Uzasadnienie z 16 kwietnia 2024, sygn. III Ca 1533/22
Sygn. akt III Ca 1533/22
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2022 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt I C 272/22, z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej (...) Nr 169/4 bloków nr 3a, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 19, 21, 23, 27 i garaży przy ulicy (...) w G. przeciwko E. W. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Zgierzu:
1. zasądził od E. W. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej (...) Nr 169/4 bloków nr 3a, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 19, 21, 23, 27 i garaży przy ulicy (...) w G.:
a. kwotę 1.658,81 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty,
b. kwotę 1.366,69 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 maja 2022 roku do dnia zapłaty,
c. kwotę 731,29 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie,
3. przyznał kuratorowi adw. A. B. wynagrodzenie w kwocie 442,80 zł, którą to kwotę nakazał wypłacić w sposób następujący:
a. kwotę 240,00 zł z zaliczki uiszczonej w dniu 17 listopada 2021 roku, zaksięgowanej pod poz. 570005679446,
b. kwotę 202,80 zł ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu.
Apelację od opisanego wyroku wywiodła pozwana, zaskarżając go w zakresie
punktu 1. - w całości.
Apelująca skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. - poprzez wadliwe pominięcie, że powód nie udowodnił roszczenia ani co do zasady ani co do wysokości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem winno prowadzić do oddalenia powództwa,
b. art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dowolną, a nie swobodną, nadto wybiórczą, a nie wszechstronną ocenę złożonych dokumentów tj.: uchwały nr 3 z dnia 21 marca 2018 r., uchwały nr 2 z dnia 14 czerwca 2017 r., uchwały z dnia 7 lutego 2017 r., uchwały z dnia 14 listopada 2019 r., uchwały nr 2 z dnia 25 marca 2022 r.,
co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, iż powód wykazał, że posiada legitymację czynną do wytoczenia niniejszego powództwa, a także, że udowodnił wysokość opłat z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego :
a. art. 24 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - poprzez błędną wykładnię i wadliwe pominięcie, że powód nie udowodnił, by większość właścicieli lokali w budynku podjęła uchwałę, że w zakresie ich praw i obowiązków oraz zarządu nieruchomością wspólną będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, albowiem powód nie załączył do akt sprawy ww. uchwały, a w konsekwencji powód nie wykazał legitymacji czynnej Wspólnoty Mieszkaniowej do wytoczenia niniejszego powództwa, co winno prowadzić do jego oddalenia w całości,
b. art. 23 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r.- poprzez błędną wykładnię i wadliwe pominięcie, że powód nie wykazał, iż uchwała z dnia 7 lutego 2017 r., uchwała z dnia 14 listopada 2019 r. oraz uchwała nr 2 z dnia 25 marca 2022 r. ustalające wysokość stawek kosztów zarządu nieruchomością wspólną zostały podjęte zgodnie z wymogami ww. przepisu, ponieważ powód nie załączył protokołu z zebrania oraz listy obecności z wynikami głosowania,
c. art. 4 ust. 1, 2 i 6 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - poprzez błędne zastosowanie i wadliwe zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 3.756,79 zł , w sytuacji gdy powód nie wykazał legitymacji czynnej do wytoczenia powództwa ani wysokości żądanych opłat.
d. § 1 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu m datków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla stron w sprawie cywilnej w zw. z tj 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - poprzez błędne niezastosowanie i przyznanie wynagrodzenia jedynie w kwocie 442,80 zł.
Mając to na uwadze, skarżąca wniosła o zmianę skarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz przyznanie wynagrodzenia w wysokości stawki minimalnej zgodnie z § 1 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla stron w sprawie cywilnej w zw. z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obie instancje.
Strona powodowa odniosła się do treści wywiedzionej apelacji, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna.
Ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego jako prawidłowe Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne. Ocena jurydyczna ujawnionego stanu faktycznego także zasługują na aprobatę.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż zarzuty naruszenia art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. trzeba uznać za chybione. W szczególności co do zarzutów nieudowodnionej wysokości roszczenia, skarżąca nie uzasadnia swojego stanowiska, zarzucając jedynie dowolną ocenę dokumentów w postaci uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej, nie precyzując w żadnej mierze, na czym ta dowolność, jej zdaniem, polega. Tym samym nie można podzielić również zarzutu naruszenia art. 6 k.c., gdyż to strona pozwana winna wykazać, że wysokość roszczenia wynikająca z przedstawionych przez powódkę dokumentów jest inna, bądź, że pozwana regulowała swoje zobowiązania wobec Wspólnoty. Tymczasem takich dowodów brak w badanej sprawie. Stanowisko skarżącej należy zatem uznać za dowolne, sformułowane na potrzeby niniejszego postępowania, nie poparte żadnymi dowodami i jako takie nie zasługuje na aprobatę.
Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie są zasadne. Za Sądem Rejonowym należy przyjąć, że strona powodowa posiada legitymację czynną do wytoczenia niniejszego powództwa.
Sąd I instancji trafnie odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19.10.2012 r., sygn. V CSK 459/11, w którym stwierdzono, że wraz z powstaniem wspólnoty mieszkaniowej, wygasają uprawnienia spółdzielni mieszkaniowej do wykonywania na podstawie art. 27 ust. 2 tej ustawy zarządu nieruchomością wspólną.
W sytuacji, gdy powódka jako wspólnota mieszkaniowa realnie funkcjonuje i zarządza majątkiem wspólnym (co nie było kwestionowane), niezałączenie do akt sprawy uchwały o powołaniu wspólnoty nie skutkuje jednocześnie przyjęciem braku legitymacji czynnej do wytoczenia niniejszego powództwa. Zagadnienie legitymacji procesowej należy do sfery prawa materialnego, które Sąd bierze pod uwagę z urzędu, a tę kwestię w niniejszej sprawie regulują przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. w Dz.U. z 2024 r. poz. 558). oraz przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tj. w Dz.U. z 2021 r. poz. 1048).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 23 ustawy o własności lokali, trzeba powiedzieć, że nie jest przedmiotem niniejszego postępowania badanie ważności uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej, dla których zaskarżenia przypisany jest szczególny tryb, który może mieć zastosowanie w stosownym powództwie. Skoro tego nie uczyniono, uchwały obowiązują i przysługuje im przymiot ważności.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 4 ust. 1, 2 i 6 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. w Dz.U. z 2024 r. poz. 558). Powinność pozwanej do uiszczania opłat z tytułu czynszu oraz kosztów zarządu rzeczą wspólną wynika z samego faktu posiadania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, na co wskazuje załączony do akt odpis aktu notarialnego. Sąd Rejonowy, w sytuacji braku dokumentów wskazujących na przekształcenie nabytego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w odrębną własność słusznie przyjął, iż pozwanej nadal służy spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Nadto, niezależnie od powyższego podkreślić trzeba, iż obowiązani do pokrywania kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, a także eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu są członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali i osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, ale także, w przypadku przekształcenia prawa spółdzielczego we własność, właściciele lokali, których obowiązki określone są w tożsamy sposób, przepisami rozdziału 3 ustawy o własności lokali.
Z kolei wysokość roszczenia została częściowo wykazana przez stronę powodową w sposób staranny i nie budzący wątpliwości Sądu Rejonowego, dlatego w tej części została zasądzona.
Zarzut apelacji nie zawiera argumentów, które stanowiłyby skuteczną przeciwwagę dla zasądzonego żądania. W istocie apelacja nawet nie podejmuje takiej próby, koncentrując się na zarzucie braku legitymacji czynnej powoda w badanej sprawie.
Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia § 1 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla stron w sprawie cywilnej w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, trzeba wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo określił wynagrodzenia występującego w sprawie kuratora na poziomie stawki minimalnej wynikającej z ww. rozporządzenia. Kurator nie powziął czynności, które przemawiałaby za przyznaniem podwyższonego wynagrodzenia. Kurator wniósł jedynie w toku postępowania sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym sformułował zarzuty, które następnie podtrzymał w odpowiedzi na pozew. Rozszerzenie powództwa w niniejszej sprawie również nie spowodowało zwiększenia nakładu pracy kuratora. Samą obecność na rozprawie (1 termin) nie sposób uznać za uzasadnioną przesłankę dla przyznania wyższego wynagrodzenia w sytuacji, gdy kurator nie przeprowadził wywiadu w miejscu zamieszkania pozwanej, nie podjął żadnych czynności sprawdzających w terenie czy w środkach komunikacji internetowej w celu poszukiwania aktualnego miejsca pobytu pozwanej, ograniczając się do sporządzenia pism o podobnej treści.
Z powyższych względów, niezasadna apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.
W punkcie 3. wyroku Sąd przyznał kuratorowi adwokat A. B. wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł, ustalone na podstawie § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) w związku z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).