Wyrok z 23 lipca 2025, sygn. III K 36/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 36/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

J. B.

Czyny zarzucane w punkcie 1. akcie oskarżenia i przypisane oskarżonemu w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku.

J. B.

Czyn zarzucany w punkcie 2. akcie oskarżenia i przypisany oskarżonemu w punkcie II. części dyspozytywnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Ad. 1 i 2

W dniu 21 stycznia 2025 roku KPP w B. otrzymała zawiadomienie od obywatela Ukrainy M. K. (1), że kilkukrotnie był zaczepiany w różnych miejscach na terenie B. przez mężczyznę nie znanego mu z imienia i nazwiska, który za każdym razem groził mu pozbawieniem życia,
a w dniu 15 stycznia 2025 roku ponownie grożąc mu, wyciągnął z torby młotek murarski, z którym zaczął iść w jego kierunku. Ponadto zawiadamiający podał, że za każdym razem mężczyzna ten grożąc mu, jednocześnie ubliżał mu w z powodu jego ukraińskiej przynależności narodowej. Pokrzywdzony złożył wniosek o ściganie sprawcy za groźby.

Dodatkowo zawiadomienie o groźbach karalnych złożył J. G., wobec którego ten sam sprawca wypowiadał groźby pozbawienia życia w dniu 15 stycznia 2025 roku.

W dniu 10 grudnia 2024 roku do sklepu (...) przy ulicy (...) w B., w którym to pracował M. K. (1), przyszło trzech mężczyzn, którzy usiłowali dokonać kradzieży alkoholu. Dwóch z nich zostało ujętych w sklepie, a trzeci wyszedł z lokalu
i zaczął szybko się oddalać. Ten mężczyzna został
w kolejnych czynnościach rozpoznany przez pokrzywdzonego jako J. B.. M. K. (1) udał się za nim i poprosił go o okazanie wnętrza torby. Wtedy J. B. krzyknął do niego „zabiję cię ukraińska (...)”. Pokrzywdzony wyciągnął posiadany przy sobie plastikowy pistolet na kulki, ale nie użył go ani nie groził jego użyciem wobec oskarżonego. Pokrzywdzony wystraszył się groźby i wrócił do sklepu.

Dnia 13 stycznia 2025 roku M. K. (1) poszedł z dwoma kolegami D. B.
i M. M. do lombardu przy ulicy (...) w B.. Gdy byli w środku sklepu to wszedł do niego oskarżony J. B. i gdy zauważył pokrzywdzonego agresywnie powiedział „ i co ja muszę teraz z tobą zrobić ukraińska (...)”. Gdy pokrzywdzony chciał wyjść z lombardu J. B. plunął mu w twarz, a pokrzywdzony uczynił to samo
w stosunku do sprawcy. Na zewnątrz lombardu J. B. podszedł do pokrzywdzonego na bliską odległość. M. K. (1) wyciągnął rękę tak, by sprawca nie zbliżał się do niego. Jednak J. B. uderzył go z otwartej ręki w głowę i uciekł.

Następnie w dniu 15 stycznia 2025 roku gdy M. K. (1) szedł razem z J. G.
w pobliżu Galerii (...) zauważył, że w jego stronę idzie J. B., a gdy go minął to zatrzymał się
i wyciągnął z torby młotek murarski. Następnie trzymając młotek J. B. zaczął gonić pokrzywdzonego, krzycząc przy tym „zabiję Cię ty ukraińska (...)”. Pokrzywdzony zauważył, że
w pewnym momencie sprawca przestał go gonić. J. B. trzymając młotek wrócił do miejsca gdzie zostawił torbę i gdzie pozostał J. G.. J. G. spytał sprawcę „co ty człowieku odwalasz”. Wówczas J. B. trzymając młotek obuchem skierowanym do tego pokrzywdzonego na wysokości barku, także skierował do niego groźby pozbawienia życia.

W dniu 16 stycznia 2025 roku ponownie M. K. (1) razem z J. G. szli ulicą (...) i ponownie do obywatela Ukrainy podszedł J. B. chwytając go ręką za kurtkę i pociągając do siebie. Gdy sprawca zaczął szukać czegoś w swoich kieszeniach, to pokrzywdzony trzymaną plastikową butelką po wodzie uderzył napastnika w bark lub głowę. M. K. (1) wyrwał się i zaczął uciekać. Sprawca ponownie krzyczał w jego kierunku „zabiję cię”.

Zarówno M. K. (1), jak i J. G. obawiali się spełnienia gróźb ze strony J. B., bowiem zachowywał się on nieracjonalnie, agresywnie
i jego negatywne zachowania wobec zwłaszcza M. K. (2) nasilały się, połączone były
z użyciem przemocy i demonstrowaniem niebezpiecznego narzędzia.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. B. k. 96, 99, 231v.-232, 233v., 254v.

zeznania świadka/pokrzywdzonego M. K. (1) k. 17-18, 232v.-233v.

zeznania świadka/pokrzywdzonego J. G. k. 22-23, 234-234v.

zeznania świadka V. K. k. 11-12, 233v.-234

zeznania świadka D. B. k. 30-31

zeznania świadka M. M. k. 36-37, 234v.-235

zeznania świadka E. K. k. 40-41, 253v.-254

protokół oględzin zapisu monitoringu ze sklepu (...) k. 56-60

protokoły pozostałych wykonanych czynności – w aktach sprawy

Oskarżony J. B. w chwili wyrokowania miał 24 lata, obecnie ukończył 25 lat. Posiada wykształcenie gimnazjalne, nie ma zawodu, jest kawalerem. Przed zatrzymaniem nie posiadał stałej pracy ani dochodów ani majątku. Utrzymywał się
z renty.

Oskarżony nie jest chory psychicznie. Jest upośledzony umysłowo i funkcjonuje na poziomie osoby upośledzonej w stopniu lekkim. W przeszłości był kilkakrotnie hospitalizowany psychiatrycznie z powodu zaburzeń zachowania i emocji związanych
z nadużywaniem przez niego substancji psychoaktywnych. J. B. jest uzależniony od organicznych substancji lotnych, metamfetaminy, kanabinoli i alkoholu. W okresie popełnienia zarzucanych mu czynów nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. W tych okolicznościach nie zachodzą warunki art. 31 par. 1 i 2 k.k. Obecnie oskarżony zażywa leki na dobre samopoczucie przepisane mu przez psychiatrę. J. B. był wielokrotnie karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu, głównie
z art. 278 par. 1 k.k.

Oskarżony przed sądem wyraził żal i skruchę oraz przeprosił pokrzywdzonych, którzy jednak nie przyjęli jego przeprosin.

wyjaśnienia oskarżonego J. B. k. 96, 99, 231v.-232, 233v., 254v.

odpisy wyroków 105-116

opinia sądowo- psychiatryczna biegłych lekarzy psychiatrów k. 129-134

aktualne dane o karalności oskarżonego k. 263-268

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

J. B.

Czyn z dnia 10 grudnia 2024 r. przypisany oskarżonemu w pkt. I części dyspozytywnej wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Pokrzywdzony strzelił kilkakrotnie w stronę oskarżonego z plastikowego pistoletu na plastikowe kulki.

w/w wyjaśnienia oskarżonego J. B.

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia oskarżonego J. B.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego,
w których przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Były one przekonujące i znajdowały potwierdzenie w pozostałych, uznanych za wiarygodne dowodach w postaci zeznań pokrzywdzonych
i pozostałych świadków oraz protokołach przeszukania
i wykonanych oględzin. Nie uwzględniono jedynie tej części wyjaśnień, w których oskarżony twierdził, że
w dniu 10 grudnia 2024 r. pokrzywdzony kilkukrotnie strzelił w jego stronę plastikowym pistoletem. Były one sprzeczne z konsekwentnymi, logicznymi
i przekonującymi zeznaniami M. K. (1), które zasługiwały na wiarę, a który podał, że jedynie wyciągnął ten zabawkowy pistolet. Nie sposób przy tym nie zauważyć, iż zachowanie pokrzywdzonego stanowiło wyłącznie reakcję na wcześniejsze agresywne zachowanie oskarżonego.

zeznania świadków/pokrzywdzonych M. K. (1) i J. G.

Zeznania świadków – pokrzywdzonych Sąd ocenił jako w pełni rzetelne i wiarygodne. Są one spójne, logiczne
i konsekwentne, a nadto korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego, opisanymi wyżej jako wiarygodne, zeznaniami pozostałych świadków, a także z dowodami
z dokumentów. Ich zeznania stanowiły główną podstawę dokonanych ustaleń faktycznych i w świetle ich treści nie ma najmniejszych wątpliwości, że to J. B. był agresorem.

zeznania świadków: V. K., D. B., M. M., E. K.

Zeznania wskazanych świadków zostały ocenione jako prawdziwe. Były one logiczne, konsekwentne
i przekonujące. Nadto korespondowały z pozostałymi, zgromadzonymi dowodami. Świadkowie przedstawiali wydarzenia, w których uczestniczyli, a przy tym nie mieli żadnego interesu w obciążaniu, czy zeznawaniu na korzyść oskarżonego.

opinia sądowo – psychiatryczna biegłych psychiatrów

Opinia została sporządzona przez biegłych lekarzy psychiatrów posiadających wiedzę specjalistyczną
i doświadczenie zawodowe, po analizie materiałów dowodowych i badaniu oskarżonego. Wnioski w niej zawarte są logiczne i przekonywujące, stąd zostały uznane za rzetelne.

protokoły wykonanych czynności, odpisy wyroków, dane o karalności, a nadto pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie

Pochodzą one od podmiotów uprawnionych do ich wydania. Sporządzone zostały w przepisanej formie, brak jest podstaw, aby kwestionować ich wiarygodność
i rzetelność.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Dowód

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Ocena wyjaśnień oskarżonego została przedstawiona powyżej.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I, II

J. B.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odnośnie przestępstw przypisanych w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku.

Sąd Okręgowy nie miał żadnych wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego J. B. oraz, że zrealizował on na szkodę pokrzywdzonego M. K. (1) znamiona czterech przestępstw z art. 119 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ustalony stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, że J. B. groził w/w obywatelowi Ukrainy pozbawieniem życia i stosował względem niego przemoc fizyczną z powodu jego przynależności narodowej, a które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.

Przepis art. 91 § 1 k.k. stanowi, że jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu,
z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Z uwagi na to, iż oskarżony J. B. przypisane występki popełnił w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, stanowiły one ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k.

Odnośnie przestępstwa przypisanego w punkcie II. części dyspozytywnej wyroku.

W ustalonych okolicznościach nie budziła również wątpliwości kwalifikacja przypisanego oskarżonemu czynu jako występku z art. 190 § 1 k.k. popełnionego na szkodę J. G.. Oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim.

Zważyć jeszcze wymaga, iż biegli specjaliści psychiatrzy nie znaleźli przesłanek do kwestionowania poczytalności J. B. odnośnie przypisanych mu czynów. Zebrane w sprawie dowody wskazują, że oskarżony jako w pełni poczytalny w chwili dokonania czynów mężczyzna, jest zdolny do przypisania mu winy. J. B. nie znajdował się w żadnej nadzwyczajnej sytuacji motywacyjnej, która zniewalałaby go do podjęcia działań sprzecznych z normami prawnymi. W tym stanie rzeczy należało uznać, że rozpoznawalność znaczenia poszczególnych czynów i możność kierowania swoim postępowaniem, a także społeczna dezaprobata były mu znane w chwili podjęcia decyzji o działaniu i w trakcie jego wykonywania.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

J. B.

I

I

Sąd Okręgowy na podstawie art. 119 § 1 k.k.
w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu J. B. karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi
w art. 53 k.k., bacząc by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze
i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przestępstwa przypisane oskarżonemu cechowały się wysokim stopniem społecznej szkodliwości wyrażającym się zarówno w okolicznościach przedmiotowych - rodzaj naruszonego dobra chronionego, jak
i w okolicznościach podmiotowych - umyślnym działaniu, bez powodu albo z błahego powodu. Również stopień winy oskarżonego był znaczny. Nie można też pominąć uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego.

Z drugiej strony Sąd uwzględnił postawę J. B., który przyznał się do popełniania zarzucanych czynów, przeprosił pokrzywdzonych oraz wyraził żal i skruchę. Wziął również pod uwagę, że oskarżony jest osobą upośledzoną umysłowo w stopniu lekkim. Wydaje się, że J. B. zrozumiał naganność swojego postepowania. Zapewne okres stosowanego względem niego tymczasowego aresztowania pozwolił na wyciągnięcie prawidłowych wniosków.

J. B.

II

II

Uwzględniając w/w okoliczności oceniono, że karą adekwatną w przypadku przypisanego oskarżonemu występku na szkodę J. G. jest kara pozbawienia wolności
w wymiarze 3 (trzech) miesięcy. Wymierzona kara czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegające na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.

J. B.

III

I i II

Sąd połączył oskarżonemu wymierzone kary pozbawienia wolności orzekając w miejsce kar jednostkowych karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę łączną Sąd miał na uwadze bliski odstęp czasu dzielący przypisane oskarżonemu zachowania, działanie skierowane przeciwko tożsamemu dobru chronionemu prawem. Miał też na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego,
a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

J. B.

V, VI

I, II

Sąd orzekł wobec oskarżonego J. B. na okres 3 (trzech) lat środki karne
w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 100 (sto) metrów oraz zakazu kontaktowania się
z nimi w jakikolwiek sposób. Zasadność ich orzeczenia w świetle jasnych i jednolitych stanowisk pokrzywdzonych nie budzi żadnych wątpliwości.

J. B.

VII

I

Na podstawie powołanego przepisu Sąd orzekł przepadek dowodu rzeczowego, który służył do popełnienia przestępstwa.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

J. B.

IV

I, II

Zaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

VIII, IX

Oskarżony J. B. występował w postępowaniu przygotowawczym
i sądowym z obrońcą wyznaczonym mu z urzędu. Obrońca złożył wniosek
o zapłatę poniesionych kosztów obrony, które nie zostały opłacone, wnosząc
o ich zasądzenie w wysokości dwukrotności stawki mamlanej z uwagi na charakter sprawy, w tym, że była to sprawa aresztowa. Sąd uwzględnił wniosek obrońcy, zasądzając wskazaną w wyroku łączną kwotę na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 Prawa o adwokaturze oraz przepisów §§ 2, 3, 4, 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5, 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r.
w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763).

Orzeczenie o kosztach oparto o przepisy art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, uwzględniając sytuację materialną oskarżonego, utrzymującego się z renty i nie posiadającego majątku. W tej sytuacji zasadnym było zwolnienie go w całości od uiszczenia kosztów sądowych, w tym od opłaty.

Podpis

Sędzia Elżbieta Jeżak-Juszko