Wyrok z 18 września 2025, sygn. III K 386/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 386/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Na podstawie art. 423 §1a k.p.k. zakres pisemnego uzasadnienia ograniczono do informacji zawartych w punktach 4-5 formularza, z uwagi na to, że wniosek o pisemne uzasadnienie wyroku złożony przez obrońcę, adw. M. M. (2), dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia o karze i obowiązku naprawienia szkody.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-

-

-

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

-

-

-

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-

-

-

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

-

-

-

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-

-

-

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-

-

-

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

-

-

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

-

-

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

-

☐

3.4. Umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-

☐

3.5. Uniewinnienie

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

-

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. K.

I.-III.

V.

I.-III.

V.

Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy pozwolił w sposób jednoznaczny ustalić, że W. K. w zakresie przypisanych mu czynów działał umyślnie i w zamiarze bezpośrednim. Nie było jednocześnie podstaw do przyjęcia, aby tempore criminis oskarżony znajdował się w stanie zniesionej lub w znacznym stopniu ograniczonej poczytalności.

Wymierzając oskarżonemu W. K. kary jednostkowe za poszczególne czyny zabronione Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy wymiaru kar zawarte w art. 53 k.k., kierując się przy tym swoim uznaniem oraz granicami przewidzianymi w ustawie, a nadto bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Sąd miał przy tym również na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755).

Jako okoliczności łagodzące Sąd wziął pod uwagę sposób życia W. K. przed popełnieniem przestępstwa, jego dotychczasową postawę procesową oraz przyznanie się do popełnienia zarzuconych mu czynów, a także wyrażoną skruchę. Sąd miał również na względzie dotychczasową niekaralność oskarżonego, która wprawdzie zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, jako stan domyślny, nie może stanowić samoistnej okoliczności łagodzącej, niemniej jednak, w kontekście innych właściwości osobistych sprawcy, pozwala wnioskować o poziomie jego poszanowania dla porządku prawnego. Kształtując wymiar kary Sąd wziął również pod uwagę rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa.

Sąd miał zarazem na względzie brak szczególnych okoliczności obciążających, zwłaszcza tych wymienionych w art. 53 §2a k.k., które przemawiałyby za orzeczeniem surowej kary, w wymiarze bliskim górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Opierając się na powyższych przesłankach, wobec W. K. orzeczono:

- za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50 (pięćdziesiąt) złotych - zgodnie bowiem z art. 37a §1 k.k., jeżeli przestępstwo zagrożone jest tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek;

- za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50 (pięćdziesiąt) złotych - Sąd zważył bowiem, iż z popełnienia wskazanego czynu W. K. osiągnął korzyść majątkową, wobec czego na podstawie art. 33 §2 k.k. obok orzeczonej kary pozbawienia wolności dopuszczalne było wymierzenie również kary grzywny

- za czyn opisany w punkcie III części wstępnej wyroku karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; Sąd doszedł do przekonania iż w odniesieniu do wskazanego czynu zasadnym będzie zastosowanie wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60§2 i §6 pkt 3 k.k., uznając, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy wymierzenie oskarżonemu za wskazany czyn nawet kary w granicach minimalnego ustawowego zagrożenia (1 rok pozbawienia wolności) byłoby niewspółmiernie surowe. Nadto, zważywszy na fakt że z przypisanego czynu W. K. osiągnął korzyść majątkową, wobec czego na podstawie art. 33§2 k.k. obok orzeczonej kary pozbawienia wolności dopuszczalne było wymierzenie również kary grzywny

- za czyny opisane w pkt. IV-VI części wstępnej wyroku, przyjmując iż stanowią jeden czyn, karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; wymiar kary Sąd ukształtował w oparciu o art. 57b k.k., zgodnie z którym wymierzając karę za przestępstwo popełnione w warunkach czynu ciągłego, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a w wypadku grzywny lub kary ograniczenia wolności nie niższą od podwójnej dolnej granicy ustawowego zagrożenia - do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia. Nadto z uwagi na fakt, iż W. K. z popełnienia wskazanego przestępstwa osiągnął korzyść majątkową, na zasadzie art. 33 §2 k.k. obok orzeczonej kary pozbawienia wolności wymierzono oskarżonemu również karę grzywny.

W ocenie Sądu kary jednostkowe ukształtowane tak jak powyżej nie przekraczają stopnia winy W. K. oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych przestępstw, czyniąc przy tym zadość względom prewencji indywidualnej i generalnej.

W. K.

IV.

VI.

III.

V.

Na podstawie art. 46 §1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego W. K. :

- za czyn opisany w pkt III. części wstępnej wyroku obowiązek solidarnego naprawienia szkody w całości wraz z Ł. B., co do którego Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 3 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. IV. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek naprawnienia szkody w całości oraz A. F., co do którego Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 7 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. II. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek solidarnego naprawienia szkody w całości wraz Ł. B., poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 310.916 złotych (trzysta dziesięć tysięcy dziewięćset szesnaście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia zapłaty;

- za czyn opisany w pkt V. części dyspozytywnej wyroku obowiązek solidarnego naprawienia w całości szkody wraz z Ł. B., co do którego Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 3 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. VIII. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek naprawnienia szkody w całości, poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 2.114,07 złotych (dwa tysiące sto czternaście złotych i siedem groszy);

Zgodnie z treścią art. 46 §1 k.k., w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. „Należy dodać, że o tym, iż od 1.07.2015 r. orzekaniem obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę rządzą bez reszty przepisy prawa cywilnego, przesądza nie tylko obecne brzmienie art. 46 § 1 k.k. i wprowadzony do tego przepisu zwrot „stosując przepisy prawa cywilnego”, ale i w nie mniejszym stopniu również obecne brzmienie art. 56 k.k., który wyłącza ów środek spod działania zasad wymiaru kary określonych w art. 53, art. 54 § 1 i art. 55 k.k., co w połączeniu z pozbawieniem go statusu środka karnego ostatecznie rozstrzyga sprawę. Należy bowiem przypomnieć, że wyłączenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z pola działania zasad wymiaru kary określonych w art. 53, art. 54 § 1 i art. 55 k.k. oznacza w szczególności, że żadna z decyzji dotyczących rozważanego środka kompensacyjnego nie jest w jakiejkolwiek mierze uzależniona od stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy ani indywidualno- i generalnoprewencyjnie zorientowanych celów kary określonych w art. 53 § 1 k.k.” (J. Majewski [w:] A. Błachnio, J. Kosonoga-Zygmunt, P. Zakrzewski, J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2024, art. 46.)

W związku ze wskazanym wyżej odesłaniem do przepisów prawa cywilnego, nie budzi wątpliwości po pierwsze to, że obowiązek naprawienia szkody może być orzeczony nie tylko wobec sprawcy bezpośredniego, ale i wobec osób jakkolwiek z nim współdziałających w popełnieniu przestępstwa, w szczególności podżegaczy i pomocników (art. 422 k.c. - za szkodę odpowiedzialny jest nie tylko ten, kto ją bezpośrednio wyrządził, lecz także ten, kto inną osobę do wyrządzenia szkody nakłonił albo był jej pomocny, jak również ten, kto świadomie skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody), ale również fakt, że jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna, wynika to bowiem wprost z art. 441 § 1 k.c.

Solidarna odpowiedzialność dłużników, zgodnie z art. 366 k.c. oznacza z kolei, iż kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (§1); aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (§2).

W razie złożenia przez osobę uprawnioną wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w całości, Sąd jest zatem zobowiązany, z uwagi na ich solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę, orzec wobec nich obowiązek naprawienia szkody w całości w postaci solidarnego zobowiązania do jej naprawienia .

Stąd, orzekając w niniejszej sprawie co do środków kompensacyjnych, Sąd orzekł wobec W. K. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej czynami opisanymi w pkt III oraz V części wstępnej wyroku w całości, solidarnie z innymi współsprawcami wskazanych czynów.

Wysokość szkody ustalono w oparciu o zgromadzone w toku postępowania dowody z dokumentów, ustalenia te nie były kwestionowane w toku postępowania.

W. K.

VII.

I.-III.

V.

Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 i §2 k.k. Sąd połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kary jednostkowe grzywny wymierzone oskarżonemu W. K. i na zasadzie asperacji wymierzył mu karę łączną roku pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych.

Orzeczona wobec oskarżonego kara łączna mieści się w przedziale powyżej wymiaru najsurowszej z kar jednostkowych (10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 160 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 złotych – na zasadzie pełnej absorpcji) do ich sumy ( 2 lata i 1 miesiąc pozbawienia wolności oraz 600 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 złotych – na zasadzie pełnej kumulacji).

Przy wymiarze kary łącznej, zgodnie z art. 85a k.k. Sąd miał na względzie przede wszystkim cele zapobiegawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd uznał zatem, że kary łączne ukształtowane na zasadzie asperacji będą adekwatne do wymierzonych wobec W. K. kar jednostkowych, a przy tym w sytuacji oskarżonego nie doszukał się podstaw ani do ich pełnej kumulacji, ani całkowitej absorpcji, w pierwszym przypadku kara łączna stanowiłaby bowiem dolegliwość przekraczającą potrzeby resocjalizacyjne względem oskarżonego, w drugim zaś – stanowiłoby zbyt łagodną reakcję karną na czyny popełnione przez W. K., budzącą tak u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu adekwatnych konsekwencji karnych przestępstwa.

W. K.

VIII.

IX.

I.-III.

V.

Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu W. K. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia na okres 2 (dwóch) lat próby, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania Sądu na piśmie, co 6 (sześć) miesięcy, o przebiegu okresu próby.

W przekonaniu Sądu zastosowanie wobec W. K. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności nie zniweczy stawianym jej celom wychowawczym oraz prewencyjnym, tak względem oskarżonego jak i reszty społeczeństwa.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. K.

X.

I.-III.

V.

Zgodnie z zasadą obligatoryjnego zaliczenia na poczet na poczet orzeczonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny Sąd zaliczył W. K. okres jego zatrzymania w dniu 09.10.2024 r. w godz. 6:15 - 9:48, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny.

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XI.

XII.

Na podstawie art. 627 k.p.k., wobec wydania wyroku skazującego, na rzecz (...) S.A. zasądzono od W. K. kwotę 1200 złotych, tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego w związku z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.

W oparciu o tę samą regulację zasądzono od W. K. na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania w łącznej wysokości 2238 zł, w tym koszty procesu w wysokości 58 zł oraz opłatę w wysokości 2180 zł. Wysokość opłaty ustalono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

7.  Podpis