Wyrok z 14 maja 2024, sygn. XVII AmE 213/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 maja 2024 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Arkadiusz Zagrobelny

Protokolant – Sekretarz Sądowy Dominika Zajdowska

po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2024 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) A. S. w R.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej

na skutek odwołania A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) A. S. w R. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 4 lutego 2021 r. znak: (...)

I.  zmienia zaskarżoną decyzję:

a.  w zakresie punktu 1 (pierwszego) w ten sposób, że określa, iż: koncesjonariusz naruszył punkt 1 koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 15 kwietnia 2014 r. Nr (...) (z późn. zm.), w ten sposób, że w okresie od marca 2017 roku wykonywał działalność koncesjonowaną w zakresie obrotu gazem płynnym LPG, przy wykorzystaniu stacji paliw zlokalizowanej w Ł. przy ul. (...);

b.  w zakresie punktu 2 (drugiego) w ten sposób, że obniża karę pieniężną do kwoty 142 000 zł (słownie: sto czterdzieści dwa tysiące złotych);

II.  oddala odwołanie w pozostałym zakresie;

III.  znosi pomiędzy stronami koszty postępowania.

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/

Sygn. akt XVII AmE 213/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 14 maja 2024 r.

Decyzją z dnia 4 lutego 2021 r. znak: (...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej również jako: „ Prezes URE”, „ Pozwany”) na podstawie:

- art. 56 ust 1 pkt 12, w zw. z art. 56 ust 3 i 6 oraz na podstawie art. 56 ust 2, art. 30 ust 1 ustawy Prawo energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 2020, poz. 833 ze zm., dalej też „p.e.”),

- art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., dalej też „k.p.a.”),

orzekł, że:

1)  A. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) A. S. w R., naruszył punkt 1 oraz warunek 2.3.2. koncesji na obrót paliwami ciekłymi, udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 15 kwietnia 2014 r., nr (...) (z późn zm.), poprzez niezawiadomienie Prezesa URE o istotnych zmianach dotyczących wykonywanej działalności objętej ww. koncesją, tj. o rozszerzeniu działalności na prowadzenie obrotu gazem płynnym LPG na stacji nie wymienionej w koncesji, położonej w Ł. przy ul. (...);

2)  za działania opisane w pkt 1 wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 275 000 zł.

(decyzja Prezesa URE z dnia 4.02.2021 r. k. 6-12v akt sąd.)

Odwołanie od decyzji wniósł A. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) A. S. w R. (dalej również jako: „Przedsiębiorca”, „Odwołujący”, „Powód”) zarzucając jej naruszenie:

1.  art. 56 ust 3 p.e., poprzez przyjęcie przy wymierzaniu kary przychodu Przedsiębiorcy osiągniętego w 2019 r., kiedy faktycznie pozwany powinien wziąć pod uwagę przychów powoda osiągnięty w 2020 r.;

2.  art. 56 ust 1 pkt 12 p.e. poprzez błędne przyjęcie, że powód nie przestrzegał obowiązków wynikających z koncesji, w sytuacji gdy powód dochował należytej staranności wymaganej od pomiotu profesjonalnego w obrocie paliwami, dokonując zgłoszenia istotnych zmian dotyczących wykonywanej działalności objętej koncesją (w szczególności odnoszących się do rozszerzenia bądź ograniczenia zakresu tej działalności). Zawiadamiając pisemnie Prezesa URE o tych zmianach, przedkładając jednocześnie wniosek o zmianę koncesji;

3.  art. 56 ust 6 p.e. poprzez nieuwzględnienie znikomego stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia powoda, jego dotychczasowego zachowania i możliwości finansowych oraz poprzez niewłaściwą ocenę stopnia szkodliwości czynu, a także stopnia zawinienia powoda;

4.  art. 355 § 2 k.c., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy powód dokonał należytego zgłoszenia zmian do Prezesa URE, a odmowa zmiany koncesji wynikała z błędnego działania Prezesa URE, a ponadto powód prowadził stację paliw przy ul. (...) w Ł. przy utrzymaniu w należytym stanie technicznym obiektów, instalacji i urządzeń oraz dokonywał sprzedaży gazu płynnego LPG na ww. stacji spełniającej normy jakości, czym dochował należytej staranności, jakiej można od niego wymagać;

5.  art. 31 ust 3 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na wyborze środka karnego niewspółmiernie dolegliwego i uciążliwego do wartości i ilości paliwa, które zostało sprzedane na stacji paliw przy ul. (...) w Ł. oraz rozmiarów negatywnych zarzucanego powodowi czynu;

6.  art. 7 k.p.a., tj. zasady proporcjonalności, wyrażającej się nakazem załatwiania spraw przez organ administracji z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, gdyż pozwany- wydając przedmiotową decyzję- naruszył zasadę działania proporcjonalnego do zamierzonego celu, albowiem doszło do wymierzenia powodowi kary pieniężnej rażąco wygórowanej i niewspółmiernej do wartości paliwa sprzedanego na stacji paliw przy ul. (...) w Ł.;

7.  art. 12 § 1 k.p.a. tj. zasady szybkości postępowania, wyrażającej się w tym, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, gdyż pozwany prowadził postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przez okres prawie 2,5 roku;

8.  art. 56 ust 6a p.e. poprzez nieuwzględnienie możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, w sytuacji gdy zaistniał znikomy stopień szkodliwości czynu i doszło do zaprzestania naruszania prawa;

9.  art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. polegającego na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że waga naruszenia jest znikoma, a powód dobrowolnie zaprzestał naruszania warunków koncesji.

Na podstawie wskazanych zarzutów odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ewentualnie wniósł o zmianę pkt 2 decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia na powoda kary pieniężnej, ewentualnie poprzez obniżenie wysokości nałożonej kary pieniężnej i wymierzenie jej w mniejszej wysokości, tj. stosownej i adekwatnej do działań sprzecznych z warunkami udzielonej koncesji na obrót paliwami ciekłymi oraz o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

(odwołanie powoda z dnia 26.03.2021 r. k. 14-22 akt sąd.)

W odpowiedzi na odwołanie Prezes URE wniósł o jego oddalenie.

(odpowiedź pozwanego na odwołanie z dnia 30.12.2022 r. k. 36-44v akt sąd.)

W dalszym toku postępowania strony podtrzymały prezentowane stanowiska. Ponadto, Powód wskazał, iż działalność polegającą na obrocie gazem na stacji położonej w Ł. przy ul. (...) rozpoczął w marcu 2017 r. i wtedy wystąpił z wnioskiem do Prezesa URE o zmianę koncesji.

(protokół z rozprawy z dnia 9.04.2024 r. k. 69-70 akt sąd., oraz z dnia 14.05.2024 r. k. 89 akt sąd.)

Sąd Okręgowy ustalił, następujący stan faktyczny:

Decyzją Prezesa URE z dnia 15 kwietnia 2014 r. znak: (...) (ze zm.), została udzielona Przedsiębiorcy koncesja na obrót paliwami ciekłymi na okres od dnia 15 kwietnia 2014 r. do dnia 15 kwietnia 2026 r.

Przedmiotem działalności objętej ww. koncesją (punkt 1 koncesji) jest działalność gospodarcza w zakresie obrotu:

- gazem płynnym;

- konfekcjonowanym gazem płynnym

przy wykorzystaniu rozlewni gazu płynnego, zlokalizowanej w I., gm. R. (97-340).

W decyzji tej zamieszczony był warunek 2.4.1., który brzmiał: „ Koncesjonariusz jest obowiązany zawiadomić Prezesa URE o zmianach dotyczących wykonywanej działalności objętej niniejszą koncesją (w tym w szczególności firmy, siedziby, adresu, numeru w rejestrze przedsiębiorców, numeru identyfikacji podatkowej, rozszerzenia bądź ograniczenia tej działalności) nie później niż na 14 dni od dnia ich powstania”.

(okoliczność bezsporna k. 6 akt sąd., a ponadto decyzja Prezesa URE z dnia 15.04.2014 r. k. 31-33v.)

Powyższa decyzja była zmieniana następującymi decyzjami:

1.  z dnia 23 stycznia 2015 r.,

2.  z dnia 16 marca 2015 r.,

3.  z dnia 10 czerwca 2015 r.,

4.  z dnia 12 stycznia 2016 r.,

Wyżej wymienione decyzje, zmieniające decyzję Prezesa URE z dnia 15 kwietnia 2014 r. nie dokonywały zmiany w zakresie warunku 2.4.1.

23 maja 2018 r. Prezes URE wydał decyzję nr (...), w której dokonał zmiany decyzji o udzieleniu koncesji Powodowi na obrót paliwami ciekłymi i ustalił nową treść tej decyzji m.in. dokonał zmiany numeracji warunku 2.4.1. jak również dokonał modyfikacji jego treści. Warunek 2.4.1. otrzymał numer tj. 2.3.2. i jego treść brzmiała następująco: „ Koncesjonariusz jest obowiązany w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia zaistnienia innych- niż wskazane w pkt 2.3.1.- istotnych zmian dotyczących w6ykonywanej działalności objętej niniejszą koncesją (w szczególności odnoszących się do rozszerzenia bądź ograniczenia zakresu tej działalności, danych osób uprawnionych lub wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania Koncesjonariusza), zawiadomić pisemnie Prezesa URE o tych zmianach, przedkładając jednocześnie – w przypadku kiedy zmiana ta powoduje potrzebę zmiany zapisów niniejszej koncesji- wniosek o jej zmianę”.

Następna zmiana przedmiotowej koncesji nastąpiła decyzją z dnia 19 lipca 2018 r.

Zmianie (powyższymi decyzjami) ulegał natomiast punkt 1 koncesji m.in. w zakresie odnoszącym się do wskazania dodatkowych rozlewni gazu (stacji, środków transportu), przy wykorzystaniu których Powód mógł prowadzić obrót paliwami ciekłymi (brak było wskazanej stacji paliw zlokalizowanej w Ł. przy ul. (...)).

(okoliczności bezsporne k 71v-72 akt sąd., a ponadto decyzja Prezesa URE z dnia 15.04.2014 r. k. 31-33v akt adm., decyzja Prezesa URE z dnia 23.01.2015 r. k. 74-75 akt sąd., decyzja Prezesa URE z dnia 16.03.2015 r. k. 76-77 akt sąd., decyzja Prezesa URE z dnia 10.06.2015 r. k. 78-79 akt sąd., decyzja Prezesa URE z dnia 12.01.2016 r. k. 80-81 akt sąd., decyzja Prezesa URE z dnia 23.05.2018 r. k. 82-85 akt sąd, decyzja Prezesa URE z dnia 19.07.2018 r. k. 8-11 akt adm)

16 marca 2017 r. powód złożył wniosek o zmianę koncesji, poprzez rozszerzenie przedmiotu i zakresu prowadzonej działalności związanej z obrotem paliwami ciekłymi m.in. o stację paliw znajdującą się przy ul. (...), w Ł..

(okoliczność bezsporna k. 7 akt sąd., a ponadto pismo powoda z dnia 16.03.2017 r. k.34-39 akt adm.)

Następnie Powód, w pkt 16 pisma z dnia 23 maja 2017 r. wskazał, aby stację paliw przy ul. (...) wraz ze stacjami paliw położonymi w Ł. przy ul. (...) oraz przy ul. (...) nie uwzględniać przy wniosku o zmianę koncesji.

(okoliczność bezsporna k. 72v akt sąd.)

Pismem z dnia 11 czerwca 2018 r., złożonym osobiście przez Powoda tego samego dnia, Przedsiębiorca złożył korektę wniosku o zmianę koncesji wskazując, że: „ Pragnę poinformować, że wnoszę o ponowną korektę złożonego wniosku. Planowane dodatkowe miejsca wykonywania działalności to następujące stacje:



Stacja paliw auto gaz zlokalizowana w Ł. przy ul. (...),



Stacja paliw auto gaz zlokalizowana w Ł. przy ul. (...),



Stacja paliw auto gaz zlokalizowana w Ł. przy ul. (...),



Stacja paliw auto gaz zlokalizowana w Ł. przy ul. (...)”.

Pismem z dnia 11 czerwca 2018 r., doręczonym osobiście w dniu 22 czerwca 2018 r., Powód ponownie wniósł korektę wniosku o zmianę koncesji z której wynikało, że jego wniosek nie obejmuje już stacji paliw przy ul. (...) w Ł..

(okoliczność bezsporna k. 72v-73, pismo powoda z dnia 24.09.2018 r. wraz z załącznikami k. 13-17v akt adm.)

20 sierpnia 2018 r. została przeprowadzona kontrola na stacji paliw przy ul. (...), w Ł.. Powód, w dniu kontroli, nie przedstawił zgłoszenia do Prezesa URE infrastruktury paliw ciekłych, o którym mowa w art. 43e.

(okoliczność bezsporna k. 7v akt sąd., a ponadto pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Ł. z dnia 31.08.2018 r. k.1-2 akt adm.)

Pismem z dnia 5 września 2018 r. znak: (...), Prezes URE powiadomił powoda o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 56 ust 1 pkt 12 p.e. Wezwano jednocześnie powoda do złożenia szczegółowych wyjaśnień w sprawie, złożenia wniosków dowodowych oraz dokumentów umożliwiających ustalenie sytuacji finansowej powoda.

Pismem z dnia 24 września 2018 r. powód złożył wyjaśnienia w sprawie oraz dokumenty finansowe i inne dowody w sprawie.

Powód poinformował, iż „ wraz z wnioskiem o zmianę koncesji z dnia 16 marca 2017 r. Przedsiębiorca poinformował o nowych sześciu stacjach auto gaz zlokalizowanych w Ł., na których jest planowane rozpoczęcie działalności gospodarczej. (…) w piśmie z dnia 11 czerwca 2018 r. dokonana została błędna korekta wniosku, ponieważ obok zlikwidowanych stacji położonych w Ł. (…), omyłkowo zostały usunięte stacje położone przy ul. (...). (.) zaistniała sytuacja wynika z niedopatrzenia przy składaniu wniosku o zmianę koncesji, co zostało wyjaśnione powyżej, a nie ze świadomego działania”.

(okoliczności bezsporne k. 7v akt sąd., a ponadto zawiadomienie Prezesa URE z dnia 5.09.2018 r. k. 4-5akt adm., pismo powoda z dnia 24.09.2018 r. wraz z załącznikami k. 13-17v akt adm.)

25 września 2018 r. oraz 29 stycznia 2019 r. powód ponowie występował o zmianę koncesji, poprzez jej rozszerzenie w zakresie stacji paliw położonej w Ł. przy ul. (...). Wnioski te zostały rozpoznane przez pozwanego negatywnie odpowiednio decyzją z dnia 22 stycznia 2019 r. oraz decyzja z dnia 12 sierpnia 2019 r.

7 maja 2020 r. powód kolejny raz złożył wniosek o rozszerzenie koncesji w zakresie ww. stacji paliw położonej w Ł. przy ul. (...). Prezes URE, decyzją z dnia 2 grudnia 2020 r., wniosek ten rozpoznał pozytywnie.

(okoliczności bezsporne k. 8 akt sąd.)

Pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. Prezes URE zawiadomił powoda o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem i wniesienia ewentualnych uwag.

(okoliczności bezsporne k. 8v akt sąd., a ponadto pismo pozwanego z dnia 13.06.2019 r. k. 24 akt adm.)

Powód odniósł się do powyższego pisma i wskazał, że tylko raz dopuścił się naruszenia zapisu posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Podkreślił też, że nigdy wcześniej nie był ukarany za tego typu zachowanie oraz, że stopień przyczynienia się powoda był znikomy. Dodał również, iż „zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 56 ust 6a p.e. dające podstawę do odstąpienia przez Prezesa URE od wymierzenia kary (…) mój Mocodawca posiada w Urzędzie Regulacji Energetyki złożony wniosek w sprawie zmiany koncesji na obrót paliwami ciekłymi dotyczący uzupełnienia posiadanej koncesji o stację paliw autogaz, położoną w Ł. przy ul. (...), niezwłocznie naprawił swój błąd w celu uzupełnienia brakującego zapisu”. W związku z powyższym powód wskazał, iż zasadne jest wydanie przez pozwanego decyzji o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz poprzestanie na pouczeniu.

(okoliczności bezsporne k. 8v, a ponadto pismo powoda z dnia 27.06.2019 r. k. 27-29 akt adm.)

Powód posiada w punkcie w Ł. przy ul. (...) zarejestrowaną kasę fiskalną o nr ewidencyjnym (...) (...), którą w dniu 28 kwietnia 2016 r. ufiskalniono.

(okoliczności bezsporne k. 11 akt sąd., a ponadto pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 3.02.2021 r. k . 93 akt adm.)

Przychód powoda z działalności koncesjonowanej w roku 2019 wyniósł (...) zł, zaś w 2020 r. wyniósł (...) zł.

W 2019 r. Powód osiągnął zysk z działalności w kwocie (...) zł, zaś w 2020 r. zysk ten wynosił (...) zł.

(okoliczności bezsporne, decyzja k. 11v, odwołanie powoda z dnia 26.03.2021 r. k. 16 akt sąd., odpowiedź pozwanego na odwołanie z dnia 30.12.2022 r. k. 38v akt sąd., protokół z rozprawy z dnia 9.04.2024 r. k. 69v akt sąd.)

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na niespornych twierdzeniach stron (art. 229 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c.). Twierdzenia te, mając oparcie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach (art. 245 oraz art. 246 k.p.c.) nie budziły wątpliwości Sądu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Przed szczegółowym odniesieniem się do stanu faktycznego sprawy wyjaśnić należy, że podstawę nałożenia na Powoda kary pieniężnej stanowił przepis art. 56 ust. 1 pkt 12 p.e . Zgodnie z tym przepisem, karze pieniężnej podlega ten, kto nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji. Interpretacja przywołanego przepisu była przedmiotem licznych wypowiedzi i analiz Sądu Najwyższego odnoszących się do oceny, czy koncesja jest autonomicznym źródłem obowiązków, czy też jest jedynie odwołaniem do obowiązków wynikających z innych aktów prawnych. W tym zakresie ukształtowały się dwie linie orzecznicze. Pierwsza zakładała, że penalizowane jest jedynie naruszenie obowiązków wprost wynikających z koncesji, a jako takiego nie można traktować obowiązku, którego bezpośrednim źródłem jest przepis obowiązującego prawa ( zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 października 2011 r. sygn. akt III SK 18/11, z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt III SK 82/13, z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SK 29/14, z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SK 2/15, z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SK 28/15, z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt III 35/15, z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt I NSK 13/18). Drugi pogląd zakładał, że obowiązek wynikający z koncesji stanowi obowiązek zawarty w decyzji o jej udzieleniu, która to konkretyzuje określony w ustawie obowiązek prawny wobec indywidualnego koncesjonariusza (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt III SK 14/17, z dnia 15 lutego 2019 r. sygn. akt I NSK 14/18). W wyniku istniejących w orzecznictwie rozbieżności Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 09 lipca 2019 r. sygn. akt I NSZP 1/19 ( opubl. system Legalis nr 1967690) podjął uchwałę wskazującą, że nałożenie na koncesjonariusza kary pieniężnej za nieprzestrzeganie obowiązku wynikającego z koncesji jest dopuszczalne także wtedy, gdy obowiązek ten można zrekonstruować z przepisów powszechnie obowiązującego prawa dotyczącego działalności koncesjonowanej. Pogląd ten został poparty także w późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego ( zob. np. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych z dnia 8 maja 2020 r. sygn. akt I NSK 108/18, opubl. Lex nr 2354953) i przychyla się do niego również Sąd Okręgowy w składzie niniejszym.

Nadto, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt. 4 p.e., uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami lub energią.

Wskazać należy, iż prowadzenie działalności w zakresie nie objętym koncesją jest przekroczeniem warunków udzielonej powodowi koncesji ( tak też Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 4.11.2019 r. sygn. akt XVII AmE 326/17).

Poza sporem w niniejszej sprawie było to, iż Powód w zakresie obrotu paliwami ciekłymi wykorzystywał stację paliw przy ul. (...) w Ł..

Pozwany w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Powód z dniem 1 maja 2016 r. rozpoczął działalność na stacji paliw położonej w Ł., przy ul. (...). Pozwany argumentował, że był to pierwszy dzień obowiązywania najmu przedmiotowej stacji oraz, że Powód zarejestrował kasę fiskalną i w dniu 28 kwietnia 2016 r. została ona ufiskalniono (k. 11 akt sąd.). Natomiast Powód, na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2024 r. wskazał, iż od marca 2017 r. rozpoczął działalność na powyższej stacji. W ocenie Sądu, przedstawione przez Prezesa URE dowody były niewystarczające, aby stwierdzić, że Powód rozpoczął działalność na stacji paliw w Ł., przy ul. (...) już w maju 2016 r.. To, że fiskalizacja kasy fiskalnej nastąpiła pod koniec kwietnia 2016 r. wcale nie oznacza, że była od tego dnia użytkowana przez Powoda. Podkreślić również należy, iż Prezes URE tylko domniemywał, że fiskalizacja jest równoznaczna z rozpoczęciem działalności na stacji paliw, jednakże przy jednoznacznym zaprzeczeniu tej okoliczności przez Powoda oraz przy braku innych dowodów w tym przedmiocie, Sądu ustalił, że Powód rozpoczął omawianą działalność we wskazywanym przez siebie terminie, tj. w marca 2017 r.

W niniejszej sprawie, nie ulegało wątpliwości, że Powód, nie przestrzegając obowiązków wynikających z koncesji (punkt 1 koncesji) zrealizował dyspozycję przepisu art. 56 ust. 1 pkt. 12 p.e . – co stanowiło podstawę do wymierzenia mu przez Prezesa URE, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej (art. 56 ust. 2 p.e.).

Podkreślenia w tym miejscu natomiast wymaga, że Powód nie naruszył warunku 2.3.2. (poprzednio 2.4.1.) koncesji.

Zgodnie z tym warunkiem obowiązkiem Powoda było zawiadomienie Pozwanego m.in. o rozszerzeniu wykonywanej działalności objętej koncesją. W ocenie Sądu chodzi tu nie o plany (zamierzenia Powoda), lecz o zrealizowane rozszerzenie tej działalności. Wynika to nie tylko z brzmienia omawianego warunku ale i także z tego, że do rozszerzenia działalności niezbędne jest wcześniejsze uzyskanie stosownej decyzji o zmianie koncesji (co następuje na wniosek koncesjonariusza). Przed dokonaniem takiej zmiany, niedopuszczalne jest rozszerzanie działalności koncesjonowanej. Podobny pogląd prawny został zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku SOKiK z dnia 16 grudnia 2019 r. (AmE XVII 376/17). Wskazano tam, że: „ Dla oceny zachowania powoda nie ma znaczenia, że powód występował do Prezesa URE z wnioskiem o zmianę koncesji i, że Prezes URE (…) takiej zmiany odmówił. Powód był uprawniony do rozpoczęcia działalności w sposób nie objęty dotychczasowa koncesja dopiero po uzyskaniu zmiany jej treści. Samo złożenie wniosku nie było działaniem wystarczającym i nie stanowiło działania w „dobrej wierze”. Działalność koncesjonowaną można prowadzić dopiero po uzyskaniu koncesji na tę działalność i jest to dopuszczalne wyłącznie w zakresie w niej przewidzianym”.

W związku powyższym zachodziła konieczność zmiany zaskarżonego punktu 1 decyzji w zakresie w jakim ten punkt obejmował stwierdzenie, iż Powód naruszył również pkt. 2.3.2 koncesji.

Niezależnie od tego wskazać należy, iż gdyby nawet nie podzielić powyższego poglądu i prezentować stanowisko, że koncesjonariusz ma obowiązek informowania Prezesa URE również o swoich planach w zakresie rozszerzenia działalności, to i tak nie można by w okolicznościach niniejszej sprawy postawić Powodowi zasadnego zarzutu naruszenia pkt. 2.3.2. koncesji. Wskazać bowiem należy, iż Powód o swoich planach (dot. stacji paliw znajdującej się przy ul. (...) w Ł.) zawiadomił Pozwanego w marcu 2017 r.

Powód w odwołaniu argumentował, że Pozwany niezasadnie nie zastosował przepisu art. 56 ust 6a p.e. tj. niesłusznie nie odstąpił od wymierzenia Powodowi kary (Powód wywodziła, iż stopień szkodliwości jego czynu był znikomy).

Przechodząc do podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, to zgodnie z treścią wspomnianego artykułu pierwszymi, mogącymi występować alternatywnie przesłankami, jest zaprzestanie naruszania prawa lub realizacja obowiązku przez adresata kary. W stanie faktycznym w omawianej sprawie uznać należy, że powód de facto zaprzestał naruszania prawa, ale dopiero z chwilą wydania przez pozwanego decyzji o rozszerzeniu powodowi koncesji. Kolejną, konieczną, przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary jest znikomy stopień szkodliwości czynu. Przesłanka ta nawiązuje do dyrektywy wymiaru kary w koncepcji prawa karnego, dlatego też powszechnie przyjmuje się, że przy jej interpretacji konieczne jest odwołanie się do sposobu weryfikacji stopnia szkodliwości czynu wypracowanego na gruncie art. 115 k.k. Oznacza to konieczność odniesienia się do rodzaju i charakteru naruszonego dobra, rozmiaru wyrządzonej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, wagi naruszonych obowiązków, postaci zamiaru, motywacji sprawcy oraz rodzaju naruszonych reguł ostrożności i stopnia ich naruszenia. Wszystkie te kryteria powinny zostać uwzględnione, aczkolwiek dokonywana ocena ma charakter kompleksowy, odnosi się do całokształtu okoliczności sprawy. Niemniej jednak w orzecznictwie wskazuje się, że jednym z podstawowych czynników mających istotne znaczenie dla dokonania właściwej oceny czynu sprawcy jest rodzaj i charakter naruszonego dobra chronionego prawem (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VIIAGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15). Powszechnie także przyjmuje się, że przy ocenie przesłanki znikomej szkodliwości społecznej czynu Prezes Urzędu dysponuje pewnym luzem decyzyjnym, a dalej nawet w przypadku stwierdzenia jej ziszczenia się, uznaniem administracyjnym przy wyborze wariantu rozstrzygnięcia tj. nałożenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia.

Powód w odwołaniu podkreślił, iż stopień szkodliwości czynu nie był znaczny. Ponadto, stwierdził, iż nie dopuścił się naruszenia zapisu posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi, ostatecznie uzyskał decyzję o rozszerzeniu koncesji. Dodał też, że jego działania nie były znaczne, gdyż żaden z jego klientów nie poniósł szkody. Działania Powoda nie uszczupliły też w żaden sposób finansów publicznych (k. 20-22v akt sąd.).

Na wstępie omówienia przywołanego zarzutu należy wskazać, że utrwalony zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, jest pogląd, że na podstawie przepisów ustawy Prawo energetyczne odpowiedzialność ma charakter obiektywny, wynikający z samego faktu naruszenia określonych norm prawnych. Oznacza to, że przedsiębiorca nie może powoływać się na brak winy ( zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt III SK 10/08, opubl. system Legalis nr 1885077). Okoliczność ta jest irrelewantna dla samego faktu wymierzenia kary, jak i odstąpienia od karania. Gdyby zamiarem ustawodawcy było uzależnienia samego wymierzenie kary lub zastosowania odstąpienia od jej wymierzenia od zawinienia, a tym samym subiektywizacja odpowiedzialności za naruszenia przepisów, wskazałby tę przesłankę w treści art. 56 ust. 3, 6 i 6a ustawy, czego jednak nie uczynił (zob. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt III SK 22/16, opubl. system Legalis nr 2586425). Tym samym odpowiedzialność przedsiębiorcy istnieje w oderwaniu od winy i do jej ustalenia nie jest konieczne wykazanie zawinionego zachowania, lecz wystarcza stwierdzenie faktu zaistnienia określonego naruszenia prawa.

Odstąpienie od wymierzenia kary stanowi wyraz tzw. uznania administracyjnego, rozumianego jako uprawnienie organu do wyboru konsekwencji prawnej. Uznanie to stanowi zatem sferą dyskrecjonalności, w ramach której organ władzy publicznej ma swobodę wyboru skutku prawnego, jaki w konkretnej sprawie będzie wiązał się z zaistnieniem danych okoliczności. Co istotne, Prezes Urzędu nie ma obowiązku skorzystania z odstąpienia od wymierzenia kary, nawet wówczas gdy spełnione są przesłanki określone w przywołanym przepisie art. 56 ust.6a p.e. Wynika to z wykładni literalnej normy, która wskazuje, że prezes urzędu jedynie „może” odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej. Nie jest to więc tzw. decyzja związana, do której wydania obligują obowiązujące przepisy prawa ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I NSK 95/18, opubl. system Legalis, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VIIAGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15).

Pozostawienie oceny spełnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej organowi regulacyjnemu, nie oznacza jednak, że ocena zasadności i legalności skorzystania z tej instytucji wyłączona jest spod kompetencji sądu ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, z dnia 06 lutego 2018 r. sygn. akt III SK 7/17). Należy jednak mieć tu na uwadze, że celem ustawodawcy umieszczającego decyzję w sferze uznania administracyjnego jest poszerzenie władzy organu, i w konsekwencji kontrola sądowa w tym wypadku nie może sięgać głęboko, gdyż w innym wypadku instytucja uznania administracyjnego stałaby się iluzoryczna. Jak szeroko uzasadnił to Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt I NSK 95/18 ( op.cit), należy tu pamiętać, że to Prezes Urzędu kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców popełniających delikty administracyjne. Dlatego przepis art. 56 ust. 6a p.e. należy interpretować z uwzględnieniem zasady sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, a także zasad równowagi i podziału władzy. Dlatego też interwencja sądu w treść decyzji organu regulacyjnego powinna następować dopiero wtedy, gdy nosi ona znamiona dowolności tj. opiera się na arbitralnych przesłankach, zawiera zdawkowe i ogólnikowe uzasadnienie, odwołuje się do nieudowodnionych informacji itp. Dla takiej ingerencji konieczne jest zatem nie tylko wykazanie, że zachodzą przesłanki spełnione w omawianym przepisie, ale również że organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Szerzej ujmując oznacza to, że Sąd rozpoznający odwołanie od decyzji organu, co prawda jest władny zmienić tę decyzję, jakkolwiek ku temu konieczne jest wykazanie, że podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek, stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy, a nadto że Pozwany organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Należy przy tym pamiętać, że omawiana instytucja stanowi wyjątek, który powinien być stosowany jedynie wówczas, gdy nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej na jakimkolwiek poziomie kłóci się z podstawowymi funkcjami kary. Warto w tym miejscu także odnotować, że odstąpienie od wymierzenia kary nie może być mylone i nie może stanowić podstawy do miarkowania kary pieniężnej, a jedynie uprawnia Prezesa urzędu do nie nakładania jej w ogóle. Inaczej ujmując na podstawie tego przepisu nie można obniżyć kary pieniężnej ( zob. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 15 października 2014 r. III SK 47/13, opubl. LEX nr 1540636).

W pierwszej kolejności, w rozpoznanej sprawie, należało odpowiedzieć na pytanie, jakie dobra chronione prawem zostały naruszone i jaka jest szkodliwość tego naruszenia dla tych dóbr.

Zauważyć należy, iż zgodnie z art 37 ust 1 ustawy z dnia z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r. poz. 162), wykonywanie działalności gospodarczej w dziedzinach mających szczególne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo państwa lub obywateli albo inny ważny interes publiczny wymaga uzyskania koncesji wyłącznie, gdy działalność ta nie może być wykonywana jako wolna albo po uzyskaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej albo zezwolenia.

Ustawodawca w art. 32 ust. 1 p.e. uznał, że uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi.

Zauważyć należy, iż skoro podejmowana przez Powoda działalność, jest działalnością koncesjonowaną, to ze swej istoty jest działalnością, która dotyczy dóbr uznanych przez ustawodawcę za szczególnie istotne. Jak wyżej wskazano, Powód w pewnym zakresie (tj. w odniesieniu do stacji paliw w Ł., przy ul. (...)) wykonywał działalność koncesjonowaną pomimo braku koncesji. W konsekwencji Prezes URE nie posiadając wiedzy na temat rzeczywistego zakresu i przedmiotu prowadzonej przez Powoda działalności, nie mógł w sposób sprawny sprawować nadzoru nad tą działalnością. Brak nadzoru natomiast negatywnie wpływa na interesu konsumentów (nabywców paliwa) oraz na środowisko.

Za znikomym stopniem społecznej szkodliwości nie przemawia rodzaj naruszonych reguł ostrożności. Z konstrukcji odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa energetycznego jako odpowiedzialności o charakterze obiektywnym wynika, iż na przedsiębiorstwo energetyczne nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli naruszenie obowiązków wynikających z prawa nie stanowi rezultatu jego zachowania (polegającego na działaniu bądź zaniechaniu), lecz jest skutkiem niezależnych od niego, a więc pozostających poza jego kontrolą okoliczności o charakterze zewnętrznym, uniemożliwiających nie tyle przypisanie takiemu przedsiębiorstwu winy (umyślnej lub nieumyślnej), co nie pozwalających na zbudowanie rozsądnego łańcucha przyczynowo - skutkowego pomiędzy zachowaniem przedsiębiorstwa energetycznego, a stwierdzeniem stanu odpowiadającego hipotezie normy sankcjonowanej karą pieniężną, określonej w art. 56 ust. 1 p.e. (zob. wyrok SN z dnia 4 listopada 2010 r., III SK 21/10, Legalis nr 414134, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - VII Wydział Gospodarczy z dnia 27 marca 2018 r. VII AGa 761/18 nr 1808337).

Powód argumentował, iż złożył wniosek o rozszerzeniu koncesji. Dodał też, że „ nie dokonywał sprzedaży gazu bez zmienionej koncesji celowo”. Wskazał również, że firma Powoda posiada należyte możliwości techniczne, gwarantujące wykonywanie działalności koncesjonowanej na ww. stacji paliw. Podkreślił również, że nigdy nie sprzedawał na ww. stacji paliw innego rodzaju paliw ciekłych niż te, które były określone w koncesji. Powód dodał też, że „ nie miał obowiązku uzyskania koncesji, a jedynie dokonać zgłoszenia oraz złożyć wniosek o zmianę koncesji, co też uczynił. Jednocześnie należy wskazać, iż decyzje odmowne w przedmiocie rozszerzenia koncesji podyktowane były nie działaniem powoda, a błędną interpretacją przez pozwanego dokumentów przedłożonych przez powoda”. (k. 16v-17v akt sąd.). Okoliczności te, nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy albowiem nie sposób uznać, że są skutkiem niezależnych od Powoda, a więc pozostających poza jego kontrolą okoliczności o charakterze zewnętrznym. Ponadto podkreślić jeszcze raz należy, iż możliwość rozszerzenia działalności koncesjonowanej istnieje dopiero po wydaniu stosownej decyzji koncesyjnej.

Nadmienić należy, iż w myśl art. 355 k.c. od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą przy uwzględnieniu ich zawodowego charakteru wymaga się staranności szczególnego rodzaju, co przemawia za tym, że przedsiębiorca obowiązany jest do zwiększonej skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania, jak również uzasadnione jest oczekiwanie od niego wiedzy na temat koncesjonowanej działalności (w tym wiedzy co do tego, jaki jest przedmiot i zakres koncesji o która przedsiębiorca wnioskuje, a także jaki jest przedmiot i zakres koncesji, która zostaje mu udzielona). W niniejszej sprawie, Powód nie dochował należytej staranności, chociażby wobec okoliczności, że prowadzona działalność jest działalnością koncesjonowaną i mamy tu do czynienia z naruszeniem aktu koncesji, który służy zapewnieniu tak istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa i interesów obywateli, wskazuje na znaczenie naruszonego dobra. Naruszenie, jakiego dopuścił się Powód (punktu 1 koncesji) trwało od marca 2017 r. do grudnia 2020 r. Zatem, było to długotrwałe naruszenie warunków koncesji. W konsekwencji, Prezes URE został pozbawiony wiedzy o sposobie prowadzenia działalności koncesjonowanej przez Powoda, co przekłada się na sprawność działań regulacyjnych.

Okoliczności sprawy wskazują, że mamy tu do czynienia z zamierzonym niedostosowaniem się przez Powoda do obowiązujących norm. Szczególnie uwzględnić należało, że podwyższony jest zakres i poziom wymagań w odniesieniu do podmiotów, które działają na podstawie koncesji. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że wobec osób prowadzących działalność koncesjonowaną stawiać należy wyższe wymagania, jako że charakter tej działalności powinien dawać pewność, że ta prowadzona jest zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powód jako profesjonalista miał obowiązek przestrzegania warunków koncesji, na które się zgodził składając wniosek o udzielenie koncesji dla prowadzenia zaplanowanej przez siebie działalności gospodarczej, natomiast profesjonalizm przedsiębiorcy powinien przejawiać się w dwóch podstawowych cechach jego zachowania tj. postępowaniu zgodnym z regułami fachowej wiedzy oraz sumienności. W tym wypadku w istotę prowadzonej działalności gospodarczej wpisane jest dodatkowo posiadanie specjalistycznej wiedzy nie tylko obejmującej czysto formalne kwalifikacje, lecz także doświadczenie wynikające z praktyki zawodowej i ustalone standardy wymagań. Oznacza to, że Powód rozszerzył swoją działalność i rozpoczął obrót paliwami ciekłymi na stacji położonej w Ł., przy ul. (...) bez uzyskania w tym zakresie koncesji. Mimo posiadania świadomości przez Powoda o istnieniu obowiązku uzyskania koncesji, dokonywał on obrotu paliwami ciekłymi na wspomnianej stacji paliw. Zatem takie działanie było działaniem umyślnym w zamiarze bezpośrednim.

Podsumowując powyższą część rozważań stwierdzić należy, że zarówno charakter naruszonego dobra, okoliczności towarzyszące naruszeniu prawa i waga naruszonych obowiązków oraz reguł ostrożności, wskazują na to, że stopień szkodliwości czynu Powoda był z całą pewnością wyższy aniżeli znikomy, co prowadzi do wniosku, że w sprawie nie zachodziły podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary (art. 56 ust. 6a p.e.).

Odnosząc się natomiast do wysokości wymierzonej powodowi kary pieniężnej, wskazać należy, iż ta kara, zgodnie z art. 56 ust. 3 p.e., nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

Przychód Powoda, z działalności koncesjonowanej w 2020 r. wyniósł (...) zł. (k. 16 akt sąd.), a zatem wysokość kary nie mogła przekroczyć kwoty (...) zł. Kara wymierzona powodowi przez Prezesa URE wyniosła 275 000 zł. (stanowiła zatem ok (...) w/w przychodu).

W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy przemawiały za obniżeniem tej kary.

Po pierwsze, wskazać należy, iż Pozwany określając w decyzji wysokość kary uwzględnił przychód Powoda z roku 2019, a powinien z roku 2020. Prezes URE przy wyliczeniu kary przyjął, że kara w wysokości(...) % przychodu Powoda jest karą wystarczającą za dokonane naruszenie. (...)% z przychodu Powoda z roku 2020 wynosi wynieść 210 407,67 zł. W konsekwencji w pierwszej kolejności należało przyjąć (zgodnie z metodologia wyliczenia wysokości kary zastosowaną przez Pozwanego), że wysokość kary wymierzanej Powodowi nie powinna przekroczyć kwoty 210 407 zł.

Po drugie, w ocenie Sądu, należało w dalszej kolejności obniżyć karę pieniężną o ¼. Wskazać bowiem trzeba, iż zasadny okazał się jedynie jeden z dwóch zarzucanych Powodowi naruszeń warunków koncesji (tj. warunek z pkt. 1). Niemniej Sąd obniżył karę o ¼ (nie zaś o ½) z uwagi na to, że naruszenie punktu 1 koncesji było istotniejsze aniżeli zarzucane naruszenie warunku 2.3.2. (3/4 z kwoty 210 407,67 zł. wynosi 157 805 zł).

Po trzecie, należało ponadto obniżyć ww. wysokość kary o 10 % tj. do kwoty 142 000 zł., z uwagi na:

- krótszy czas (tj. o 10 m-cy) naruszenia warunku 1 koncesji, w stosunku do ustaleń przyjętych przez Pozwanego w uzasadnieniami decyzji;

- okoliczność, iż przychód Powoda z działalności na stacji paliw w Ł., przy ul. (...) był niewielki i stanowił (...) całego przychodu Powoda.

Odnośnie podniesionych przez Powoda zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela utrwalony w judykaturze pogląd o nieskuteczności powoływania się na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postępowaniu przed SOKiK, poza pewnymi wyjątkami. W szczególności, tego typu zarzuty zasadniczo nie mogą stanowić samoistnej podstawy uchylenia decyzji. Wynika to z faktu, że wniesienie do sądu odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego (takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 1991r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowieniu z dnia 11 sierpnia 1999r. sygn. akt I CKN 351/99; wyroku z dnia 19 stycznia 2001r. sygn. akt I CKN 1036/98). Podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. stwierdził, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie mogą być podnoszone przed SOKiK, który jako sąd powszechny rozpatruje sprawę od nowa, co skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji zaskarżonej do tego sądu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (sygn. akt VI ACa 620/06).

Wyjątki od zasady, że zarzuty procesowanie odnoszące się do etapu postępowania administracyjnego nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji w ramach rozpoznania odwołania, które zostały wykreowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazują, że taka możliwość odnosi się tylko do takich zarzutów, które po pierwsze nie mogą być niejako konwalidowane na etapie postępowania sądowego (jak ma to miejsce np. w odniesieniu do ustaleń faktycznych, środków dowodowych, oceny dowodów, niektórych wad formalnych samej decyzji) ale także waga tych zarzutów musi być na tyle istotna, że uzasadnia ona uchylenie decyzji. Chodzi o takie uchybienia organu, na skutek których przedsiębiorca, którego dotyczy decyzja, nie ma zapewnionych odpowiednich gwarancji proceduralnych, w szczególności mówi się tutaj o uchybieniach tego rodzaju (wadach kwalifikowanych decyzji), które istotnie wpłynęły na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji lub też takie sytuacje w których zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Wskazać należy, iż zarzut naruszenia art. 189d oraz 189f k.p.a. był niezasadny. Przepisy te, nie mogą znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż nie odnoszą się do decyzji wymierzających kary pieniężne w oparciu o ustawę – prawo energetyczne oraz nie odnoszą się do kwestii związanej z odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o ustawę- prawo energetyczne. W myśl art. 189a § 2 k.pa. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. dot. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia oraz udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, przepisów działu VIA (dot. administracyjnych kar pieniężnych) nie stosuje się. Wskazać należy, iż art. 189d k.p.a. ma swój odpowiednik w prawie energetyczny w art. 56 p.e., natomiast art. 189f k.p.a. odnosi się do odstąpienia, a więc jest uregulowany w art. 56 ust 6a p.e., zatem ww. przepisy postępowania administracyjnego nie mogły mieć zastosowania.

W tych okolicznościach, w oparciu o przepis art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c., oraz na podstawie wyżej w uzasadnieniu wskazanych przepisów, Sąd zmienił w części zaskarżoną decyzję ( pkt I wyroku), oddalając odwołanie w pozostałym zakresie ( pkt. II wyroku).

W pkt. III wyroku orzeczono o kosztach procesu mając na uwadze jego wynik. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 100 k.p.c. zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Zauważyć należy, iż decyzja została znacznie zmieniona (jeden z dwóch zarzutów naruszenia warunków koncesji okazał się nieuzasadniony, a ponadto wysokość wymierzonej Powodowi kary uległa istotnemu obniżeniu). W związku z tym Sąd uznał, że słusznym będzie zniesienie pomiędzy stronami wzajemnych kosztów postępowania. Koszty poniesione przez Powoda to: 1 000 zł opłata od odwołania, 17 zł opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa, 720 zł wynagrodzenie pełnomocnika (ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Koszty poniesione przez Pozwanego to: wynagrodzenie pełnomocnika 720 zł (ustalone w oparciu o w/w § 14 rozporządzenia).

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/

Sygn. akt XVII AmE 213/22

ZARZĄDZENIE

1)  (...)

a)  (...)

b)  (...)

2)  (...)

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny)