Uzasadnienie z 9 września 2025, sygn. III K 33/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 33/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

G. C.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 23 grudnia 2024 r. w B. działając z zamiarem bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u pokrzywdzonego K. K. ugodził go ostrzem noża w klatkę piersiową po lewej stronie, czym spowodował ranę kłutą przedniej powierzchni klatki piersiowej w okolicy II międzyżebrza penetrującą do jamy opłucnowej z uszkodzeniem płuca, odmą oraz krwawieniem do jamy opłucnej po lewej stronie z przebiegiem poziomo na lewej stronie przedniej powierzchni klatki piersiowej, w jej górnej części, z kanałem biegnącym od góry nieznacznie ku dołowi i dośrodkowo, co skutkowało u pokrzywdzonego ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony G. C. jest osobą bezdomną. Na początku grudnia 2024 r. oskarżony stale przebywał w wiacie śmietnikowej koło sklepu (...) w B. traktując to miejsce jako tymczasowe miejsce pobytu. W wiacie śmietankowej przebywali stale także inni bezdomni. Pokrzywdzony K. K. często przychodził do wiaty śmietnikowej, by porozmawiać z przebywającymi tam osobami oraz w celu wspólnego spożywania alkoholu. Tak też poznał oskarżonego G. C.. Obaj mężczyźni podczas spotykań w wiacie śmietnikowej wspólnie spożywali alkohol. W dniu 23 grudnia 2024r. pokrzywdzony po raz kolejny przyszedł do wiaty śmietnikowej, przyniósł ze sobą piwo i spożył je wspólnie z oskarżonym G. C.. Gdy obaj wypili piwo przyniesione przez pokrzywdzonego K. K., pokrzywdzony zaczął domagać się od oskarżonego, by sprzedał zebrane wcześniej puszki i butelki i za otrzymane pieniądze dokupił dla nich alkoholu. Pokrzywdzony sprowokował kłótnię o alkohol. Gdy oskarżony odmówił, pokrzywdzony K. K. zaczął go wyzywać wulgarnymi i obraźliwymi słowami, oraz dotkliwie go pobił powodując obrażenia ciała na twarzy. Odgrażał się przy tym, że go pobije, „załatwi” wyzywając jednocześnie słowami wulgarnymi i obraźliwymi. Gdy pokrzywdzony K. K. wyszedł z wiaty śmietnikowej, zaraz za nim z wiaty wyszedł oskarżonym G. C. i trzymanym w lewej dłoni nożem służącym mu do obierania warzyw i owoców, który nosił w saszetce na szyi, po uprzednim zdjęciu osłony plastikowej z ostrza, zamachnąwszy się ugodził go w okolicę klatki piersiowej. Po zadaniu ciosu nożem pokrzywdzony K. K. udał się w kierunku wejścia do sklepu (...) i tam poprosił o pomoc zbierającego datki pod sklepem świadka A. L.. Oskarżony natomiast udał się w kierunku parkingu przy sklepie (...). Od tego momentu aż do zatrzymania przez Policję oskarżony tułał się po ulicach miasta i pił alkohol. W chwili zatrzymania znajdował się w znacznym stanie upojenia alkoholowego (godzinę po zatrzymaniu wynik badania wskazywał 1,23 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu).

Wyjaśnienia oskarżonego

Zeznania świadka K. K.

Zeznania świadka S. J. (1)

Zeznania świadka A. L.

Zeznania świadka A. M.

Nagranie ze zdarzenia – płyta CD oraz protokół oględzin

Protokoły oględzin

Protokół przeszukania

Protokół badania stanu trzeźwości

k. 136-137, 172, 176, 238v.- 239v.

k. 141-145,

k. 26v.-27, 289v.-290

k. 32-33

k. 58-59

k. 14, 122-128, 129-130

k. 15-16, 21,48-49, 50-57, 74, 75-76, 81, 82-83, 84-85, 90, 91-98, 99-105. 106-108, 115, 155-156

k. 61-64,

k. 65

Na skutek zadanego przez oskarżonego ciosu nożem, zasłabnięcia pokrzywdzony musiał skorzystać z pomocy medycznej. Został przewieziony do szpitala, gdzie został poddany leczeniu. Pokrzywdzony w wyniku zadanego ciosu nożem doznał obrażeń ciała w postaci rany kłutej przedniej powierzchni klatki piersiowej w okolicy II międzyżebrza penetrującej do jamy opłucnowej z uszkodzeniem płuca, odmą oraz krwawieniem do jamy opłucnej po lewej stronie z przebiegiem poziomo na lewej stronie przedniej powierzchni klatki piersiowej, w jej górnej części, z kanałem biegnącym od góry nieznacznie ku dołowi i dośrodkowo. Powyższe skutkowało u pokrzywdzonego ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Opinia sądowo – lekarska

Dokumentacja medyczna

k. 158-160

k. 119

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

G. C.

Czyn przypisany oskarżonemu:

7.w dniu 23 grudnia 2024 r. w B. działając z zamiarem bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u pokrzywdzonego K. K. ugodził go ostrzem noża w klatkę piersiową po lewej stronie, czym spowodował ranę kłutą przedniej powierzchni klatki piersiowej w okolicy II międzyżebrza penetrującą do jamy opłucnowej z uszkodzeniem płuca, odmą oraz krwawieniem do jamy opłucnej po lewej stronie z przebiegiem poziomo na lewej stronie przedniej powierzchni klatki piersiowej, w jej górnej części, z kanałem biegnącym od góry nieznacznie ku dołowi i dośrodkowo, co skutkowało u pokrzywdzonego ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

- rodzaj i umiejscowienie ciosów zadanych oskarżonemu

Wyjaśnienia oskarżonego

k. 136-137, 172, 176, 238v.- 239v

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego

Zeznania świadka K. K.

Zeznania świadka S. J. (1)

Zeznania świadka A. L.

Zeznania świadka A. M.

Nagranie ze zdarzenia – płyta CD oraz protokół oględzin

Protokoły oględzin

Protokół przeszukania

Protokół badania stanu trzeźwości

Sąd w zdecydowanej części dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, w szczególności odnośnie przyznania się do udziału w zdarzeniu z udziałem pokrzywdzonego K. K., tła zdarzenia, wzajemnych relacji pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, przyczyn kłótni, fizycznego ataku pokrzywdzonego na oskarżonego, a następnie wyjaśnień opisujących zadanie pokrzywdzonemu ciosu nożem. Okoliczności popełnienia przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego wynikają z zeznań pokrzywdzonego K. K., które są w istotnej części spójne z wyjaśnieniami oskarżonego, nagrania z monitoringu, na którym utrwalono zaatakowanie pokrzywdzonego nożem, zeznań świadków S. J. (2) i A. L. oraz świadka A. M.. Zeznania świadków S. J. (2), A. L. i A. M. zostały ocenione jako wiarygodne, przy czym podkreślić należy, że żaden z w/w świadków nie był naocznym świadkiem zdarzenia. Świadkowie nie widzieli także tego, w jaki sposób zachowywali się względem siebie oskarżony i pokrzywdzony w czasie ich przebywania wewnątrz wiaty śmietnikowej. Zeznania świadka K. K. różnią się natomiast istotnie od wyjaśnień składanych przez oskarżonego w części odnoszącej się do nasilenia fizycznego ataku pokrzywdzonego na oskarżonego przed zdarzeniem objętym aktem oskarżenia. Niewątpliwie miał miejsce fizyczny atak pokrzywdzonego na oskarżonego i był on dość brutalny, co wynika z dokumentacji zdjęciowej oskarżonego obrazującej obrażenia na jego twarzy. Obrażenia te z pewnością mogły powstać w wyniku zadawania ciosów w twarz otwartą ręką i pięścią, czyli w sposób opisany przez pokrzywdzonego w złożonych zeznaniach tuż po zdarzeniu. Z dokumentacji zdjęciowej oraz protokołu oględzin ciała oskarżonego nie wynika, by na ciele oskarżonego ujawniono inne ślady mogące świadczyć o zadawaniu silnych ciosów w inne części ciała. Powyższe obiektywne dowody w postaci oględzin ciała oskarżonego i dokumentacja zdjęciowa w powiązaniu z korespondującymi z nimi zeznaniami świadka K. K. dają podstawy do ustalenia, że sposób działania podjęty przez pokrzywdzonego K. K. wobec oskarżonego był taki, jak opisał pokrzywdzony w zeznaniach. Logicznym bowiem jest i zgodnym z zasadami wiedzy, doświadcznia życiowego, że brutalnie zadane z dużą siłą kopnięcia w klatkę piersiową obutą stopą, w okolice pleców, stawanie całym ciężarem ciała na klatkę piersiową, naskakiwanie nogą na klatkę piersiową - tak silne ciosy pozostawiłyby ślady na ciele oskarżonego poddanemu takim działaniom. Śladów takich nie ujawniono na ciele oskarżonego zarówno podczas oględzin przeprowadzonych po zatrzymaniu oskarżonego, ani później, przy przyjęciu oskarżonego do jednostki penitencjarnej stwierdzając jedynie, w dniu 27 grudnia 2024 r., zasinienia na twarzy (k. 320). W świetle powyższego sąd uznał, że wyjaśnienia oskarżonego w tej części nie zasługują na uznanie za wiarygodne, na co miało wpływ także i to, że są w tym zakresie niekonsekwentne, zmienne. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań pokrzywdzonego K. K. zwłaszcza, że zeznając świadek nie kwestionował tego, że to on wywołał konflikt z oskarżonym, wskazał na przyczynę konfliktu obciążając wyłącznie siebie za jego zaistnienie, opisał także, że to on był agresywny wobec oskarżonego, że zadał mu ciosy w twarz bez żadnego racjonalnego powodu, nie przerzucał odpowiedzialności za to zachowanie na oskarżonego, nie wskazywał także, by oskarżony go w jakikolwiek sposób zaatakował fizycznie nawet wówczas, gdy ten go bił.

Dokumenty zostały sporządzone przez osoby do tego uprawnione, ich wiarygodność nie budzi wątpliwości.

Opinia sądowo – lekarska

Dokumentacja medyczna

Sąd nie znalazł żadnych podstaw dla kwestionowania wiarygodności i rzetelności dokumentacji medycznej z leczenia pokrzywdzonego, a także opinii biegłego sądowego dotyczącej stanu zdrowia pokrzywdzonego, gdyż opinia została oparta o dokumentację medyczną, jest pełna, jasna, zrozumiała, nie zawiera sprzeczności. Jednocześnie wydana opinia pisemna w sposób jednoznaczny wskazuje na powstałe u pokrzywdzonego obrażenia oraz na charakter tych obrażeń w kontekście kwalifikacji prawnej. Opinia sądowo – lekarska została sporządzona w sposób profesjonalny oraz naukowo i logicznie uzasadniona. Dokonane przez biegłego oceny oraz wyprowadzone wnioski są zgodne z doświadczeniem życiowym oraz wskazaniami wiedzy, jak również uzasadnione w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wydana opinia pisemna nie wymagała uzupełnienia.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego

Dowód z wyjaśnień oskarżonego został oceniony powyżej, przy ocenie pozostałych dowodów.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

G. C.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżony zadając cios nożem o ostrzu 10 cm w okolicę klatki piersiowej zamiarem swym obejmował spowodowanie u pokrzywdzonego poważnych obrażeń ciała i takie spowodował, co wynika z treści opinii biegłego medyka. Użyte narzędzie, umiejscowienie ciosu, czyli zadanie ciosu w okolicę, gdzie znajdują się ważne dla życia organy, tło konfliktu, chęć odwetu za pobicie, wyzwiska, to wszystko ocenione łącznie świadczy o działaniu oskarżonego w zamiarze bezpośrednim spowodowania ciężkich obrażeń ciała i w efekcie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Warunkiem koniecznym obiektywnego przypisania sprawcy negatywnego następstwa czynu, a w konsekwencji jego odpowiedzialności karnej za skutek, jest rozstrzygnięcie kwestii obiektywnej przewidywalności nastąpienia skutku. Sposób działania, użyte narzędzie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości pozwala na ustalenie, że oskarżony przewidywał skutek swego działania, wręcz jego wystąpienie w zaistniałych okolicznościach zdarzenia było pewne. Takie zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona zbrodni z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Opinia biegłego lekarza pozwala w sposób nie budzący wątpliwości przypisać oskarżonemu powstanie skutku w postaci choroby realnie zagrażającej życiu zważywszy na rozległość powstałego obrażenia, bezpośrednie zagrożenie dla życia pokrzywdzonego udowodnionego dokumentacją medyczną i podjętymi procedurami medycznymi dla ratowania życia i zdrowia pokrzywdzonego.

Sąd nie zaakceptował stanowiska prokuratora wskazującego na zakwalifikowanie czynu popełnionego przez oskarżonego jako usiłowanie zabójstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. Oskarżony z pewnością do zaatakowania pokrzywdzonego użył przedmiotu – noża o ostrzu o długości 10 cm, który poprzez zadanie ciosu w okolicę klatki piersiowej mógł spowodować śmierć człowieka. Fakty te nie mogą jeszcze prowadzić do wniosku, że oskarżony godził się na pozbawienie życia pokrzywdzonego. Poczynione ustalenia faktyczne nie dają podstaw do przypisania oskarżonemu działania z zamiarem popełnienia zbrodni zabójstwa w formie stadialnej usiłowania. Samo użycie niebezpiecznego narzędzia, jakim niewątpliwie jest nóż i umiejscowienie ciosu nie może w żadnej mierze przesądzać o działaniu sprawcy w zamiarze pozbawienia życia. Ustalenie zamiaru, a więc przeżycia psychicznego jaki towarzyszył oskarżonemu, stanowi w przedmiotowej sprawie kwestię zasadniczą, rozstrzygającą jednocześnie o subsumcji prawnej jego zachowania. Umyślne przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, tak usiłowanie zabójstwa, jak i spowodowanie uszczerbku na zdrowiu (lekkiego, średniego, ciężkiego), zgodnie z zasadami przyjętymi w art. 9 § 1 k.k. mogą być popełnione zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Wielokrotnie Sąd Najwyższy i sądy apelacyjne podkreślały, że o zamiarze sprawcy należy wnioskować na podstawie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 04.01.2006 r., III KK 123/05, Lex 172208 stwierdził, że dla wykazania strony podmiotowej zbrodni zabójstwa, tak w postaci zamiaru bezpośredniego jak i ewentualnego, nie jest wystarczające wskazanie na sposób działania, w tym takie jego elementy jak rodzaj użytego narzędzia, siła ciosu czy skierowanie agresywnych działań przeciwko ośrodkom ważnym dla życia pokrzywdzonego. Są to niewątpliwie istotne elementy, które jednakże nie mogą automatycznie przesądzić zarówno o spełnieniu strony podmiotowej zbrodni zabójstwa, jak i zdecydować o przypisanej sprawcy postaci zamiaru. Niezbędna jest nadto analiza motywacji sprawcy, stosunków pomiędzy sprawcą, a pokrzywdzonym w czasie poprzedzającym agresywne działanie sprawcy, tło zajścia, itp. (podobnie także Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyrokach z dnia 31.05.2000 r., II AKa 70/00, Prok. i Pr. 2001/6/19, z dnia 15.03.2001 r., II AKa 28/01, Prok. i Pr. 2002/4/13 i z dnia 20.03.2002 r., II AKa 35/02, Prok. i Pr. 2004/3/18). Z kolei Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 31.01.2002 r., II AKa 478/01, KZS 2002/11/27 stwierdził, że dla przyjęcia, że sprawca działał w zamiarze zabójstwa człowieka nie wystarczy ustalenie, iż działał on umyślnie chcąc zadać nawet ciężkie uszkodzenia ciała lub godząc się z ich zadaniem, lecz konieczne jest ustalenia objęcia zamiarem także skutku w postaci śmierci. Jeżeli takiego ustalenia nie da się dokonać bezspornie, to mimo stwierdzonej umyślności działania w zakresie spowodowania obrażeń, odpowiedzialność sprawcy kształtuje się wyłącznie na podstawie przepisów przewidujących odpowiedzialność za naruszenie prawidłowych funkcji organizmu, odpowiednio art. 156 lub art. 157 k.k. Nie może przesądzać o zamiarze zabójstwa wyłącznie skierowanie ataku na ważne dla życia ludzkiego organy lub części ciała, a to dlatego, że spowodowanie skutków z art. 156 lub art. 157 k.k. jest zazwyczaj następstwem godzenia sprawcy w ważne dla życia lub zdrowia człowieka organy, a do ich spowodowania najczęściej prowadzi gwałtowne czy agresywne działanie, nie wyłączając nawet użycia niebezpiecznego narzędzia. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że w przypadku przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu – jako przestępstw znamiennych skutkiem – o kwalifikacji prawnej czynu decyduje przede wszystkim powstały skutek, zaś usiłowanie do surowiej zagrożonego przestępstwa można przyjąć tylko wtedy, gdy bez żadnych wątpliwości należy wyprowadzić jednoznaczny wniosek, że skutek zamierzony przez sprawcę był dalej idący niż osiągnięty (vide: Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 11.07.2002, II AKa 143/02, LEX 77296; wyrok SN z dnia 23.02.1989, II KR 19/89, OSNKW 1989/5-6/39). Mając na uwadze znajomość oskarżonego i pokrzywdzonego, brak wcześniejszych konfliktów pomiędzy nimi, tło tego zdarzenia, zaistnienie konfliktu tuż przed zdarzeniem na tle finansowania dalszego spożywania alkoholu, agresja zainicjowana przez pokrzywdzonego i fizyczny atak na oskarżonego, przy czym w starciu osobą agresywną, szukającą sposobności do fizycznego starcia był pokrzywdzony, działanie pokrzywdzonego i oskarżonego pod wpływem alkoholu, nie dają podstaw by przyjąć, że oskarżony zadając cios nożem godził się na pozbawienie go życia, a tym bardziej by tego chciał. Do powyższego wniosku prowadzi także zachowanie oskarżonego tuż po zdarzeniu, który nie uciekł z miejsca zdarzenia, a widząc, że pokrzywdzony idzie dalej, jak wyjaśnił, był przekonany, że nic poważnego mu nie zrobił. Tym samym nie można kategorycznie stwierdzić, że los pokrzywdzonego był mu obojętny. W sposób pewny, bez ryzyka popełnienia poważnego błędu w ocenie, nie da się przypisać oskarżonemu działania z zamiarem pozbawienia życia swojego kolegi. Gdyby zamiarem oskarżonego było spowodowanie śmierci pokrzywdzonego, zrealizowanie tego skutku przy użyciu noża nie byłoby trudne. Wystarczyłoby ponowienie ciosów nożem w klatkę piersiową w sposób celowany, w miejsce gdzie znajdują się najważniejsze organy. Logicznym jest, że już po zadaniu ciosu nożem, gdyby rzeczywiście oskarżonemu towarzyszył zamiar zabójstwa, oskarżony bez trudu mógłby spowodować ten skutek ponawiając ciosy nożem. Takie zachowanie nie miało miejsca.

3.2.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. C.

I

I

Oskarżony nie planował wcześniej popełniania przestępstwa, zamiar ten, choć działał z zamiarem bezpośrednim, zrodził się nagle. Był wówczas pod wpływem alkoholu, który spożywał razem z pokrzywdzonym. Zamiar powstał dopiero po agresji nakierowanej przeciwko niemu i wyłącznie z tego powodu, tj. po dotkliwym pobiciu go przez pokrzywdzonego. Oskarżony zaatakował pokrzywdzonego zaraz po wyjściu pokrzywdzonego z wiaty śmietnikowej, udał się tuż za nim i choć był zdenerwowany, działał racjonalnie: najpierw wyjął nóż z saszetki, którą miał na szyi i zdjął osłonę z noża. Oskarżony wykazał szczerą skruchę na rozprawie, był poruszony tym, co zrobił, żałował swego czynu. Sąd przy wymiarze kary uwzględnił dotychczasowy styl życia oskarżonego, jego uprzednią karalność, pozytywną opinię z okresu wykonywania tymczasowego aresztowania.

W świetle wysokiego stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości, dotkliwych skutków dla zdrowia pokrzywdzonego, okoliczności przedmiotowych i podmiotowych oraz dotychczasowego stylu życia sąd uznał, że kara sprawiedliwa, spełniająca swe cele i jednocześnie odpowiadająca dyrektywom wymiaru kary to kara 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności.

G. C.

II

I

Na poczet kary został zaliczony okres tymczasowego aresztowania oskarżonego w niniejszej sprawie – stosownie do treści art. 63 § 1 k.k.

G. C.

III

I

Na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzeczono przepadek noża użytego przez oskarżonego do popełnienia przestępstwa.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. C.

IV

Przedmioty zbędne dla dalszego postępowania zwrócono osobom uprawnionym.

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie znalazł podstaw do ustalenia, by oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej. Wprawdzie oskarżony został zaatakowany przez pokrzywdzonego, jednakże atak ten zakończył się, a pokrzywdzony opuścił wiatę śmietnikową. Ustało zatem zagrożenie dla życia i zdrowia oskarżonego w momencie opuszczenia wiaty śmietnikowej przez pokrzywdzonego. Tym samym zachowanie oskarżonego nie stanowiło odparcia bezpośredniego ataku, czyn został dokonany z rozeznaniem, po opuszczeniu wiaty śmietnikowej, poprzedzony wyjęciem noża z saszetki, którą oskarżony miał na szyi i następnie usunięciem plastikowej osłony z noża.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV. i V.

Oskarżony G. C. nie posiada majątku, obecnie przebywa w jednostce penitencjarnej, nie uzyskuje dochodów. Sytuacja finansowa oskarżonego wskazuje, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych; koszty sądowe zostały przejęte na rachunek Skarbu Państwa w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k.

Oskarżony był reprezentowany przez obrońcę z urzędu, a koszty obrony nie zostały opłacone. Wobec wniosku obrońcy, udziału obrońcy w śledztwie i jego udziału w terminach rozprawy, sąd zasądził na rzecz obrońcy kwotę 3 394,80 zł, na którą składa się: udział w śledztwie 600 zł, udział w 5 terminach rozprawy – 1200 zł za pierwszy termin i 240 zł za każdy kolejny termin rozprawy oraz podatek VAT – stosownie do treści § 17 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 5, § 20 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

6.  1Podpis

Beata Chojnacka Kucharska Elżbieta Jeżak - Juszko