Wyrok z 21 listopada 2025, sygn. I C 2346/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Krystian Szeląg
Protokolant:	Sekretarz sądowy: Kamila Lobert-Bruździak

po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa Syndyka masy upadłości (...) Bank Spółki Akcyjnej w upadłości z siedzibą w W.

przeciwko B. J. (poprzednio K.)

o zapłatę

I.  oddala powództwo w całości;

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.400 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 2346/24

UZASADNIENIE

Powód Syndyk masy upadłości (...) Bank S.A. w upadłości z siedzibą w W. pozwem skierowanym przeciwko B. K. wniósł o:

1.  zasądzenie od Strony pozwanej na rzecz Powoda kwoty 105.389,90 zł z tytułu zwrotu nominalnej kwoty odpowiadającej sumie kapitału kredytu wypłaconego na podstawie umowy kredytu nr (...) z dnia 21 listopada 2007 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

2.  zasądzenie od Strony pozwanej na rzecz Powoda zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto powód wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych w postaci opłaty od pozwu oraz wszelkich innych kosztów sądowych mogących wyniknąć w toku niniejszego postępowania.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że niniejszym pozwem powód dochodzi od pozwanej zapłaty całości kwoty udostępnionego jej kapitału kredytu, na podstawie przepisów o świadczeniu nienależnym (art. 410 k.c.) oraz bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 i nast. k.c.), w związku z żądaniem podniesionym przez pozwaną (kredytobiorczynię) w postępowaniu wytoczonym z jej powództwa (sygn. akt: (...) SR w Lidzbarku Warmińskim, sygn. akt (...) SO w Olsztynie).

(pozew k.4-10)

W odpowiedzi na pozew B. K. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od Strony powodowej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko przyznała, że zawarła z powodowym Bankiem umowę kredytu powiązaną z kursem waluty obcej oraz wytoczyła powództwo wobec Banku, w którym zarzuciła abuzywność postanowień tej umowy dotyczących sposobu dokonywania przeliczeń kwoty kapitału i rat kredytu. Zaprzeczyła, że jest zobowiązana do zwrotu na rzecz powoda kwoty udostępnionego kapitału kredytu. Ponadto pozwana podniosła zarzut potrącenia wierzytelności powoda o zwrot wypłaconego kapitału z wierzytelnością pozwanej o zwrot uiszczonych na rzecz Banku świadczeń.

(odpowiedź na pozew k. 72-76).

Sąd ustalił, co następuje:

Bezspornie w zakresie praw i obowiązków wynikających ze spornej w tej sprawie umowy pozwany jest następcą prawnym (...) Bank S.A. w K..

W dniu 21 listopada 2007 r. powódka zawarła z (...) Bank S.A. w K. – (...) Oddział w Ł. umowę kredytu hipotecznego o nr (...) indeksowanego do waluty obcej ( (...) frank szwajcarski) na okres 360 miesięcy w formie równych rat kapitałowo – odsetkowych. Zgodnie z postanowieniami umowy:

§ 1 ust. 1 - Bank udziela kredytobiorcy kredytu w kwocie 105.390,90 złotych polskich indeksowanego kursem (...). Przy założeniu, że uruchomiono całość kredytu w dacie sporządzenia umowy równowartość kredytu wynosiłaby 48.366,64 CHF, rzeczywista równowartość zostanie określona po wypłacie kredytu. Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy ryzyka kursowego, związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do złotego, w całym okresie kredytowania i akceptuje to ryzyko.

§ 1 ust. 3 – Oprocentowanie jest zmienne i na dzień sporządzenia umowy wynosi 7,49 % w skali roku, na które składa się suma obowiązującej stawki (...) i stałej marży Banku, która wynosi 4,65 %. Paragraf ten zawierał także oświadczenie kredytobiorców, iż są świadomi ryzyka wynikającego ze zmiennego oprocentowania, w całym okresie kredytowania i akceptują to ryzyko.

Zgodnie z §1 ust. 4 rata kapitałowo – odsetkowa przy założeniu uruchomienia całości kredytu w dacie sporządzenia umowy miała wynosić równowartość 337,86 CHF. Przy czym rzeczywista wysokość rat miała zostać określona w harmonogramie spłat.

Prowizja od kredytu została ustalona na 0,00 zł, rzeczywista roczna stopa oprocentowania na 7,75%, a całkowity koszt kredytu na dzień sporządzenia umowy 161.941,60 zł, która to kwota nie uwzględniała ryzyka kursowego.

§ 2 ust. 1 – Kredyt jest przeznaczony na:

a)  w wysokości 4.264 zł na spłatę kredytu w (...) Banku S.A., umowa z dnia 28.08.2006 na r-ek nr (...);

b)  w wysokości 78.610 zł na dowolny cel konsumpcyjny Kredytobiorcy na r-ek kredytobiorcy;

c)  w wysokości 15.126 zł na spłatę pożyczki w Banku (...) S.A., umowa z dnia 20.06.2006 r. na r-ek nr (...);

d)  w wysokości 2.634,77 zł na uiszczenie składki z tytułu ubezpieczenia denominowanych kredytów hipotecznych;

e)  w wysokości 2.107,82 zł na uiszczenie składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości;

f)  w wysokości 2.107,82 zł na uiszczenie składek ubezpieczeniowych, o których mowa w §4 ust. 1;

g)  w wysokości 224,32 zł na uiszczenie kosztów związanych z ustanowieniem hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu;

h)  w wysokości 316,17 zł na uiszczenie składki z tytułu Pakietowego (...) na wypadek odmowy ustanowienia hipoteki.

W §6 umowy zawarte zostały definicje pojęć stosowanych w umowie. Zgodnie z §6 ust. 1 Bankowa tabela kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych, zwana Tabelą kursów zdefiniowana została jako sporządzona przez merytoryczną komórkę banku na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzania tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP, tabela sporządzana jest o godz. 16:00 każdego dnia roboczego i obowiązuje przez cały następny dzień roboczy.

§ 9 ust. 2 – W dniu wypłaty kredytu lub każdej transzy kredytu kwota wypłaconych środków będzie przeliczana do (...), według kursu kupna walut określonego w Tabeli Kursów– obowiązującego w dniu uruchomienia środków.

§ 10 ust. 3 – Wysokość zobowiązania będzie ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w (...) po jej przeliczeniu według kursu sprzedaży walut określonego w „Bankowej tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych” do (...) obowiązującego w dniu spłaty.

Zgodnie z § 14 ust. 3 umowy – jeżeli kredytobiorca, pomimo upływu okresu wypowiedzenia, nie ureguluje należności, Bank w następnym dniu po upływie terminu wypowiedzenia, miał dokonać przewalutowania całego wymagalnego zadłużenia na PLN, z zastosowaniem aktualnego kursu sprzedaży dewiz, określonego przez Bank w Tabeli Kursów. Poczynając od dnia przewalutowania Bank miał pobierać od wymagalnego kapitału karne odsetki w wysokości 2-krotności oprocentowania kredytów udzielanych w PLN (nie indeksowanych do waluty obcej) przy zastosowaniu aktualnego z dnia przewalutowania wskaźnika (...) oraz marży obowiązującej w dniu wypłaty kredytu lub jego pierwszej transzy.

Zgodnie z § 25 ust. 1 umowy – w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie miały przepisy Kodeksu cywilnego, Prawa bankowego oraz (...) stanowiącego integralną część umowy.

(umowa kredytu hipotecznego k. 16-22)

Kredyt został uruchomiony w dniu 27 listopada 2007 r., jako saldo wypłaconego kredytu w (...) została przyjęta kwota 48.079,80 CHF.

(potwierdzenie wypłaty środków k. 28)

W dniu 12 lipca 2013 r. B. K. zawarła z (...) Bank S.A. z siedzibą w W. Aneks nr (...) do umowy na mocy, którego wprowadzono m.in. możliwość dokonania spłaty kredytu bezpośrednio w walucie indeksacyjnej (...) w ten sposób, że:

a)  jeśli Kredytobiorca będzie chciał dokonać spłaty raty Kredytu w walucie indeksacyjnej winien zapewnić na Rachunku Kredytu, środki w walucie Indeksacyjnej w wysokości raty Kredytu wskazanej w harmonogramie spłat. W przypadku spełnienia powyższych warunków Bank dokona zarachowania spłaty, raty Kredytu w walucie. W przypadku gdy Kredytobiorca zapewni na Rachunku Kredytu środki w kwocie wyższej niż wynikająca z aktualnego harmonogramu spłat - środki te zostaną zarachowane przez Bank na poczet spłaty kolejnej raty Kredytu lub innych wierzytelności w terminie Ich wymagalności.

b)  jeśli Kredytobiorca będzie chciał dokonać spłaty raty Kredytu w PLN winien zapewnić na Rachunku Kredytu, środki w złotych polskich, ustalając wysokość zobowiązania jako równowartość wymaganej raty Kredytu z aktualnego harmonogramu spłat wyrażonej w (...) po jej przeliczeniu na PLN - według kursu sprzedaży walut określonego w „Bankowej tabel kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych". przypadku gdy Kredytobiorca zapewni na Rachunku Kredytu środki w złotych polskich w środki stanowiące kwocie wyższej niż wynikająca z aktualnego harmonogramu spłat nadwyżkę, zostaną przeliczone według kursu sprzedaży wskazanego powyżej i pozostaną na Rachunku Kredyt w walucie indeksacyjnej. Środki te zostaną zarachowane przez Bank na poczet spłaty kolejnej raty Kredytu lub innych wierzytelności w terminie ich wymagalności.

Aneksem z dnia 8 sierpnia 2013 r. oraz aneksem nr (...) z dnia 3 października 2014 r. strony zmieniły treść §2 ust. 1, §6 oraz §10.

(aneksy k. 22v.-27v.)

Z dniem 22 czerwca 2020 r. pozwana złożyła reklamację wraz z wezwaniem do zapłaty kwoty 72.311 zł oraz 17.432,15 CHF, zakreślając termin 30 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Pismem z dnia 8 sierpnia 2023 r. pozwana wezwała bank do zapłaty kwoty 72.188 zł oraz 27.431,28 CHF w nieprzekraczalnym terminie 1 dnia od daty otrzymania niniejszego pisma. Przedmiotowe wezwanie powodowy bank otrzymał dnia 11 sierpnia 2023 r.

(reklamacja k. 136-138, wezwanie do zapłaty k. 145, pocztowe śledzenie przesyłek k. 148-149)

Pismem z dnia 16 sierpnia 2023 r. strona pozwana złożyła powodowi oświadczenie o potrąceniu, którym potrąciła przysługującą jej wierzytelność o zwrot nienależnie spełnionych świadczeń pieniężnych w okresie od dnia 28 grudnia 2007 r. do dnia 27 lipca 2023 r. w kwocie 72.188 zł i 27.431,28 CHF, która przeliczona na PLN po kursie średnim NBP z dnia 16 sierpnia 2023 r., wynoszącym 4, (...) dała kwotę 127.574,65 zł, co łącznie daje sumę 199.762,65 zł, z wierzytelnością powoda wynoszącą 105.390,90 zł. Strona powodowa niniejsze oświadczenie otrzymała w dniu 17 sierpnia 2023 r.

(oświadczenie o potrąceniu k. 151, pocztowe śledzenie przesyłek k. 153)

Powód pismem z dnia 11 marca 2025 r. zaskarżył w całości postanowienie Referendarza Sądowego w Sądzie Okręgowym w Olsztynie z 4 lutego 2025 r., sygn. akt I C 2346/24, oddalające wniosek o zwolnienie powoda od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. Sądu Okręgowego w Olsztynie zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy.

(skarga k. 35, postanowienie k. 54)

Na rozprawie z dnia 21 listopada 2025 r. pozwana złożyła do akt odpis skrócony aktu małżeństwa, z którego wynika, że pozwana zmieniła nazwisko na (...). Wskazała, iż kredyt był zaciągnięty na spłatę zobowiązań wobec byłego męża pozwanej. W banku strona pozwana dostała informację, że nie otrzyma kredytu w złotówkach. Nie wytłumaczono jej co to indeksacja, spread i tabela kursowa. Strona pozwana nie miała możliwości negocjacji. Aktualnie spłaty są zawieszone zgodnie z postanowieniem z dnia 21 lipca 2024 r., sygn. akt I Co 252/24 o udzielenie zabezpieczenia. Pozwana spłaciła ponad 190.000 zł. Sąd pouczył o obowiązku rozliczenia się z bankiem. Pozwana wskazała, iż mimo to podtrzymuje swoje żądanie.

(postanowienie k. 156, zeznania pozwanej k. 194-195)

Wyrok w sprawie z powództwa pozwanej przeciwko bankowi o zapłatę tj. zwrot nienależnie uiszczonych przez pozwaną rat kapitałowo-odsetkowych oraz ustalenie nieważności umowy kredytu, wydany przez Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim, sygn. akt (...) nie jest jeszcze prawomocny, a sprawa obecnie toczy się przed Sądem Okręgowym w Olsztynie, sygn. akt I C 1289/24.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy nie był sporny pomiędzy stronami. Ustalenia w tym zakresie Sąd poczynił na podstawie dokumentów złożonych przez obie strony procesu, które nie były wzajemnie kwestionowane.

Sąd pominął na podstawie w art. 235 ² §1 pkt 2 k.p.c. wniosek z pkt 5 odpowiedzi na pozew jak na k.73-73v. w przedmiocie zobowiązania powoda do przedłożenia zestawienia na okoliczności tam szczegółowo wskazane. Sąd pominął na podstawie art. 299 k.p.c. w zw. z art. 302 §1 k.p.c. wniosek strony powodowej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron z ograniczeniem strony pozwanej jak w pkt 5 pozwu na okoliczności jak na k. 4v. i 5. Stosownie do art. 299 k.p.c., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów może dopuścić dowód z przesłuchania stron. Zgromadzone w sprawie dowody w postaci dokumentów w pełni pozwalają na dokonanie prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni pozwala na prawidłowe rozpoznanie sprawy wobec czego wniosek ten uznano za nieprzydatny.

W realiach sprawy, nie przesądzając kwestii ważności bądź nieważności umowy- pozostającej przedmiotem odrębnego postępowania o ustalenie, które nie jest prawomocne- przyjąć można przesłankową nieważność analizowanego stosunku prawnego.

Nieważność umowy oznacza, że nie istnieje stosunek zobowiązaniowy między stronami, jaki miałby powstać w wyniku jej zawarcia. W konsekwencji, strony, które zawarły nieważną umowę, powinny sobie zwrócić wzajemnie otrzymane świadczenia. Skoro bowiem podstawa tych świadczeń została uznana za nieważną i sprzeczną z prawem, świadczenia te są świadczeniami nienależnymi w rozumieniu art. 410 k.c. Zgodnie z nim w przypadku świadczeń nienależnych zastosowanie znajdują przepisy art. 405 i nast. k.c., które przewidują obowiązek zwrotu korzyści uzyskanych kosztem innej osoby.

Podkreślić także należy, że stwierdzenie, że świadczenie spełnione przez kredytobiorcę na podstawie postanowienia abuzywnego jest świadczeniem nienależnym, oznacza, że podlega ono zwrotowi. Spełnienie świadczenia wypełnia przesłankę zubożenia po stronie powodowej, a uzyskanie tego świadczenia przez pozwanego – przesłankę jego wzbogacenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku V Wydział Cywilny z dnia 18 grudnia 2020 r., V ACa 447/20, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, publ.). Stosownie do uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., mającej moc zasady prawnej, jeżeli bez bezskutecznego postanowienia umowa kredytu nie może wiązać, konsumentowi i kredytobiorcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy. Kredytobiorca/Kredytodawca może żądać zwrotu świadczenia od chwili, w której umowa kredytu stała się trwale bezskuteczna.

Oczywistą konsekwencją powyższego – wobec zgłoszonego roszczenia o zapłatę - jest przyjęcie, że strony nabyły wierzytelności o zwrot swych świadczeń spełnionych w trakcie wykonywania tej umowy, w oparciu o art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c.

Stosownie do art. 498 § 1 k.c., gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej (art. 498 § 2 k.c.). Podkreśla się przy tym, że, aby mogło dojść do potrącenia, spełnione być muszą łącznie cztery przesłanki: wzajemność wierzytelności, jednorodzajowość świadczeń, wymagalność wierzytelności, zaskarżalność wierzytelności. Przesłanka wymagalności niewątpliwie, dotyczy wierzytelności potrącającego. Wynika to z faktu, że potrącenie jest jednoznaczne z przymusowym zaspokojeniem tej wierzytelności, a nie można prowadzić egzekucji wierzytelności niewymagalnej, z kolei zobowiązany może spłacić wierzytelność przed nadejściem terminu świadczenia. Dla wywołania skutków potrącenia w postaci umorzenia wierzytelności, konieczna jest wymagalność wierzytelności potrącającego, albowiem umorzenie może nastąpić nie wcześniej niż w momencie, gdy wierzytelności staną się wymagalne. Oceny wymagalności roszczenia należy dokonywać z uwzględnieniem unormowania zawartego w art. 455 k.c.

W tej sytuacji ocenić należało czy złożone przez pozwaną oświadczenie o potrąceniu wywołało skutek, o jakim mowa w art. 498 § 2 k.c.

Pozwana skutecznie dokonała potrącenia w zakresie kwoty w kwocie 72.188 zł i 27.431,28 CHF. Ponadto przepis art. 498 par. 1 k.c. posługuje się słowem „pieniądze” bez odniesienia do żadnej, konkretnej waluty. Wierzytelności wyrażone w walucie obcej są świadczeniami pieniężnymi i dlatego mogą zostać skompensowane. Przepis art. 358 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli przedmiotem zobowiązania jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia w walucie obcej. Na podstawie art. 358 § 2 k.c., należało ustalić średni kurs (...) ogłaszany przez NBP na datę potrącenia należności, przeliczyć sumę w (...) na sumę w PLN. Średni kurs (...) na dzień 16.08.2023 r. wyniósł 4, (...). Kwota 27.431,28 CHF stanowi 127.574,65 zł (27.431,28 CHF x 4,6507 zł). Z tych przyczyn potrącenie zostało skutecznie dokonane także w zakresie kwoty 27.431,28 CHF. Kwota wyrażona w PLN i kwota przeliczona z (...) na PLN łącznie wyniosła 199.762,65 zł.

Na skutek potrącenia wierzytelności powoda i pozwanej uległy wzajemnemu umorzeniu do wysokości wierzytelności niższej, w tym wypadku do wysokości wierzytelności stanowiącej żądanie powodowego banku tj. co do kwoty 105.390,90 zł. (art. 498 § 2 KC). W tym miejscu i na poparcie przywołanej argumentacji co do potrącenia, warto jedynie przywołać treść jednego z ostatnich orzeczeń (...) z 19 czerwca 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w polskiej sprawie C-396/24, który to wyklucza - jako niezgodne z dyrektywą 93/13 - żądanie od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.

Na wypadek uznania potrącenia z jakichkolwiek przyczyn za nieskuteczne powództwo i tak nie zasługiwałoby w omawianym zakresie na uwzględnienie.

W świetle najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – w szczególności wyroku z dnia 19 czerwca 2025 r. w sprawie C 396/24 (L.), konsument nie może ponosić ryzyka finansowego wynikającego z nieważności umowy, do której doprowadził bank poprzez wprowadzenie niedozwolonych postanowień. W konsekwencji, ochrona praw konsumenta wymaga, by bank mógł dochodzić jedynie różnicy między kwotą wypłaconego kapitału a faktycznie dokonanymi przez konsumenta spłatami – jeśli takie saldo pozostaje na jego korzyść. Natomiast wszelkie żądania banku przekraczające ten bilans muszą zostać uznane za niezgodne z prawem unijnym. Wyrok C 396/24 (L.) wskazuje na konieczność oddalenia powództwa również w zakresie podstawowymi – dotyczącym zwrotu kapitału kredytu z odsetkami. Wynika z niego, że art. 7 ust. 1 tej dyrektywy stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku, gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty. Wyrok ten powinien być interpretowany w ten sposób, że ponieważ jego założeniem jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumenta na gruncie dyrektywy 93/13, w sprawie z powództwa banku przeciwko kredytobiorcy o zwrot kapitału kredytu – niezależnie od tego, czy dokonano potrącenia wzajemnych wierzytelności i niezależnie od tego, czy prawomocnie lub nieprawomocnie zasądzono kredytobiorcy od banku zwrot sumy świadczeń kredytowych – bank może otrzymać w wyroku zasądzenie jedynie różnicy między kwotą kredytu, a sumą świadczeń kredytobiorców, oczywiście o ile kwota kredytu przekracza sumę wzajemnych świadczeń kredytobiorcy (a w tej sprawie nie przekracza). Suma świadczeń kredytobiorców w tej sprawie to wynik przekraczający kwotę kapitału kredytu, niepozwalający na zasądzenie zwrotu jakiejkolwiek kwoty na rzecz banku (brak nadwyżki świadczeń po jego stronie) – na podstawie art. 410 i art. 405 k.c. oraz art. 481 k.c.

W ocenie Sądu nie było potrzeby utrzymywania stanu zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy z powództwa kredytobiorców, ponieważ niezależnie od tego, jak zakończy się tamta sprawa, wynik sprawy niniejszej powinien być ten sam. Jeśli powództwo kredytobiorców zostanie oddalone lub w inny sposób potraktowane przy założeniu, że umowa kredytu jest ważna – wówczas podstawa powództwa niniejszego odpadnie (zostało bowiem oparte na konstrukcji nieważności umowy). Jeśli zaś apelacja banku zostanie oddalona (umowa zostanie prawomocnie uznana za nieważną), pozostaną aktualne wszystkie powyższe ustalenia i rozważania. Dotychczasowe rozpoznanie niniejszej sprawy oparte było na założeniu przedstawionym przez bank w pozwie – że umowa kredytu jest umową nieważną. Z założeniem takim zgadzała się strona pozwana. Sąd rozpoznający tę sprawę nie miał więc żadnych podstaw, by przyjąć założenie odmienne.

Z tych przyczyn na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w pkt I wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II wyroku, na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca proces jest zobowiązana do zwrotu kosztów stronie wygrywającej. Na zasądzoną od pozwanego kwotę 5.400 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej w osobie radcy prawnego w kwocie 5.400 zł według § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie.

sędzia Krystian Szeląg