Uzasadnienie z 9 sierpnia 2024, sygn. III Ca 1912/23

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 8 marca 2017 roku powódka I. S. (obecnie P.) wniosła o zasądzenie od pozwanych A. P. i Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. in solidu: 30.848 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 czerwca 2014 roku do dnia zapłaty, 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 czerwca 2014 roku do dnia zapłaty, nadto wniosła ona o ustalenie odpowiedzialności pozwanych za skutki leczenia, które ujawnią się w przyszłości oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż w dniach od 15 maja do 27 maja 2013 r. powódka poddała się zabiegom stomatologicznym wykonanym przez lekarza stomatologa – A. P. w placówce (...) w Ł.. Celem usługi miao być wykonanie uzupełnienia protetycznego u powódki, którego rodzaj został opisany w dokumencie zgoda pacjenta na leczenie protetyczne z dnia 15 maja 2013 r., jak również w karcie pacjenta. We wskazanym okresie powódka została poddana m. in. zabiegom: oszlifowaniu w znieczuleniu żywych zębów, pobranie wycisków pod most, wykonaniu koron tymczasowych, odbudowanie i oszlifowanie filaru zębów pod koronę, oszlifowanie żywych zębów pod most, pobraniu wycisków pod koronę z dowieszonym zębem, dobór odpowiedniego koloru uzupełnienia protetycznego. W niedługim czasie po wykonanych zabiegach okazało się, że przeprowadzenie leczenie stomatologiczne u pozwanego było nieprawidłowe, zaś powódka zaczęła odczuwać przejmujący ból oraz ogromny dyskomfort w związku z uzupełnieniem protetycznym. Konieczna okazała się interwencja innego lekarza oraz liczne poprawki tj. zdjęcie wykonanych przez pozwanego mostów, poddania leczeniu kanałowemu, założenie nowych mostów po lewej stronie dolnej szczęki, a po stronie prawej dwóch koron oraz konieczności zastosowania implantów. Leczenie naprawcze stanowiło wydatek w kwocie 15.080 zł. Usługa medyczna zlecona i wykonana przez pozwanego spowodowała utratę przez powódkę zarobków w związku z leczeniem naprawczym, bowiem pracodawca powódki nie przedłużył jej umowy o pracę na dalszy okres od 3 grudnia 2015 r. do 2 czerwca 2016 r. Szkoda za ten okres wynosi 3.471,75 Euro, bowiem po tym czasie powódka zaczęła pobierać zasiłek dla bezrobotnych stanowiący połowę otrzymywanego wcześniej wynagrodzenia. W związku z leczeniem powódki u A. P., Okręgowy Sąd Lekarski uznał pozwanego za winnego popełnienia przewinienia zawodowego i skazał go na karę nagany. Powódka wskazała również, że A. P. w dacie zdarzenia miał zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC lekarzy dentystów z Towarzystwem (...) z siedzibą w W..

W odpowiedzi na pozew z 14 kwietnia 2017 roku pozwane Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W., przez zawodowego pełnomocnika, wniosło o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem pozwanego powództwo jest nieudowodnione, niezasadne, i jako takie winno ulec oddaleniu w całości. A. P. nie można przypisać winy. W ocenie pozwanego A. P. w sposób prawidłowy przeprowadził leczenie protetyczne powódki. Powódka została poinformowana o rodzaju i technice zabiegu, jak również ryzyku i możliwości wystąpienia powikłań związanych z leczeniem. Poinformowano powódkę o zakresie pracy, który może się różnić od zaplanowanego, jeżeli w trakcie leczenia wystąpią nieprzewidziane okoliczności. I. S. udzielona została również informacja o możliwości wystąpienia dolegliwości bólowych oraz o konieczności utrzymywania prawidłowej higieny jamy ustnej i zgłaszania się do okresowych badań stanu klinicznego, co jest warunkiem powodzenia leczenia. Powódka podpisując „zgodę pacjenta na leczenie protetyczne” potwierdziła również, że pozytywne efekty leczenia nie mogą być zagwarantowane. Zdaniem pozwanego, powódka została poinformowana o możliwości wystąpienia powikłań po założeniu mostów, w tym o konieczności oszlifowania zębów górnych. Powódka nie stawiła się na kontrolne wizyty i prawdopodobnie nie utrzymywała właściwej higieny jamy ustnej, co miało wpływ na prawidłowy przebieg leczenia. Pozwany podkreślił, iż zgodnie z art. 11 k.p.c. tut. Sąd nie jest związany orzeczeniem Okręgowego Sądu Lekarskiego w Ł.. Jednocześnie pozwany wskazał, iż żądanie zadośćuczynienia w wysokości 20.000 zł jest nadmierne w stosunku do doznanej krzywdy. Nieudowodnione i zupełnie niezasadne jest również dochodzenie przez powódkę odszkodowania w kwocie 30.848 zł. Powódka nie udowodniła też, że utrata pracy przez powódkę była spowodowana była konieczność przeprowadzenia leczenia stomatologicznego na ternie Polski.

W odpowiedzi na pozew A. P. z dnia 14 kwietnia 2017 roku, pozwany reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa i o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego „zwrotu procesu”, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Z ostrożności procesowej pozwany zgłosił również wniosek o miarkowanie dochodzonego odszkodowania i zadośćuczynienia.

W uzasadnieniu pozwany A. P. podniósł kilkukrotnie, iż powódka w obecności pracowników (...) została przez pozwanego poinformowana o ewentualnych skutkach zaproponowanych metod leczenia i godziła się na ich możliwość wystąpienia. Pomimo wiedzy o mogących wystąpić dodatkowych kosztach leczenia, powódka nie godziła się jednak na ich poniesienie, dlatego też w momencie ich powstania, powstał spór, który wbrew twierdzeniu powódki, nie dotyczył dolegliwości bólowych, a jedynie roszczeń finansowych, którym pozwany nie uległ. Powyższe spowodowało, że powódka nie pojawiła się więcej w gabinecie stomatologicznym pozwanego i przystąpiła do dalszego leczenia, po kilku miesiącach od ostatniej wizyty u pozwanego ale przez innego stomatologa. Pozwany jako że ząb 24 nie stwarzał powódce problemów, a także nie nosił znamion stanu zapalnego, pozwany przyjął założenie, że istnieje małe prawdopodobieństwo zaistnienia problemu z tym zębem i użył go jako filar mostu. Poinformował przy tym powódkę, że w razie zaistnienia problemu z zębem 24 konieczne będzie zdjęcie mostu i kanałowe przeleczenie zęba a następnie powtórne założenie mostu. Pozwany wskazał też, że z dokumentów przedłożonych przez powódkę nie wynika, iż powódka pracowała od 2013 r. do 2016 r. na stałe za granicą, zaś jedynie sezonowo, w krótkich odstępach czasu, po drugie aby brak przedłużenia umowy na kolejny okres czasu miałby być wynikiem podjętego procesu leczenia stomatologicznego przez powódkę w Polsce, a nie zaś braku powrotu do pracy przez powódkę do Holandii. Pozwany podniósł również, że powódka nie stosowała się do zaleceń pozwanego, gdyż nie stawiła się na umówionych wizytach kontrolnych, nie podjęła leczenia kanałowego, a także nie zgodziła się na dodatkowe zabiegi proponowane przez pozwanego, które wymagały dodatkowych kosztów, a o których to kosztach powódka miała wiedzę jeszcze przed przystąpieniem do planu leczenia. Powódka zrozumiała pouczenie, że leczenie endodontyczne w tym tzw. zabezpieczenia są oddzielną procedurą dodatkowo płatną, a w konsekwencji pojawienia się potrzeby leczenia kanałowego, po założeniu mostów, konieczne będzie poniesienie przez nią kosztów, o które zmniejszeniu uległa wartość leczenia protetycznego poprzez rezygnację z procedury leczenia kanałowego przed przystąpieniem do prac protetycznych. Co więcej, „przed rozpoczęciem leczenia protetycznego zabiegów higienizacyjnych u powódki” (k. 68), pozwany skierował powódkę do dr J., która taki zabieg mogłaby wykonać, ale powódka nie wyraziła zgody na takie rozwiązanie z uwagi na koszty. Zdaniem pozwanego w niniejszej sprawie należałoby również rozpatrywać obniżenie odszkodowania, z uwagi na przyczynienie się poszkodowanej do szkody.

Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. powódka sprecyzowała, iż na wysokość odszkodowania wskazanego w pozwie składają się niżej wymienione kwoty:

1)  15.080 zł, co stanowi sumę załączonych do pozwu faktur związanych z leczeniem naprawczym,

2)  804,12 zł stanowi koszt biletu lotniczego załączonego do pozwu,

3)  14.963,93 zł stanowi kwotę utraconego zarobku przeliczonego wg kursu średniego NBP – 3471,75 Euro x 4, (...) = 14.963,93 zł.

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi zasądził od pozwanych na rzecz powódki kwotę 45.753,19 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2017 roku do dnia zapłaty, z tym zastrzeżeniem, że spełnienie zasądzonego w pkt 1. wyroku świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia z tego świadczenia drugiego pozwanego.Nadto, Sąd I instancji ustalił, że pozwani ponoszą odpowiedzialność za skutki procesu leczenia powódki u A. P. w okresie od 15 maja 2013 roku do 27 maja 2013 roku, które mogą ujawnić się u powódki w przyszłości i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Sąd I instancji zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwotę 8.260 zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz nakazał od pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 1.031,15 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, przy czym kwotę 800 zł nakazał pobrać z zaliczki uiszczonej przez Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w dniu 8 marca 2021r.

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli pozwani.

Pozwany ubezpieczyciel zaskarżył wyrok Sądu I instancji w zakresie punktu 1. co do kwoty 24.869,07 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, a także w zakresie punktu 2.oraz punktów 4. i 5. – orzeczenie o kosztach procesu.

Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu:

1.naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku:

- art. 233 § 1 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez dowolne i sprzeczne z dowodem z opinii instytutu ustalenie, że w związku leczeniem u pozwanego A. P. powódka doznał trwałego uszczerbki na zdrowiu w wymiarze 4 % , podczas gdy z opinii instytutu wynika, że jedyny trwały skutek wadliwego leczenia skutkujący uszczerbkiem na zdrowiu to utrata zęba 24 ( 0,5%) , a skutki związane z wadliwym oszlifowaniem zębów nie są trwałe i są w pełni odwracalne, a tkankę można odbudować kompozytem ( opinia uzupełniająca złożona na rozprawie 13 czerwca 2022r. zapis protokołu (...):55 do 48:10, od 1:06:15 do 1:07:30),

- art. 233 §1 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez wadliwe pominięcie opinii instytutu , w zakresie, w jakim biegła wskazał zakres cierpień powódki ( dolegliwości związane z leczeniem nadwrażliwości oceniła jako niezbyt duże);

2.obrazę prawa meterialnego :

- art. 415 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię i ustalenie zadośćuczynienia dla powódki w kwocie rażąco zawyżonej – niemieszczącej się w kryteriach zadośćuczynienia odpowiedniego do zakresu doznanej przez powódkę krzywdy, wysokości uszczerbku na zdrowiu trwałości następstw skutków zdarzenia jak i stopnia ograniczeń w życiu codziennym, jakie wywołało dla powódki zdarzenie szkodzące;

- art. 361 § 1 i 2 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że utracone wynagrodzenie w związku z nieprzedłużeniem umowy o pracę pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z wadliwym leczeniem u pozwanego, podczas gdy powódka leczenie odbywała w latach 2013 – 2016 i nie było to leczenie związane z hospitalizacją, lub też z koniecznością długotrwałego przebywania w Polsce ( a zatem powódka mogła to leczenie odbywać korzystając urlopu) , a nadto dopiero w końcu 2015r. nie zawarto z powódką nowej umowy – brak jest zatem związku przyczynowego;

- art. 358 § 1 k.c. – poprzez błędną wykładnię wyrażającą się uznaniem, że powódka może dochodzić szkody doznanej w walucie obcej w złotówkach, podczas gdy zgodnie z zasadą walutowości roszczenia wyrażanego w walucie obcej nie można dochodzić w walucie polskiej.

W konkluzji, skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez obniżenie zasądzonej w punkcie 1. kwoty do kwoty 20.884,12 zł oraz stosunkowe rozdzielenie kosztów procesu pomiędzy stronami, stosownie do jego wyniku.

Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego ubezpieczyciela zwroty kosztów postępowania za II instancję.

Pozwany A. P. wniósł apelację od rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1. wyroku oraz od rozstrzygnięcia o koszach postępowania.

Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu:

1.naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny i oczywiście wadliwy z punktu widzenia zasad logiki i współżycia społecznego, skutkującego uznaniem, że :

- rzeczywisty rozmiar bólu i cierpienia doznanego przez powódkę wyniósł 4% , gdy powołani w sprawie biegli nie wskazywali na wystąpienie u powódki stałego uszczerbku na zdrowiu, a ewentualnie powstały u niej takowy uszczerbek stanowi o wiele mniejszy %,

- rzeczywisty rozmiar bólu i cierpienia doznanego przez powódkę jest o wiele większy niż w rzeczywistości, w czasie, gdy biegli stwierdzili , iż w przypadku uszkodzeń stomatologicznych jak w przedmiotowej sprawie dolegliwości nie są znaczące;

2. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 445 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie doprowadziło do niewłaściwego przyznanie przez Sąd za wysokiej kwoty zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę,

- art. 444 § 2 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyznanie powódce kwoty 14.963, 93 zł tytułem utraconych przez powódkę zarobków, w sytuacji gdy przepis ten zakładała , że poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 100 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do obciążenia pozwanego nadmiernymi kosztami postępowania, przy częściowy uznaniu roszczenia powódki.

W konkluzji skarżący wniósł o:

1.zmianę zakażonego wyroku poprzez zasądzenie powództwa w wysokości 30.000 zł, z tym zastrzeżeniem, że spełnienie zasądzonego świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia z tego świadczenia drugiego pozwanego i zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwoty 4874 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowegoo według norm przepisanych .

Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie od powódki kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Obie apelacje nie są zasadne.

Wbrew zarzutom skarżących podniesionym w apelacjach, Sąd I instancji dokonał parwidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające.

Ustalenia stanu faktycznego oraz rozważania poczynione przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne – bez konieczności ponownego ich przytaczania.

Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest swobodna lecz na pewno nie dowolna, nie jest sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania, czy też doświadczenia życiowego.

Całkowicie bezzasadny jest zarzut błędnych ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji w zakresie określenia stopnia uszczerbku na zdrowiu jakiego doznała powódka w wyniku błędu medycznego pozwanego.

Za podstawę ustaleń faktycznych w zakresie wadliwości procesu leczenia powódki Sąd I instancji przyjął opinie Instytutu (...) w K., w tym uzupełniające opinie wydane przez A. M.. Oceniając wydaną opinię, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zawartych w jej treści wniosków, opinie te były bowiem rzetelne, jasne, logiczne oraz w sposób wyczerpujący – po ich uzupełnieniu na rozprawach w dniu 13 września 2022 r. i 19 maja 2023 r. - objaśniające budzące wątpliwości kwestie. Wydając opinie A. M. oparła się na zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, w tym załączonej dokumentacji medycznej, nadto odpowiedziała na wszelkie pytania zadawane jej przez pełnomocników stron, którzy ostatecznie nie wnieśli o dalsze uzupełnienie opinii. Należy wskazać, iż biegła wyjaśniła, które czynności powoda w leczeniu powódki były nieprawidłowe (most jednobrzeżny na filarze zęba 24, a także nieprawidłowe zaplanowanie mostu opartego na zębach 45 i 48 i dostosowania zębów przeciwstawnych do zacementowanego mostu, co spowodowało uszkodzenie owych zębów, jak i dolegliwości bólowe). Biegła podała, iż proces leczenia pozwanego u powódki był sprzeczny z wiedzą przekazywaną studentom stomatologii. Nadto, to właśnie źle zaplanowane leczenie spowodowało takie obciążenie zęba 24, które w efekcie skutkowało koniecznością jego usunięcia (później na jego miejsce wstawiono implant). Biegła podkreśliła, iż w przypadku braku zgody na leczenie zgodne z zasadami leczenia stomatologicznego (z jakichkolwiek przyczyn), lekarz dentysta zobowiązany jest odstąpić od leczenia. Należy podkreślić, iż zgoda pacjenta na niezgodne z zasadami medycznymi leczenie nie zwalnia lekarza ze skutków tak nieprawidłowo zaplanowanego leczenia. Co istotne biegła ocenia skutki nieprawidłowo zaplanowanego leczenia protetycznego przeprowadzonego przez pozwanego, a nie powikłania w postaci bólu i wrażliwości zębów pod koronami, co zdarza się nawet w wypadku prawidłowo zaplanowanego leczenia. Należy jednocześnie wskazać, iż opinia wydawana w niniejszej sprawie jest dodatkowo uwiarygodniona opiniami wydanymi przez biegłych w sprawie przez Okręgową Izbę Lekarską o sygn. 13/W./2015.

Sąd I instancji w ustaleniach stanu faktycznego wskazał, że mimo, iż biegła nie wskazała na wystąpienie u powódki stałego uszczerbku na zdrowiu, to nie znaczy, iż taki uszczerbek nie nastąpił. Przede wszystkim tabela załącznika do rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku nie przewiduje procentowego uszczerbku na zdrowiu w zakresie częściowego tylko uszkodzenia zębów (w niniejszej sprawie oszlifowanie zębów przeciwstawnych do mostów). W pkt B poz. 21 a) i b) wskazuje się, iż w przypadku utraty siekaczy i kłów – należy przyznać 1% uszczerbku za każdy ząb, zaś w przypadku pozostałych zębów począwszy od dwóch – za każdy ząb niezależnie od zaprotezowania – 1%. Oznacza to, iż w przypadku utraty zęba 24 należy przyjąć co najmniej 0,5% uszczerbek na zdrowiu.

Całkowicie bezzasadne są także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w zakresie art. 445 § 1 k.c.

Wbrew stanowisku zaprezentowanym przez pozwanych w obu apelacjach, Sąd I instancji ustalając wysokość należnego powódce zadośćuczynienia, wziął pod uwagę całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy – nie tylko stopień uszczerbku na zdrowiu powódki. Zdaniem Sądu Okręgowego, przyznane powódce zadośćuczynienie nie jest rażąco wygórowane, jest odpowiednie w rozumieniu dyspozycji art. 445 k.c..

Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, wskutek nieprawidłowego leczenia powódki u A. P. doszło do: usunięcia zęba nr 24, a także do uszkodzenia zębów przeciwstawnych (górnych) w wyniku ich oszlifowania (dopasowywania) do sporządzonej pracy protetycznej. Tak sformułowane uszkodzenia, skutkujące u powódki dotkliwym bólem (w tym wrażliwością na zimno, ciepło, kwaśne) nie znajdują swojego odzwierciedlenia w zakresie tabeli uszczerbku procentowanego na zdrowiu (z wyjątkiem utraty zęba kwalifikowanego jako 1% lub 0,5% uszczerbku na zdrowiu). Należy wskazać, iż w wyniku szlifowania zębów przeciwstawnych, doszło do ich trwałego uszkodzenia, do ich otwarcia. Odtwarzanie punktów stycznych na tak „dopasowanych” zębach, zdaniem Sądu doprowadzi tylko do funkcjonalnej i estetycznej poprawy funkcji aparatu żującego, jednakże nie sprawi, iż zęby te będą w takim samym stanie jaki przed zabiegiem. Stąd też zasadne jest rozważanie uszkodzenia tych zębów (mimo braku ich utraty) w kontekście stałego uszczerbku na zdrowiu. Biorąc zaś pod uwagę całość obrażeń powódki w wyniku nieprawidłowej procedury medycznej wraz z utratą zęba 24 (który to ząb jest widoczny, istotny w estetyce uzębienia) zasadnie Sąd I instancji – oszacował stały uszczerbek powódki na zdrowiu na około 4%. Przy czym kryterium to wypracowane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji miało pomocnicze znaczenie przy szacowaniu wysokości należnego powódce zadośćuczynienia.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji przy ustaleniu wysokości należnego powódce zadośćuczynienia zasadnie wziął pod uwagę dolegliwości bólowe, które pojawiły się po leczeniu u pozwanego, nadto płaczliwość powódki, utratę jej zaufania do opieki stomatologicznej, długotrwałość cierpień, związanych również z długotrwałym procesem naprawczym u innych specjalistów (do 2016 roku), konieczność uczestniczenia w postępowaniu dyscyplinarnym pozwanego, jak i psychiczne konsekwencje w zakresie utraty możliwości zarobkowych powódki. Przeprowadzone leczenie mające na celu uzupełnienie ubytków w uzębieniu i poprawę komfortu życia powódki, w efekcie uniemożliwiało jej bezpośrednio po zdarzeniu normalne funkcjonowanie, powódka spożywała w tym czasie bułkę moczoną w mleku.

Zgodzić należy się w pełni z Sądem I instancji, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,nie sposób uznać, iż krzywda powódki miała minimalny charakter.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 361 § 1 i 2 k.c. jak róweniż art. 444 k.c. w zakresie uwzględnienia żądania pozwu co do utraconych dochodów powódki.

Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, podczas leczenia u pozwanego, jak i później podczas leczenia naprawczego I. P. pracowała w Holandii jako florystka. Była ona zatrudniana przez pośrednika na umowy terminowe na pół roku (z uwagi na brak konieczności odprowadzania składek emerytalnych w przypadku umów trwających do 6 miesięcy), następnie była przerwa w pracy na tydzień lub dwa tygodnie i wtedy zawierana była kolejna umowa na pół roku. Zdecydowała się ona na leczenie w Polsce z uwagi na mniejsze koszty takiego leczenia niż w Holandii. W Holandii jeden implant potrafi kosztować ok. 3.000 Euro, korna ok. 4.000 Euro. W związku z leczeniem naprawczym, jak również koniecznością stawiennictwa przed Sądem Lekarskim, powódka często była nieobecna w pracy, jak również ponosiła ona wydatki związane z kosztami podróży. Z tytułu podróży poniosła ona kaszt biletu lotniczego na kwotę 804,12 zł. Wobec częstych absencji powódki związanych z jej leczeniem naprawczym w Polsce pracodawca nie zaoferował jej kolejnej umowy.

I. P. z tytułu wykonywanej przez siebie pracy zarabiała tygodniowo 299,90 Euro (w miesiącu ok. 1.199,60 Euro). Przez 6 miesięcy (w okresie od dnia 3 grudnia 2015 do 2 czerwca 2016 r.) zarobiłaby ona 7.197,60 Euro. W okresie od 3 grudnia 2015 r. do 2 czerwca 2016 r. powódka pobierała świadczenie dla bezrobotnych średnio w kwocie 635,66 Euro netto (k. 12), więc za okres od 3 grudnia 2015 r. do 2 czerwca 2016 r. otrzymała ona 3.813,96 Euro świadczenia dla osoby bezrobotnej. Stąd też jej utracony zarobek we wskazanym okresie wyniósł 3.383,64 Euro (7.197,60 Euro – 3.813,96 Euro), co przy średnim kurskie NBP na dzień 2.06.2016 (w wysokości 4, (...)) wyniosło 14.869,07 zł.

Nie sposób zgodzić się z twierdzeniami pozwanych, że koszty te nie pozostają w adekwatny związku przyczynowym ze szkodą, jakiej doznała powódka w wyniku leczenia u pozwanego. Skarżący zdają się pomijać fakt, że proces leczenia powódki trwał aż do listopada 2016r. ( faktury za usługi medyczne –k. 18,19).

Sugestia pozwanego ubezpieczyciela, że powódka winna przeznaczyć urlop wypoczynkowy na leczenie następstw szkody wywołanej przez pozwanego, wydaje cokolwiek nieuprawniona i zaskakująca.

Zupełnie bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 358 § 1 k.c., który w ogóle nie ma w tej sprawie zastosowania, gdyż żądanie powódki od początku określone zostało w walucie polskiej, a nie w walucie obcej.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 100 k.p.c.

Stawienie do przepisu art. 100 zdanie 2 sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ co do nieznacznej części swego żądania, albo gdy określenie należnej sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powódka wygadał proces niemal w 90 %, co w pełni uzasadniało zastawanie do rozliczenia kosztów procesu art. 100 zd.2 k.p.c.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił obie apelacje jako bezzasadne na podstawie art. 385 k.p.c.