne poniesienie wydatków związanych z najmem samochodu zastępczego, które to wydatki mieszczą się w zakresie ustalonej stawki rynkowej (włącznie z opłatą za zniesienie udziałów własnych w szkodzie) to określona w fakturze stawka powinna być zastosowana za cały okres uzasadnionego korzystania przez pokrzywdzonego z pojazdu zastępczego.
Podsumowując, nieprawidłowości w ustaleniu przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego i dowolność oceny części zgromadzonego materiału dowodowego, doprowadziły do niewłaściwej subsumpcji i przyjęcia, iż powodowi przysługuje tylko część dochodzonego odszkodowania za okres 34 zamiast 39 dni najmu pojazdu zastępczego, w tym w zakresie 17 dni za stawkę proponowaną przez pozwany zakład ubezpieczeń w wysokości 70 złotych brutto, co nie zostało udowodnione w toku postępowania rozpoznawczego. W tak ukształtowanym stanie faktycznym, podnoszone przez pozwanego zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie mogły podlegać uwzględnieniu.
Konsekwencją powyższego była zmiana zaskarżonego orzeczenia zgodnie z wywiedzioną przez powoda apelacją, poprzez podwyższenie zasądzonej w punkcie 1 wyroku kwoty z 2.615,01 złotych do kwoty 4.724,95 złotych. W wyniku tej zmiany należało także odmiennie określić zasądzoną w punkcie 3 kwotę kosztów procesu, która zgodnie z art. 98 k.p.c. powinna w całości obciążać stronę przegrywającą proces, a tym samym od pozwanego zasądzona została kwota 2.926,22 złotych w miejsce orzeczonej uprzednio kwoty 926,69 złotych.
Mając na względzie powyższe rozważania, w szczególności uwzględnienie zarzutów sformułowanych przez powoda, apelację pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. należało oddalić jako bezzasadną w myśl art. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik. Strona powodowa poniosła koszty w kwocie 650 złotych (200 złotych tytułem opłaty od apelacji – art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, 450 złotych tytułem zastępstwa procesowego - § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) i w takim wymiarze zostały one przyznane na jej rzecz od pozwanego.