Wyrok z 20 sierpnia 2025, sygn. V Ca 409/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 sierpnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodnicząca: sędzia Małgorzata Kanigowska – Wajs

Protokolant: Katarzyna Wyszogrodzka

po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w B.

przeciwko (...) z siedzibą w K.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie

z dnia 16 września 2024 r., sygn. akt I C 1147/24 upr

1)  oddala apelację;

2)  zasądza od (...) z siedzibą w B. na rzecz (...) z siedzibą w K. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w tym zakresie do dnia zapłaty.

SSO Małgorzata Kanigowska – Wajs

Sygn. akt V Ca 409/25

UZASADNIENIE

Biorąc pod uwagę, że Sąd II nie zmienił ani nie uzupełnił ustaleń faktycznych
Sądu I instancji, jak również nie przeprowadził postępowania dowodowego na podstawie art. 387 § 2 ¹ k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza czterech tysięcy złotych, uzasadnienie wyroku ogranicza się do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku
z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do rozszerzenia tego uzasadnienia o pozostałą treść określoną w art. 327 ¹ k.p.c. (art. 505 ⁸ § 4 k.p.c. w zw. art. 391 § 1 k.p.c.).

Apelacja powoda (...) w B. od wyroku Sądu Rejonowego
dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 16 września 2024 r. (sygn. akt I C 1147/24 upr) nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy rozważył, zatem zarzuty apelacji powoda w kontekście wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności należy się ustosunkować do zarzutów co do niewłaściwej oceny dowodów oraz - w konsekwencji - błędu w ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego, ponieważ ustalenia faktyczne są miarodajne do oceny, czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zdaniem Sądu Okręgowego zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego odpowiada prawu. Sąd I instancji nie dopuścił się żadnego z zarzucanych mu uchybień w przepisach prawa, a kwestionowany wyrok - oparty na właściwej analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie, poddanej następnie trafnej ocenie prawnej nie mógł zostać skutecznie wzruszony na skutek wniesionego środka zaskarżenia. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wszechstronnie i wnikliwie, a do ustalonego stanu faktycznego zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego, które poddano prawidłowej subsumpcji, stąd też w niniejszej sprawie Sąd II instancji na podstawie art. 382 k.p.c. przyjął ustalenia faktyczne i wnioski prawne Sądu Rejonowego jako swoje własne.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.,
należy wskazać, że nie zasługiwał on na uwzględnienie.

Powołany przepis art. 233 § 1 k.p.c. przyznaje sądowi swobodę w ocenie zebranego materiału dowodowego, zaś zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy można uznać
za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki
bądź doświadczeniem życiowym. Dla skuteczności zarzutu naruszenia ww. przepisu
nie wystarcza samo twierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości.
Konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. Jeżeli zaś z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu na podstawie tego samego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne (vide: wyrok SN z dnia 27 września
2002 r., II CKN 817/00).

Zwalczanie oceny dowodów nie może polegać tylko na przedstawieniu własnej, korzystnej dla apelującego wersji ustaleń opartej na jego subiektywnej ocenie, lecz konieczne jest przy posłużeniu się argumentami wyłącznie jurydycznymi wykazanie, że określone
w art. 233 § 1 k.p.c. kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów zostały naruszone,
co miało wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu należy wskazać, że powództwo zostało oddalone przede wszystkim
z uwagi na przyjęcie przez Sąd Rejonowy, iż nie było podstaw do uwzględnienia żądania pozwu o zapłatę z uwagi na brak legitymacji procesowej czynnej powoda.

Sąd Rejonowy należycie ocenił dowody zgromadzone w niniejszej sprawie,
nie przekraczając granic wyznaczonych normą art. 233 k.p.c. i dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Pomimo postawienia zarzutu przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów, apelujący nie wykazał, że Sąd ocenił wskazane dowody niezgodnie z logiką i doświadczeniem życiowym. Jednocześnie należy podnieść,
że zarzut naruszenia przepisu art. 233 k.p.c. zgłoszony w niniejszej sprawie jest nieadekwatny do argumentacji zgłoszonej w uzasadnieniu apelacji na jego poparcie. Skarżący bowiem
w istocie nie zarzuca błędnych ustaleń faktycznych ani nie wskazuje przesłanek dyskwalifikacji postępowania Sądu I instancji w zakresie oceny poszczególnych dowodów. Powód natomiast koncentruje się na zwalczaniu dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny prawnej i znaczenia faktów ustalonych w toku postępowania, co sprowadza się do kwestionowania przepisów prawa materialnego. Ocena, czy umowa przelewu wierzytelności z cedentem N. B. była zawarta skutecznie są niewątpliwie kwestią prawidłowości zastosowania wynikających z ustawy (k.c.) norm do ustalonego stanu faktycznego, a nie prawidłowości oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, na co też Sąd zwróci uwagę w dalszej części uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutów materialnych skarżącego co do istnienia legitymacji czynnej powoda, Sąd Odwoławczy nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia, uznając tym samym,
że strona powodowa nie wykazała legitymacji procesową do dochodzenia niniejszego roszczenia. Tym samym należało uznać twierdzenia, że wobec cesji powyższej wierzytelności w stosunku do linii lotniczych w świetle normy art. 509 k.c. nie zostało wykazane skuteczne
jej przeniesienie. Obowiązek udowodnienia zasadności roszczenia, w tym przypadku istnienia po stronie powodowej roszczenia względem pozwanego, obciąża zawsze stronę powodową,
co wynika z podstawowej zasady rozkładu ciężaru dowodu uregulowanej w art. 6 k.c.
w zw. z art. 232 k.p.c. Zgodnie z treścią tego przepisu ciężar udowodnienia faktu spoczywa
na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powód, jako podmiot domagający się
zapłaty od pozwanego, winien udowodnić zarówno istnienie zobowiązania pozwanego,
jak i jego wysokość. W sytuacji cesji wierzytelności obowiązek ten obejmuje również wykazanie istnienia zobowiązania pozwanego względem cedenta.

Sąd Okręgowy zauważa, że dokument ten został sporządzony w języku obcym, tj. angielskim. Na gruncie postępowania cywilnego nie ma decydującego znaczenia to, że Sąd Rejonowy rozpoznający sprawę nie zażądał ich przetłumaczenia na język polski
przez tłumacza przysięgłego w trybie art. 256 k.p.c. W sądach polskich językiem urzędowym jest język polski [art. 5 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.)]. Oznacza to, że sądy muszą przeprowadzić wszystkie dowody w języku polskim. Dotyczy to także dokumentów, wobec czego dowód
z dokumentu sporządzonego w języku obcym może być przeprowadzony dopiero
po przetłumaczeniu go na język polski przez tłumacza przysięgłego, a Sąd nie mógłby oprzeć się na dowodzie z nieprzetłumaczonego na język polski dokumentu sporządzonego w języku obcym. Zgodnie bowiem z art. 256 k.p.c. sąd może zażądać, aby dokument w języku obcym był przełożony przez tłumacza przysięgłego, jednak w ocenie Sądu odwoławczego nieskorzystanie przez Sąd Rejonowy z tego uprawnienia nie pozwala na przyjęcie,
że przepis ten został naruszony; takiego zarzutu zresztą w apelacji nie postawiono. To bowiem w interesie strony składającej wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu jest złożenie dokumentu w takiej formie, która umożliwia wykorzystanie go jako materiału dowodowego i to strona powinna zatem zadbać o to, aby dokument sporządzony w języku obcym został przetłumaczony na język polski (vide: wyrok SA w Warszawie z 28 października 2014 r., I ACa 504/14, niepubl. lub wyrok SA w Warszawie z 26 stycznia 2015 r., I ACa 1037/14, niepubl.).

Należało stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy powód, składając do akt dokument przelewu wierzytelności (k. 10), w żaden sposób nie wykazał, że doszło do skutecznej cesji wierzytelności z tytułu odszkodowania za opóźniony lot łączony nr (...) z M. ( (...)) do F. ( (...)) a następnie do G. ( (...)).

Po pierwsze należy wskazać, że dokument przelewu wierzytelności nie został podpisany przez cedentkę (ani własnoręcznie ani podpisem kwalifikowanym), a podpis cedentki został naniesiony w systemie. Niemniej jednak, powyższa kwestia nie była najistotniejsza, albowiem przede wszystkim podkreślić należy, iż dokument cesji nie został sporządzony w języku polskim, a językiem urzędowym w polskich sądach jest język polski, o czym była mowa powyżej. Co więcej, dokument ten w żaden sposób nie wskazuje, że rzeczywiście doszło
do zgodnych oświadczeń woli dwóch stron. Co istotne, brak jest także podpisu cesjonariusza (powoda), a także wykazania przejścia uprawnień na powodową spółkę (...) w B.. Brak jest szczegółowych danych identyfikujących wierzytelność,
w szczególności szczegółów lotu, poza numerem rezerwacji. Taka informacja nie jest wystarczająca, albowiem jeden numer rezerwacji może obejmować kilka rejsów,
a także dotyczyć więcej niż jednej osoby. W tym wypadku dotyczył zarówno N. B.,
jak i jej współpasażera M. S.. W dokumencie tym brak jest również causy.
Tym samym przedłożony w aktach sprawy formularz nie może być uznany za skuteczną umowę cesji w rozumieniu polskiego prawa, w szczególności regulacji z art. 509 k.c. i nast.

W myśl art. 6 § 2 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są przytaczać wszystkie fakty i dowody bez zwłoki, aby postępowanie mogło być przeprowadzone sprawnie i szybko, zatem powód winny był już na etapie postępowanie pierwszo instancyjnego wykazać swoją legitymację czynną w postępowaniu, czego nie uczynił. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu Okręgowego powód nie wykazał, że na skutek zawartej umowy z dnia 8 czerwca 2023 r. skutecznie nabył wierzytelność, a tym samym uzyskał legitymację czynną w niniejszym postępowaniu.

W świetle przedstawionych przez stronę powodową dowodów nie budzi wątpliwości, że nie została zachowana elektroniczna forma czynności prawnej określona w art. 78 ¹ k.c.
Brak jest również podstaw do przyjęcia, że powód wykazał, by została zachowana dokumentowa forma czynności prawnej określona w art. 77 ² k.c. Z jednej bowiem strony powód nie przedstawił i nie wykazał mechanizmu, za pomocą którego miały zostać złożone oświadczenia stron umowy przelewu. Z drugiej zaś strony powód nie wykazał, by to właśnie K. K. jako konsument złożył oświadczenie o zawarciu umowy cesji.

Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, że apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł
na podstawie zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi
na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.
Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej,
którego wysokość (450 zł) wynika z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach od kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

SSO Małgorzata Kanigowska – Wajs