Wyrok z 30 maja 2025, sygn. I C 1011/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 maja 2025 r.

Sąd Okręgowy w O. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ewa Oknińska
Protokolant:	p.o. sekretarza sądowego (...)

po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. w O.

na rozprawie

sprawy z powództwa W. G.

przeciwko (...)

o zapłatę

I.zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 127.024 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 maja 2021 r. do dnia zapłaty,

II. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 10.543 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:

- od kwoty 3.397 zł od 24 maja 2021 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 2.742 zł od dnia 18 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 4.404 zł od dnia 24 maja 2021 r. do dnia zapłaty,

III. w pozostałym zakresie oddala powództwo,

IV. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.517,83 zł tytułem kosztów procesu z ustawowym odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

V. nie obciąża powódki kosztami sądowymi,

VI. nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w O. kwotę 6.879,14 zł tytułem kosztów sądowych.

sędzia Ewa Oknińska

Sygn. akt I C 1011/22

UZASADNIENIE

Powódka W. G. domagała się od pozwanego (...) zasądzenia kwoty 152.464,29 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty:

- 149.710 zł od dnia 28.04.2021 r. do dnia zapłaty,

- 2.754,29 zł od dnia 18.01.2022 r. do dnia zapłaty,

Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 2 sierpnia 2020 r. ok. godziny 20:00 poruszała się wraz z K. W. motocyklem marki D. o nr rej.: (...) na trasie G.-M.. Na niestrzeżonym przejeździe kolejowo-drogowym kat. D, linia 220 km na szlaku Ż. – M. w pobliżu miejscowości Ż., gmina M., województwo (...), na prostym odcinku drogi w obszarze niezabudowanym doszło do wypadku, polegającego na zderzeniu się motocykla z przejeżdżającym pociągiem relacji E. – O. G.. Zdarzenie zostało wywołane umyślnym naruszeniem zasad bezpieczeństwa obowiązujących w ruchu lądowym przez kierującego jednośladem K. W.. Mężczyzna na prostym odcinku drogi dojeżdżając do oznakowanego przejazdu kolejowo-drogowego, nieprawidłowo obserwował drogę, nie zastosował się do znaku B – 20 „STOP”, nie zatrzymał motocykla i nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu pociągowi, czym doprowadził do wypadku. W wyniku zdarzenia kierujący motocyklem zmarł, zaś podróżująca na miejscu pasażera powódka W. G. doznała ciężkich obrażeń ciała. Bezpośrednio po zdarzeniu powódce udzielono pierwszej pomocy i przetransportowano ją karetką pogotowia ratunkowego do Wojewódzkiego Szpitala (...) w O. na Oddział Kliniczny Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej w Chirurgii Kręgosłupa. Po przeprowadzeniu badań u powódki stwierdzono m.in. obrażenia w postaci: otwartego złamania trzonu kości udowej lewej z przemieszczeniem i kątowym ustawieniem odłamów, otwartego złamania trzonu kości piszczelowej lewej, złamania rzepki lewej, złamania stopu oczodołu prawego, złamania bocznej ściany oczodołu lewego, a także uogólniony obrzęk mózgu, stłuczenie mózgu w lewej okolicy skroniowej i ostrą niewydolność oddechową na skutek m.in. stłuczenia tkanki płucnej. Konieczne było przeprowadzenie 3 operacji chirurgicznych. W dniu 25 sierpnia 2020 r. powódka została wypisana do domu z zaleceniem braku obciążania kończyny lewej dolnej ze stawem kolanowym, stabilizacji stawu kolanowego, korzystania z ortezy kolanowej oraz kul inwalidzkich. W odniesieniu do żądanego zadośćuczynienia powódka wskazała, że kwota w wysokości 200.000 zł jest w realiach niniejszej sprawy w pełni uzasadniona, adekwatna do rozmiaru poniesionego przez nią cierpienia, a zarazem odpowiada aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życia społeczeństwa i w żadnej mierze nie może być wygórowana. W związku z faktem, że pozwany wypłacił powódce bezsporną kwotę zadośćuczynienia w wysokości 72.976,00 zł, powódka dochodzi kwoty odpowiednio pomniejszonej tj. kwoty 127.024,00 zł. Jednocześnie powódka zakwestionowała jakoby przyczyniła się do zaistnienia zdarzenia. Powódka nie posiadała wiedzy, że w dniu zdarzenia mężczyzna spożywał alkohol oraz że orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, jak również że motocykl, którym się poruszali miał niesprawny układ hamulcowy.

Powódka w związku ze zdarzeniem poniosła wydatki w kwocie 9.157,29 zł (6.403 zł + 2.754,29 = 9.157,29 zł. Pozwany dotychczas wypłacił jej z tego tytułu kwotę 2.560 zł, do zapłaty pozostaje jeszcze kwota 6.579,29 zł

Ponadto do dnia 19 marca 2021 r. była sprawowana nad powódką opieka w wymiarze 1.227 godzin. Biorąc pod uwagę stawki obowiązujące w miejscu tymczasowego zamieszkiwania powódki (tj. na terenie Gminy S.) za usługi opiekuńcze, tj. 17 zł/h, należne powódce odszkodowanie winno wynosić co najmniej 20.859 zł. Pozwany wypłacił w toku postępowania likwidacyjnego kwotę 2.016 zł, przyjmując, że opieka nad powódką winna być sprawowana przez 504 godziny i stawkę 12 zł/h. Do zapłaty z tytułu kosztów opieki osób trzecich pozostaje jeszcze kwota 18.843,00 zł (pozew k. 4-13v.)

Pozwany (...) wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że pozwany jako podmiot odpowiedzialny za zdarzenie w związku z brakiem OC pojazdu sprawcy, uznał swoją odpowiedzialność w sprawie. Łącznie tytułem zadośćuczynienia pozwany wypłacił kwotę 68.400 zł, tytułem odszkodowania, za koszy leczenia kwotę 3.984 zł, tytułem odszkodowania za koszty opieki osób trzecich kwotę 5.412 zł. Pozwany wskazał, że powódka przyczyniła się do zdarzenia z dnia 2 sierpnia 2020 r. co najmniej 40%. Z dokumentów zawartych w aktach postępowaniach przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Ostródzie pod sygn. PR 2 Ds. 469.2020 wynika, że sprawca zdarzenia K. W. w chwili wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu, którego stężenie we krwi określono na poziomie 1 promila. Przy takim stężeniu alkoholu sprawca miał zaburzoną koordynację ruchów oraz bełkotliwą mowę. Objawy te były dostrzegalne dla otoczenia. Przy stężeniu 1 promila zapach z ust sprawcy również wskazywał na upojenie alkoholowe. Nie tylko sposób poruszania się sprawcy zdarzenia, ale także styl jazdy musiały wskazywać, że znajduje się on pod wpływem alkoholu. Powódka będąc osobą dorosłą zapewne miała świadomość, że K. W. znajdował się pod wpływem alkoholu wówczas, kiedy poprosiła go, aby podwiózł ją do sklepu, a także wówczas kiedy poruszali się motocyklem. Nawet zakładając, jak twierdzi w pozwie, że takiej świadomości nie miała to zachowując minimum staranności mogła i powinna zauważyć wielkie objawy upojenia alkoholowego występujące u sprawcy. Pozwany podniósł także, że powódka przyczyniła się do zdarzenia poprzez poruszanie się niesprawnym motocyklem z uszkodzonymi hamulcami. Wypłacone powódce zadośćuczynienie jest adekwatne do doznanej krzywdy. Na etapie postępowania likwidacyjnego pozwany w sposób prawidłowy rozliczył koszty za leczenie, a w znacznej części koszty, których obecnie domaga się powódka wynikają z przyjętego przyczynienia. Pozostałe zaś koszty nieuwzględnione przez pozwanego nie pozostają w adekwatnym związku ze zdarzeniem. Nadto pozwany zakwestionował również, aby powódka wymagała pomocy osób trzecich w wymiarze 1227 h. W toku postępowania likwidacyjnego lekarze orzecznicy ustalili, że powódka wymagała pomocy osób trzecich przez 734 godz. i za taki okres pozwany wypłacił odszkodowanie. Pozwany zakwestionował wysokość stawki za godzinę opieki, która została przyjęta przez stronę powodową przy wyliczeniu odszkodowania. Opieki nad powódką nie sprawował wyspecjalizowany personel. Na etapie likwidacji pozwany przyjął stawkę w wysokości 12 zł/h, którą należy uznać za prawidłową (odpowiedź na pozew k. 206-212)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

L. K. pozostawała w związku partnerskim z K. W.. W dniu 02 sierpnia 2020 r. powódka przyjechała do G. wraz z ciocią L. K. do domu K. W.. K. W. był wówczas w domu, w obecności powódki nie spożywał alkoholu. L. K. nie wyczuła od niego alkoholu. Za namową powódki postanowiono zorganizować grilla. Przed godziną 20:00 K. W. wspólnie z W. G. wyruszyli motocyklem marki D. o numerze rejestracyjnym (...). Motocyklem kierował K. W.. Powódka nie wiedziała, że kierowca pojazdu nie ma prawa jazdy oraz, że motor był niesprawny. Widziała go po raz drugi w życiu.

W drodze do M. wymienieni zajechali do J. K.. K. W. poprosił go, aby pojechał w zamian za niego do sklepu. J. K. odmówił wyjazdu, nie wyczuł od niego alkoholu. Następnie K. W. i powódka odjechali motocyklem na zakupy do M.. Po minięciu miejscowości Ż. skręcili w lewo w drogę numer (...) Ż. – M., a następnie po przejechaniu 1 kilometra skręcili w prawo w drogę powiatową numer (...) o nawierzchni gruntowej prowadzącą do miejscowości B.. Po przejechaniu 123,8 metrów wjechali na przejazd kolejowo-drogowy jednotorowy kat. D, gdzie uderzyli w bok przejeżdżającego pociągu relacji E. – O. G.. W wyniku zdarzenia K. W. poniósł śmierć.

Kierujący motocyklem K. W. nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a nadto kierował motocyklem posiadając dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie II Wydział Karny sygn. akt (...) z dnia 30 lipca 2018 r.

W wyniku przeprowadzonych w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w O. badań chemicznych metodą chromatografii gazowej head-space stwierdzono w próbce krwi pobranej od K. W. 0,97‰ alkoholu etylowego i w próbce moczu 1,84‰ alkoholu etylowego.

W postępowaniu karnym biegły z zakresu techniki i mechaniki samochodowej wydał opinię dotyczącą pojazdu, w której stwierdził, że układ hamulcowy był niesprawny technicznie przed zaistniałym wypadkiem ze względu na nadmierne zużycie eksploatacyjne jego elementów. Biegły stwierdził nieprawidłowości układu hydraulicznego koła przedniego, całkowite zużycie nakładek ciernych klocków, nadmierne zużycie eksploatacyjne elementów układu hamulca tylnego, powodujące brak blokady koła po naciśnięciu dźwigni hamulca.

K. W. był właścicielem motocykla marki D. o numerze rejestracyjnym (...). W chwili wypadku pojazd nie posiadał ważnego badania technicznego oraz nie posiadał ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2021 r. umorzono śledztwo w sprawie spowodowania wypadku w ruchu lądowym zaistniałego w dniu 02 sierpnia 2020 r. z uwagi na śmierć sprawcy.

(dowód: postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia 15.02.2021 r. (...) k. 16-18, protokół przesłuchania świadka W. G. k. 19-21,dokumenty z akt szkody – k. 205, zeznania świadka J. K. – k. 500- 500 v., zeznania świadka L. K. – k. 519 – 519 v., zeznania świadka J. T. – k. 426- 428, zeznania świadka M. W. – k. 482 v., zeznania powódki - k. 676 – 676 v., k. 483 – 484 v.)

W wyniku zdarzenia powódka została przetransportowana do Wojewódzkiego Szpitala (...), gdzie przebywała do dnia 25 sierpnia 2020 r. W chwili przyjęcia do szpitala u W. G. stwierdzono złamanie trzonu kości udowej lewej, złamanie 1/3 bliższej części trzonu kości piszczelowej lewej, złamanie kości czołowej przechodzące na strop oczodołu prawego bez wgłobienia odłamów kostnych, uogólniony obrzęk mózgu i niewielkie ognisko stłuczenia tkanki mózgowej w korowo-podkorowej części lewej okolicy skroniowej.

W dniu 2 sierpnia 2020 r. powódka została poddana leczeniu operacyjnemu polegającemu na stabilizacji zewnętrznej kości udowej lewej i kości piszczelowej lewej.

W dniu 13 sierpnia 2020 r. powódka została poddana leczeniu operacyjnemu CRIF złamania trzonu kości udowej lewej gwoździem śródszpikowym Expert LFN/Synthes/ i ORIF złamania trzonu kości piszczelowej lewej płytą VA LCP.

Następnie w dniu 14 sierpnia 2020 r. powódce wykonano operacyjną korekcję ustawienia trzonu kości udowej lewej po zespoleniu gwoździem śródszpikowym.

Powódka została wypisana ze szpitala z zaleceniem chodzenia o kulkach bez obciążania lewej kończyny dolnej ze stawem kolanowym ustabilizowanym w ortezie w wyproście i z zaleceniem kontroli za 6 tygodni w poradni ortopedycznej w celu wykonania kontrolnych rtg i decyzji co do obciążania lewej kończyny dolnej.

Wraz z wypisem ze szpitala powódce wystawiono zwolnienie ZUS ZLA na okres od 10 sierpnia 2020 r. do 9 października 2020 r. Następnie zwolnienie to zostało przedłużone na okres od 9 listopada 2020 r. do 19 listopada 2020 r. W okresie od 1 września 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. W. G. została decyzją nr (...) wydaną przez (...) Centrum (...) w M., zwolniona z zajęć wychowania fizycznego.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego 02-06.08.2020 r. k. 22-24v., karta informacyjna leczenia szpitalnego 06-10.08.2020 r. k. 25-26v., sprawozdanie z badania nr (...) k. 27, karta informacyjna leczenia szpitalnego 10-25.08.2020 r. k. 28-29, zaświadczenie lekarskie k. 30, (...) k. 32, (...) korekta k. 33-35, zaświadczenie lekarskie k. 38, decyzja nr (...) – k.39, karta wizyty, historia choroby z dnia 10.08.2020 r. k. 269, dokumentacja medyczna – k. 269 )

Po opuszczeniu szpitala powódka pozostawała pod opieką Poradni (...) Urazowo-Ortopedycznej w O.. Podczas wizyty w dniu 9 października 2020 r. powódce zezwolono na obciążanie kończyny dolnej lewej w 30 %. Następnie w zaleceniach po wizycie w poradni w dniu 20 listopada 2020 r. zalecono powódce chodzenie w ortezie z obciążaniem w 50%. W dniu 8 stycznia 2021 r. podczas wizyty kontrolnej odnotowano poprawę i zrost kostny postępujący (rtg kontrolne uda lewego i podudzia), zgięcie kolan około 15 st. Powódce zalecono ćwiczenia kolana lewego i na jej prośbę wystawiono skierowanie do poradni neurochirurgicznej. Podczas wizyty w Poradni Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej w dniu 5 lutego 2021 r. wskazano, że powódka chodzi z pełnym obciążaniem KDL, rozpoczęła rehabilitację. Ograniczenie ruchomości stawu kolanowego określono na 0-60 st. Powódce zalecono intensywną rehabilitację.

W dniu 12 marca 2021 r. poradnia ortopedyczna wystawiła zaświadczenie lekarskie, w którym stwierdzono zakończenie leczenia ortopedycznego u powódki.

Dnia 27 października 2021 r. powódka odbyła wizytę w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej (...) sp. z o.o. W trakcie badania stwierdzono koślawe kolano lewe, zwiększoną rotację zewnętrzną podudzia i stopy, ruchomość stawu kolanowego /-5-140 stopni/.

Powódka pozostawała także pod opieką Poradni Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej (...) w O., gdzie podczas wizyty w dniu 8 kwietnia 2022 r. powódce zalecono usunięcie metali zespalających z kości udowej i piszczelowej i skierowano do szpitala. Kolejne wizyty w Poradni powódka odbyła w dniach 15 lipca 2022 r. i 28 października 2022 r. na której to wizycie otrzymała skierowanie na (...) celem oceny aparatu więzadłowego. W związku z otrzymanym skierowaniem powódce wykonano badanie rezonansu magnetycznego w którym stwierdzono m.in. miernie zwiększoną ilość płynu w jamie stawowej, strefy rekonwersji szpiku kostnego w kości udowej i piszczelowej, w okolicy rogu tylnego łąkotki przyśrodkowej (MM) możliwe niewielkie, przy torebkowe uszkodzenie. Podczas wizyty w Poradni w dniu 21 grudnia 2022 r. powódka otrzymała skierowania do szpitala w celu rekonstrukcji aparatu więzadłowego.

(dowód: karta wizyty z dnia 28.08.2020 r. k. 40, karta wizyty z dnia 9.10.2020 r. k. 41, karta wizyty z dnia 20.11.2020 r. k. 42, karta wizyty z dnia 08.01.2021 r. k. 43, karta wizyty z dnia 05.02.2021 r. k. 44, a nadto karty wizyt w kopercie – k. 269, RTG kości podudzia AP +BOK ze stawem kolanowym z dnia 9.10.2020 r. k. 46, RTG kości udowej +BOK z biodrem 9.10.2020 k. 47, RTG kości udowej AP + BOK z kolanem z dnia 9.10.2020 r. k. 48, RTG kości udowej AP + BOK z biodrem z dnia 20.11.2020 r. k. 49, RTG kości podudzia AP + BOK ze stawem kolanowym z dnia 20.11.2020 r. k. 50, RTG stawu kolanowego AP + BOK z dnia 20.11.2020 r. k. 51, RTG kości podudzia AP + BOK ze stawem skokowym z dnia 8.01.2021 r. k. 52, RTG kości podudzia AP + BOK ze stawem kolanowym z dnia 8.01.2021 r. k. 53, RTG kości udowej AP + BOK z kolanem z dnia 8.01.2021 r. k. 54, RTG kości udowej AP + BOK z biodrem z dnia 8.01.2021 r. k. 55, RTG kości podudzia AP + BOK ze stawem kolanowym z dnia 5.02.2021 r. k. 56, RTG kości podudzia AP + BOK ze stawem skokowym z dnia 5.02.2021 r. k. 57 i k. 68, RTG kości udowej AP + BOK z biodrem z dnia 5.02.2021 r. k. 58 i k. 67, RTG kości udowej AP + BOK z kolanem z dnia 5.02.2021 r. k. 59 i k. 69, skierowanie do Poradni neurochirurgicznej k. 62, zaświadczenie lekarskie z dnia 12.03.2021 r. k. 70, historia zdrowia i choroby pacjenta z dnia 27.10.2021 r. k. 89, RTG kości kończyny dolnej – cała kończyna k. 90, TK kończyny dolnej ze wzmocnienia kontrastowego k. 91,Historia zdrowia i choroby poradni k. 352-354, wynik badania rezonansu magnetycznego z dnia 9.11.2022 r. k. 347)

Po zdarzeniu powódka otrzymała w Poradni (...) Urazowo-Ortopedycznej zalecenie ćwiczenia kolana. W okresie od 1 lutego 2021 r. do 19 marca 2021 r. powódka odbyła w (...) Usługi (...) cztery turnusy rehabilitacyjne z powodu przykurczu zgięciowego lewego kolana oraz brakiem prawidłowego chodu spowodowanego wypadkiem komunikacyjnym po złamaniu kości udowej oraz piszczelowej.

Powódka kontynuowała fizjoterapię w Szpitalu (...) Sp. z o.o. w terminie od 22 sierpnia 2022 r. do 6 września 2022 r.

(dowód: skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne k. 63, zaświadczenie (...) Usługi (...) k. 74, skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne z dnia 15.07.2022 r. wraz z kartami fizjoterapii k. 272)

Po zdarzeniu powódka stale monitorowała swój stan zdrowia. Zgłaszała problemy zdrowotne. Pozostawała pod opieką Niepublicznej Przychodni (...) spółka cywilna w M..

W dniu 27 marca 2021 r. powódka zgłosiła się do Szpitala (...) sp. z o.o. z uczuciem ucisku z klatce piersiowej, brakiem tchu oraz uczuciem szybszego bicia serca. Po wykonanym badaniu powódce zalecono odpoczynek, kontrolę w PZP, nawadnianie i kontrolę u lekarza POZ.

W dniu 9 kwietnia 2021 r. powódka otrzymała skierowanie do poradni neurologicznej w związku z rozpoznaniem R55 omdlenie i zapaść. Przeprowadzone badania EEG nie wykazały odstępstwa od normy. Powódce przeprowadzono także badanie TK mózgowia, w którym nie stwierdzono zmian ogniskowych, patologicznego gromadzenia środka kontrastowego i wynaczynienia w obręb przestrzeni podpajęczych świeżej krwi.

W dniu 4 maja 2021 r. do powódki został wezwany Zespół (...) bowiem powódka zgłaszała szybkie bicie serca, ból w klatce piersiowej, dreszcze. Po wykonaniu niezbędnej diagnostyki powódka pozostała w domu.

W okresie od 2 lipca 2021 r. do 9 lipca 2021 r. powódka przebywała w Szpitalu (...) w B.. W wywiadzie stwierdzono amnezję dysocjacyjną, trudności z koncentracją uwagi, w dostępie do emocji związanych ze zdarzeniem powódka wskazywała na słabszą kondycję psychiczną w radzeniu sobie z wydarzeniami dnia codziennego, występowały objawy lękowe dotyczące zdrowia.

W dniu 6 czerwca 2022 r. do powódki został wezwany Zespół (...) bowiem powódka zgłaszała szybką, niemiarową czynność serca, silne drżenia mięśniowe. Po udzieleniu niezbędnej pomocy powódka pozostała w miejscu zdarzenia.

(dowód: karta medycznych czynności ratunkowych k. 76, karta wizyty z dnia 11.05.2021 r. k. 77-78, karta zdrowia dziecka k. 343,skierowanie do Poradni neurologicznej z dnia 9.04.2021 r. 73, wynik badania z dnia 20.11.2020 r. k. 61-61v.,karta wizyty z dnia 27.03.2021 r. k. 272, karta wizyty w Poradni Nocnej i Świątecznej (...) k. 269 , karta wizyty w Poradni Neurologicznej – k. 269, sprawozdanie z badań laboratoryjnych k. 71-72, wynik badania EEG k. 75, wynik badania elektroencefalograficznego k. 81 , wyniki z Pracowni Tomografii Komputerowej k. 275, karta zlecenia wyjazdu Zespołu (...) z dnia 4.05.2021 r. k . 272, karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 80-80v., wynik badania z dnia 22.10.2021 r. k. 88, a nadto dokumentacja szpitalna k. 306-336)

Następnie powódka była hospitalizowana w SP ZOZ MSWiA w O. na Oddziale Ortopedii, Traumatologii i Onkologii Narządu (...) w dniach od 30.06-03.07.2022 r. gdzie rozpoznano u powódki wygojone złamanie kości udowej piszczelowej. W czasie pobytu w szpitalu został powódce wykonany zabieg usunięcia gwoździa śródszpikowego z kości udowej lewej i częściowego usunięcia zespolenia z kości piszczelowej lewej.

W dniach od 1 czerwca 2023 r. do 9 czerwca 2023 r. powódka była hospitalizowana w Wojewódzkim Szpitalu (...) w O. na Oddziale Klinicznym Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej i Chirurgii Kręgosłupa. W dniu 6 czerwca 2023 r. powódka została poddana zabiegowi odtworzenia powierzchni kłykcia bocznego piszczeli lewej poprzez wielokierunkową osteotomię i stabilizację śrubami AO. W wypisie ze szpitala zalecono powódce chód o kulach łokciowych i unieruchomienie kończyny w ortezie przez 8 tygodni.

W dniu 18 lipca 2023 r. powódka otrzymała kolejne skierowanie do szpitala na Odział (...) Urazowo-Ortopedycznej. Skierowanie to zostało wystawione przez lekarza Poradni Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Wojewódzkiego Szpitala (...) w O..

Powódka ponownie przebywała w Wojewódzkim Szpitalu (...) w O. w dniach 7-12.10.2023 r., gdzie w dniu 11 października 2023 r. przeszła leczenie operacyjne polegające na dynamizacji zespolenia z końca bliższego piszczeli – usunięcie 4 śrub AO z końca bliższego piszczeli. Po opuszczeniu szpitala powódce zalecono obciążanie kończyny do granic bólu i chód z asekuracją kul łokciowych.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego od 30.06-03.07.2022 r. k. 94-95, dokumentacja z pobytu w szpitalu w dniach od 30.06-03.07.2022 r. k. 355-403, karta informacyjna leczenia szpitalnego w dniach 01 – 09.06.2023 r. k. 479-480v.,skierowanie z dnia 18.07.2023 r. k. 481, karta informacyjna leczenia szpitalnego w dniach 7-12.10.2023 r. k. 501-502)

Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 3 września 2021 r. W. G. została uznana za osobę całkowicie niezdolną do pracy do dnia 20 września 2022 r. Następnie Orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dnia 15 września 2021 r. całkowita niezdolność do pracy powódki została przedłużona do dnia 30 września 2022 r. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał powódce od 6 lutego 2021 r. do 30 września 2022 r. rentę, za miesiąc luty w wysokości 1.200 zł, od 1 marca 2021 r. w wysokości 1250,88 zł. Powódka decyzją z dnia 21 września 2021 r. przyznała powódce roczne świadczenie pieniężne w kwocie 1250,88 zł. Decyzją z dnia 1 marca 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał waloryzacji przysługującej powódce renty do kwoty 1.338,44 (wysokość świadczenia do wypłaty wynosiła 1.217,98 zł). Następnie decyzją z dnia 1 kwietnia 2022 r. przyznano powódce dodatkowe roczne świadczenie pieniężne w kwocie 1338,44 zł.

Decyzją Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 12 grudnia 2022 r. powódka została uznana za częściowo niezdolną do pracy do 31 grudnia 2023 r. Z tego tytułu przysługiwała powódce renta w wysokości 1003,83 zł, po potrąceniu składki na ubezpieczenie zdrowotne powódce była wypłacana renta w wysokości 913,49 zł.

(dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS k. 3.09.2021 r. k. 82-82v., orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) k. 83-83v., decyzja o przyznaniu renty z dnia 21.09.2021 z załącznikiem r. k. 85-87, decyzja z dnia 21.09.2021 r. k. 84-84v., decyzja o waloryzacji renty z dnia 01.03.2022 r. k. 140, decyzja dodatkowe roczne świadczenie k. 139, decyzja o ustaleniu prawa do renty na dalszy okres z dnia 11.01.2023 r. k. 256, zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wydane dla potrzeb Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności k. 36-37)

W wyniku zdarzenia z dnia 2 sierpnia 2020 r. u powódki stwierdzono:



otwarte złamanie trzonu kości udowej lewej w 1/3 dalszej z przemieszczeniem oraz raną punktową na powierzchni bocznej uda oraz raną tłuczoną przyśrodkowej strony kolana lewego dł. 8 cm poprzecznej do osi długiej,



otwarte złamanie w 1/3 bliższej trzonu kości piszczelowej lewej z przemieszczeniem. Rana tłuczona w obrębie przyśrodkowej powierzchni długości około 5 cm,



wieloodłamowe złamanie trzonu strzałki lewej z przemieszczeniem kątowym,



złamanie kości czołowej przechodzące na strop oczodołu prawego bez wgłobienia odłamów kostnych,



uogólniony obrzęk mózgu,



niewielkie ognisko stłuczenia tkanki mózgowej w korowo-podkorowej części lewej okolicy skroniowej,



ranę szarpaną okolicy bródki i okolicy podżuchowowej długości około 10 cm.

Następstwem wypadku była również niestabilność stawu kolanowego lewego.

Doznany uraz wielonarządowy spowodowany przedmiotowym wypadkiem spowodował konieczność długotrwałego leczenia powódki, w tym kilku operacji narządu ruchu. Bezpośrednio po urazie powódka odczuwała bardzo silny ból. Jego natężenie zmniejszyło się w momencie udzielenia pierwszej pomocy i podania środków przeciwbólowych oraz unieruchomienia złamanych kończyn. Ból o dużym stopniu nasilenia utrzymuje się zazwyczaj do 2-3 tygodni po złamaniu oraz do około 1 tygodnia po zabiegach operacyjnych. Mimo, że za termin zakończenia leczenia ortopedycznego powódki pierwotnie uznano dzień 12.03.2021 r. (tego dnia wystawiono zaświadczenie o zakończeniu leczenia ortopedycznego (k. 70), biegły wskazał, że przyczyną dokonanej operacji w dniu 06 czerwca 2023 r. było utrzymywanie się niestabilności stawu wynikające z utrzymywania się inkongruencji powierzchni stawowych i ma to związek przycznowo – skutkowy ze zdarzeniem.

Biegły ocenił trwały uszczerbek na zdrowiu powódki na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. na 42% na które składają się:



złamanie trzonu kości udowej lewej w 1/3 dalszej z przemieszczeniem leczone operacyjnie – 10%,



otwarte złamanie w 1/3 bliższej trzonu kości piszczelowej lewej z przemieszczeniem – 10%,



wieloodłamowe złamanie trzonu strzałki lewej z przemieszczeniem kątowym – 0%,



następowa niestabilność stawu kolanowego lewego leczona operacyjnie – 10%,



blizna lewej okolicy podbrudkowej – 6%,



blizna okolicy pod okiem prawym – 1%,



blizny operacyjne uda lewego – Rozporządzenie nie przewiduje uszczerbku z tego powodu,



blizny kolana i goleni lewej – 5%,

W okresie pierwszych dwóch miesięcy po wypisaniu ze szpitala tj. po dniu 25 sierpnia 2020 r. powódka wymagała opieki w niemalże wszystkich czynnościach standardowych związanych z codziennym funkcjonowaniem. Biegły ocenił, że średni codzienny czas potrzebnej opieki wynosił 6 godzin dziennie przez okres 60 dni tj. 360 godzin. W późniejszym okresie czas dziennej pomocy ulegał skróceniu i do dnia 12 marca 2021 r. kiedy to leczenie powódki uznano za zakończone wynosił 2 godziny dziennie przez kolejne 150 dni tj. 300 godzin. Biegły wskazał także, że w okresie po kolejnych zabiegach ortopedycznych okres opieki osób trzecich był niezbędny i wynosił średnio po 3 godziny dziennie przez okres 60 dni po operacji z dnia 6 czerwca 2023 r. tj. 180 godzin oraz przez 14 dni po operacji z dnia 11 października 2023 r. tj. 52 godziny. Całkowity okres, w którym do dnia dzisiejszego powódka wymagała takiej opieki i pomocy wyniósł 892 godziny.

Aktualnie powódka jako główne dolegliwości powódka zgłasza bóle stawu kolanowego lewego, szczególnie nasilone w okolicy dołu podkolanowego, bóle lewego kolana i przedniej powierzchni goleni podczas chodzenia. Dodatkowo powódka zgłasza bardzo częsty ból pleców zlokalizowany w odcinku L/S. W badaniu przedmiotowym biegły ustalił:



kończyna górna lewa – blizna nieregularna na bocznej powierzchni ramienia o wymiarach 10x4 cm, obszar ten jest bielszy od otaczającej skóry. P. wyczuwalny ubytek ciągłości mięśnia trójgłowego z blizną. Zakres ruchomości w stawie barkowym i pozostałych stawach obwodowych prawidłowy. Funkcja kończyn górnych jednakowa, prawidłowa,



chód wydolny, nieznacznie utykający na lewą kończynę dolną. Powódka potrafi stać i chodzić na palcach i piętach. Obwód kolana lewego większy o 2 cm od prawego. Obwody uda i podudzia mniejsze o 1 cm, w obu stawach stwierdzono nie stwierdzono obecności płynu. Prawy staw kolanowy zwarty stabilny. W lewym stwierdza się złożoną niestabilność tylno-boczną II stopnia. Przykurcz w stawie kolanowym lewym w zakresie zgięcia o 30 stopni w stosunku do stawu kolanowego prawego. ROM lewego stawu = 10-0-130, ROM stawu prawego = 10-0-160. Oś kolana w porównaniu z kolanem prawym wskazuje ok 10 stopni większą koślawość,



w lewym stawie biodrowym ograniczenie rotacji wewnętrznej o 20 stopni w stosunku do stawu prawego. Pozostałe ruchy w obu stawach prawidłowe,



w zakresie stawów skokowo-goleniowych i stawów obu stóp nie stwierdzono ograniczenia funkcji,



widoczne blizny pourazowe i pooperacyjne.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii (...) k. 599-610, opinia uzupełniająca – k. 639-642 a)

W wyniku wypadku komunikacyjnego z dnia 2 sierpnia 2020 r. u powódki doszło do urazu czaszkowo-mózgowego ze złamaniem kości czołowej lewej. Po wypadku powódka nie była leczona neurologicznie systematycznie i aktywnie. Po wypisie ze szpitala była jeden raz konsultowana w poradni neurologicznej w dniu 11 maja 2021 r., odchylenia w badaniu neurologicznym opisane nie zostały. Następnie w lipcu 2021 r. powódka była hospitalizowana na oddziale neurologii, gdzie wykluczono zaburzenia napadowe. W związku z doznanymi przez powódkę urazami wskutek przedmiotowego wypadku wymagała ona opieki osób trzecich przez okres około dwóch tygodni i taką otrzymała w trakcie hospitalizacji w klinice ortopedii. Z powodu skutków obrażeń doznanych w wyniku wypadku z dnia 2 sierpnia 2020 r. powódka okresowo odczuwa niewielkie bóle głowy, jednak z tego powodu nie leczy się neurologicznie, nie przyjmuje żadnych leków. Uraz do którego doszło do powódki powoduje uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5% zgodnie z punktem 2 procentowej oceny stałego i długotrwałego uszczerbku na zdrowiu stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. Biegły lekarz specjalista neurologii W. N. nie przewiduje w przyszłości żadnych późnych następstw lub powikłań związanych z przedmiotowym wypadkiem.

(dowód: opinia biegłego z zakresu neurologii k. 461-464, opinia uzupełniająca biegłego z zakresu neurologii k. 506)

Powódka została przebadana przez biegłą psycholog, która wskazała na istnienie zaburzeń w funkcjonowaniu społecznym badanej o charakterze lękowo-depresyjnym pozostających w związku z doświadczeniami ze zdarzenia w 2020 r. Konsekwencjami wypadku z 2020 r. dla powódki są odniesione urazy fizyczne początkowo wycofujące ją w pełni z aktywności fizycznej i dalej w związku z zastosowanym leczeniem ograniczające jej aktywność fizyczną. Po zakończonym leczeniu ortopedycznym w marcu 2021 r., miała miejsce dezadaptacja do nowej dla powódki sytuacji życiowej, wyrażająca się objawami: ból głowy, zasłabnięciami, osłabieniem co stało się przedmiotem konsultacji neurologicznych zakończonych obserwacją w ramach oddziału neurologicznego. Biegła wskazała także, że hospitalizacje, pozostawanie pod opieką osób drugich, rehabilitacje, konsultacje lekarskie skutkowały ograniczeniem dopływu bodźców wykrających poza wymienione środowiska. Znaczącymi w ocenie psychologicznej są zmiany w funkcjonowaniu osobowości powódki manifestujące się poczuciem alienacji, wycofaniem z aktywności społecznej. Konsekwencją wypadku jest u powódki zmiana nastawienia do ludzi. Jest ostrożna, nieufna, nieujawniająca swoich emocji i uczuć.

Jako wyraz dezadaptacji do zmian związanych ze skutkiem wypadku z dnia 2 sierpnia 2020 r. u W. G. stwierdzono zaburzenia adaptacyjne o dominującym obrazie reakcji lękowej. Stan psychiczny powódki wymagał konsultacji neurologicznej, psychologicznej i psychiatrycznej, interwencji pomocy doraźnej i przejściowo włączenia leczenia farmakologicznego (przeciwlękowego). Powódka po wypadku z dnia 2 sierpnia 2020 r. nie wymagała opieki i pomocy innych osób z uwagi na stan psychiczny, ale z uwagi na stan narządu ruchu. W aktualnym stanie psychicznym powódka nie wymaga leczenia farmakologicznego. Z uwagi na przebieg reakcji adaptacyjnej, czas trwania (ponad rok), okresowe leczenie i zaburzenia funkcjonowania w rolach społecznych biegła psychiatra uznała 5% trwałego uszczerbku na zdrowiu zgodnie z pkt 10 tabeli z załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 2002 r.

(dowód: opinia biegłej z zakresu psychologii T. G. k . 537-541, opinia biegłej psychiatry A. K. k. 542-545 , opinia uzupełniająca biegłej z zakresu psychologii T. G. k. 567-568, opinia uzupełniająca biegłej psychiatry A. K. k. 585-586)

Powódka w chwili wypadku miała 18 lat. Po wypadku była przez kilka miesięcy osobą leżącą. Następnie miała ograniczenia w swobodnym poruszaniu się. Mieszkała wówczas u babci J. G., która pomagała jej przy czynnościach życia codziennego. Ponadto pomoc powódce świadczyła A. G..

Przed wypadkiem powódka była osobą zdrową, aktywną, uprawiała sport, grała w siatkówkę i piłkę nożną, jeździła na zawody. Była osobą towarzyską. W czasie wypadku uczyła się w szkole zawodowej. Po wypadku powódka nie mogła kontynuować nauki, podjąć pracy, wycofała się z życia towarzyskiego. W 2024 r. podjęła pracę jako sprzedawca. Powódka nie może uprawiać żadnych sportów. Powódka nadal się leczy. Z uwagi na blizny, wstydzi się zakładać spódniczki.

(dowód: zeznania świadka J. G. – k. 482 v. – 483, zeznania świadka A. G. – k. 483 v. – 483 v., przesłuchanie powódki – k. 676 – 676 v., 483 v. – 484v., opinia biegłego z zakresu ortopedii M. C. – k. 599-610,)

W związku ze zdarzeniem powódka do dnia 15 lutego 2021 r. poniosła koszty leczenia i rehabilitacji w kwocie 6.403 zł (w tym 70 zł tytułem zakupu ortezy, 53 zł tytułem zakupu opatrunków jałowych, 150 zł tytułem wizyty fizjoterapeutycznej, 3.300 zł tytułem turnusów rehabilitacyjnych oraz koszty dojazdu).

(dowód: faktura VAT (...) k. 98, faktura VAT (...) k. 99, faktura VAT (...) k. 103, faktura VAT (...) k. 104, faktura VAT (...) k. 105, faktura VAT (...) k. 106,)

Pismem z dnia 19 marca 2021 r. powódka zgłosiła szkodę (...) za pośrednictwem (...) S.A. w W..

Powódka żądała zapłaty na jej rzecz kwot:

- 200.000 zł tytułem zadośćuczynienia,

- 4.613,00 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (w tym kosztów rehabilitacji poniesionych do 15 lutego 2021 r., wynikających z faktur nr (...)),

- 1.344 zł tytułem kosztów dojazdów w związku z odbywaniem wizyt lekarskich, licznych kontroli, dojazdów do lekarza,

- 23.803,80 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich.

Ubezpieczyciel w dniu 23 kwietnia 2021 r. przesłał pozwanemu dokumenty wraz z aktami szkody.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w decyzji z dnia 28 kwietnia 2021 r., (...) wskazał, że doznane przez powódkę obrażenia ciała, skutkowały trwałym uszczerbek na zdrowiu powódki w wysokości 38% i przyznał zadośćuczynienie za ból i cierpienie w kwocie 114.000 zł. Ponadto pozwany przyznał powódce zwrot kosztów leczenia i rehabilitacji w wysokości 6.403 zł oraz zwrot kosztów opieki w wysokości 5.040 zł. Pozwany stanął na stanowisku, że W. G. przyczyniła się do szkody w 80%. Po uwzględnieniu przyczynienia, wypłacił powódce w dniu 29 kwietnia 2021 kwotę 25.088 zł.

Od powyższej decyzji odwołała się powódka i zarzuciła, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez wnikliwej analizy zgromadzonego w toku postępowania likwidacyjnego materiału dowodowego. Powódka zakwestionowała także ustalone przyczynienie się do szkody określone na 80 %.

W odpowiedzi na powyższe (...) poinformował, że zmienia swoją decyzję dnia 28 kwietnia 2021 r. w ten sposób, że przyczynienie się poszkodowanej obniżone zostaje do 40%. Pozwany wskazał, że dokonuje dopłat świadczeń: zadośćuczynienia w kwocie 22.800 zł, kosztów opieki w kwocie 1.008 zł i kosztów leczenia w kwocie 1.280 zł. Pozwany w dniu 31 maja 2021 r. wypłacił powódce kwotę 50.176 zł.

Pismem z dnia 02 września 2021 r. (...) poinformował, że w związku z niedostarczeniem wykazu przejazdów oraz kopii dowodu rejestracyjnego samochodu, którym były wykonywane, odmawia wypłaty odszkodowania za koszty przejazdów.

Ponadto powódka w związku z wypadkiem poniosła dodatkowe koszty leczenia i rehabilitacji w kwocie 2.240 zł (w tym kwotę 2.200 zł tytułem kosztów rehabilitacji i 240 zł tytułem konsultacji ortopedycznej).

Pismem z dnia 28 grudnia 2021 r. (doręczonym w dniu 03 stycznia 2022 r.) powódka skierowała do (...) ostateczne wezwanie do zapłaty wraz z wezwaniem do weryfikacji dotychczasowego stanowiska i skierowania poszkodowanej na badania.

Powódka zgłosiła także, że poniosła dodatkowe koszty leczenia powstałe w związku z koniecznością zakupu środków farmakologicznych, skierowania na zabiegi rehabilitacyjne, badania i wizyty w szpitalach w łącznej wysokości 2.754,29 zł (wskazała faktury: faktura VAT (...) , faktura VAT (...), faktura nr (...), faktura nr (...), faktura nr (...), faktura nr (...)).

Powódka zwróciła się do pozwanego o wypłatę:

- kwoty 127.024 zł tytułem zadośćuczynienia, w związku z tym, że przyznano jej kwotę 72.976,00 zł,

- kwoty 6.597,29 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia, podnosząc, że wypłacono jej z tego tytułu kwotę 2.560 zł, a łącznie koszty leczenia wyniosły 9.157,29 zł (6.403 zł + 2754,29 zł)

- kwoty 21.787,80 tytułem kosztów opieki osób trzecich (łącznie koszty opieki za (...) h x 19,40 zł wyniosły 23.803,80 zł, wypłacono 2.016 zł).

Łącznie powódka wniosła o zapłatę na jej rzecz kwoty 155.409,09 zł.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 20 stycznia 2022 r. (...) wskazał, że sprawa wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i poziomu ustalonego przyczynienia była już przedmiotem ponownego rozpatrzenia na wniosek pełnomocnika z dnia 13.05.2021 r. W oparciu o dołączoną do pisma opinię lekarską pozwany przyznał zwrot kosztu konsultacji ortopedycznej w wysokości 144 zł oraz dopłatę za koszty opieki w wysokości 2.388 zł.

W dniu 25 stycznia 2022 r. pozwany wypłacił powódce kwotę 2.532 zł.

(dowód: pismo z dnia 19.03.2021 r. k. 118-122, pismo (...) z dnia 28.04.2021 r. wraz z załącznikami k. 123-128, przedsądowe wezwanie do zapłaty (odwołanie od decyzji) z dnia 13.05.2021 r. k. 129-129v., pismo (...) z dnia 26.05.2021 r. k. 130-130v., pismo (...) z dnia 2.09.2021 r. k. 131, ostateczne wezwanie do zapłaty wraz z wezwaniem do weryfikacji dotychczasowego stanowiska i skierowania poszkodowanej na badania k. 132-135, potwierdzenie nadania i odbioru k. 136-136v., pismo (...) z dnia 20.01.2022 r. wraz z załącznikiem k. 137-138, potwierdzenia przelewów – k. 217-219, dokumenty z akt szkody – k. 205, faktura VAT (...) k. 107,faktura VAT (...) k. 108, faktura nr (...) k. 113)

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powództwo zasługuje na uwzględnienie w zasadniczej części.

Dokonując powyższego rozstrzygnięcia Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony, których prawdziwości nie kwestionowano.

Sąd uwzględnił zeznania świadków M. W. i L. K., z których wynika, że powódka nie znała dobrze K. W.. Powyższe zeznania te były zbieżne z zeznaniami samej powódki, która wskazywała, że K. W. był partnerem jej ciotki i w dzień zdarzenia widziała się z nim po raz drugi w życiu.

Sąd dał także wiarę zeznaniom J. K., który chwile przed wypadkiem rozmawiał z K. W. i rozpoznał, czy pozostawał on pod wpływem alkoholu.

Sąd uwzględnił także zeznania świadków J. G. i A. G. uznając je za wiarygodne i konsekwentne. Zeznania odnosiły się do rozmiaru krzywdy doznanej przez powódkę wskutek wypadku, a także rozmiaru pomocy, która była jej udzielana w czasie rekonwalescencji. Za wiarygodne przyjęto także zeznania powódki, znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Świadek J. T. jest prywatnym detektywem, który na zlecenie pozwanego wykonywał czynności detektywistyczne w miejscu zamieszkania K. W.. Zeznania świadka opierają się jedynie na relacji osób zamieszkały w miejscowości G. i ich opinii na temat K. W..

Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu: neurologii w osobie W. N., psychologii w osobie T. G., psychiatrii w osobie A. K. oraz ortopedii w osobie M. C.. W ocenie Sądu opinie te są rzetelne, jasne, nie zawierają sprzeczności ani luk. Biegli w sposób przekonywujący uzasadnili wnioski zawarte w rzeczonych opiniach. Biegły M. C. w uzupełniającej opinii ustosunkował się do zarzutów pozwanego i wszechstronnie wyjaśnił okoliczności, na które dowód został dopuszczony. Dlatego też Sąd pominął wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z kolejnej uzupełniającej opinii biegłego.

Sąd na podstawie art. 235 ²§ 1 pkt 2 k.p.c. pominął wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego toksykologa. W niniejszej sprawie Sąd stanął na stanowisku, że niemożliwym jest ustalenie przez biegłego, jakie cechy upojenia alkoholowego mogły być manifestowane przez K. W., bowiem nie da się dokładnie odtworzyć cech osobniczych, które wpływają na manifestowanie przez organizm stanu po spożyciu alkoholu. W pierwszej kolejności nie jest wiadomym jak często K. W. spożywał alkohol, zeznania świadków M. W. i L. K. sąd w tym zakresie sprzeczne. Z drugiej strony na reakcję organizmu przy spożywaniu alkoholu poza wzrostem i wagą wpływają także cechy indywidualne organizmu, których nie da się w 100% odtworzyć. Sąd w tym zakresie dał wiarę przesłuchanym w toku postępowania świadkom, którzy rozmawiając z K. W. nie poczuli od niego woni alkoholu, ale także nie widzieli by jego zachowanie manifestowało cechy upojenia.

Sąd na podstawie art. 235 ²§ 1 pkt 2 k.p.c. pominął wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego radiologa, bowiem po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego lekarza neurologa, ortopedy, psychologa i psychiatry uzyskano odpowiedzi na pytania skierowane do tego biegłego i wskazane w odpowiedzi na pozew. Powołanie biegłego z zakresu radiologii doprowadziłoby jedynie do przedłużenia postępowania, bowiem zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala odpowiedzieć na pytania formułowane przez stronę pozwaną.

Analizując zasadność roszczenia, należy wskazać, że w przypadku szkody wyrządzonej w związku z ruchem pojazdu odszkodowanie z obowiązkowego ubezpieczenia OC ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności jego posiadacza lub kierującego. Bezsporne w niniejszej sprawie było to, że w momencie wypadku, jego sprawca K. W. nie posiadał obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Wobec tego, zgodnie z normą art. 98 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...)
i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Dz.U.2023.2500), to do zadań Funduszu należy zaspokajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych.

Pozwany w niniejszej sprawie nie kwestionował swojej odpowiedzialność za zdarzenie. Sąd przyjął, że w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił powódce następujące kwoty:

- 70.688 zł z tytułu zadośćuczynienia (na podstawie decyzji z dnia 28 kwietnia 2021 r. wypłacił powódce kwotę 22.800 zł, odnośnie decyzji z dnia 26 maja 2021 r., przyjęto, że powódka otrzymała kwotę 47.888 zł tytułem zadośćuczynienia, wprawdzie w ww. decyzji wskazano, że pozwany dokonuje dopłat świadczeń: zadośćuczynienia w kwocie 22.800 zł, kosztów opieki w kwocie 1.008 zł i kosztów leczenia w kwocie 1.280 zł, to pozwany w dniu 31 maja 2021 r. wypłacił powódce kwotę 50.176 zł, zatem powódka była uprawniona do tego, aby kwotę 47.888 zł (50.176 zł – 1.008 zł – 1.280 zł) zaliczyć na poczet zadośćuczynienia,

- 2.704 zł z tytułu poniesionych kosztów leczenia (pozwany wypłacił na podstawie decyzji z dnia 28 kwietnia 2021 r. kwotę 1.280 zł, na podstawie decyzji z dnia 26 maja 2021 r. 1.280 zł i na podstawie decyzji z dnia 20 stycznia 2022 r. kwotę 144 zł),

- 4.404 zł tytułem kosztów opieki (pozwany wypłacił na podstawie decyzji z dnia 28 kwietnia 2021 r. kwotę 1008 zł, na podstawie decyzji z dnia 26 maja 2021 r. 1.008 zł i na podstawie decyzji z dnia 20 stycznia 2022 r. kwotę 2.388 zł),

przyjmując przyczynienie się powódki do zdarzenia w 40%.

Dla oceny rodzaju obrażeń, których doznała powódka w następstwie wypadku z dnia 2 sierpnia 2020 r., a także ich następstw na jej zdrowiu oraz intensywności i zakresu doznanych przez nią cierpień zasadnicze znaczenie miały opinie z zakresu ortopedii, neurologii, psychologii oraz psychiatrii opracowane w niniejszej sprawie.

Biegły z zakresu ortopedii ustalił, że powódka doznała łącznie 42% trwałego uszczerbku na zdrowiu, w tym z 10% z pozycji 147a z powodu złamania trzonu kości udowej lewej w 1/3 dalszej z przemieszczeniem, leczonego operacyjnie, 10% z pozycji 158a z powodu otwartego złamania w 1/3 bliższej trzonu kości piszczelowej lewej z przemieszczeniem, 10% z pozycji 156 z powodu następowej niestabilności stawu kolanowego lewego leczonego operacyjnie, 6% z pozycji 19a z powodu blizny lewej okolicy podbródkowej, 1% z powodu blizny pod okiem prawym oraz 5% z pkt 160 z powodu blizny kolana goleni lewej. Biegły wskazał także, że okres do 19 marca 2021 r., w którym powódka wymagała opieki i pomocy wyniósł 660 godzin. Po przeprowadzonym wywiadzie i badaniu powódki biegły w opinii wskazał, że brak jest danych w aktach sprawy jak również z wywiadu mogących świadczyć o występowaniu przed zdarzeniem z dnia 2 sierpnia 2020 r. schorzeń bądź innych problemów zdrowotnych mogących mieć wpływ na narząd ruchu.

Biegły z zakresu neurologii ustalił, że powódka wskutek wypadku z dnia 2 sierpnia 2020 r. doznała 5% uszczerbku na zdrowiu. Biegły wskazał, że bezspornym jest przebycie przez powódkę urazu czaszkowo-mózgowego ze złamaniem kości czołowej oraz obrzękiem mózgu. W związku z doznanymi przez powódkę urazami wskutek przedmiotowego wypadku wymagała ona opieki osób trzecich przez okres około dwóch tygodni i taką otrzymała w trakcie hospitalizacji w klinice ortopedii.

Biegła z zakresu psychiatrii ustaliła, że z uwagi na przebieg reakcji adaptacyjnej, czas trwania (ponad rok), okresowe leczenie i zaburzenie funkcjonowania w rolach społecznych należy uznać 5% trwałego uszczerbku na zdrowiu zgodnie z pkt 10a. Nadto biegła stwierdziła u powódki zaburzenia adaptacyjne o dominującym obrazie reakcji lękowej, jako wyraz dezadaptacji do zmian związanych ze skutkami wypadku z dnia 2 sierpnia 2020 r.

Biegła z zakresu psychologii wskazała na istnienie u powódki zaburzeń w funkcjonowaniu społecznym o charakterze lękowo-depresyjnym pozostających w związku z doświadczeniami ze zdarzenia z 2020 r. oraz jego konsekwencjami dla zdrowia fizycznego i jakości życia społecznego badanej jako młodej osoby, w tym dla funkcjonowania emocjonalno-motywacyjnego oraz poznawczego.

Opinie, które pozwoliły Sądowi w ustaleniu stanu faktycznego są przekonywujące, spójne i logiczne. Ponadto nie zostały skutecznie zakwestionowane w procesie, stąd też Sąd oparł na niej swoje ustalenia.

Odnosząc się do żądania zadośćuczynienia wskazać trzeba, że zgodnie z art. 445 k.c., Sąd może przyznać osobie poszkodowanej w wypadku przewidzianym w art. 444 k.c., tj. osobie, która doznała uszkodzenia ciała lub której zdrowie uległo rozstrojowi, zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, celem zadośćuczynienia pieniężnego jest przede wszystkim złagodzenie cierpień i towarzyszących im ujemnych uczuć związanych z uszkodzeniem ciała i rozstrojem zdrowia. Przy ocenie wysokości zadośćuczynienia za krzywdę należy uwzględnić przede wszystkim nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym (por. orzeczenie SN z dnia 10 czerwca 1999 r., (...), (...)

Zgodnie z przyjętym w doktrynie i ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, zadośćuczynienie winno mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny. Jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną. Zadośćuczynienie powinno być środkiem pomocy dla poszkodowanego i pozostawać w odpowiednim stosunku do rozmiaru krzywdy i szkody niemajątkowej. Na krzywdę poszkodowanego składają się cierpienia fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi, bądź w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zwłaszcza trwałymi i nieodwracalnymi (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1985 r., (...)).

Wskazać należy, że powódka na skutek wypadku doznała 52% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Oczywistym jest, że na zasadność roszczenia powódki wpływ mają także cierpienia wynikające z dolegliwości bólowych w trakcie leczenia jak i po jego zakończeniu. Powódka doznała rozległych urazów. Obrażenia, których doznała i zastosowane leczenie wiązało się ze znacznymi dolegliwościami bólowymi. W związku z obrażeniami, których powódka doznała na skutek wypadku, była ona kilkukrotnie operowana, a jak wynika z opinii biegłego z zakresu ortopedii najprawdopodobniej w przyszłości czekają ją kolejne operacje.

Podnieść należy, że po wypadku powódka potrzebowała pomocy osób trzecich przy zwykłych czynnościach życia codziennego. Powódka, aby uzyskać niezbędną opiekę przeprowadziła się do babci, która pomagała jej w wykonywaniu niezbędnych czynności życia codziennego. Powódka przed wypadkiem była osobą sprawną fizycznie, grała w siatkówkę i piłkę nożną, wyjeżdżała na zawody. Obecnie z uwagi na dolegliwości bólowe nie jest w stanie uprawiać sportu. Nie ulega wątpliwości, że powódka w następstwie wypadku doznała oraz doznaje ogromnych cierpień fizycznych i psychicznych, związanych z doznanymi urazami, procesem leczenia jak również jej obecnym stanem zdrowia. Nie można pominąć faktu, iż powódka w chwili wypadku miał zaledwie 18 lat, a więc stała na progu dorosłości. Przed wypadkiem powódka była osobą towarzyską, obecnie jest wycofana, nieufna. Powódka często unika kontaktu z innymi ludźmi, odczuwa wstyd w związku z ze zmianą wyglądu kolana. Unika noszenia ubrań, które odsłaniają blizny na nogach. Powódka pozostawała także pod opieką psychologa w związku z występowaniem duszności związanych z obawą o swoje zdrowie. Biegła z zakresu psychologii wskazała na istnienie u powódki zaburzeń w funkcjonowaniu społecznym o charakterze lękowo-depresyjnym pozostających w związku z doświadczeniami ze zdarzenia z 2020 r. Powyższe znajduje potwierdzenie także w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Powódka z uwagi na złe samopoczucie, ataki duszności wzywała do domu zespoły ratownictwa medycznego, które udzielały jej niezbędnej pomocy. Wypadek i jego konsekwencje zdestabilizowały życie powódki, która osoby młodej i aktywnej stała się osobą leżącą wymagającą pomocy osób trzecich, nawet przy najprostszych czynnościach życia codziennego. Sąd wziął szczególnie pod uwagę fakt, że negatywne konsekwencje wypadku powódki, która jest osobą młodą, są bardzo znaczne i trwałe.

Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, zgodnie ze stanowiskiem pozwanego, że powódka przyczyniła się do szkody w 40%.

Zgodnie z art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

Dodatkowo jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 czerwca 2024 r. sygn. akt (...) „Zmniejszenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 362 k.c. może mieć miejsce tylko w razie pozytywnego ustalenia, że poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody. Niewłaściwe zachowanie się poszkodowanego musi być adekwatną współprzyczyną, to znaczy, że skutek musi nastąpić w wyniku działania dwóch przyczyn, jednej pochodzącej od zobowiązanego, względnie nieustalonej osoby trzeciej oraz od poszkodowanego. Pomiędzy zachowaniem poszkodowanego a powstaniem szkody lub zwiększeniem się jej zakresu musi zachodzić adekwatny związek przyczynowy. Przyczynienie się do zwiększenia szkody występuje wtedy, gdy w momencie jej powstania rozmiary szkody byłyby mniejsze, gdyby nie zachowanie się poszkodowanego. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przypisanie poszkodowanemu przyczynienia się do powstania szkody lub jej zwiększenia oraz istnienie adekwatnego związku przyczynowego spoczywa na pozwanym”.

Zdaniem Sądu pozwany nie wykazał, że powódka przyczyniła się do szkody. Złożone przez pozwanego sprawozdanie z ustaleń detektywistycznych (k. 234-236v.), detektywa (...) i zawarte tam wnioski nie uzasadniają przypisanie powódce przyczynienia się do powstania szkody czy jej zwiększenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że powódka nie znała dobrze K. W.. Był to partner jej ciotki L. K. stąd też wzbudzał w niej zaufanie, jako osoby powiązanej rodzinnie. W dniu zdarzenia powódka nie widziała, aby sprawca szkody spożywał alkohol, takich obserwacji nie poczyniły także M. W. i L. K.. Partnerka zmarłego rozmawiała z nim na chwilę przed wyjazdem na zakupy i tak jak powódka nie wyczuła od niego woni alkoholu. Z K. W. na chwilę przed wypadkiem rozmawiał także J. K., który także nie zauważył, że jest on pod wpływem alkoholu. L. K. miała świadomość, że jej partner K. W. nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami, jednak nie informowała o tym fakcie W. G.. Powódka nie miała także świadomości, że motor kierowany przez K. W. nie jest w pełni sprawny. Jako osoba młoda bez żadnego doświadczenia, trudno aby posiadała taką wiedze.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że to na pozwanym ciążył obowiązek wykazania, że to powódka przyczyniła się do wypadku oraz że pozostaje on w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. W tym zakresie pozwany nie podołał ciężarowi dowodu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd podstawie art. 822 k.c., art. 445 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 127.024 zł tytułem zadośćuczynienia (pkt I wyroku). Uwzględniając uprzednio wypłacone zadośćuczynienie w kwocie 70.688 zł należy stwierdzić, że łącznie kwota 197.712 zł jest niewygórowana, biorąc pod uwagę skalę krzywdy, którą doznała powódka.

Od powyższej kwoty należało zasądzić odsetki ustawowe za opóźnienie na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Odsetki zasądzono do kwoty 127.024 zł od dnia 24 maja 2021 r. tj. po upływie 30 dni od dnia otrzymania akt szkody od zakładu ubezpieczeń ( (...) S.A. w W. przesłał akta szkody pozwanemu w dniu 23 kwietnia 2021 r.).W zgłoszeniu szkody powódka żądał zapłaty kwoty 200.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Wskazać należy, że roszczenie było dostatecznie sprecyzowane i umotywowane w zgłoszeniu szkody. Rozmiar cierpień i doznanej wówczas krzywdy uzasadniał wypłacenie powódce zadośćuczynienia.

Odnosząc się do żądania powódki zapłaty kwoty 6.587,29 zł tytułem kosztów, które powódka poniosła na skutek zdarzenia, należy wskazać, że po zgłoszeniu szkody, pozwany decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r. przyznał powódce zwrot kosztów leczenia i rehabilitacji w wysokości 6.403 zł, następnie decyzją z dnia 20 stycznia 2022 r. przyznał dodatkowo kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów konsultacji ortopedycznej (wypłacając odszkodowanie pozwany ostatecznie pomniejszył kwoty o 40 % przyczynienia).

Powódka wskazywała, że w związku ze zdarzeniem poniosła wydatki w kwocie 9.157,29 zł, w tym kwotę 6.403 zł (powyższa kwota została przyznała przez pozwanego decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r.) oraz dodatkowo wydatki w kwocie 2.754,29 zł, które zgłosiła w piśmie z dnia 28 grudnia 2021 r.

W ocenie Sądu należy wskazać, że za uzasadnione i udowodnione należy przyznać koszty leczenia i rehabilitacji w kwocie 6.403 zł (przyznane przez pozwanego). Ponadto powódka w związku z wypadkiem poniosła dodatkowe koszty leczenia i rehabilitacji w kwocie 2.240 zł (w tym kwotę 2.200 zł tytułem kosztów rehabilitacji i 240 zł tytułem konsultacji ortopedycznej, vide: faktura VAT (...) , faktura VAT (...), faktura nr (...) – powyższe koszty zostały zgłoszone w piśmie z dnia 28 grudnia 2021 r.) Zdaniem Sądu wydatki te pozostają w związku ze zdarzeniem i obrazują poniesione przez powódkę koszty na wizyty lekarskie czy przebytą rehabilitację. Łącznie uzasadnione koszty wyniosły 8.843 zł.

Dołączone przez powódkę faktury na zakup leków (w tym leków na przeziębienie) znajdujące się na k. 109 i 110, także nie miały związku z wypadkiem, którego uczestnikiem była powódka. Tożsame stanowisko Sąd zajął co do wydatku na wizytę u endokrynologa (k. 111-112).

Zatem uznano za zasadne zwrot powódce poniesionych kosztów w związku z wypadkiem z dnia 2 sierpnia 2020 r., w kwocie 8.843 zł. Mając na uwadze, że pozwany wypłacił powódce z tego tytułu kwotę 2.704 zł, Sąd na podstawie art. 444 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.139 zł tytułem kosztów leczenia i rehabilitacji.

Powódka wymagała opieki osób trzecich. Korzystanie z pomocy innej osoby i związane z tym koszty niewątpliwie stanowią koszty leczenia w rozumieniu art. 444 § 1 k.c. Legitymacja czynna żądania zwrotu tych kosztów przysługuje poszkodowanemu niezależnie od tego, kto sprawuje nad nim opiekę. Pozwany kwestionował zarówno wymiar opieki jak i przyjętą przez powódkę stawkę. Pozwany w decyzji uznał, iż odpowiednią kwotą będzie stawka 10 zł. W ocenie Sądu jest to stawka jest zaniżona. Jako koszt jednej godziny usług opiekuńczych Sąd przyjął 12 zł jako stawkę rynkową w 2020 roku, którą sam wskazał pozwany w odpowiedzi na pozew. W ocenie Sądu wskazywana przez powódkę stawka 17 zł jawi się jako zawyżona, bowiem jest to stawka usług opiekuńczych specjalistycznych, natomiast nad powódką opiekę sprawowała jej rodzina.

Powódka domagała się zwrotu kosztów opieki za okres od dnia 25 sierpnia 2020 r. do dnia 19 marca 2021 r. Odszkodowanie za koszty opieki osób trzecich (art. 444 § 1 zd. 1 k.c.) zostało wyliczone następujący sposób: 734 godz. x 12 zł = 8.800 zł. Wskazać należy, że w toku postępowania likwidacyjnego lekarze orzecznicy pozwanego ustalili, że powódka wymagała pomocy osób trzecich przez 734 godz.

Biorąc pod uwagę, że w toku likwidacji szkody pozwany wypłacił powódce z tego tytułu kwotę 4.404 zł, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.404 zł tytułem kosztów opieki.

Z tych względów Sąd łącznie zasądził w pkt II wyroku tytułem odszkodowania kwotę 10.543 zł (w tym kwotę 6.139 zł tytułem kosztów leczenia i rehabilitacji i kwotę 4.404 zł tytułem kosztów opieki).

Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w następujący sposób:

- od kwoty 3.397 zł (obejmującej koszty leczenia i rehabilitacji) od 24 maja 2021 r. do dnia zapłaty, albowiem pismem z dnia 19 marca 2021 r. powódka zgłosiła żądanie zapłaty 4.613 zł tytułem kosztów leczenia, pozwany wypłacił wówczas kwotę 1.280 zł, a dokumenty z aktami szkody (...) S.A. przekazał w dniu 23 kwietnia 2021 r.;

- od kwoty 2.742 zł (obejmującej koszty leczenia i rehabilitacji) od dnia 18 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty, albowiem pismem z dnia 28 grudnia 2021 r. powódka domagała się zapłaty kwoty 6.579,29 zł z tego tytułu, pozwany odebrał pismo w dniu 3 stycznia 2022 r., zatem termin 14 dni był wystarczający, aby pozwany spełnił świadczenie;

- od kwoty 4.404 zł (obejmującej koszty opieki) od dnia 24 maja 2021 r. do dnia zapłaty, albowiem żądanie zostało zgłoszone w piśmie z dnia 19 marca 2021 r.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w pkt II i III wyroku.

O kosztach procesu rozstrzygnięto w pkt IV wyroku na podstawie art. 100 k.p.c., mając na względzie wynik procesu. Powódka wygrała proces w 90,23 %, zaś pozwany w 9,77%. Powódka poniosła koszty procesu w wysokości 8.417 zł, w tym: 5.400 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 3.000 zł tytułem wydatków na wynagrodzenie biegłych. Powódka wygrała proces w 90,23 % i należne jej koszty wynoszą 7.594,66 zł.

Pozwany zaś poniósł koszty procesu w kwocie 11.021,80 zł, w tym wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 5.400 zł, w kwocie 17 zł opłata skarbowa za pełnomocnictwo, w kwocie 5.604,80 zł tytułem wydatków (w tym wydatki: na wynagrodzenie biegłych w kwocie 5.363,41 zł, koszty dojazdów świadków 181,70 zł, za kserokopię dokumentacji medycznej 59,69 zł). Pozwany wygrał proces w 9,77 % i jego należne koszty wynoszą 1.076,83 zł.

Poniesione przez powódkę koszty są większe niż obciążający ją udział, zatem zasądzeniu na rzecz powódki podlegała różnica tj. kwota 6.517,83 zł (7.594,66 zł – 1.076,83 zł).

W pkt VI wyroku Sąd orzekł o obowiązku zwrotu kosztów sądowych w oparciu o art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 k.p.c., mając na uwadze wynik procesu. Nieuiszczone koszty sądowe wyniosły 7.624 zł i obejmują opłatę od pozwu od której powódka została w całości zwolniona. Pozwany przegrał proces w 90,23% dlatego zobowiązany jest uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O. koszty sądowe w kwocie 6.879,14 zł.

W pkt V wyroku Sąd nie obciążył powódki kosztami sądowymi na podstawie art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 102 k.p.c., mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy oraz sytuację majątkową powódki.

sędzia Ewa Oknińska