Wyrok z 11 lipca 2023, sygn. XVII AmE 117/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2023 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Arkadiusz Zagrobelny

Protokolant – Sekretarz sądowy Dominika Zajdowska

po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2023 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania (...) sp. z o.o. z siedzibą w D.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej

na skutek odwołania (...) sp. z o. o. z siedzibą w D. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 1 lutego 2021 r. znak: (...). (...) (...)

I.  oddala odwołanie;

II.  zasądza od (...) sp. z o.o. z siedzibą w D. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny /

Sygn. akt XVII AmE 117/21

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 11 lipca 2023 r.

Decyzją z dnia 1 lutego 2021 r. znak: (...). (...) (...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej również jako: „ Prezes URE”, „ pozwany”) na podstawie:

- art. 56 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 28 ust 1, art. 56 ust 2, ust 3, ust 6 oraz art. 30 ustawy Prawo energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 2020, poz. 833 ze zm., dalej też „p.e.”),

- art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., dalej też „k.p.a.”),

orzekł, że:

1)  przedsiębiorca (...) sp. z o. o. z siedzibą w D. odmówił udzielenia informacji, o których mowa w art. 28 ust 1 p.e., poprzez nieudzielenie w wyznaczonym terminie żądanej odpowiedzi na wezwania Prezesa URE w sprawie nr (...). (...)2. (...) (...) tj. wezwanie z dnia 10 stycznia 2020 r. oraz ponowne wezwanie z dnia 7 lutego 2020 r., w zakresie przedłożenia aktualizacji dokumentu pn. „ Wycena wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu (...) S.A. na dzień 31 grudnia 2008 roku”;

2) za działanie opisane w pkt 1 wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości
10 000 zł.

(decyzja Prezesa URE z dnia 1.02.2021 r. k. 6-11v akt sąd.)

Odwołanie od decyzji wniósł (...) sp. z o. o. z siedzibą w D. (dalej również jako: „odwołujący”, „powód”) zarzucając jej naruszenie:

1.  art. 28 ust. 1 p.e. zw. z art. 23 ust. 2 pkt 14b) p.e. - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne przyjęcie przez organ, że przepis ten może posłużyć jako podstawa wezwania spółki do zaktualizowania dokumentu pn. „Wycena wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu (...) S.A. na dzień 31 grudnia 2008 r", de facto do zmiany powyższej wyceny, podczas gdy:

a.  art. 28 ust. 1 p.e. może służyć wyłącznie uzyskaniu przez organ informacji o działalności gospodarczej przedsiębiorstwa energetycznego (tj. wyrównaniu ewentualnej dysproporcji w posiadanych informacjach) i nie może stanowić elementu nacisku ani podstawy formułowania przez organ żądań, dotyczących zmiany sposobu prowadzenia tej działalności, a w szczególności żądania dokonania zmiany wyceny wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu - gdyż tak sformułowane żądanie nie stanowi wezwania do udzielenia informacji, lecz żądanie podjęcia określonego działania (dokonania ponownej wyceny zgodnie z wytycznymi regulatora, które zostały wskazane w wezwaniu z dnia 10 stycznia 2020 r.);

b.  art. 28 ust. 1 p.e. dotyczy obowiązku udzielenia przez przedsiębiorstwo energetyczne informacji, którymi to przedsiębiorstwo dysponuje (lub które może wygenerować na podstawie posiadanych przez siebie danych, dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej). Zakres tego przepisu nie obejmuje natomiast „poszukiwania informacji na zlecenie organu", w szczególności art. 28 ust. 1 p.e. nie może stanowić podstawy do nałożenia na spółkę obowiązku pozyskania informacji, dotyczących działalności innych operatorów, takich jak poufne dane dotyczące stosowanych przez nich negocjowanych stawek kontraktowych - nie stanowi to bowiem informacji o działalności spółki w (rozumieniu art. 28 p.e. tymczasem z treści wezwania z dnia 10 stycznia 2020 r. wyraźnie wynika, że w ramach żądanej analizy organ oczekiwał pozyskania i zestawienia informacji, dotyczących działalności innych operatorów (stosowanych przez nich negocjowanych stawek, które nie są publicznie dostępne) - nie było to zatem wezwanie do przedstawienia informacji dotyczących działalności samej spółki, ani nawet informacji, którymi Spółka faktycznie dysponuje, co oznacza, że organ wykroczył poza zakres zastosowania art. 28 ust. 1 p.e.;

c.  ustawodawca, w art. 23 ust. 2 pkt 14b) p.e. nakłada na Prezesa URE - a nie na przedsiębiorców takich jak Spółka - obowiązek współpracy m.in. z organami regulacyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej, w ramach której to współpracy możliwe było uzyskanie przez Prezesa URE przedmiotowych informacji dotyczących działalności innych operatorów; tymczasem w niniejszej sprawie Prezes URE obciążył obowiązkiem pozyskania w/w informacji spółkę, zamiast wykorzystać swoje ustawowe kompetencje przyznane mu przez ustawodawcę m.in. w celu pozyskiwania danych z innych rynków;

2.  art. 56 ust. 1 pkt. 7 p.e. w zw. z art. 28 ust. 1 p.e. - poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie ziściły się przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, przewidzianej tym przepisem, tj. nie doszło do odmowy udzielania informacji, o których mowa w art. 28 p.e.;

3.  art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego w zw. z art. 30 ust. 1 p.e. i art. 28 ust. 1 p.e. i art. 56 ust. 1 pkt. 7 p.e., stanowiące jednocześnie naruszenie art. 8 i art. 12 Ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 t.j., dalej jako: Prawo przedsiębiorców) w zw. z art. 28 ust. 1 p.e. i art. 56 ust. 1 pkt. 7 p.e. - poprzez wymierzenie kary pieniężnej za rzekome niewypełnienie przez spółkę obowiązku informacyjnego z art. 28 ust. 1 p.e. w sytuacji gdy organ - wystosowując do spółki wezwanie z dnia 10 stycznia 2020 r., a następnie nakładając na spółkę karę pieniężną w treści decyzji - działał poza przepisami prawa, wykraczając poza zakres zastosowania art. 28 ust. 1 p.e. i art. 56 ust. 1 pkt. 7 p.e., naruszając tym samym zasadę praworządności i podważając zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej, w tym w szczególności poprzez:

a.  pominięcie, że przepisy o charakterze sankcyjnym powinny być wykładane wąsko, a interpretacja rozszerzająca (zarówno art. 28 ust. 1 p.e., który nakłada obowiązek informacyjny na spółkę, jak i art. 56 ust. 1 pkt. 7 p.e., który pozwala na wymierzenie kary pieniężnej) jest niedopuszczalna;

b.  pominięcie, że przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa, a organ zobowiązany jest działać w sposób proporcjonalny i budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, w szczególności organ nie może przyznawać sobie więcej uprawnień niż to wynika z przepisów prawa ani interpretować zakresu stosowania tych przepisów w sposób rozszerzający;

c.  pominięcie, że wykonanie przez spółkę wezwania organu z dnia 10 stycznia 2020 r. nie tylko wykraczało poza dyspozycję art. 28 p.e., ale od początku było niemożliwe do zrealizowania (spółka nie mogła sporządzić żądanej przez organ analizy, gdyż wymagałoby to pozyskania poufnych danych kontraktowych od innych operatorów);

d.  pominięcie, że wezwanie z dnia 10 stycznia 2020 r. zostało skierowane do spółki niemal jednocześnie z wezwaniem z dnia 9 stycznia 2020 r. do przedłożenia projektu nowej taryfy, co w ocenie Spółki miało stanowić element wywarcia niedozwolonego nacisku na spółkę i miało umożliwić organowi podjęcie arbitralnej decyzji co do tego, czy zaktualizowaną wartość regulacyjną podziemnych magazynów gazu wykorzystać w postępowaniu taryfowym; powyższe świadczy w ocenie spółki o naruszeniu przez organ zasady działania organów państwa na podstawie (w granicach) przepisów prawa, co podważa zaufanie do władzy publicznej;

4.  art. 7a § 1 kpa w zw. z art. 30 ust. 1 p.e. oraz art. 28 ust. 1 p.e. i art. 56 ust. 1 pkt. 7 p.e., a także jednoczesne naruszenie art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 28 ust. 1 p.e. i art. 56 ust. 1 pkt. 7 p.e. - poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że w przypadku wątpliwości co do treści normy prawnej, w tym przypadku co do zakresu stosowania art. 28 ust. 1 p.e., a w konsekwencji, co do możliwości wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust 1 pkt. 7 p.e. za niewypełnienie obowiązku informacyjnego z art. 28 ust. 1 p.e., wszelkie wątpliwości interpretacyjne powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony, tak samo jak ewentualne wątpliwości co do stanu faktycznego, w szczególności, że sprawa dotyczyła skorzystania przez organ z instrumentu o charakterze sankcyjnym, jakim jest nałożenie kary pieniężnej.

Ponadto, powód wniósł o przeprowadzenie dowodu z poniższych dokumentów:

1.  z wezwania z dnia 10 stycznia 2020 r oraz wezwania z dnia 7 lutego 2020 r. (w aktach sprawy (...) (...) (...) (...)) - na okoliczność, że wezwanie organu nie mieściło się w granicach obowiązku informacyjnego, objętego zakresem art. 28 p.e., w szczególności:

a.  że w wezwaniu zobowiązano spółkę do przedstawienia aktualizacji dokumentu pn. „Wycena wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu (...) S.A. na dzień 31 grudnia 2008 r., na podstawie którego określono początkową Regulacyjną Wartość Aktywów, która jest podstawą kalkulacji zwrotu z zaangażowanego kapitału, tj. jednego z elementów składowych kalkulacji taryfy;

b.  że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wezwaniu powyższa „analiza powinna opierać się na rzeczywistych kosztach usług na bazie przeprowadzanych aukcji lub zawartych kontraktów, ponieważ w przypadku dostępu negocjowanego do usług magazynowania paliw gazowych, publikowane stawki na stronach internetowych operatorów systemów magazynowania w Europie, nie są obowiązujące";

c.  że spółka została tym samym zobowiązana do przedstawienia organowi analizy, po pierwsze - którą nie dysponowała, po drugie - dla przygotowania której spółka musiałaby pozyskać informacje, które nie dotyczą wcale jej własnej działalności, ale działalności innych, zagranicznych operatorów (stosowanych przez nich negocjowanych stawek kontraktowych, które nie są publicznie dostępne), po trzecie — że w celu wykonania nałożonego na nią obowiązku spółka musiałaby podjąć szereg działań, nie odnoszących się wcale do jej własnej działalności i nie ograniczających się do zebrania i opracowania dla organu posiadanych przez spółkę informacji, a wymagających poszukiwania informacji poza przedsiębiorstwem spółki;

d.  że wezwanie organu zobowiązywało spółkę do przygotowania analizy z wykorzystaniem informacji, których spółka nie posiadała i do których nie była w stanie dotrzeć, takich jak poufne dane kontraktowe operatorów zagranicznych, co stanowiło zobowiązanie niemożliwe do wykonania;

e.  że wezwanie miało tak naprawdę służyć wywarciu na spółkę nacisku w związku z planowaną procedurą zatwierdzenia nowej taryfy, do przedłożenia projektu której organ wezwał spółkę niemal równocześnie, tj. pismem z dnia 9 lutego 2020 r., a tym samym - że organ w sposób niewłaściwy i nieuprawniony usiłował wykorzystać postępowanie z art. 28 ust. 1 p.e., żądając nie tyle przedłożenia informacji, co zweryfikowania i dostosowania do jego wymogów jednego z elementów składowych kalkulacji taryfy, a ponadto że skierowanie wezwania z dnia 10 stycznia miało umożliwić organowi podjęcie arbitralnej decyzji co do tego, czy zaktualizowaną wartość regulacyjną podziemnych magazynów gazu wykorzystać w postępowaniu taryfowym;

2.  z pism spółki do Prezesa URE z dnia 28 maja 2020 r. i z dnia 31 sierpnia 2020 r. oraz z postanowienia Prezesa URE z dnia 1 lipca 2020 r. (w aktach sprawy (...). (...) (...))- na okoliczność, że:

a.  spółka przygotowała „Analizę porównawczą stawek za usługi magazynowania stosowanych przez wybranych europejskich OSM" na potrzeby postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji na magazynowanie paliw gazowych, a nie w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 10 stycznia 2020 r. i że to organ zadecydował o włączeniu pisma spółki z dnia 28 maja 2020 r. do sprawy wszczętej wezwaniem z dnia 10 stycznia 2020 r.;

b.  powyższa analiza, przygotowana przez spółkę, jak wyraźnie wskazano w obu pismach spółki skierowanych do organu, została sporządzona „w oparciu o dane publikowane przez europejskich operatorów" a nie w oparciu o wytyczne Prezesa URE zawarte w wezwaniu z dnia 10 stycznia 2020 r.;

c.  w konsekwencji, że nie jest zgodne z prawdą stwierdzenie organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakoby składając powyższą analizę spółka „tym samy wypełniła żądanie organu regulacyjnego, wskazane w wezwaniach 1 i 2". Spółka nie przedłożyła bowiem żadnej aktualizacji wyceny wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu, a jedynie zestawienie stawek stosowanych przez wybranych operatorów, sporządzone w oparciu o powszechnie dostępne dane. W szczególności spółka nie przygotowała analizy, opartej na „kosztach usług na bazie przeprowadzanych aukcji lub zawartych kontraktów" przez innych operatorów - gdyż obiektywnie takich danych nie mogła uzyskać i nie mogła wypełnić tego obowiązku;

3.  z wezwania z dnia 9 stycznia 2020 r. - na okoliczność, że wezwanie z dnia 10 stycznia 2020 r. zostało skierowane do spółki niemal jednocześnie z wezwaniem z dnia 9 stycznia 2020 r. do przedłożenia projektu nowej taryfy;

4.  z decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki znak (...). (...) (...) z dnia 15 maja 2020 roku oraz nr (...). (...) (...)z dnia 17 grudnia 2020 r. - na okoliczność zatwierdzenia przez regulatora nowej taryfy za usługi magazynowania.

Na podstawie wskazanych zarzutów odwołujący wniósł o:

1.  uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania,

3.  przeprowadzenie rozprawy ewentualnie posiedzenia przygotowawczego także pod nieobecność powoda lub jego pełnomocnika.

(odwołanie powoda z dnia 19.02.2021 r. k. 13-21v akt sąd.)

W odpowiedzi na odwołanie Prezes URE wniósł o jego oddalenie, oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

(pismo pozwanego z dnia 1.07.2021 r. k. 92-97 akt sąd.)

W dalszym toku postępowanie strony podtrzymały prezentowane stanowiska.

(protokół z rozprawy k. 157 akt sąd.)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Prezes URE udzielił przedsiębiorcy koncesji (nr (...)) na magazynowanie paliw gazowych w instalacjach magazynowych na okres od 1 czerwca 2012 r. do 31 maja 2022 r.

(okoliczność bezsporna k. 7)

9 stycznia 2020 r. Prezes URE wezwał powoda do przedłożenia wniosku o zatwierdzenie kolejnej taryfy w zakresie usług magazynowania paliw gazowych.

(okoliczność bezsporna, a ponadto wezwanie z dnia 9.01.2020 r. k. 31 akt sąd.)

Pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. o znaku: (...). (...)2. (...) (...) (dalej jako: „Wezwanie 1” ) Prezes URE, działając na podstawie art. 28 p.e., wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia informacji, polegającej na aktualizacji dokumentu pn. „ Wycena wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu (...) SA. na dzień 31 grudnia 2008 roku” (dalej „Wycena"). Wezwanie to zostało poprawnie doręczone powodowi w dniu 16 stycznia 2020 r.

Pismem z dnia 3 lutego 2020 r. powód nie przedstawił żądanego dokumentu, wskazał jedynie, że wartość wyceny „ została zaakceptowana przez Prezesa URE w wezwaniu z dnia 3 kwietnia 2009 r. w ramach toczącego się postępowania taryfowego w sprawie zatwierdzenia taryfy dla paliw gazowych (...) S.A. po wcześniejszym omówieniu zagadnienia w dniu 4 marca 2009 r. na spotkaniu, w Ministerstwie Gospodarki, w którym udział wzięli Prezes oraz Wiceprezes URE, Podsekretarz Stanu z Ministerstwa Gospodarki oraz członkowie Zarządu (...) SA.” i dodatkowo powód dodał, że „W oparciu o powyższe ustalenia (...) SA. jako właściciel instalacji magazynowych podejmował decyzje inwestycyjne w obszarze magazynowania. W związku z powyższym uzasadnione jest uznanie przedmiotowych ustaleń dokonanych na wysokich szczeblach oraz za aprobatą Prezesa URE za wiążące do czasu pełnego zamortyzowania aktywów magazynowych”.

(okoliczności bezsporne a ponadto wezwanie z dnia 10.01.2020 r. k. 104-104v akt sąd., z.p.o. k. 105 akt sąd., pismo powoda z dnia 3.02.2020 r. k. 101-101v akt adm.)

Prezes URE w piśmie z dnia 7 lutego 2020 r. (znak pisma: (...). (...)2. (...) (...) (dalej jako: „Wezwanie 2” ) ponowił żądanie i wskazał na okoliczności, które w opinii organu uzasadniały potrzebę pozyskania od powoda takiej informacji. Prezes URE wskazał, że w 2009 r. po raz pierwszy została ustalona taryfa za świadczenie usług magazynowania paliw gazowych. Prezes URE, w szczególności przypomniał Przedsiębiorcy, że elementem kalkulacji stawek opłat za świadczenie usług tzw. „dostępowych” był i jest zwrot z kapitału zaangażowanego w daną działalność związaną z zaopatrzeniem w paliwa gazowe, ustalany na podstawie wartości księgowej netto majątku. Prezes URE zwrócił uwagę na fakt, że do określenia RWA magazynowych, została wykorzystana metoda (...), która przede wszystkim opierała się na założeniu, że przychody z tytułu świadczenia usług magazynowania ustalane zostaną w oparciu o wyniki analizy porównawczej stawek za usługi magazynowania stosowanych przez wybranych europejskich OSM. Za (...) przyjęto wynik wyceny tj. w którym przychody ustalono w oparciu o pierwszy kwartyl stawek operatorów europejskich. Prezes URE wskazał, że zmiany które zaszły europejskim rynku gazu uzasadniają potrzebę przeprowadzenie kontroli przyjętych założeń, stąd wystosował do Przedsiębiorcy żądanie aktualizacji „Wyceny", sformułowane w wezwaniach z dnia 10 stycznia i 7 lutego 2020 r.

(okoliczności bezsporne a ponadto pismo pozwanego z dnia 7.02.2020 r. k. 106-106v akt sąd.)

Pismem z dnia 19 lutego 2020 r. powód zwrócił się do powoda z prośbą o wydłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na Wezwanie 2 do dnia 2 marca 2020 r. Pozwany pismem z dnia 20 lutego 2020 r. udzielił odwołującemu zgody na udzielenie informacji w późniejszym terminie.

Pismem z dnia 2 marca 2020 r. powód poinformował Prezesa URE, że nie znajduje „uzasadnienia dla takiego działania", tj. działania polegającego na wypełnieniu żądania pozwanego wyrażonego we wskazanych wcześniej wezwaniach.

(okoliczności bezsporne a ponadto pismo pozwanego z dnia 20.02.2020 r. k. 108 akt sąd., pismo powoda z dnia 2.03.2020 r. k. 102-103v akt sąd.)

Z uwagi na odmowę przedstawienia żądanych informacji (wskazanych w wezwaniach nr 1 i nr 2), Prezes URE pismem z dnia 10 marca 2020 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia powodowi kary pieniężnej, na podstawie art. 56 ust 1 pkt 7) p.e. Organ poinformował odwołującego o charakterze stawianego mu zarzutu. Jedocześnie Prezes URE wezwał powoda do: przedłożenia informacji o wysokości przychodu osiągniętego w 2019 r. w związku z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji w zakresie magazynowania paliw gazowych w instalacjach magazynowych, przedstawienia szczegółowych wyjaśnień i do złożenia wniosków dowodowych oraz wszelkich dokumentów mających związek ze sprawą. Ww. zawiadomienie zostało prawidłowo doręczone powodowi w dniu 18 marca 2020 r.

W piśmie z dnia 25 marca 2020 r. powód poinformował, że przychód osiągnięty przez spółkę w 2019 r. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie magazynowania wyniósł (...) zł. Równocześnie, powód poprosił o przedłużenie terminu o 30 dni na udzielenie dodatkowych wyjaśnień, na co Prezes URE pismem z dnia 31 marca 2020 r. wyraził zgodę.

(okoliczności bezsporne a ponadto zawiadomienie z dnia 10.03.2020 r. k. 1-1v akt adm., z.p.o. k. 2-2v akt adm., pismo powoda z dnia 25.03.2020 r. k. 3-40 akt adm.)

Pismem z dnia 30 kwietnia 2020 r. powód nie przedstawił żądanych informacji i jednocześnie wniósł o umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Powód w uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w odpowiedziach na Wezwanie nr 1 i nr 2 i dodał, że „w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do wymierzenia spółce kary pieniężnej. Spółka w ramach toczącego się dotychczas postępowania terminowo i w pełni udzielała informacji żądanych przez Prezesa URE w Wezwaniu 1 i Wezwaniu 2”. Co więcej, powód zakwestionował uprawnienie pozwanego do żądania informacji wskazanych w Wezwaniach nr 1 i nr 2 i zaznaczył, że „w niniejszym postępowaniu kluczowe pozostaje przy tym nie to czy spółka uczyniła zadość Wezwaniu 1 i Wezwaniu 2 (co w ocenie spółki miało miejsce), lecz to, że Wezwanie 1 i Wezwanie 2 wykraczają poza zakres art 28 p.e. (…). Jak wynika z treści Wezwania 1 i Wezwania 2, Prezes URE zobowiązał Spółkę nie do przedstawienia informacji (do czego upoważnia art 28 p.e.) lecz de facto podjęcia określonych działań zmierzających do stworzenia nowych dokumentów. Takie uprawnienie Prezesa URE nie znajduje podstawy prawnej (...)" i dalej „ Jak wskazano powyżej z przepisu art 28 p.e. wynika jedynie możliwość wezwania przedsiębiorcy przez Prezesa URE do przedstawienia informacji - a zatem danych które istnieją”. Zdaniem powoda nie ma podstaw do żądania pozwanego do aktualizacji Wyceny, a w rezultacie nie ma również podstaw do wszczęcia niniejszego postępowania, jego prowadzenia, a także wymierzenia kary pieniężnej powodowi. Wobec powyższego odwołujący twierdzi, że wskazany jest wniosek o umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art 30 ust 1 p.e. w zw. z art 105 § 1 k.p.a. Dalej, powód podniósł, że „ nie sposób zaakceptować stanowisko Prezesa URE, zgodnie z którym Wycena powinna zostać zmieniana(...).Próba obniżenia Wyceny (co zdaje się być celem Organu Regulacyjnego) podważa zasadność dokonywania długofalowych inwestycji.”

(okoliczności bezsporne a ponadto pismo z dnia 30.04.2020 r. k. 43-52 akt adm.)

15 maja 2020 r. Prezes URE zatwierdził ustaloną przez powoda taryfę w zakresie usług magazynowania paliwa gazowego nr (...), na okres do dnia 31 marca 2021 r.

(okoliczność bezsporna a ponadto decyzja z dnia 15.05.2020 r. k. 32-49v akt sąd.)

Powód, w piśmie z dnia 28 maja 2020 r. poinformował Prezesa URE o planowanym złożeniu wniosku o koncesję na magazynowanie paliw gazowych. Powód wskazał, że jednym z elementów przygotowywanego wniosku będzie porównanie aktualnego poziomu stawek za usługi magazynowania gazu w krajowych magazynach gazu ze średnimi stawkami sosowanymi przez operatorów europejskich, w oparciu o dostępne dane. Powód dodał ponadto, że w przeprowadzonej analizie odniesie się do założeń i wyników dokumentu „Wycena wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu (...) na dzień 31 grudnia 2008 r.” z 2009 r.

1 lipca 2020 r. pozwany włączył powyższe pismo do akt postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej powodowi w związku z odmową przedstawienia informacji.

(okoliczność bezsporna a ponadto pismo powoda z dnia 28.05.2020 r. k. 53 akt adm., pismo pozwanego z dnia 1.07.2020 r. k. 54-54v akt adm.)

Przy piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r. powód przedłożył dokument pt. „Analiza porównawcza stawek za usługi magazynowania stosowanych przez wybranych europejskich OSM”. Powyższa aktualizacja została złożona przez spółkę w odpowiedzi na pismo Prezesa URE z dnia 1 lipca 2020 r. o sygn. akt (...). (...) (...) oraz w zw. z pismem powoda z dnia 28 maja 2020 r. Powód składając pismo z dnia 31 sierpnia 2020 r. wskazał, iż dotyczy ono sprawy o sygnaturze (...). (...) (...) (tj. sprawy dot. postępowania w przedmiocie wymierzenia powodowi kary pieniężnej w związku z odmową przedstawienia informacji).

Po złożeniu powyższego pisma, pozwany nie wzywał już powoda o złożenie dodatkowych informacji tj. uznał to pismo za wypełnienie żądania.

Natomiast powód, w odwołaniu od zaskarżonej decyzji Prezesa URE, kwestionował prawo pozwanego do powyższej oceny.

(okoliczności bezsporne a ponadto pismo powoda z dnia 31 sierpnia 2020 r. k. 56-83v akt adm., decyzja Prezesa URE z dnia 1.02.2021 r. k. 6-11v akt sąd., odwołanie powoda z dnia 19.02.2021 r. k. 13-21v akt sąd., pismo pozwanego z dnia 1.07.2021 r. k. 94-95 akt sąd. )

21 października 2020 r. Prezes URE zawiadomił powoda o zakończeniu części dowodowej postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej i poinformował o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia. Spółka jednak z przysługującego jej prawa nie skorzystała.

(okoliczności bezsporne a ponadto pismo z dnia 21.10.2020 r. k. 90-91 akt adm., z.p.o. k. 91-91v akt adm.)

Decyzja z dnia 17 grudnia 2020 r. Prezes URE zatwierdził ustaloną przez powoda zmianę taryfy w zakresie usług magazynowania paliwa gazowego nr (...).

(okoliczność bezsporna a ponadto decyzja k. 50-52 akt sąd.)

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na niespornych twierdzeniach stron (art. 229 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c.). Twierdzenia te, mając oparcie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach (art. 245 oraz art. 246 k.p.c.) nie budziły wątpliwości Sądu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.e., Prezes URE ma prawo wglądu do ksiąg rachunkowych przedsiębiorstwa energetycznego oraz może żądać przedstawienia informacji dotyczących wykonywanej przez to przedsiębiorstwo działalności gospodarczej, w tym informacji o jego projektach inwestycyjnych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych.

Powód bez wątpienia jest przedsiębiorcą energetycznym w rozumieniu art. 28 p.e., któremu przyznano koncesję na magazynowanie paliw gazowych w instalacjach magazynowych, a więc podlegał obowiązkowi udzielenia Prezesowie URE żądanych przez niego informacji. Ponadto, informacje i dokumenty, których pozwany żądał od powoda, odnosiły się do aktualizacji dokumentu „Wycena wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu (...) S.A. na dzień 31 grudnia 2008 r.” i były niezbędne do przeprowadzenia kontroli przyjętych wcześniej założeń i aktualizacji danych ujętych w zastosowanym uprzednio modelu. Ponadto, powyższe informacje dostarczyłyby wiedzy organowi, czy stawki opłat za usługi magazynowania świadczone przez odwołującego, których jednym z elementów kalkulacji jest zwrot Wartości Regulacyjnej Aktywów, nie odstają od średnich stawek stosowanych przez europejskich operatorów instalacji magazynowych.

Przedsiębiorca energetyczny, zgodnie z art. 45 ust 1 pkt 1a p.e. ustala taryfy dla paliw gazowych lub energii, stosownie do zakresu wykonywanej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 32 ust. 1 p.e., które należy kalkulować w sposób zapewniający pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych w zakresie magazynowania paliw gazowych, w tym budowy, rozbudowy i modernizacji magazynów paliw gazowych, wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego w tę działalność w wysokości nie mniejszej niż stopa zwrotu na poziomie 6%. Kalkulacja taryf powinna uwzględniać przesłankę zawartą w art. 45 ust 1 pkt 3 p.e. tj. ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym poziomem cen i stawek opłat.

Zgodnie art. 21 ust 1 i ust 2 p.e. Prezes URE jest centralnym organem administracji rządowej, który realizuje zadania z zakresu spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz promowania konkurencji. Ponadto, pozwany reguluje działalność przedsiębiorstw energetycznych zgodnie z ustawą i polityką energetyczną państwa, zmierzając do równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii (art. 23 ust 1 p.e.). Realizacji powyższego celu służą uprawnienia Prezesa URE tj. np. zatwierdzanie i kontrolowanie stosowania taryf paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła pod względem zgodności z zasadami określonymi w art. 44, 45 i 46, w tym analizowanie i weryfikowanie kosztów przyjmowanych przez przedsiębiorstwa energetyczne jako uzasadnione do kalkulacji cen i stawek opłat w taryfach (art. 23 ust 2 pkt 2 p.e.), które to uprawnienie wykorzystywane jest w sprawie zatwierdzenia taryfy, jak również prawo do żądania przez pozwanego informacji dot. wykonywanej przez powoda działalności gospodarczej, zgodnie z art. 28 ust 1 p.e., które może być wykonywane w każdym czasie, a nie tylko przy postępowaniu taryfowym.

Tymczasem, w niniejszej sprawie powód nie przedstawił żądanych dokumentów i nie udzielił stosownych informacji pomimo dwukrotnego wzywania go do ich przedłożenia. Dopiero po wszczęciu przez organ przeciwko niemu postępowania administracyjnego, powód zrealizował swój obowiązek.

Już sama okoliczność, że pozwany nie otrzymał żądanych informacji jest wystarczająca do przyjęcia, że powód nie udzielił Prezesowi URE w zakreślonym terminie informacji. Zatem powód dopuścił się naruszenia art. 28 p.e. i w związku z powyższym organ miał obowiązek nałożenia na niego kary, wynikającej z art. 56 ust 1 pkt 7 p.e.

W myśl art. 56 ust 1 pkt 7 p.e., karze pieniężnej podlega ten, kto odmawia udzielenia informacji, o których mowa w art. 28 tej ustawy. Powyższą karę, zgodnie z art. 56 ust 2 p.e. wymierza Prezes URE w drodze decyzji administracyjnej, a jej wysokość, stosownie do art. 56 ust 3 p.e., nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość kary nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

Wskazać należy, że przedsiębiorca nie ma racji twierdząc, że organ wykroczył poza zakres zastosowania art. 28 ust 1 p.e. i bezzasadnie zastosował wobec spółki sankcję zawartą w art. 56 ust 1 pkt 7 p.e. Powód argumentował, że w niniejszej sprawie nie doszło bowiem do odmowy udzielenia informacji, o której mowa w art. 28 p.e., a dodatkowo wskazał, że „organ powinien dokonać rzetelnej analizy powyższego przepisu, w tym również powinien był ocenić, czy nałożony przez niego na spółkę obowiązek nie jest nadmiarowy, czy mieści się w zakresie obowiązku informacyjnego z art. 28 ust 1 p.e. Spółka stoi na stanowisku, że art. 28 ust 1 p.e. nie uprawniał Prezesa URE do formułowania żądań o treści wskazanej w wezwaniu” (k. 19 akt sąd.).

W ocenie Sądu Okręgowego, powyższe przepisy umożliwiają pozwanemu wymierzenie kary, której podlega każdy podmiot, dopuszczający się naruszeń przepisu art. 28 ust. 1 p.e., w tym podmiot, który (tak jak powód) przedstawia żądane przez Prezesa URE informacje dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary. Celem bowiem, regulacji z art. 28 i art. 56 ust. 1 pkt 7 p.e. jest zapewnienie Prezesowi URE uzyskania niezbędnych informacji do realizacji jego zadań ustawowych. Pojęcie odmowy udzielenia przez przedsiębiorcę informacji w rozumieniu art. 56 ust. 1 pkt 7 p.e. nie należy interpretować wąsko, tylko szeroko. Bowiem, nie jest tu konieczne aktywne wyrażenie odmowy przez przedsiębiorcę, czy też inne działania zmierzające do nieudzielenia informacji – wystarczająca jest zatem już sama bierność przedsiębiorcy. Działanie polegające na nieudzieleniu informacji w terminie stanowi zatem naruszenie ustawowego obowiązku przedsiębiorcy do terminowego udzielenia informacji. Należy zauważyć także, że ten obowiązek zmierza do zapewnienia pozwanemu informacji niezbędnych do wykonywania jego ustawowych obowiązków.

Cel ten wymusza objęcie sankcją karnoadministracyjną wszelkich przedsiębiorstw energetycznych, które w jakikolwiek sposób nie udzielają informacji Prezesowi URE w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej, niezależnie od przyczyny takiego działania (por. wyroki Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: z dnia 9 listopada 2005 r., XVII AmE 63/04; z dnia 21 maja 2013 r., XVII AmE 75/11; z dnia 25 października 2013 r., XVII AmE 49/12; z dnia 3 kwietnia 2014 r., XVII AmE 143/12; z dnia 9 lutego 2018 r., XVII AmE 86/15).

Wskazać należy, że powód co prawda udzielił odpowiedzi na wezwania, ale nastąpiło to dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, a jego uchybienie obowiązkowi było świadome. Oznacza to również, że jego działanie należy uznać za zawinione.

Warto dodać, że przedsiębiorca poprosił organ o przedłużenie mu terminu na udzielenie odpowiedzi na wezwania, organ nie wywierał presji na powoda, wyraził zgodę i przedłużył mu ten termin, mając świadomość, że powód potrzebuje więcej czasu na udzielenie odpowiedzi, jednakże powód w odpowiedzi na wezwanie nr 2 stwierdził, że „nie znajduje uzasadnienia do takiego działania” (k. 102 akt sąd.) tj. działania polegającego na aktualizacji dokumentu pt. „Wycena wartości regulacyjnej podziemnych magazynów gazu (...) SA na dzień 31 grudnia 2008 r.”.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem powoda, iż organ naruszył zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa. Powód jako przedsiębiorca prowadzący działalność polegającą na magazynowaniu paliw gazowych w instalacjach magazynowych powinien spełniać wszelkie obowiązki ustawowe. Od podmiotu prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą wymagane jest wykonywanie tej działalności z należytą starannością w rozumieniu art. 355 § 2 kodeksu cywilnego. Skoro zatem organ mógł wezwać przedsiębiorcę to przedstawienia informacji to obowiązkiem przedsiębiorcy energetycznego było taką informację przedstawić.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powód jest przedsiębiorcą prowadzącym szczególną działalność jaką jest działalność koncesjonowana i to właśnie na nim, jako na profesjonaliście ciążył obowiązek udzielenia Prezesowi URE żądanej informacji. Zauważyć trzeba, że obowiązku przedsiębiorcy nie należy rozumieć wąsko, gdyż obowiązek informacyjny może obejmować również otoczenie gospodarcze przedsiębiorcy, a więc takie informacje które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością. Oczywiste jest, że jeśli organ (tu Prezes URE) może żądać danych informacji, to powód jako profesjonalista winien był te informacje przedstawić. Powód twierdzi, iż regulator rynku zatwierdził nową taryfę za usługi magazynowania. Oczywiście, Sąd zgadza się z tym twierdzeniem, niemniej jednak powód winien przedstawić osobny dokument, stworzony na potrzeby wezwania organu (w formie pisemnej), a tego obowiązku przedsiębiorca jednak nie uczynił. (...) Sp. z o. o. winien udzielić Prezesowi URE żądane informacje. Powód na co dzień prowadzi działalność gospodarczą polegającą na magazynowaniu, a więc ma najlepszą wiedzę i jest w stanie przekazać jak najbardziej nie odbiegające od rzeczywistości informacje. W istotę działalności gospodarczej wpisane jest bowiem posiadanie specjalistycznej wiedzy nie tylko obejmującej czysto formalne kwalifikacje, lecz także doświadczenie wynikające z praktyki zawodowej i ustalone standardy wymagań. Powód powyższych kryteriów nie spełnił, nie udzielając żądanych przez Prezesa URE informacji. Prezes URE nie bez przyczyny zwrócił się do przedsiębiorcy o udzielenie informacji. Pozwany nie miał wiedzy co do pewnych okoliczności objętych pytaniem organu, w związku z czym wezwał powoda do przedstawienia informacji na ten temat.

Powód nie wskazał żadnych racjonalnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby nieudzielenie Prezesowi URE informacji, a co za tym idzie zmniejszały stopień jego zawinienia. Za taką okoliczność nie można bowiem uznać nawet braku wiedzy na ten temat, gdyż powód powinien nawet w takiej sytuacji o tym fakcie tj. braku wiedzy poinformować organ, a ponadto powód powinien zmaksymalizować wysiłek, aby sprawdzić swoje otoczenie gospodarcze.

Odnosząc się do pisma powoda z dnia 16 lipca 2021 r. (k. 111-113 akt sąd.) dotyczącego kwestii żądania w wezwaniu nr 1 i w wezwaniu nr 2, to ta kwestia tak naprawdę jest bez znaczenia. Bowiem, nawet jeśli częściowo zmieniła się treść wezwania i przedsiębiorca miał wątpliwości co do treści kierowanego do niego wezwania, to powinien był zwrócić się do organu z prośbą o sprecyzowanie bądź wyjaśnienie intencji organu, czego powód w niniejszej sprawie nie uczynił. Ponadto, oczywistym jest, że jeśli organ wystosowuje zmienione żądanie, to należy odnieść się to tego nowszego (bardziej aktualnego) wezwania. Ponadto, powód jest podmiotem, który corocznie przedkłada pozwanemu do zatwierdzenia taryfę w zakresie usług magazynowania paliw gazowych. W toku postepowania administracyjnego zarówno organ jak i powód są w stałym kontakcie i jasne jest to, że organ korespondując z powodem uzyskuje nowe informacje w związku z czym oczekiwania pozwanego w trakcie trwania całego procesu mogą ulec zmianie (k. 126-126v akt sąd.).

Odnośnie podniesionego przez powoda zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela utrwalony w judykaturze pogląd o nieskuteczności powoływania się na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postępowaniu przed SOKiK, poza pewnymi wyjątkami. W szczególności, tego typu zarzuty zasadniczo nie mogą stanowić samoistnej podstawy uchylenia decyzji. Wynika to z faktu, że wniesienie do sądu odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego (takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 1991r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowieniu z dnia 11 sierpnia 1999r. sygn. akt I CKN 351/99; wyroku z dnia 19 stycznia 2001r. sygn. akt I CKN 1036/98). Podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. stwierdził, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie mogą być podnoszone przed SOKiK, który jako sąd powszechny rozpatruje sprawę od nowa, co skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji zaskarżonej do tego sądu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (sygn. akt VI ACa 620/06).

Wyjątki od zasady, że zarzuty procesowanie odnoszące się do etapu postępowania administracyjnego nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji w ramach rozpoznania odwołania, które zostały wykreowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazują, że taka możliwość odnosi się tylko do takich zarzutów, które po pierwsze nie mogą być niejako konwalidowane na etapie postępowania sądowego (jak ma to miejsce np. w odniesieniu do ustaleń faktycznych, środków dowodowych, oceny dowodów, niektórych wad formalnych samej decyzji) ale także waga tych zarzutów musi być na tyle istotna, że uzasadnia ona uchylenie decyzji. Chodzi o takie uchybienia organu, na skutek których przedsiębiorca, którego dotyczy decyzja, nie ma zapewnionych odpowiednich gwarancji proceduralnych, w szczególności mówi się tutaj o uchybieniach tego rodzaju (wadach kwalifikowanych decyzji), które istotnie wpłynęły na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji lub też takie sytuacja w których zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Na marginesie warto wspomnieć, iż podstawą ustalenia wysokości kary pieniężnej z art. 56 ust 1 pkt 7 p.e. jest przychód przedsiębiorstwa z działalności koncesjonowanej, osiągnięty w poprzednim roku podatkowym. Z uwagi na brak danych w ustaleniu wysokości tego przychodu przyjęto przychód z działalności koncesjonowanej uzyskany w 2019 r., który wyniósł (...)zł. (k. 16 akt adm.). Wymierzona przedsiębiorcy kara w wysokości 10.000 zł. stanowi ok. (...) % przychodu z działalności koncesjonowanej przedsiębiorcy, osiągniętego w 2019 r.

Powód nie kwestionował, ani wysokości kary, ani możliwości skorzystania z instytucji zawartej w art. 56 ust 6a tj. odstąpienia od wymierzenia kary. Przechodząc do podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, to zgodnie z treścią wspomnianego artykułu pierwszymi, mogącymi występować alternatywnie przesłankami, jest zaprzestanie naruszania prawa lub realizacja obowiązku przez adresata kary. W stanie faktycznym jak w omawianej sprawie uznać należy, że powód zrealizował obowiązek, poprzez przedłożenie żądanych informacji oraz żądanego dokumentu Prezesowi URE (w piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r.). Kolejną, konieczną, przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary jest znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu. Przesłanka ta nawiązuje do dyrektywy wymiaru kary w koncepcji prawa karnego, dlatego też powszechnie przyjmuje się, że przy jej interpretacji konieczne jest odwołanie się do sposobu weryfikacji stopnia szkodliwości czynu wypracowanego na gruncie art. 115 k.k. Oznacza to konieczność odniesienia się do rodzaju i charakteru naruszonego dobra, rozmiaru wyrządzonej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, wagi naruszonych obowiązków, postaci zamiaru, motywacji sprawcy oraz rodzaju naruszonych reguł ostrożności i stopnia ich naruszenia. Wszystkie te kryteria powinny zostać uwzględnione, aczkolwiek dokonywana ocena ma charakter kompleksowy, odnosi się do całokształtu okoliczności sprawy. Niemniej jednak w orzecznictwie wskazuje się, że jednym z podstawowych czynników mających istotne znaczenie dla dokonania właściwej oceny czynu sprawcy jest rodzaj i charakter naruszonego dobra chronionego prawem (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VIIAGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15). Powszechnie także przyjmuje się, że przy ocenie przesłanki znikomej szkodliwości społecznej czynu Prezes Urzędu dysponuje pewnym luzem decyzyjnym, a dalej nawet w przypadku stwierdzenia jej ziszczenia się, uznaniem administracyjnym przy wyborze wariantu rozstrzygnięcia tj. nałożenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia.

Odnosząc się do powyższego, powód co prawda zrealizował obowiązek, ale nie w terminie, który został mu wyznaczony, ponadto w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze znikomym stopniem szkodliwości czynu.

W tych okolicznościach, w oparciu o przepis art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c., oraz na podstawie wyżej w uzasadnieniu wskazanych przepisów, Sąd oddalił odwołanie od decyzji Prezesa URE (pkt. I sentencji wyroku).

W pkt II wyroku orzeczono o kosztach procesu mając na uwadze jego wynik. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 98, 99 i 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/