Uzasadnienie z 28 listopada 2025, sygn. IV Ka 719/25

1.Przewodnicząca:

1.SSO Agnieszka Połyniak

1.Protokolant:

1.Dorota Bawolska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 719/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 17 czerwca 2025 roku, sygn. akt III K 940/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

U. Z.

dotychczasowa niekaralność oskarżonej

karta karna

3553

2.1.1.2.

U. Z.

umorzenie postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń, luty i sierpień 2020 roku oraz określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług:

za marzec 2020r. kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu - 2.729 zł.; za kwiecień 2020 roku - nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu - 1.151 zł ; za maj 2020 roku - nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy - 13.430 zł; za czerwiec 2020 roku - nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy -11.795 zł; za lipiec 2020 roku - kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty - 3.152 zł; za wrzesień 2020 roku -kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy - 661 zł;

za październik 2020 roku - kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty - 2.642 zł; za grudzień 2020 roku - kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty - 35.810 zł

decyzja (...) z dnia 30 września 2025 roku

3521 - 3551

2.1.1.3.

U. Z.

umorzenie postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok w stosunku do:

1. G. Z.,

2. S. G.,

3.O. M. (1),

4. R. R. (1),

5.W. G.,

6. S. B. (3)

7. O. G. (1)

decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w V.:

1. z dnia 28.08.2025r. znak sprawy: (...),

2. z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...)

3. z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...),

4. z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...),

5. z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...)

6. z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...)

7.z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...)

3466 - 3591 i 3499 - 3520,

3563 - 3570,

3560

informacja z 5 listopada 2025 roku o prawomocności i ostateczności w/wym. decyzji

3560

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

karta karna

treść dokumentu nie budzi wątpliwości

2.1.1.2

decyzja (...).(...)z dnia 30 września 2025 roku

decyzja wydana przez uprawniony podmiot, stała się prawomocna i ostateczna, zatem ustalenia poczynione w toku kontroli poprzedzającej jej wydanie zostały zaaprobowane przez strony tego postępowania podatkowego, a wskazują one na odmienną ocenę prowadzenia działalności gospodarczej przez U. Z., w tym poprzez współpracę z osobami fizycznymi prowadzącymi jednoosobowo działalność gospodarczą, którzy nie byli jej pracownikami i w wyniku czego nie była zobowiązana do wykazywania ich przychodów i doliczania do uzyskiwanych przez jej firmę, co skutkowało odmiennym aniżeli pierwotnie wyliczeniami podatku od towarów i usług, który winna była w 2020 roku odprowadzić. Wnioski zawarte w uzasadnieniu decyzji nie zostały przez strony niniejszego postępowania zakwestionowane i nie ma podstaw, by negować wartość dowodową tego dokumentu.

decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w V.:1. z dnia 28.08.2025r. znak sprawy: (...).(...) (...) z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...) (...).(...) z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...) (...).(...) (...) z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...)-(...).(...) (...) z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...)-(...).(...).(...)z dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...).(...) (...) dnia 28.08.2025r. znak sprawy (...).(...).(...)

decyzje wydane indywidualnie w stosunku do wszystkich osób wymienionych w zarzucie czynu z art. 56 §1 k.k.s. w zw. z art. 55 §1 k.k.s w zw. z art. 6 §2 k.k.s. wobec których Naczelnik Urzędu Skarbowego w V. wszczął w lutym 2023 roku postępowania podatkowe w sprawie prawidłowości i rzetelności rozliczeń ryczałtowych podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 1 stycznia do 31grudnia 2020 roku i uznał, że osoby te prowadziły samodzielnie działalność gospodarczą, realizując produkty zamawiane przez stronę internetową należącą do U. Z.. Ustalenia organu podatkowego, które legły u podstaw wydanych decyzji, nie były kwestionowane przez strony postępowania, nie ma zatem powodu, by negować wartość dowodową tych decyzji.

informacja z 5 listopada 2025 roku o prawomocności i ostateczności w/wym. decyzji

oświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w V., którego treść nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu zarzucił na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść polegający na uznaniu, że oskarżona nie dopuściła się zarzucanych jej w akcie oskarżenia czynów, działając z zamiarem ich popełnienia, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy, w tym w szczególności protokoły sporządzone w toku kontroli skarbowej, dokumentacja skarbowa i księgowa oraz bankowa, jak i zeznania świadków wskazują, ze faktycznie to oskarżona prowadziła działalność pod nazwami partnerów wskazanymi w akcie oskarżenia , a czyniła to w celu zatajenia rzeczywistych rozmiarów prowadzonej działalności, czym następnie naraziła na uszczuplenie podatek od towarów i usług: nadto w konsekwencji powyższego korzystając z w ten sposób obniżonego przychodu, podała jego wysokość w maju 2020 roku, na kwotę 12.259,30 złotych, który to przychód w rzeczywistości był wyższy o przychody partnerów, których nie ujęła w deklaracjach VAT-7 za miesiąc maj 2020 r.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja okazała się niezasadna.

Przedmiotowe postępowanie zainicjowane zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w V., który pismem z 27 lipca 2021 roku zawiadomił o podejrzeniu popełnienia czynów zabronionych polegających na bezprawnej optymalizacji podatkowej (proceder firmanctwa) oraz wyłudzeniu pomocy publicznej w związku z (...), jak też poprzez korzystanie z cudzych kart płatniczych oraz bankowości elektronicznej obcych rachunków bankowych przez U. Z., informując nadto, że wobec oskarżonej prowadzone jest postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od 1 – 31 maja 2020r. Wskazane przy tym zostały osoby, które deklarowały przychody opodatkowane PPE (tzw. ryczałtowcy”), jak też zakwestionowane zostały przychody na rachunku sklepu (...)należącego do U. Z. (k.1 - 3). Wskazani: W. G., G. Z., O. M. (2), S. G., R. R. (2), S. B. (1) i O. G. (1) również objęci zostali kontrolami podatkowymi w zakresie rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych (PPE) za rok 2020.

W analizowanej sprawie bezsporne jest to, że formułując zarzuty aktu oskarżenia rzecznik oskarżenia dysponował zeznaniami w/wym. osób, występujących w charakterze świadków, jak też uwierzytelnionymi kopiami materiałów kontroli podatkowych, które zajmują karty od str. 115 do 1315, i tak wobec:

1.  W. G. nr (...)-(...).(...) w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 01.01.2020r. - 31.12.2020r. na kartach 115 – 298;

2.  O. M. (2) nr (...)-(...).(...) w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 01.01.2020r. - 31.12.2020r. na kartach 299 – 457;

3.  S. G. nr (...)-(...).(...) w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 01.01.2020r. - 31.12.2020r. na kartach 458 – 631;

4.  R. R. (2) nr (...)-(...) (...)w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 01.01.2020r. - 31.12.2020r. karty 632 – 777;

5.  S. B. (1) nr (...)-(...).(...) w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 01.01.2020r. - 31.12.2020r. karty 778 – 905;

6.  O. G. (1) nr (...)-(...).(...)w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 01.01.2020r. - 31.12.2020r. karty 906 – 1040

7.  G. Z. nr (...)-(...).(...) w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres od 01.01.2020r. - 31.12.2020r. karty 1041 – 1315.

Te dowody, jak też zeznania wskazanych jako świadkowie osób przesłuchanych w toku postępowania kontrolnego – głównie pracowników biurowych - stanowiły podstawy dla sformułowanych zarzutów aktu oskarżenia.

Postępowania kontrolne (podatkowe) przeciwko wyżej wymienionym, w tym także przeciwko U. Z. (w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług), do dnia wydania zaskarżonego wyroku, nie zostały zakończone wydaniem decyzji określających ich zobowiązania podatkowe w sposób odmienny od tego, który deklarowali, rozliczając się z Urzędem Skarbowym w V.. Do dnia wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu zakończyło się jedynie postępowanie kontrolne wobec oskarżonej i postanowieniem z 5 września 2023 roku wszczęto wobec niej postępowanie podatkowe (k. 2307). Zauważyć trzeba i to, że zgodnie z zasadą samodzielnością jurysdykcyjnej (art. 8 §1 k.p.k. w zw. z art. 113 §1 k.k.s.) Sąd meriti samodzielnie ustalał czy osoby przesłuchiwane w przedmiotowej sprawie prawidłowo i zgodnie z rzeczywistym stanem rozliczyły uzyskane przychody z prowadzonej działalności. Związany wynikami postępowania podatkowego sąd karny nie jest, nie musiał więc czekać na zakończenie tych postępowań.

Dysponując zatem materiałem dowodowym szczegółowo wykazanym w uzasadnieniu (k. 3409 – 3415) Sąd orzekający uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest tego rodzaju, iż uniemożliwia dokonanie pewnych i niebudzących wątpliwości ustaleń, które wskazywałyby na sprawstwo i winę oskarżonej, tym samym odwołując się do reguły in dubio pro reo (art. 5 §2 k.p.k.) uniewinnił U. Z. od zarzutu popełnienia czynu z art. 56 §1 k.k.s i art. 55 §1 k.k.s. w zw. z art.7 §1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. i swe stanowisko w tym zakresie przedstawił w uzasadnieniu.

Apelująca, formułują zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, jeżeli uwzględnić argumenty przedstawione na poparcie tego zarzutu, nie wskazała na żaden konkretny błąd Sądu orzekającego popełnionego w związku z oceną poszczególnych dowodów, jak też wniosków, które na tej podstawie wyprowadził. Punktem wyjścia zarzutu czyniąc zaś protokoły sporządzone w toku kontroli skarbowej i urządzenia księgowe oraz dokumentację bankową. Jest to więc swoista polemika z oceną tych dowodów poczynioną przez Sąd a quo, a oparta na próbie wzbudzenia wątpliwości co do wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych (świadków), lecz bez wskazania w czym konkretnie owa niewiarygodność miałaby się przejawiać. Odnosząc się zatem do tak skonstruowanego zarzutu (oraz jego uzasadnienia), wskazuje Sąd odwoławczy, że jest on chybiony, bowiem oparty został na nader wybiórczej i nieobiektywnie dokonanej ocenie tego, co ujawniono w toku kontroli skarbowej z pominięciem tego, co ujawnił Sąd orzekający w toku postępowania odwoławczego i co poddał kompleksowej ocenie, zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k., jak też art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k. (stosowanymi odpowiednio – art. 113 §1 k.k.s.).

Jakkolwiek w toku postępowania przygotowawczego osoby współpracujące z U. Z. istotnie w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące tego, na czym polegała współpraca pomiędzy nimi a oskarżoną, odmawiali udzielenia odpowiedzi na to pytanie wskazując na art. 183 §1 k.p.k., to nie może ujść uwagi, że zostali także przesłuchani bezpośrednio przez Sąd orzekający (k. 2323 – 2325v). W toku tego przesłuchania opisali w jaki sposób realizowali zamówienia oraz na czym polegała umowa partnerska, którą każda z tych osób zawarła. Podobnie wyglądało przesłuchanie Ł. U. (k. 92v i 2324) oraz M. R. (poprzednio U. - k. 105v i 2325v) i wbrew stanowisko skarżącej nie sposób uznać, że są to osoby posiadające istotne wiadomości w sprawie, tym bardziej, że współpraca z M. R. nie została objęta zarzutem. Oceniając wartość dowodową zeznań Ł. U., zauważyć należy, że nie współpracował z oskarżoną, lecz - jak zeznał - w sprawie tej „chodzi o jego szwagierkę, ona już nie żyje” (k. 2324), na której prośbę zawiózł zaproszenia na chrzciny („jakieś papierki”), co powiązać należy choćby z wynikami postępowania kontrolnego dotyczącego oskarżonej w zakresie tego, czy świadek prowadził działalność gospodarczą i czy była ona prowadzona samodzielnie (vide uzasadnienie decyzji z 30 września 2025 roku, k. 3535 - 3535v).

Trafnie więc uznał Sąd I instancji, że dowody z zeznań tych dwojga świadków nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie (sekcja 2.2. uzasadnienia, k.3415).

Nie sposób zgodzić się z apelującą prokurator (a także z oskarżycielem posiłkowym), że skoro osoby, które zawarły umowy o partnerstwie, w toku pierwszego przesłuchania odmawiały odpowiedzi na pytania, to świadczy to na niekorzyść oskarżonej, a przy tym o niewiarygodności tych świadków i U. Z. (k.3433v). Trzeba bowiem mieć na uwadze to, że podstawowym zadaniem, jakie pełni w procesie karnym instytucja zawarta w art. 183 k.p.k., jest ochrona interesów świadków, jeżeli jej udzielenie mogłoby narazić świadka lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Zauważyć trzeba i to, że w tym też czasie toczyły się postępowania kontrolne w stosunku do osób współpracujących z oskarżoną (k. 3378), zaś z uzasadnień decyzji wydanych wobec każdej z tych osób wynika i to, że prowadzone były postępowania karne związane z podejrzeniem udzielenia pomocy przez te osoby do popełnienia przestępstwa z art. 56 §1 k.k.s . w zb. z art. 55 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s w zw. z art. 6 §2 k.k.s., które umorzono na podstawie art. 17 §1 pkt 1 k.p.k. (vide uzasadnienie decyzji z 28 sierpnia 2025 roku dot. G. Z., k. 3472). Okoliczności te nie pozostawały bez znaczenia dla postawy procesowej świadków. Niemniej skorzystanie z tego uprawnienia przez świadka nie może pociągać dla oskarżonej negatywnych skutków, tj. być interpretowane na jej niekorzyść. Ani relacje tych osób, ani też O. W. (1), czy F. G. nie uprawniały do zakwestionowania faktu zawarcia umów partnerskich z 6 stycznia 2020 roku, jak też realizacji określonych nimi zasad współpracy przez strony tych umów w okresie objętym zarzutem.

Jakkolwiek okoliczności założenia rachunków bankowych, współpraca z tą samą księgową, czy udzielenie pełnomocnictw O. W. (2) przez wszystkie osoby, które podpisały umowy o partnerstwie są nietypowe, to jednakże tylko na tej podstawie nie sposób twierdzić, że U. Z. prowadziła działalność, której rzeczywistą skalę i zakres „ukryła” pod nazwami firm swych „partnerów”, którzy byli w istocie jej pracownikami. Okoliczność tę należało wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, a tak się przecież nie stało, co przekonująco wykazał Sąd meriti.

Swoistym, dodatkowym argumentem, potwierdzającym trafność stanowiska Sądu orzekającego, są decyzje wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w V. umarzające postępowania przeciwko osobom, z którymi oskarżona zawarła umowy o partnerstwie. Zostały wydane już po dacie wydania wyroku w niniejszej sprawie, a to 28 sierpnia 2025 roku i podkreślić wypada, że są one obecnie prawomocne i ostateczne (k. 3560). Co przy tym jest istotne to to, że w oparciu o tożsamy w istocie materiał dowodowy (z akt wynika, że prowadzący postępowanie podatkowe mieli wgląd w akta sprawy karnej, zwracali się o informacje odnośnie stanu sprawy, np. 2329, 2333, 2335) wskazane decyzje wydane zostały w stosunku do wszystkich partnerów oskarżonej i na ich podstawie umorzono postępowania podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 roku. Z uzasadnień tychże decyzji (tożsamych w treści w stosunku do każdego z kontrolowanych podatników) wynika, że również organ podatkowy nie znalazł podstaw, by zanegować twierdzenia kontrolowanych podatników, że każda z tych osób prowadziła samodzielnie działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży, projektowaniu i wykonywaniu galanterii papierniczej ślubnej, korzystając z materiałów, urządzeń oraz usług kurierskich, które gwarantowała firma (...). Z lektury tych decyzji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w V. stwierdził, iż – przykładowo - w przypadku S. G. „analiza materiału dowodowego pozwoliła stwierdzić, że Pani S. G. prowadziła samodzielnie działalność gospodarczą i wykonywała zaproszenia i inne produkty zamówione przez stronę internetową należącą do R. (…) zamówienia w całości zostały wykonane z materiałów powierzonych przez firmę (...), której właścicielką była U. Z. (…) z tego tytułu była obciążana kosztami wynikającymi z faktur wystawionymi przez firmę (...) faktur” (k. 3479v). Prowadzący postępowanie podatkowe, które następnie umorzył, stwierdził także, że: „na podstawie ustaleń dokonanych na wszystkich etapach sprawy oraz po analizie zebranego materiału dowodowego, nie wyjaśniono zasad oraz sposobu prowadzenia działalności gospodarczej przez Panią S. G.. Nie ustalono również roli osób współpracujących z Podatnikiem (…) z panią O. W. (1) (…) wątpliwości budzą również zasady współpracy z panią U. Z.. Dotyczą one głównie kalkulacji kosztów fakturowanych przez pani Z. na Panią S. G. oraz szczegółów zakresu świadczeń realizowanych w ramach zawartych porozumień” (k. 3479v – 3480). Tym samym stwierdzić należy, że także organom podatkowym nie udało się w sposób niewątpliwy ustalić szczegółów współpracy oskarżonej i osób, które zawarły z nią umowy partnerskie, konkludując, że podmioty te prowadziły samodzielnie działalność gospodarczą, którą prawidłowo rozliczyły w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Takie same wszak wnioski przedstawione zostały w pozostałych decyzjach i ich uzasadnieniach, a dotyczących O. M. (1) (k. 3482, 3488 – 3489), M. R. (k. 3491, 3496v – 3497), R. R. (1) (k. 3499, 3504 - 3505), W. G. (k. 3506, 3511v 0 3512v), S. B. (1) (k. 3514, 3519v – 3520), G. Z. (k. 3466, 3472 – 3473), O. G. (1) (k. 3563, 3568v – 3569).

Taki sam materiał dowodowy w zakresie jego treści, którym również dysponował Sąd orzekający, doprowadził więc do umorzenia nie tylko postępowania karnego skarbowego przeciwko U. Z., ale także postępowań podatkowych wobec osób, z którymi zawarła zakwestionowane pierwotnie (przez tenże organ podatkowy) umowy z 6 stycznia 2020r. Podstawą umorzenia postępowań podatkowych wobec wyżej wymieniony osób było stwierdzenie, że dowody zgromadzone w ramach postępowania kontrolnego również nie dają podstaw do dokonania pewnych i jednoznacznych ustaleń, a tym samym obligują także organ podatkowy do tego, by niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygać na korzyść przedsiębiorcy (podatnika).

Jakkolwiek zgodnie z brzmieniem art. 8 §1 k.p.k. w zw. z art. 113 §1 k.k.s. sąd karny samodzielnie rozstrzyga zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organ, a wiążące są tylko prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są wiążące (art. 8 §2 k.p.k.), to wyników postępowań podatkowych wobec oskarżonej i jej partnerów zupełnie pominąć nie można. Zwłaszcza, że wydając zaskarżone orzeczenie Sąd I instancji nie znał wyników tych postępowań i treści decyzji. Nie sposób więc nie dostrzec, że nie tylko Sąd a quo uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie uprawnia do dokonania kategorycznych ustaleń faktycznych, które mogłyby stać się podstawą uznania sprawstwa U. Z. oraz jej winy. Powołanie się zatem przez apelująca na wyniki postępowań kontrolnych (protokoły) oraz zapisy urządzeń księgowych i kont bankowych, w połączeniu z negowaną wiarygodnością świadków, nie może stanowić przekonującego argumentu, który podważyłyby trafność stanowiska Sądu meriti, iż nie dysponuje materiałem dowodowym, który uprawniałby do uznania sprawstwa i winy oskarżonej.

W przedmiotowej sprawie kluczowe jest nadto także to, że by można było uznać sprawstwo i winę oskarżonej należało wykazać – w sposób niebudzący wątpliwości – że celowo i świadomie podejmowała działania obliczone na zatajenie rzeczywistych rozmiarów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej na własny rachunek poprzez składanie nierzetelnych deklaracji VAT – 7 za poszczególne miesiące 2020 roku przez co naraziła na uszczuplenie podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 278.833,21 złote. Tak wskazał rzecznik oskarżenia w zarzucie.

Jakkolwiek od razu zauważyć trzeba, że sąd karny jest legitymowany do tego, aby samodzielnie badać kwestię istnienia zobowiązania podatkowego oraz wysokość podatku określonego decyzją organów administracyjnych (tak m.in. Sąd Apelacyjny w wyroku z 26 października 2018r. II AKa 213/18 Lex nr 2677073), to jednakże podstawy tych ustaleń nie mogą budzić wątpliwości i nie mogą być pozbawione racjonalnych podstaw.

Odnieść się bowiem należy do znamion ustawowych czynu zarzucanego oskarżonej. Nie ulega wątpliwości, że sprawca czynu z art. 56 §1 k.k.s., który musi być nie tylko podatnikiem, ale także, składając organowi podatkowemu deklarację lub oświadczenie, musi podać nieprawdę lub zataić prawdę (…) przez co naraża podatek na uszczuplenie. Także odpowiedzialność karna skarbowa za czyn z art. 55 §1 k.k.s. musi być poprzedzona kategorycznym ustaleniem, że podatnik, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługiwał się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to naraził podatek na uszczuplenie.

Biorąc pod uwagę sposób przyjętej współpracy z partnerami oraz zasady działania sklepu internetowego (...) nie przekonują argumenty apelującej, że o tym, że osoby, które te umowy podpisały, w istocie działalności nie prowadziły i świadczyć o tym miałoby to, że same nie zamieszczały swych ofert, nie zawierali umów z klientami i nie decydowali dla kogo zamówienia będą realizować, jak też nie uczestniczyli w kontaktach z klientami i nie do nich należały kwestie związane z płatnościami. Zasady określone wszak były właśnie w postanowieniach zawartych umów partnerskich, a postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie dało podstaw, by zanegować to, że zamówienia składane przez stronę internetową administrowaną przez oskarżoną do nich trafiały, realizowali je, a oskarżona rozliczała się z nimi, wystawiając faktury. Ani Sąd meriti, ani organ podatkowy, kontrolując te relacje nie ustalili, że czynności tych nie podejmowali.

Oceniając tę część uzasadnienia apelacji wskazać można na przekonujące argumenty obrońcy oskarżonej przedstawioną w odpowiedzi na apelację, w których wskazał mechanizm funkcjonowania takiej kooperacji samodzielnych podmiotów gospodarczych (k. 3459 – 3461).

Mając więc na uwadze znamiona ustawowe przepisów art. 56 i 55 k.k.s. to w obu przypadkach warunkiem sine qua non odpowiedzialności jest wykazanie nie tylko, że organ podatkowy został wprowadzony w błąd wskutek złożenia nieprawdziwych danych stanowiących podstawę wyliczenia podatku naliczonego w stosunku do tego należnego, ale by było to świadome (umyślne) działanie skutkujące narażeniem podatku na uszczuplenie. W omawianej sprawie aktem oskarżenia zarzucono U. Z., że naraziła na uszczuplenie podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 278833,21 zł, ze wskazaniem konkretnych kwot za każdy miesiąc 2020 roku właśnie wskutek nie wykazania jako własnego przychodu kwot przychodów jej partnerów – tzw. ryczałtowców, co opisała świadek F. G. (k. 2064).

Z akt sprawy wynika, że wyliczenie zarzutu w zakresie narażonej na uszczuplenie kwoty podatku VAT jest zgodne z tym, co wynika z protokołu kontroli podatkowej prowadzonej u oskarżonej w sprawie (...)-(...).(...) (k. 2064 – 2110), w którym stwierdzono, że na rachunki bankowe osób firmujących działalność gospodarczą oskarżonej „w miesiącach I, II, III, IV, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII 2020 r.” wpłynęły zapłaty za sprzedaż zrealizowaną przez internetowy sklep (...) i (...) i od sum tych wpływów za poszczególne miesiące, stanowiących kwoty brutto sprzedaży wyliczono wartości netto oraz kwoty podatku VAT (k. 2106 – 2106v). Tych to kwot oskarżona miała nie wykazać w ewidencjach dostawy VAT w poszczególnych miesiącach okresu objętego kontrolą sprzedaży i podatku należnego. Do wniosków tej kontroli nawiązują również zeznania F. G., która przeprowadzała tę kontrolę i na tym etapie jej informacje i styczność ze sprawą zakończyła się. Niemniej nie można pominąć i tego, że po przeprowadzeniu tego postępowania kontrolnego, wszczęte zostało postępowania podatkowe i wydana została 30 września 2025 roku przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w V. decyzja ((...)-(...).(...).(...)) na podstawie której umorzono postępowanie w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2020r. luty 2020r. i sierpień 2020r. zaś w zakresie zobowiązań w podatku od towarów i usług określił za miesiąc marzec 2020r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na kwotę 2.729 zł, za miesiąc kwiecień 2020r. kwotę tej nadwyżki ustalił na 1.151 zł, za miesiąc maj 2020r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym po przeniesieniu na następny miesiąc rozliczeniowy – na kwotę 13.430 zł, za miesiąc czerwiec 2020 roku – na kwotę 11.795 zł, zaś za miesiąc lipiec 2020 roku kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty na kwotę 3.152 zł, za wrzesień 2020 roku kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w kwocie 661 zł, za miesiąc październik 2020 roku kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty na kwotę 2.671zł a kwotę nadpłaty w wysokości 75 zł, za miesiąc listopad 2020 roku kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty w kwocie 2.642 zł oraz za miesiąc grudzień 2020 roku kwotę zobowiązania podatkowego do wpłaty 35.810 złotych (k. 3521 – 3551). Wydając tę decyzję organ podatkowy miał na uwadze decyzje wydane w odniesieniu do partnerów oskarżonych, jak też ustalając iż oskarżona wystawiała faktury VAT zgodnie z zawartymi umowami i ujęła je w ewidencji sprzedaży (k.3527), potwierdzając że partnerzy oskarżonej prowadzili działalność gospodarczą (k. 3543v).

Nie ulega wątpliwości, że U. Z. jako czynnik podatnik podatku od towaru i usług była zobowiązana do samoobliczania podatku, który z mocy właściwych przepisów prawa podatkowego (tu dotyczących podatku od towaru i usług) zobowiązany jest do przeprowadzenia procedury ustalenia wysokości ciążącego na nim w danym okresie obliczeniowym zobowiązania podatkowego oraz przedstawienia organowi podatkowemu oświadczenia zawierającego dane dotyczące podstawy istnienia oraz wysokości ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego.

Prawdą jest, że ze wskazanej powyżej decyzji wynika, że w weryfikowanych okresach oskarżona nieprawidłowo wyliczała swe zobowiązanie podatkowe, przede wszystkim zawyżając podatek naliczony przez siebie w stosunku do tego, który winna odprowadzić, lecz istotne w kontekście jej odpowiedzialności karnej skarbowej – z uwagi na treść zarzutu – jest ustalenie z czego wynikały te nieprawidłowości. Zauważyć trzeba, że konstrukcja art. 56 k.k.s. dotyczy przypadków niezasadnego obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego i chodzi tu o zachowania polegające na uszczupleniu spodziewanego dochodu uprawnionego podmiotu wynikającego z ekspektatywy związanej z prawidłowym ustaleniem wysokości zobowiązania podatkowego. Nie obejmuje natomiast sytuacji przekazania przez właściwy organ lub stworzenia stanu wysokiego prawdopodobieństwa przekazania przez właściwy organ kwot znajdujących się już w jego dyspozycji w formie zwrotu na rachunek podatnika lub zaliczenia ich na poczet zaległości podatkowych, bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. Ta część zachowań wynikających z nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa podatkowego prowadzi do narażenia na zwrot lub do uzyskania zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej, a więc specyficznego rozporządzenia mieniem przez właściwy organ, i objęta jest zakresem kryminalizacji z art. 76 k.k.s.

Z zestawienia podstaw określenia zobowiązania podatkowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w V., którego tut. Sąd nie ma powodów negować, wynika, że powodem korekt nie była „ukryta” sprzedaż prowadzona przez oskarżoną pod firmami osób „współpracujących” z oskarżoną w ramach umów partnerskich, którzy jako tzw. ryczałtowcy, w ramach swych działalności gospodarczych, nie byli zobowiązani do płacenia podatku od towarów i usług tak, co pierwotnie wskazano w wyliczeniach protokołu kontroli (k.2106v), lecz błędy w rozliczaniu innych pozycji i to wprost wynika z uzasadnienia tej decyzji (vide uzasadnienie decyzji z k. 3545 i nast.). Nie są to więc działania, które można by uznać za celowe wprowadzenie w błąd organu podatkowego w celu uszczuplenia podatku.

Z tych też przyczyn, jak też mając na uwadze, że apelująca nie wskazała innych okoliczności, które miałyby świadczyć o wadliwości stanowiska Sądu a quo, Sąd ad quem nie znalazł podstaw, by zakwestionować podstawy uznania, że dowody zgromadzone są niewystarczające do tego, by można było stanowczo twierdzić, że to oskarżona prowadziła działalność gospodarczą i w sposób celowy (intencjonalny) ukrywając jej rzeczywistą skalę i osiągnę z tego tytułu przychody, zawierając umowy o partnerstwie z osobami, które w rzeczywistości działalności gospodarczej samodzielnie nie prowadziły, które miałyby skutkować zaniżeniem wysokości podatku od towaru i usług należnego z tego tytułu Skarbowi Państwa. Chodzi przecież o wykazanie konkretnego skutku tych działań oskarżonej, tj. wykazania wysokiego prawdopodobieństwa powstania uszczerbku finansowego na skutek uchylenia się przez nią, jako firmanta, od uiszczenia należności publicznoprawnej. Takich dowodów nie przedstawiono, jak też nie wskazano w jaki sposób i na jakie okoliczności należałoby ten materiał dowodowy uzupełnić.

W zakresie czynu z art. 297 §1 k.k. od którego również oskarżona została uniewinniona, to apelująca, prócz zanegowania umów partnerskich, co miałoby rzutować na skalę prowadzonej działalności i osiągane przychody, innych argumentów, które podważałyby trafność stanowiska Sądu orzekającego nie przedstawiła.

Skoro Sąd odwoławczy podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zwłaszcza w kontekście tego, że składając wniosek podała jako miesiąc referencyjny maj, w wyniku czego – wykazując spadek obrotów – podała przychody z maja 2019 roku. Zauważyć należy i to, że U. Z. współpracowała z partnerami, zgodnie z zawartymi z nimi umowami od stycznia 2020 roku, a osoby te samodzielnie prowadziły działalność (czego nie zanegował także organ podatkowy). Trafnie zwrócił przy tym uwagę Sąd meriti na okoliczności związane z (...) i zmianę warunków na rynku usług. W tych okolicznościach należy rozpatrywać to, czy oskarżona złożyła nierzetelne oświadczenie w zakresie wysokości osiąganych przychodów i czy były to przychodu z maja 2020 roku. Nadto ustalając znamiona czynu zarzucanego i ich realizację przez oskarżoną należy wziąć pod uwagę sposób złożenia wniosku i zawarcia umowy z 11 czerwca 2020 roku. Trudno w okolicznościach przedstawionych choćby przez świadka U. F. twierdzić, że oskarżona złożyła „pisemne nierzetelne oświadczenia” (vide zarzut II aktu oskarżenia). Oskarżona przekazała bowiem informacje (dane) poprzez bankowość elektroniczną i zostały one następnie wpisane do umowy z 11 czerwca 2020 roku, która również została sporządzona w formie elektronicznej. Nikt nie zanegował rzetelności wskazanych przychodów, które uzyskała w maju 2019 roku.

Wyliczenie form zachowania się sprawcy występku z art. 297 §1 k.k. ma charakter taksatywny i obejmuje „przedłożenie” dokumentu. Działanie w celu uzyskania jednej z form wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, wymienione w tym przepisie w inny sposób nie wypełnia znamion czynu zabronionego, o którym mowa w tym przepisie. Przez „przedkładanie” trzeba rozumieć zatem „(...) wszelkie działania polegające na składaniu dokumentów lub oświadczeń, oddawaniu ich do przejrzenia lub oceny, a także na występowaniu z dokumentami lub oświadczeniami w stosunku do organu lub osoby (...)” (Słownik języka polskiego PWN). Jak przyjmuje się w doktrynie, norma przepisu art. 28=97 §1 k.k. nie obejmuje zatem zachowań polegających na swoistym zatajeniu okoliczności mających znaczenie dla uzyskania jednej z wymienionych w nim form wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, nawet jeżeli owo zatajenie (nieprzedłożenie) prowadzi do określonych konsekwencji, np. przyjęcia przez odpowiednią instytucję domniemania istnienia określonej sytuacji gospodarczej lub finansowej podmiotu ubiegającego się o uzyskanie odpowiedniej formy wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego (vide np. W. Wróbel, A. Zoll Komentarz do Kodeksu karnego, Lex 2025, teza 28 do art. 297 k.k.).

Nie ulega przy tym wątpliwości, że określając co należy rozumieć pod podjęciem dokument należy odwołać się do definicji zawartej w art. 115 §14 k.k., czyli jest nim „każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne” Natomiast oświadczenie nierzetelne to zarówno takie oświadczenie, które zawiera informacje nieprawdziwe lub niepełne, jak i takie, które ze względu na sposób wypowiedzi może sugerować adresatowi istnienie stanu rzeczy niezgodnego z prawdą. Z kolei dokument poświadczający nieprawdę to dokument autentyczny, tj. wydany przez osobę uprawnioną do jego wystawienia w przewidzianym przez prawo trybie oraz formie, lecz zawierający informacje nieprawdziwe.

Mając na uwadze te uwagi teoretyczne wskazać należy, że już redakcja zarzutu w akcie oskarżenia nie oddawała tego, co w istocie miało być udziałem oskarżonej. Biorąc pod uwagę na czym miało polegać na zatajeniu przychodów uzyskanych przez firmy prowadzone przez osoby, z którym 6 stycznia 2020 roku zawarła umowy partnerskie, co miało skutkować zaniżeniem jej rzeczywistych przychodów w maju 2020 roku, to – jak się wydaje – oskarżona miałaby podać nieprawdziwe informacje w tym zakresie. Lecz, jak to już wyżej wskazał tut. Sąd odwoławczy, nie ma ku temu przekonujących dowodów.

Apelując zarzut błędu w ustaleniach oparła na twierdzeniu, że w maju 2020 roku oskarżona dopuszczają się przestępstwa firmanctwa ukryła przychody, które w rzeczywistości nie uprawniały jej do skorzystania z tej formy wsparcia, którą oferował (...). Wobec wyżej wskazanych argumentów i wniosków, które należało wyprowadzić w oparciu o dowody tyczące tej części sprawy, nie można takiego zarzutu wobec U. Z. zasadnie podnosić, tym samym i w zarzut apelacji w tej części okazał się niezasadny.

Wniosek

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazanych powyżej brak jest podstaw, by kwestionować ustalenie Sądu meriti, że w sprawie ujawniły się istotnej wątpliwości, które są tego rodzaju, że nie ma możliwości ich usunięcia i wobec wyczerpania inicjatywy dowodowej oraz wniosków wynikających z dowodów dotychczas przeprowadzonych, co obligowało - z brzmieniem art. 5 §2 k.p.k. – by wątpliwości te rozstrzygać na korzyść U. Z.. Zarzut i argumenty rzecznika oskarżenia nie są tego rodzaju, by uprawniały do twierdzenia, że ponownie przeprowadzone postępowania dowodowe doprowadzi do odmiennych wniosków. Jest to wyłącznie polemika z ustaleniami Sądu orzekającego i jego wnioskami, która oparta została na wybiórczej ocenie dokumentów z urzędu skarbowego oraz odmiennej ocenie depozycji przesłuchanych, wobec których także postępowania podatkowe zostały umorzone i nie wykazały nieprawidłowości, które podważyłyby rzetelność ich rozliczeń podatkowych.

3.2.

oskarżyciel posiłkowy (...) (...) S.A. z siedzibą w V. za pośrednictwem swego pełnomocnika zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonej i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił:

I) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.

1. art. 7KPK i art. 410 KPK, wyrażającą się w jednostronnej, dowolnej, a nie swobodnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wybiórczym jego uwzględnieniu przy czynieniu ustaleń faktycznych polegających na:

a) uwzględnieniu przy czynieniu ustaleń faktycznych wyjaśnień oskarżonej U. Z., przy jednoczesnym braku poddania ich jakiejkolwiek ocenie, a także sprzecznie z dowodami zgromadzonymi w toku postępowania w postaci, m.in. informacji Urzędu Skarbowego w V. z dnia 21.10.201r oku (skan akt kontroli prowadzonej wobec U. Z.), informacji z Urzędu Skarbowego w V. z dnia 9.1.2021r. wraz z kopiami materiałów kontroli skarbowej dotyczących podatników W. G., O. G. (2), R. R. (1), S. B. (1), O. G. (1), G. Z., protokołów kontroli skarbowej ww. osób oraz zeznań świadka F. G.,

b) uznaniu za wiarygodne, logiczne i spójne ze zgromadzony materiałem dowodowym zeznań świadków G. Z., O. M. (1), W. G., R. R. (1), S. B. (1) oraz O. W. (1) i uczynieniu ich podstawą ustaleń faktycznych, podczas gdy świadkowie - domniemani partnerzy oskarżonej - w depozycjach złożonych w postępowaniu przygotowawczym w znacznej mierze odmówili odpowiedzi na zadawana im pytania, z powołaniem się na art. 183 KPK zaś tłumaczenia powodów, dla których w śledztwie odmówili odpowiedzi na kluczowe dla ustalenia faktów pytania - nie zasługiwało na wiarę; dodatkowo ww. depozycja nie uzasadniały ustaleń Sądu I instancji co do nieprowadzenia przez oskarżoną działalności gospodarczej p/n W. G. z/s w (...) przy ul. (...), p/n O. M. (1) z/s w V. przy ul. (...), p/n S. G. z/s w V. przy ul. (...), p/n S. B. (2) z/s w M. przy ul. (...), p/n O. G. (1) z/s w V. przy ul. (...), p/n (...) G. Z. z/s w V. przy ul. (...) oraz co do wykonywania przez ww. osoby usług na rzecz klientów sklepu internetowego prowadzonego pod adresem (...)

c) nienadaniu należytej rangi zeznaniom F. G. - pracownika Urzędu Skarbowego w V. oraz U. F. -starszego specjalisty w (...), którzy jako osoby obce dla oskarżonej, a jednocześnie z racji wykonywanej pracy, mający profesjonalną, zawodową wiedzę na temat okoliczności sprawy, złożyli wiarygodne i istotne z punktu widzenia czynienia ustaleń faktycznych depozycje;'

2. art. 5 §2 k.p.k. poprzez jego niesłuszne zastosowanie oraz przyjęcie, że w przedmiotowej spawie zaistniały niedające się usuną wątpliwości i rozstrzygnięcie ich na korzyść oskarżonej U. Z. , podczas gdy obszernie zgromadzony materiał dowodowy nie nasunął tego rodzaju wątpliwości, przeciwnie - jego właściwa ocena pozwala na przypisanie oskarżonej winy za zarzucane jej czyny;

II. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie przyjęcie - na podstawie jednostronnie i dowolnie ocenionych materiału dowodowego - iż złożone przez oskarżoną w toku procedury ubiegania się o przyznanie przez (...) subwencji finansowej w ramach Programu (...) (dalej jako (...)) oświadczenia dotyczące spadku obrotów gospodarczych (przychodów ze sprzedaży w maju 2020 r. w odniesieniu do miesiąca referencyjnego - maja 2019r.) nie były nierzetelne, co z kolei było pochodną błędnych ustaleń faktycznych, że oskarżona nie prowadziła działalności gospodarczej p/n W. G. z/s w Z. - N. przy ul. (...), p/n O. M. (1) z/s w V. przy ul. (...), p/n S. G. z/s w V. przy ul. (...), p/n S. B. (2) z/s w M. przy ul. (...), p/n O. G. (1) z/s w V. przy ul. (...), p/n (...) G. Z. z/s w V. przy ul. (...) oraz, że ww. osoby wykonywały na własny rachunek działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży produktów, towarów , usług na rzecz klientów sklepu internetowego prowadzonego pod adresem (...), a powyższe skutkowało niesłusznym uniewinnieniem oskarżonej od zarzucanych jej czynów, w tym czynu z pkt II, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa ocena zebranych w niej dowodów prowadzą do wniosku, że oskarżona złożyła takie nierzetelne oświadczenie, dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania ww. wsparcia finansowego w kwocie 250.000 złotych, czym działała na szkodę (...).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty formułowane przez pełnomocnika (...) (...) S.A. z/s w V., a dotyczące rozstrzygnięcia odnośnie czynu opisanego w punkcie I komparycji wyroku (czynu penalizowanego na podstawie kodeksu karnego skarbowego skarbowego) nie mogły być przedmiotem rozpoznania bowiem w tym zakresie oskarżyciel posiłkowy na przymiotu pokrzywdzonego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wobec brzemienia art. 113 §2 pkt 1 k.k.s., nie może występować w roli oskarżyciela posiłkowego w postępowaniach karnych skarbowych. Apelacja może być skutecznie wniesiona i podlegać rozpoznaniu wyłącznie w zakresie czynu z art. 297 §1 k.k. Niemniej Sąd odwoławczy zauważa, że zarzuty tyczące obrazy art. 5 §2 k.p.k., jak też naruszenia art. 7 i art. 410 k.p.k. stanowiły przedmiot uwagi i oceny, a to w związku z apelacją oskarżyciela publicznego. Tym samym wskazać należy apelującemu, że stanowisko tut. Sądu w kwestii oceny podstaw uniewinnienia oskarżonej od popełnienia przestępstwa oszustwa skarbowego i jednocześnie firmanctwa przedstawione zostało w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia i pozostaje ono aktualne.

Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który podniósł pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego co do czynu z art. 297 §1 k.k., istotnie nie sposób pominąć kwestii prawidłowości oceny materiału dowodowego, który rzutował na treść rozstrzygnięcia w zakresie czynu z art. 56 §1 k.k.s w zb. z art. 55 §1 k.k.s w zw. z art. 7§1 k.k.s w zw. z art. 6 §2 k.k.s. Wynika to stąd, że gdyby okazało się, że U. Z. dopuściła się przestępstwa firmanctwa, czyli prowadziła działalność gospodarczą także pod cudzymi nazwiskami i firmami tak, jak to jej zarzucono aktem oskarżenia, to miałoby to wpływ na ustalenia w zakresie drugiego z zarzucanych jej czynów. Stąd też wskazanie przez Sąd ad quem na argumenty, które przedstawił w sekcji 3.1 uzasadnienia, w oparciu o które uznał apelację prokuratora w powyższym zakresie za niezasadną.

Jednocześnie już w tym momencie zauważyć należy, że chybiona jest próba wzruszenia wyroku przez oskarżyciela posiłkowego poprzez odwołanie się do uchybienia, którego dopuścił się Sąd meriti sporządzając uzasadnienie, w którym rzeczywiście – choć wskazał jak dowód wyjaśnienia U. Z. (k.3408v) – nie odniósł się do dowodu z wyjaśnień oskarżonej w sekcji 2 uzasadnienia. Zauważyć jednakże należy, że aby zarzut obrazy prawa procesowego oparty na zasadzie art. 438 k.p.k. był skuteczny, należy wykazać, iż miał on wpływ na treść wyroku. Takiego wpływu skarżący jednakże nie wykazał, a jedynie dostrzegł i wskazał samo uchybienie. Biorąc zatem pod uwagę treść wyjaśnień oskarżonej, jak też to, co wynika z pozostałego materiału dowodowego, w żadnym razie nie można zgodzić się z apelującym, iż uchybienie to wpłynęło na treść wyroku.

Analizując zaś pozostałe zarzuty (tyczące obrazy prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych), które miały skutkować nieuprawnionym uznaniem, że w sprawie ujawniły się niedające się usunąć wątpliwości, uprawniające do zastosowanie instytucji z art. 5 §2 k.p.k. i uniewinnieniem U. Z., to wbrew stanowisku oskarżyciela posiłkowego (jak też i publicznego) Sąd a quo w pełni zasadnie uznał, że takie wątpliwości ujawniły się i winien tę okoliczność wziąć pod uwagę. Nie ma bowiem dowodów, które w sposób niebudzący wątpliwości – zatem pewny i jednoznaczny - uprawniałyby do ustalenia, że W. G., O. M. (1), S. G., R. R. (3), S. B. (1), O. G. (1) i G. Z. (a także inne osoby pominięte w zarzucie, jeżeli uwzględnić wyniki kontroli skarbowej) byli w rzeczywistości pracownikami U. Z., która posługując się danymi działalności gospodarczych zarejestrowanych na ich dane, ukrywała (zatajała) rzeczywistą skalę prowadzonej działalności, a tym samym wskazała zaniżoną kwotę przychodu uzyskanego w miesiącu referencyjnym - maju 2020 roku. Podkreślić przy tym należy, że kwota 124.259,30 złotych istotnie nie mogła obejmować przychodów uzyskanych przez te podmioty, ponieważ dotyczyły maja 2019 roku, kiedy umowy partnerskie nie były jeszcze podpisane. Nie można więc skutecznie twierdzić, że skoro oskarżona wskazała tę kwotę, to zniżyła swe przychody i złożyła „nierzetelne pisemne oświadczenie”.

Przychody wskazane za maj 2019 roku nie były kwestionowane, nie sposób więc uznać, że były niezgodne z rzeczywistością, zaś przychodów za maj 2020 roku również nie można przyjąć za zaniżone i niezgodne z rzeczywistością, skoro nawet wyniki postępowania podatkowego do takich wniosków nie doprowadziły. Jak wynika choćby z decyzji z 30 września 2025 roku, oskarżona dokonując samoobliczenia podatku VAT błędnie wskazała wysokość przychodów (zawyżyła je), wskutek czego doprowadziła do powstania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (k.3543). Skoro więc również organ podatkowy (Naczelnik Urzędu Skarbowego w V.) nie zakwestionował tego, że wskazane wyżej osoby prowadziły samodzielnie działalność gospodarczą, a z oskarżoną współpracowały w ramach umowy partnerskiej, to nie można skutecznie wywodzić, że Sąd orzekający błędnie ocenił materiał dowodowy i wyprowadził nieuprawniony wniosek, na podstawie którego uniewinnił U. Z.. Wdane w tym zakresie zostały wszak stosowne decyzje umarzające postępowania wobec tych osób, jak też i U. Z.. Tym samym nawet w ramach postępowania podatkowego nie ujawniono podstaw, by przychody tych podmiotów doliczyć do przychodów oskarżonej.

Nie ma więc przekonujących dowodów, jednoznacznie świadczących o tym, że oskarżona zataiła rzeczywiste rozmiary swej działalności, jak też ukryła przychody, które w rzeczywistości uzyskała. Tym samym nie można skutecznie twierdzić, że wskazana w umowie z 11 czerwca 2020 roku kwota przychodu w wysokości 124.259,30 zł, której nikt wcześniej nie kwestionował, była nierzetelna, a już na pewno nie na tej podstawie, że nie obejmowała przychodu tych wskazanych w zarzucie podmiotów, będących – zdaniem skarżącego – pracownikami oskarżonej. Tego nikt nie był w stanie jej wykazać.

Rację na przy tym obrońca, wskazując iż w aktach sprawy nie ma pisemnego oświadczenia oskarżonej. Analizując sposób złożenia aplikacji o subwencję i zawarcia umowy odwołać należy do zeznań U. F., który wskazał, że podmiot, ubiegający się o tę pomoc finansową, musiał złożyć wniosek za pośrednictwem bankowości elektronicznej jednego z siedemnastu banków, które współpracowały z (...) w ramach program (w tym przypadku był to (...) S.A.). Nie były bowiem przyjmowane dokumenty w formie papierowej, a wyłącznie na podstawie elektronicznych dokumentów, które stanowią „odzwierciedlenie składanych oświadczeń przez beneficjentów za pomocą bankowości elektronicznej”. To te „oświadczenia” były wprowadzone do projektu umowy subwencji, która następnie była podpisywana z wykorzystanie narzędzi autoryzacyjnych banku. Jakkolwiek świadek zeznał, że złożone we wniosku oświadczenia składne były pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań bądź nierzetelnych informacji, a weryfikacja danych odbywała się sposób zautomatyzowany (k. 1393v), to istotnie można mieć wątpliwości co do tego kiedy i w jaki sposób oskarżona miała złożyć „pisemne oświadczenie”, które byłoby nierzetelne.

W aktach sprawy znajdują się dane z umowy subwencji, lecz istotnie nie ma treści oświadczeń, które stanowiły podstawę wpisu danych do umowy zawartej 11 czerwca 2020 r., na co wskazał obrońca, cytując pismo od oskarżyciela posiłkowego, w którym informował, że wniosek o udzielenie subwencji jako dokument formalnie nie istnieje (k. 1441). Niemniej kwestie te są jedynie sygnalizowane, a to wobec ustalenia, że brak jest podstaw, które uprawniałyby do jednoznacznego wykazania, że doszło do przestępstwa firmanctwa, a tylko w takim przypadku można by było rozważać ewentualne zmiany opisu czynu, który można by było przypisać oskarżonej w związku z zatajeniem tych informacji w trakcie ubiegania się o subwencję w ramach programu rządowego Tarcza 1.0. dla małych i średnich firm

Reasumują w realiach przedmiotowej sprawy nie można kategorycznie twierdzić – jak o tym przekonuje apelujący – że U. Z. złożyła nierzetelne oświadczenie i by można było rozważać kwestię jej odpowiedzialności na gruncie art. 297 §1 k.k., a to właśnie z uwagi na brzmienie art. 5 §2 k.p.k.

Wniosek

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek jest niezasadny. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma podstaw, by kwestionować ustalenia oraz wnioski Sądu I instancji. Argumenty, które miałyby przekonać o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku w części uniewinniającej U. Z. w zakresie czynu z art. 297 §1 k.k., nie przekonują, a to wobec niemożności ustalenia ze 100% pewnością, że oskarżona dopuściła się przestępstwa firmanctwa i osoby, z którymi zawarł umowy partnerskie w 2020 roku były jej pracownikami, co obligowałoby ją do doliczenia przychodów z ich działalności do własnych i to wykluczyłoby ją z kręgu osób spełniających wymogi, by ubiegać się subwencją wypłaconą jej przez (...). Nie ma przesłanek, by twierdzić, że powtórzone postępowanie w tym zakresie doprowadziłoby do odmiennych wniosków, zwłaszcza, że także apelujący nie wskazał, by pojawiły się czy to nowe okoliczności, czy też błędy po stronie Sądu orzekającego tego rodzaju, że owe wątpliwości zostałyby usunięte.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Obrońca zakwestionował to, czy pełnomocnik (...) (...) (...) S.A. złożył skutecznie, tj. w ustawowym terminie, oświadczenie o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego, lecz nie dostrzegł, że w aktach sprawy na k. 2271 – 2272 znajduje się oświadczenie w tym zakresie złożone na piśmie przez ustanowionego pełnomocnika, dysponującego stosownym pełnomocnictwem

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Okoliczność powyższa stanowi o tym, że (...) S.A. stał się stroną postępowania w zakresie dotyczącym czynu z art. 297 §1 k.k., co stanowi o tym, że uprawniony był do wniesienia apelacji w tej części, która podlegała rozpoznaniu.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

uniewinnienie U. Z. od popełnienia obu zarzucanych jej aktem oskarżenia czynów opisanych w pkt I i II części wstępnej wyroku i zaliczenie kosztów postępowania na rachunek Skarbu Państwa

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

z przyczyn wskazany w sekcji 3.1 i 3.2 niniejszego uzasadnienia rozstrzygnięcie Sądu I instancji, jako znajdujące uzasadnienie w okolicznościach sprawy nie mogło być zanegowane, zaś orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w przepisach procedury karnej (art. 632 pkt 2 k.p.k.)

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt II

mając na uwadze wynik postępowania odwoławczego, jak też brzmienie art. 632 pkt 2 k.p.k. stosowanego odpowiednio w związku z brzmieniem art. 634 k.p.k. stanowiło o uwzględnieniu wniosku obrońcy oskarżonej o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów poniesionych w związku z udziałem jej obrońcy w postępowaniu odwoławczym w wysokości wyższej niż stawka minimalna określona w § 11 ust.2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, a to zważywszy na nakład pracy obrońcy oraz jej efekty, z tych też przyczyn Sąd odwoławczy zasądził na rzecz U. Z. dwukrotność stawki minimalnej (840 złotych), tym bardziej, że rozprawa odwoławcza trwała dłużej niż 1 dzień.

pkt III

ponieważ apelacja oskarżyciela posiłkowego okazała się niezasadna, zgodnie z brzmieniem art. 636 § 1 i 3 k.p.k. (w zw. z art. 633 k.p.k.) Sąd odwoławczy obciążył (...) (...) (...) S.A. z/s w V. połową wydatków wynikłych z tej apelacji, zaś na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023r., poz. 123) wymierzył opłatę za to postępowania w wysokości 150 złotych,

pkt IV

z uwagi na to, że także apelacja prokuratora okazała się niezasadna, zgodnie z brzmieniem art. 636 §1i 2 k.p.k. (w zw. z art. 633 k.pk.) wydatkami związanymi z tym środkiem odwoławczym, Sąd odwoławczy obciążył Skarb Państwa.

7.  PODPIS

SO Agnieszka Połyniak

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) (...) (...) S.A. z siedzibą w V.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

uniewinnienie U. Z. od zarzutu popełnienia czynu z art. 297 §1 k.k. i związanego z tym rozstrzygnięcia uniewinniającego oskarżoną od zarzutu popełnienia czynu z art. 56 §1 k.k.s. w zb. z art. 55 §1 k.k.s w zw. z art. 7§1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

1.12.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

uniewinnienie U. Z. od zarzutu popełnienia czynu z art. 56 §1 k.k.s. w zb. z art. 55 §1 k.k.s w zw. z art. 7§1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s i czynu z art. 297 §1 k.k..

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana