sygn. III KO 15/12 28 listopada 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 28 listopada 2012, sygn. III KO 15/12

Data orzeczenia 28 listopada 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Dorota Rysińska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KO 15/12
POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)
SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca)
SSN Józef Szewczyk
w sprawie A. K.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 listopada 2012 r.,
wniosku obrońcy skazanego A. K. o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 19 marca 2010 r., utrzymanym
w mocy w odniesieniu do skazanego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 22
czerwca 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić wniosek obrońcy skazanego A. K. o wznowienie
postępowania w sprawie tego skazanego, zakończonej
prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 19 marca
2010 r., a utrzymanego w mocy w stosunku do tego skazanego
wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2011 r.,
2. kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego
obciążyć skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 19 marca 2010 r., A. K. został uznany
winnym tego, że w nieustalonym czasie w okresie od maja 2002 r. do marca 2003
r., w G., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w zorganizowanej
grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, brał udział w niemniej niż 10
włamaniach do rurociągów paliwowych grupy LOTOS S.A. poprzez nawiercenie ich
2
ścianek i wbicie w to miejsce tzw. „sztycy”, a następnie dokonał kradzieży
produktów ropopochodnych w ilości nie mniejszej niż 160 000 litrów o wartości nie
mniejszej niż 505 560 zł na szkodę grupy LOTOS S.A., a ponadto w trakcie
kradzieży substancji ropopochodnych oraz ich transportowania pojazdami do tego
nieprzystosowanymi sprowadził bezpośrednie niebezpieczeństwo eksplozji
substancji łatwopalnych, czym sprowadził zdarzenie zagrażające życiu wielu osób i
mienia wielkich rozmiarów, czyniąc sobie z dokonywania przestępstwa stałe źródło
dochodów, to jest popełnienia czynu z art. 279 § 1 k.k. i z art. 164 § 1 k.k. w zw. z
art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za co skazany został na karę 2 (dwóch) lat
pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł.
Ponadto Sąd skazał A. K. za to, że, w okresie od maja 2002 r. do marca
2003 r., w G., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w
zorganizowanej grupie, kierowanej przez J. K., mającej na celu popełnianie
przestępstw w postaci kradzieży z włamaniem do rurociągów produktów
ropopochodnych na szkodę grupy LOTOS S.A., to jest za czyn z art. 258 § 1 k.k.,
za co Sąd ten wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy
pozbawienia wolności.
Sąd I Instancji wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i
na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł solidarnie obowiązek naprawienia szkody,
zasądzając od A. K. kwotę 505.560 zł.
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 22 czerwca 2011 r., utrzymał w tej części w
mocy – zaskarżony przez obrońcę A. K. – wyrok Sądu I Instancji, uznając apelację
za oczywiście bezzasadną.
Od wyroku Sądu II Instancji (dot. łącznie 10 osób oskarżonych) kasację do
Sądu Najwyższego wywiódł obrońca A. K. – kasacja nie została jeszcze
rozpoznana.
Obrońca skazanego A. K. złożył nadto do Sądu Najwyższego wniosek o
wznowienie postępowania na korzyść tego skazanego w oparciu o przepis art. 540
§ 1 pkt 2a k.p.k. podnosząc, że po wydaniu prawomocnego orzeczenia ujawniły się
nowe fakty i dowody nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że skazany nie
popełnił czynu, przy czym skarżący nie wskazał w części wstępnej wniosku
powodów tak sformułowanego żądania.
Autor pisma złożył natomiast wniosek o wznowienie postępowania i
uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego oraz Sądu Okręgowego – w zakresie
3
dotyczącym skazanego A. K. – i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi I Instancji.
Ponadto obrońca skazanego wniósł o sprawdzenie okoliczności podanych
we wniosku i wynikających z przedłożonych oświadczeń w trybie art. 546 k.p.k. w
zw. z art. 97 k.p.k. oraz wniósł o wstrzymanie wykonania wyroku wobec A. K.
Z treści uzasadnienia wniosku o wznowienie wynika, że jego autor dopatruje
się podstaw wznowieniowych w tym, że po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia
ujawniły się nowe fakty i okoliczności nieznane przedtem sądowi. Dowody te,
zdaniem skarżącego, winny stanowić podstawę ustaleń faktycznych przy
wyrokowaniu, a przede wszystkim zakwestionować dotychczasowe ustalenia Sądu
I Instancji, które zostały oparte na ocenie zeznań świadka J. Ś. – wskazującego na
oskarżonego jako sprawcę zarzucanych mu przestępstw. Obrońca skazanego
dowodzi, że w sprawie ujawniły się nowe źródła dowodowe w postaci świadków
/…/, przy czym podaje, że skazany dowiedział się o tym, że posiadają oni istotne
informacje jesienią 2011 r. – podczas jesiennych prac polowych, naprawy maszyny
rolniczej i przy wykopkach.
Z przedłożonych przez skarżącego oświadczeń tych osób wynika, że:
Z. K. (brat skazanego pomagający mu przy wykopkach) uważa, że wymiar
sprawiedliwości się pomylił a sprawcą przestępstwa jest podejrzewany przez niego
sąsiad brata K. L., przy czym twierdzenie to opiera na tym, że sąsiadowi brata
dobrze się powodziło;
R. S. dowiedział się o wyroku podczas jesiennych prac polowych od
skazanego i jest w szoku. Uważa, że skazany nie posiada żadnego samochodu
przystosowanego do przewozu paliwa, natomiast na posesji L. parkowała cysterna i
często wjeżdżała ciężarówka z pojemnikami na płyny. K. L. proponował mu
sprzedaż paliwa do motocykla, a nawet dał mu paliwo na próbę aby oceniać jego
jakość (nadmienić wypada, że z treści oświadczenia nie wynika w jakim czasie R.
S. czynił te obserwacje);
- E. S. wielokrotnie widział na posesji K. L. stojące i wyjeżdżające wieczorem
samochody ciężarowe marki Star i Jelcz z podwójnymi burtami i cysterną, przy
czym posesji pilnowały zamknięte w kojcach dwa psy rottweilery (ponownie
składający oświadczenie nie wskazuje daty poczynionych obserwacji).
Autor wniosku podaje także, że skazany po prawomocnym zakończeniu
postępowania dowiedział się, że K. L. proponował sprzedaż paliwa również M. B.
4
Zdaniem wnioskodawcy powyższe dowody przekonują o tym, że są
podstawy do przyjęcia odmiennej wersji zdarzenia, czyli do uznania za
niewiarygodne zeznania świadka J. Ś., który błędnie wskazał na A. K., gdy
tymczasem współsprawcą przestępstwa była inna osoba – sąsiad skazanego K. L.
Prokurator Prokuratury Generalnej wniósł o nieuwzględnienie wniosku
skazanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnieć wypada, że podstawa na którą powołuje się autor wniosku, tj.
art. 540 § 1 pkt. 2a k.p.k., oznacza, że postępowanie sądowe zakończone
prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się
nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że skazany
nie popełnił czynu albo że czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał
karze.
Tymczasem wskazywane w uzasadnieniu wniosku o wznowienie
okoliczności faktyczne nie są na tyle poważne i przekonujące aby zachodziła
konieczność ich procesowej weryfikacji na podstawie art. 546 k.p.k. w zw. z art. 97
k.p.k. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślano, że w odniesieniu do
dowodu z przesłuchania świadków – tryb z art. 546 k.p.k. nie może być
wykorzystywany do badania czy świadkowie mają wiadomości w sprawie i
ewentualnie, czy te wiadomości mogą mieć znaczenie przy rozważaniu zaistnienia
podstawy do wznowienia postępowania (zob. postanowienie SN z dnia 13 kwietnia
2005 r., sygn. akt V KO 80/04). W trybie określonym w art. 546 k.p.k. w zw. z art. 97
k.p.k. nie można ustalać, czy wskazywane osoby w ogóle mają określone
wiadomości stanowiące podstawę faktyczną wniosku o wznowienie postępowania,
ale na ile dowód ten wykazuje rzeczywiste niebezpieczeństwo błędności
prawomocnego wyroku skazującego (postanowienie SN z dnia 1 czerwca 2010 r.,
sygn. akt IV KO 23/10).
W tej konkretnej sprawie należy zauważyć, że skazanemu przypisano
popełnienie dwóch przestępstw z zakreślonym czasokresem: „od maja 2002 r. do
marca 2003 r.” Z przedstawionych oświadczeń w żaden sposób nie wynika, aby
wiedza osób je sporządzających mogła dotyczyć tego właśnie okresu.
Jednocześnie trudno nawet sobie wyobrazić na jakiej podstawie możliwe byłoby
5
zweryfikowanie takich informacji po upływie 10 lat od zdarzenia przy uwzględnieniu
ich powierzchownego i nieprzesądzającego charakteru.
W związku z przedstawionymi okolicznościami, ponieważ skarżący nie
wykazał z wystarczającym prawdopodobieństwem, aby kwestionowane przez niego
orzeczenie obarczone było wadami prawnymi, nie sposób było uwzględnić
złożonego przez niego wniosku.