Wyrok z 9 czerwca 2025, sygn. I C 1214/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 czerwca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Ewa Tokarzewska

po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2025 r. w Olsztynie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa S. K.

przeciwko A. K. (1), A. K. (2)

o zapłatę

I.  zamyka rozprawę;

II.  zasądza solidarnie od pozwanych A. K. (1) i A. K. (2), na rzecz powoda S. K. kwotę 23.350 USD z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 marca 2022 r. do dnia zapłaty, przy czym zobowiązanie pozwanych jest solidarne ze zobowiązaniem M. K. wynikającym z prawomocnego w stosunku do M. K. nakazu zapłaty (...) z dnia 27 lutego 2023 r. w sprawie (...) ;

III.  zasądza od pozwanych A. K. (1) i A. K. (2) solidarnie na rzecz powoda kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

IV.  umarza postępowanie w zakresie żądania kwoty 70.720 USD.

sędzia Ewa Tokarzewska

Sygn. akt I C 1214/23

UZASADNIENIE

Powód S. K. w pozwie skierowanym wobec pozwanych A. K. (1), M. K. i A. K. (2), wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym zobowiązującego pozwanych do zapłaty na rzecz powoda kwoty 400.964,30 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16.03.2022 r. do dnia zapłaty.

W przypadku wniesienia przez pozwanych zarzutów od nakazu zapłaty lub stwierdzenia przez Sąd, że nie zachodzą przesłanki do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wniósł o:

1.  zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda S kwoty 400.964,30 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16.03.2022 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że przez blisko 30 lat przebywał w USA gdzie prowadził działalność gospodarczą. W 2013 r. zdecydował się na powrót na stale do Polski. W związku z tym rozpoczął przygotowania do powrotu - spieniężył majątek posiadany w USA i umieścił środki pieniężne w banku (...) w USA. Przed powrotem do Polski powód nawiązał kontakt ze swoją rodziną w Polsce, z którą rozmawiał o zorganizowaniu swojego tycia od podstaw po przeprowadzce do kraju.

Powód podał, że na początku 2015 r. nawiązał kontakt ze swoim bratem A. K. (1) i jego synem M. K. oraz żoną M. – A. K. (2). W prowadzonych rozmowach pozwani zaproponowali mu, aby zamieszkał w G. w budynku mieszkalno-gospodarczym na działce przy ul. (...). Budynek w części parterowej był warsztatem do napraw łodzi motorowych i żaglowych w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez firmę (...) Sp. z o.o. i pozwani zaproponowali powodowi, że rozbudują ten budynek gospodarczy o piętro i na piętrze tego budynku miało powstać mieszkanie, w którym powód miał zamieszkać.

W związku z planem rozbudowy budynku A. K. (1) wraz z M. K. i A. K. (2) zaproponowali powodowi, aby przekazał im pieniądze, które oni przeznaczą na rozbudowę budynku gospodarczego o część mieszkalną przeznaczoną dla powoda. Powód przelał na rachunek A. K. (1) kwotę 73.376 USD pięcioma przelewami zrealizowanymi w okresie od 27.02.2015 roku do 28.08.2015 roku: 27.02.2015 r. – przelew kwoty 4.592 USD; 27.04.2015 r. – przelew kwoty 4.392 USD; 07.05.2015 r. – przelew kwoty 40.000 USD; 18.06.2015 r. – przelew kwoty 4.392 USD; 28.08.2015 r. – przelew kwoty 20.000 USD.

Powód wskazał, że do Polski wrócił w listopadzie 2015 r. i wtedy dowiedział się, że w ogóle nie rozpoczęto budowy części mieszkalnej, na którą to budowę przelał już łącznie 73.376 USD.

Pozwany A. K. (1) zapewniał powoda, że na pewno zrealizują tą budowę tyle, że chciał, aby powód przekazał na ten cel dodatkowo 24.824 USD a w zamian za przekazanie tej dodatkowej kwoty powód miał dodatkowo otrzymać poza mieszkaniem także 40% udziałów w zyskach firmy (...) Sp. z o.o. Przekonywany o tym, że wszystko będzie w porządku, że pozwani zrealizują na pewno budowę budynku i będzie miał gdzie mieszkać powód ostatecznie przystał na prośbę o przekazanie dodatkowo kwoty 24.824 USD. W dniu 15.03.2016 r. powód przekazał w gotówce tą właśnie kwotę. Do przekazania kwoty 24.824 USD doszło w G. przy ul. (...) w siedzibie firmy (...) Sp. z o.o. W trakcie przekazywania tych pieniędzy pozwani: A. K. (1), M. K. i A. K. (2) (wszyscy byli obecni w trakcie przekazywania im tych 24.824 USD) wystawili powodowi pisemne pokwitowanie przyjęcia od niego całej kwoty, którą dotychczas im przekazał zarówno w formie wcześniejszych przelewów jak i w gotówce – łącznie 98.200 USD. W treści tego pokwitowania pozwani zapisali, że kwitują odbiór pożyczki w kwocie 98.200 USD i zobowiązują się do zwrotu pożyczki w ciągu 6 lat od dnia 15.03.2016 r. w razie braku podjęcia inwestycji budowlanej w PHU (...).

Powód podkreślił, że nigdy nie podpisał z pozwanymi żadnej umowy pożyczki a pieniądze, które im przekazał, przeznaczone były na wybudowanie i wykończenie lokalu mieszkalnego dla niego po powrocie do Polski z USA.

W okresie od 15.03.2016 r. do 15.03.2022 r. nie zostały powodowi przekazane pomieszczenia mieszkalne, na budowę których przekazał pieniądze pozwanym. Budowa nie została rozpoczęta. Kiedy jeszcze w lecie 2016 r. powód - widząc, że pozwani nie prowadzą żadnych prac w kierunku wykonania budowy i podejrzewając, że budowa nigdy nie zostanie rozpoczęta - poinformował pozwanych, że będzie składał sprawę do sądu, to wówczas pozwani zwrócili powodowi w dniu 19.08.2016 r. kwotę 2.500 USD a w dniu 15.09.2016 r. kwotę 8.000 zł (co stanowiło równowartość 2078 USD).

Jeżeli tutejszy Sąd nie znajdzie podstawy do zasądzenia zwroty długu od pozwanych na rzecz powoda w oparciu o przepisy dotyczące umowę pożyczki, to powód wskazuje na inną postawę prawną, która należy w niniejszej sprawie rozważyć. Powód wskazuje na bezpodstawne wzbogacenie pozwanych.

(pozew k. 5-8v.)

W piśmie z dnia 6.02.2023 r. powód wskazał, iż nie jest w stanie wpłacić brakującej opłaty sądowej. Z tych względów podjął decyzję o modyfikacji powództwa, tj. ograniczeniu powództwa do kwoty 23.350 USD (100.003,38 zł) na tym etapie postępowania sądowego.

Powód cofnął powództwo co do kwoty 300.960,92 zł bez zrzeczenia się roszczenia.

Powód wyliczył dług przy założeniu że 1 USD = 4,2828 zł w dniu 16.03.2022 r., jako dniu wymagalności roszczenia.

Wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym zobowiązującego pozwanych do zapłaty na rzecz powoda kwoty 23.350 USD wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16.03.2022 r. do dnia zapłaty.

W przypadku wniesienia przez pozwanych sprzeciwu od nakazu zapłaty, wniósł o uwzględnienie przy rozpoznawaniu sprawy następujących wniosków:

1.  zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 23.350 USD wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16.03.2022 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W pozostałym zakresie powództwo i wnioski dowodowe pozostały bez zmian.

(modyfikacja powództwa k. 28-28v.)

Postanowieniem z dnia 27.02.2023 r. umorzono postępowanie w części co do zapłaty kwoty 300.960,92 zł.

(postanowienie z 27.02.2023 r. k.30)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym ((...)) z dnia 27.02.2023 r. nakazano pozwanemu A. K. (1), M. K., A. K. (2), aby zapłacili na rzecz powoda S. K. kwotę 23.350 USD z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 marca 2022 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 8.630 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 3600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego – w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu albo wnieśli w tym terminie sprzeciw.

(nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym k. 31)

Postanowieniem z dnia 2.08.2023 r. (...)) odrzucono sprzeciw pozwanego M. K.. Postanowieniem z dnia 19.06.2024 r. (...)((...)), oddalił zażalenie pozwanego na powyższe postanowienie (...)

Wobec powyższego, nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27.02.2023 r. ((...)) stał się prawomocny w stosunku do pozwanego M. K., z dniem 19.06.2024 r.

(sprzeciw pozwanego M. K. od nakazu zapłaty k. 107-112, postanowienie SO z 2.08.2023 r. k. 168, postanowienie SA z 19.06.2024 r. k. 244, tytuł wykonawczy k. 256v.)

Pozwana A. K. (2) złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym i wniosła o uchylenie nakazu zapłaty w części dotyczącej jej osoby i oddalenie w tym zakresie powództwa. Nadto wniosła o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przyznała, że w dniach 15 marca i 28 października 2016 r. podpisała dwa sporządzone przez pozwanego A. K. (1), a skierowane do powoda pisma dotyczące pożyczki kwoty 98.200 USD. Jednocześnie zaprzeczyła by ona bądź jej mąż M. K. zaciągali u powoda jakąkolwiek pożyczkę, a w szczególności by otrzymali w jakiejkolwiek kwocie lub formie jej przedmiot.

Pozwana podniosła, że zarówno ona jak i jej małżonek nie mieli jakichkolwiek uprawnień do podejmowania decyzji w sprawach majątkowych spółki (...).

W ocenie pozwanej całkowicie chybione w stosunku do niej było wywodzenie przez powoda swojego roszczenia z bezpodstawnym wzbogacenia pozwanej jego kosztem, bowiem dochodzone pozwem środki przelane zostały wyłącznie na rachunek bankowy pozwanego A. K. (1), zaś pozwana A. K. (2) nie tylko nie odniosła z tego tytułu jakiejkolwiek korzyści, lecz również nie wie ona co A. K. (1) uczynił z tymi pieniędzmi.

(sprzeciw pozwanej A. K. (2) od nakazu zapłaty k. 39-42)

Pozwany A. K. (1) złożył sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym.

Pozwany zaprzeczył, jakoby prowadził z powodem rozmowy o tym, że ma wybudować za jego pieniądze mieszkanie. Wskazał, że nigdy nie było spotkania jego brata R. K. ze S. K. w sprawie opóźnień budowy jego mieszkania, bo nigdy takiego tematu nie było. Podniósł, że to powód wprowadził go w błąd, zapewniając, że będą razem prowadzić interes, a następnie bez uprzedzenia wycofał się z tego. Podniósł, że cała pożyczka udzielona mu przez brata była przeznaczona na dofinansowanie firmy (...) i spłatę zadłużeń. W celu zapewnienia, że powód zostanie udziałowcem firmy (...) w 50% poprosił syna i synową M. i A. K. (2) o podpisanie, jako świadkowie potwierdzenia otrzymania przeze niego pożyczki, co uczynili mimo, że nie mieli dostępu do pożyczki. Wskazał, że treść pokwitowania jest zgodna z prawdą, a pieniądze zostały przeznaczone na rozbudowę firmy, a nie na budowę mieszkania dla powoda.

W ocenie pozwanego żądanie spłaty w tej sytuacji przez powoda jest bezpodstawne, gdyż zainwestowane przez niego pieniądze w działalność firmy nie przyniosły pożądanego skutku, wobec wycofania się przez niego ze współpracy, bez podania przyczyny, co pośrednio przyczyniło się do upadku firmy.

(sprzeciw pozwanego A. K. (1) od nakazu zapłaty k. 157-158)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód przelał na rachunek A. K. (1) łącznie kwotę 73.376 USD pięcioma przelewami zrealizowanymi w dniu:



27.02.2015 r. – przelew kwoty 4.592 USD,



27.04.2015 r. – przelew kwoty 4.392 USD,



07.05.2015 r. – przelew kwoty 40.000 USD,



18.06.2015 r. – przelew kwoty 4.392 USD,



28.08.2015 r. – przelew kwoty 20.000 USD.

(dowód: historia rachunku k. 12-13)

W dniu 15.03.2016 r. pozwani A. K. (1), A. K. (2) i M. K. podpisali pismo, w którym pokwitowali odbiór pożyczki na dalszą rozbudowę firmy PHU (...) w G. o wysokości 98.200 USD. W razie braku podjęcia inwestycji budowlanej zobowiązali się do zwrotu pożyczki w ciągu 6 lat od dnia podpisania pokwitowania.

(dowód: pokwitowanie k. 14)

W piśmie z dnia 28.10.2016 r. pozwani poinformowali powoda, że wypowiedzenie umowy pożyczki uznają za nieskuteczne. Wskazali, że w dniu 19.08. (...). zwrócili powodowi 2.500 USD oraz w dniu 15.09.2016 r. zwrócili kwotę 8.000 zł, co stanowi 2.078 USD wg średniego kursu NBP na dzień 15.09.2016 r. – 3,85 PLN.

(dowód: odmowa przyjęcia wypowiedzenia pożyczki k. 15)

Pismem z dnia 21.03.2022 r. powód wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 93.622,00 USD oraz należnych odsetek liczonych na dzień zapłaty z tytułu umowy pożyczki zawartej 15.03.2015 r. pomiędzy powodem a pozwanymi – w terminie 3 dni od daty doręczenia wezwania. Pozwani odebrali wezwanie w dniu 30.03.2022 r.

(dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty k. 16, potwierdzenie odbioru k. 18)

Powód złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przez pozwanych przestępstwa w sprawie zaistniałego w okresie od 27.02.2015 r. do 5.05.2022 r. niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 93.622 USD poprzez wprowadzenie w błąd powoda co do rozbudowy budynku o część mieszkalną przez A. K. (1). Postanowieniem z dnia 31.05.2022 r. odmówiono wszczęcia śledztwa, wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu.

(dowód: postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa k. 19-19v.)

Powód przekazywał pozwanym pieniądze na rozbudowę firmy (...), którą prowadził A. K. (1) wraz z synem M. K. i synową A. K. (2). Powód miał zostać wspólnikiem spółki i otrzymać 40% udziałów. Pieniądze przelewał na konto bankowe, natomiast kwotę 25.000 USD przekazał pozwanym w gotówce.

(dowód: zeznania świadków: R. K. k. 298v., M. K. k. 299-299v., przesłuchanie powoda k. 301v.-300v., przesłuchanie pozwanej A. K. (2) k. 300v.)

Sąd zważył, co następuje:

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że powód w ramach umowy pożyczki przekazał środki finansowe pozwanym i pozwani dokonali częściowej spłaty zadłużenia.

Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone do akt sprawy, których wiarygodności żadna ze stron skutecznie nie zakwestionowała, zeznania świadków oraz zeznania strony powodowej i strony pozwanej, nie stwierdzając podstaw do podważenia ich wiarygodności. Odnosząc się do zeznań świadków i stron, wynika z nich, że powód udzielił stronie pozwanej pożyczki na łączną kwotę 98.200 USD, a celem pożyczki była rozbudowa spółki (...) prowadzonej przez pozwanych.

Na wstępie i dla porządku poczynionych rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 224 § 1 k.p.c. przewodniczący zamyka rozprawę po przeprowadzeniu dowodów i udzieleniu głosu stronom. Natomiast zgodnie z § 3 wskazanego przepisu jeżeli przyczyni się to do sprawniejszego rozpoznania sprawy, a wyznaczanie kolejnych posiedzeń jest zbędne, sąd może zamknąć rozprawę na posiedzeniu niejawnym. Strony należy uprzedzić o możliwości zamknięcia rozprawy i umożliwić im zabranie głosu w piśmie procesowym, w terminie nie krótszym niż 7 dni. Sąd zamyka rozprawę w terminie miesiąca od dnia, w którym upłynął termin do zabrania głosu przez strony. Postanowienie może być wydane jedynie przez sędziów, przed którymi odbyło się ostatnie posiedzenie jawne poprzedzające bezpośrednio zamknięcie rozprawy. Uregulowanie art. 224 § 3 k.p.c. dotyczy sytuacji, w której rozprawa została wyznaczona, ale po jej odroczeniu w celu zamknięcia rozprawy nie wyznacza się kolejnego posiedzenia z udziałem stron, lecz zamyka się rozprawę na posiedzeniu niejawnym.

Sąd postanowił zamknąć rozprawę – o czym postanowiono w pkt I wyroku.

W ocenie Sądu strony postępowania łączy stosunek prawny wynikający z umowy pożyczki. Dokument znajdujący się na stronie 14 akt sprawy zatytułowany „pokwitowanie”, potwierdza fakt zawarcia między stronami umowy pożyczki w wysokości 98.200 USD, którą pozwani zobowiązali się spłacić w ciągu 6 lat od dnia podpisania dokumentu, tj. 15.03.2016 r., w przypadku braku podjęcia inwestycji budowlanej. Bezspornym w sprawie było, iż inwestycje nie zostały poczynione, a spółka prowadzona przez pozwanego A. K. (1) została zlikwidowana. Zatem, wobec niespełnienia warunków umowy pożyczki termin na jej spłatę minął więc 15.03.2022 r.

Nadto, pozwany A. K. (1) przyznał w toku postępowania, iż powód udzielił mu pożyczki, którą miał zainwestować w (...) spółki (...).

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. umowę pożyczki rozumie się jako umowę, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się do zwrotu tej samej ilości pieniędzy. Strony niniejszego postępowania łączyła taka umowa. Pozwani zobowiązali się do spłaty pożyczki w terminie 6 lat od dnia 15.03.2016 r. Jak wykazało niniejsze postepowanie pozwani nie wywiązali się ze swojego obowiązku w całości. Termin na spłatę pożyczki minął więc 15.03.2022 r.

Poza sporem pozostawało, iż pozwani dokonali częściowej spłaty pożyczki w dniu 19.08.2016 r. w wysokości 2.500 USD oraz w dniu 15.09.2016 r. w wysokości 8.000 zł (co stanowiło równowartość 2078 USD). Zatem do zapłaty na rzecz powoda pozostała kwota 93.622 zł, przy czym powód swoje roszczenie w niniejszej sprawie ograniczył do kwoty 23.350 USD.

Wobec powyższego powód wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 93.622,00 USD w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. Pozwani odebrali wezwanie do zapłaty w dniu 30.03.2022 r. Wobec czego uznać należy, że pozwani mieli wiedzę, że powód domaga się zwrotu całego zadłużenia.

W toku postępowania nie ujawniły się żadne dowody wskazujące na to, aby pozwani nie byli świadomi podpisywanych przez siebie dokumentów. Pismo, w którym pokwitowali odbiór pożyczki jest krótkie i czytelne. Wynika z niego wprost, że pozwani otrzymali od powoda pożyczkę, którą w przypadku niespełnienia warunku poczynienia inwestycji budowalnych, obowiązali się zwrócić powodowi. Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanej A. K. (2), iż tak podpisała pokwitowanie nie przeczytawszy go wcześniej oraz tylko dlatego, że jak sama wskazała „teść jej kazał”. Nie sposób uznać, że pozwana A. K. (2), jako osoba dojrzała, samodzielna i odpowiedzialna nie kierowała się zasadami logiki życiowej i podpisała zobowiązanie finansowe nie czytając ówcześnie jej treści. Wątpliwym jest także, że nie wiedziała ona o sytuacji majątkowej czy też planowanych inwestycjach, prowadzonej przez pozwanego A. (...) spółki (...), której udziałowcem był także jej mąż – M. K..

Z tych względów na podstawie art. 720 § 1 k.c. powództwo uwzględniono w całości, zasądzając od pozwanych A. K. (1) i A. K. (2), na rzecz powoda kwotę 23.350 USD z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16.03.2022 r. do dnia zapłaty, przy czym zobowiązanie pozwanych jest solidarne ze zobowiązaniem M. K. nakazu zapłaty (...) z dnia 27 lutego 2023 r. w sprawie (...), o czym orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku.

Odsetki od kwoty 23.350 USD zasądzono od dnia 16.03.2022 r. Zgodnie z umową pożyczki zawartą między stronami całkowita spłata pożyczki miała nastąpić w przeciągu 6 lat od dnia podpisania pokwitowania, co miało miejsce 15.03.2016 r. Zatem termin na spłatę pożyczki minął w dniu 15.03.2022 r., zatem z całą pewnością pozwani pozostawali w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia w dniu 16.03.2022 r.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca ponosi koszty procesu. Powód poniósł koszty procesu z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika w stawce wynikającej z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (5.400 zł), powód wygrał sprawę i taką kwotę należało na jego rzecz zasądzić, o czym orzeczono w punkcie III wyroku.

W punkcie IV umorzono postępowanie w zakresie żądania kwoty 70.720 USD.

Zgodnie z przepisem art. 203 § 1 i 4 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego, aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa.

Pismem z dnia 6.02.2023 r. powód cofnął częściowo pozew co do kwoty 300.960,92 zł (70.720 USD).

Cofnięcie pozwu w tym zakresie nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego i nie zmierza do obejścia prawa. Stąd też koniecznym było umorzyć postępowanie odnośnie roszczenia co do kwoty 70.720 USD.

Sędzia Ewa Tokarzewska