Wyrok z 4 grudnia 2025, sygn. I C 580/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w (...) I Wydział Cywilny

w składzie następującym: Przewodniczący sędzia Rafał Kubicki

Protokolant sekretarz sądowy Piotr Ruciński

po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. w (...) na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Bank S.A. we W.

przeciwko A. C., J. C., J. R.
i B. R.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanych: A. C., J. C., J. R. i B. R. solidarnie na rzecz powoda (...) Bank S.A. we W. kwotę 393 000 zł (trzysta dziewięćdziesiąt trzy złote)
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od 23 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty,

II.  oddala powództwo w pozostałej części,

III.  zasądza od pozwanych: A. C., J. C., J. R. i B. R. solidarnie na rzecz powoda (...) Bank S.A. we W. kwotę 31 220 zł (trzydzieści jeden tysięcy dwieście dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia o kosztach procesu do dnia zapłaty.

sędzia Rafał Kubicki

Sygn. akt I C 580/25

UZASADNIENIE

Powód (...) Bank S.A. we W. wniósł w dniu 30 kwietnia 2025 r. przeciwko A. C., J. C., J. R. i B. R. o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 393 000 zł z tytułu zwrotu nominalnej wartości kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 23 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 15 078,84 zł tytułem skredytowanej składki na ubezpieczenie na życie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 23 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie umowy kredytu z 10.04.2007 r., nominowanego do (...) udostępnił stronie pozwanej środki pieniężne w kwocie 418 856,66 zł. Wysokość spłat uzależniona była od zmieniającego się kursu (...). W związku z zakwestionowaniem mechanizmu indeksacji opartego na kursie (...), jako zawierającego w swej konstrukcji niedozwolone postanowienia umowne, strona pozwana wystąpiła przeciwko bankowi z powództwem, w ramach którego podniosła zarzut nieważności umowy. Sąd Okręgowy w (...) wydał wyrok w sprawie o sygn. akt (...) unieważniający umowę kredytu oraz zasądzający na rzecz kredytobiorców kwotę 363 872,29 zł. Od powyższego wyroku bank złożył apelację, którą Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z 17.10.2024 r. oddalił (sygn. akt (...)). Wobec tego, że na podstawie zakwestionowanej umowy strony dokonywały wzajemnie przysporzeń na swoją rzecz, zaktualizowało się roszczenie banku o zwrot przysporzenia dokonanego na rzecz kredytobiorców w kwotach objętych żądaniem pozwu, odpowiadających wartości udostępnionego kapitału oraz skredytowanej składki na ubezpieczenie na życie.

Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości. Wskazali, iż dnia 22 lutego 2016 r. pozwani otrzymali wypowiedzenie umowy kredytu. Ponadto podnieśli zarzut przedawnienia roszczenia. Poinformowali, że Sąd Apelacyjny w (...) oddalił apelację banku w sprawie z ich powództwa.

Fakty istotne dla rozstrzygnięcia i rozważania

W dniu 10.04.2007 r. pozwani J. C., A. C., J. R., B. R.– jako konsumenci – zawarli z (...) Bank S.A. z siedzibą we W. umowę (...) nominowanego do (...) nr (...) Standardowe Oprocentowanie na kwotę 418.856,66 PLN, według kursu kupna waluty (...) obowiązującego w banku w dniu uruchomienia całości kredytu lub jego poszczególnych transz. Kredyt wypłacany był w złotych polskich, zgodnie z § 3 ust. 1 umowy. Umowa została zawarta na podstawie wniosku kredytowego z dnia 26.03.2007 r. Kredyt, zgodnie z umową, był przeznaczony na sfinansowanie nabycia lokalu mieszkalnego oraz remontu lokalu mieszkalnego (§ 1 ust. 1). Zgodnie z § 5 umowy kwota kredytu została rozłożona na 216 równych rat kapitałowo odsetkowych w terminie do 10 dnia każdego miesiąca począwszy od miesiąca wypłaty całości kredytu pod warunkiem, że okres miedzy wypłatą
a deklarowanym dniem spłaty jest dłuższy niż 15 dni. Zgodnie z § 2 ust. 2 umowy, informacje o:

a)  okresie kredytowania,

b)  kwocie kredytu w (...),

c)  wysokości kursu ustalonego przez bank w dniu uruchomienia kredytu,

d)  wysokości oprocentowania,

e)  wysokości i terminach płatności rat

miały zostać „określone” w harmonogramie spłat, który miał być przekazywany kredytobiorcom co 6 miesięcy, na kolejny 6- miesięczny okres. Pierwszy harmonogram miał zastać przekazany powodom niezwłocznie po uruchomieniu kredytu. Jednocześnie w umowie powodowie upoważnili bank do jednostronnego sporządzania harmonogramu spłat oraz sporządzania jego zmian w okresie kredytowania, zgodnie
z postanowieniami umowy oraz każdorazowego przekazania im harmonogramu spłat (§ 2 ust. 2 umowy). W umowie wskazano, że oprocentowanie jest zmienne, jednak nie wyższe niż czterokrotność wysokości stopy kredytu lombardowego (...) obowiązującej w dniu, za który naliczane jest oprocentowanie. Oprocentowanie kredytu równa się sumie stopy bazowej - suma stopy bazowej stawki (czyli (...) dla (...)) ustalana na dwa dni przed dniem, w którym stopa bazowa ma obowiązywać o godzinie 11 czasu londyńskiego i ogłaszanej na stronach informacyjnych R.. W przypadku braku notowań (...) dla danego dnia, do wyliczenia stopy procentowej stosowało się notowania z dnia poprzedzającego, w który było prowadzone notowanie stawki (...). Stopa bazowa miała być zaokrąglana do dwóch miejsc po przecinku) oraz sumowana ze stałą marżą banku wynoszącą 1,96% w stosunku rocznym (§ 2 ust. 4, ust. 5). Na dzień podjęcia decyzji kredytowej oprocentowanie kredytu wynosiło 4,13% w stosunku rocznym (§ 2 ust. 4 umowy). Zgodnie z umową, bank zobowiązał się uruchomić kredyt w 1 transzy w drodze przelewu środków. Wypłata środków z pierwszej transzy obejmowała:

a) kwotę 6.282,86 zł tytułem prowizji banku,

b) kwotę 1.842,97 zł tytułem opłaty za ubezpieczenie kredytu,

c) kwotę 2.652 zł tytułem opłaty za ubezpieczenie wkładu własnego,

d) kwotę 15.078,84 zł tytułem składki ubezpieczenia na życie na okres 5 lat od dnia podpisania umowy,

Wskazane kwoty bank zobowiązał się pobrać w dniu uruchomienia tej transzy (§ 3 ust. 1). W § 3 ust. 2 umowy wskazano, że bank wypłaca kredyt w złotych polskich przy jednoczesnym przeliczeniu wysokości wypłaconej kwoty (transzy) na (...) wg kursu kupna walut dla (...) ustalonego przez bank i obowiązującego w banku w dniu wypłaty środków. Wysokość rat kapitałowo-odsetkowych miała zostać ustalona po przeliczeniu kwoty wypłaconego kredytu na (...), stosownie do postanowień umowy (§ 5 ust. 3). Każda rata kredytu wraz z należnymi odsetkami płatna miała być w złotych, w kwocie stanowiącej równowartość (...) na rachunek kredytu. Jako datę spłaty rat kredytu ustalono datę wpływu środków na rachunek kredytu. Kwota wpłaty raty w złotych przeliczana była na (...) wg kursu sprzedaży obowiązującego w (...) na dzień przed datą wpływu środków do banku (§ 5 ust. 4-5 umowy). W przypadku, gdy kredytobiorca dokonał wpłaty w kwocie wyższej niż kwota spłaty bieżącej raty kredytu z odsetkami, powinien zawiadomić bank na piśmie, pod rygorem nieważności o sposobie rozliczenia wpłaconej kwoty, określając w szczególności czy bank ma przeliczyć wysokość rat spłaty skracając odpowiednio okres kredytowania czy przeliczyć wysokość rat spłaty uwzględniając dotychczasowy okres kredytowania. Brak powiadomienia skutkować miał zaliczeniem wpłaty na poczet spłat kolejnych rat w terminach ich wymagalności,
a rata w tym czasie miała być przechowywana na nieoprocentowanym rachunku banku i zaliczana na poczet spłaty kredytu wraz z odsetkami w terminie wymagalności każdej z kolejnych rat według kursu waluty, o którym mowa w § 5 ust. 5. Nie uznawało się za powiadomienie przedłożenie polecenia przelewu lub dowodu wpłaty (§ 5 ust. 7). Na poczet zabezpieczenia (...) ustanowiono następujące formy zabezpieczenia: hipotekę kaucyjną do kwoty 837.713,32 zł; weksel in blanco
z wystawienia Kredytobiorcy z deklaracją wekslową; cesja praw z polisy ubezpieczenia wyżej wskazanej nieruchomości; wskazanie banku jako pierwszego uposażonego
z tytułu ubezpieczenia na życie kredytobiorców; ubezpieczenie wkładu własnego (§ 11 ust. 1 umowy). W umowie nie wyjaśniono mechanizmu dokonywania podstawy mechanizmu wymiany walut.

(dowód: umowa k. 22-24, wniosek kredytowy wraz z oceną k. 25-29)

Pismem z dnia 22.02.2016 r. bank wypowiedział kredytobiorcom umowę ze skutkiem na dzień 12.04.2016 r.

(dowód: wypowiedzenie umowy k. 173)

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd posłużył się ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie prowadzonej przez SO w (...), o sygn. akt (...), prowadzonej pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tej samej umowy kredytu. Ustalenia te zachowują pełną aktualność, a stan faktyczny w obu postępowaniach jest zbieżny, wobec czego Sąd przyjął je odpowiednio również na potrzeby niniejszego postępowania.

Dodatkowego ustalenia wymagały więc tylko ustalenia późniejsze.

Łączna kwota kredytu wyniosła 418.856,66 zł, bank przeliczył ją na 185.007,36 CHF (wg kursu 2,264). Suma spłat kredytu dokonanych przez pozwanych wynosi na dzień 3.12.2025 r. 343.872,29 zł (bezsporne – patrz: zgodne oświadczenia stron
w protokole rozprawy k. 202).

Pismami z dnia 3 grudnia 2024 r. powodowy bank wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 408 051,96 zł tytułem zwrotu kapitału udostępnionego przez bank oraz kwoty 77 894,86 zł tytułem realnej wartości kapitału w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. A. C. i J. C. nie odebrali przedmiotowych wezwań, natomiast B. R. i J. R. odebrali wezwania z dniem 16 grudnia 2024 r.

(wezwanie do zapłaty k. 46, 49, 103, 109, potwierdzenie odbioru k. 48, 51-53)

Sąd Okręgowy w (...) wyrokiem z dnia 17 lipca 2023 r., sygn. akt (...) ustalił nieważność umowy (...) nominowanego do (...) nr (...) z 10.04.2007 r.; zasądził od pozwanego banku na rzecz powodów kwotę 363 872,29 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 lipca 2023 r. do dnia zapłaty; oddalił powództwo główne o zapłatę w pozostałej części, tj. co do żądania zapłaty odsetek od dnia 17 listopada 2022 r.; zasądził od pozwanego łącznie na rzecz powodów kwotę 11 868 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. (k. 22-23)

Wyrokiem z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt (...) Sąd Apelacyjny w (...) oddalił apelację pozwanego oraz zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 8100 zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. (k. 35)

Na rozprawie z dnia 23 października 2025 r. powód nie zgodził się z zarzutem przedawnienia, ponadto uznał go za sprzeczny z zasadami współżycia, podnosząc zarzut nadużycia prawa. Sąd zobowiązał strony do wskazania dokładnej sumy świadczeń kredytobiorców ze spornej umowy, aktualnej na datę odroczonej rozprawy. Na rozprawie z dnia 4 grudnia 2025 r. powód wskazał, że wypłacił kredytobiorcom na skutek wyroku SO w (...) kwotę 363 872,29 zł w dniu 23 października 2024 r. Suma spłat kredytobiorców na dzień 3 grudnia 2025 r. wynosiła 363 872,29 zł. Pozwani potwierdzili powyższe. Podnieśli, iż bank nie powinien uzyskać zasądzenia zwrotu swojego świadczenia z uwagi na przedawnienie.

Rozważania prawne

Porównanie pozwu i odpowiedzi na pozew prowadzi do wniosku, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty w istocie nie są sporne.

Sąd pominął na podstawie w art. 235 ² §1 pkt 2 k.p.c. wniosek o przesłuchanie stron. Stosownie do art. 299 k.p.c., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub
w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów może dopuścić dowód z przesłuchania stron. Zgromadzone
w sprawie dowody w postaci dokumentów w pełni pozwalają na dokonanie prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy, zaś wniosek dowodowy o przesłuchanie pozwanych Sąd potraktował z uwagi na powyższe jako nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jest bezsporne, że kwestia nieważności umowy kredytu została prawomocnie przesądzona w sprawie z powództwa kredytobiorców. Zapadłym tam rozstrzygnięciem Sąd w sprawie niniejszej jest związany. Bezsporne jest też – co kluczowe – że bank zwrócił kredytobiorcom w wyniku tego całą sumę ich świadczeń. Dlatego już tylko uzupełniająco wspomnieć trzeba, że stosownie do ugruntowanego już stanowiska judykatury, konsekwencją następczej nieważności umowy kredytowej po obu jej stronach, tj. po stronie kredytobiorcy i kredytodawcy, powstają odrębne i niezależne od siebie roszczenia o zwrot świadczeń spełnionych w jej wykonaniu. W konsekwencji płatności kredytobiorcy z tytułu spłaty kredytu oraz wypłata środków pieniężnych przez bank są świadczeniami nienależnymi i podlegają zwrotowi stosownie do art. 410 § 1
w zw. z art. 405 k.c. Jest faktem, że bank jest autorem umowy zawierającej niedozwolone postanowienia umowne, jednak poniósł on już konsekwencje tego faktu polegające na tym, ze umowa jest nieważna, a świadczenia spełnione przez pozwanych na podstawie tej umowy zostały im zwrócone. Okoliczności te nie wykluczają jednak same z siebie roszczenia banku o zwrot równowartości kapitału kredytu, które jest logicznym następstwem nieważności umowy. Jest to bowiem skutek obowiązywania „teorii dwóch kondykcji”.

W świetle najnowszego orzecznictwa (...), w szczególności wyroku z dnia 19 czerwca 2025 r. w sprawie (...) (L.), konsument nie może ponosić ryzyka finansowego wynikającego z nieważności umowy kredytu, do której doprowadził przedsiębiorca poprzez wprowadzenie do niej niedozwolonych postanowień umownych. Ochrona ta ma na celu zapobieżenie sytuacji, w której przedsiębiorca uzyskiwałby korzyści wykraczające poza przywrócenie rzeczywistej równowagi majątkowej stron, naruszonej wskutek nieważnej umowy. Trybunał wskazał jednocześnie, że art. 7 ust. 1 dyrektywy (...) nie sprzeciwia się dochodzeniu przez bank zwrotu świadczenia rzeczywiście spełnionego na rzecz konsumenta, o ile roszczenie to ogranicza się do faktycznej różnicy pomiędzy kwotą wypłaconego kapitału a świadczeniami spełnionymi przez konsumenta, a bank nie domaga się żadnych kwot wykraczających poza ten bilans. W realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma to, że bank – wykonując wyrok wydany w postępowaniu
z powództwa kredytobiorców – zwrócił im w całości kwoty uiszczone tytułem spłaty rat kredytu. Oznacza to, że na moment rozpoznawania niniejszego powództwa po stronie pozwanych nie pozostają żadne świadczenia spełnione na rzecz banku, które mogłyby podlegać uwzględnieniu przy ustalaniu bilansu rozliczeń stron. W konsekwencji,
w aktualnym stanie rozliczeń jedynym świadczeniem pozostającym bez restytucji jest świadczenie spełnione przez bank, polegające na wypłacie kapitału kredytu. Skoro umowa kredytu była nieważna, świadczenie to stanowi świadczenie nienależne
w rozumieniu art. 410 § 2 k.c., a pozwani – jako podmioty nim wzbogacone – zobowiązani są do jego zwrotu na podstawie art. 405 k.c., w zakresie, w jakim nie zostało ono wcześniej skompensowane zwrotem świadczeń wzajemnych.

Zasądzenie na rzecz powoda kwoty odpowiadającej niezwróconemu kapitałowi kredytu pozostaje w zgodzie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku (...) C-396/24, albowiem nie prowadzi do obciążenia konsumentów dodatkowymi kosztami ani do przyznania bankowi korzyści wykraczających poza przywrócenie stanu majątkowego istniejącego przed zawarciem nieważnej umowy. Przeciwnie, odmowa zasądzenia tej kwoty skutkowałaby nieuzasadnionym wzbogaceniem pozwanych kosztem banku, co pozostawałoby w sprzeczności zarówno z przepisami art. 405 i art. 410 § 2 k.c., jak
i z celem dyrektywy (...).

Bezzasadny był ponadto w całości zarzut przedawnienia. Termin przedawnienia spornych roszczeń, jako związanych z działalnością gospodarczą powoda, jest na gruncie art. 118 k.c. trzyletni, ale nie upłynął do daty wniesienia powództwa w tej sprawie, ponieważ początek biegu przedawnienia należy liczyć w ocenie Sądu od daty prawomocności wyroku stwierdzającego nieważność umowy kredytowej. Nie powinna wchodzić w grę żadna data wcześniejsza, ponieważ nie można wymagać od banku wytaczania powództwa opartego na konstrukcji nieważności umowy, z którą bank się nie zgadza. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć odmienną ocenę co do biegu terminu przedawnienia, podniesienie przez pozwanych zarzutu przedawnienia należałoby rozważać w kontekście art. 5 k.c. Zgodnie z tym przepisem nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny
z zasadami współżycia społecznego. W niniejszej sprawie pozwani, po stwierdzeniu nieważności umowy, uzyskali od banku zwrot wszystkich świadczeń spełnionych tytułem spłaty kredytu, podczas gdy jednocześnie zatrzymali całość wypłaconego im kapitału. Powoływanie się w takiej sytuacji na przedawnienie roszczenia banku o zwrot kapitału prowadziłoby do trwałego i niczym nieuzasadnionego wzbogacenia pozwanych kosztem powoda, co pozostawałoby w oczywistej sprzeczności
z elementarnym poczuciem słuszności przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 k.c.). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zastosowanie art. 5 k.c. do zarzutu przedawnienia jest dopuszczalne w sytuacjach wyjątkowych, gdy jego uwzględnienie prowadziłoby do skutków rażąco niesprawiedliwych. Zdaniem sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem uwzględnienie zarzutu przedawnienia skutkowałoby przerzuceniem na bank całego ciężaru nieważności umowy, przy jednoczesnym pozostawieniu po stronie pozwanych trwałej korzyści majątkowej
w postaci zatrzymanego kapitału.

Z tych względów zarzut przedawnienia nie mógł odnieść skutku, zarówno z uwagi na jego niezasadność w świetle art. 118 k.c., jak i z uwagi na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego w rozumieniu art. 5 k.c.

Wobec powyższego kierując się utartą już w ostatnim orzecznictwie tzw. „teorią dwóch kondykcji”, Sąd w punkcie I wyroku, w oparciu o art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c., zasądził na rzecz powoda kwotę 393 000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od 23 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty. Roszczenie o zwrot świadczenia nienależnego stanowi roszczenie bezterminowe, a zatem staje się wymagalne po wezwaniu do zapłaty (art. 455 k.c.). Wezwanie to nastąpiło z chwilą doręczenia pozwanym pisma z dnia 3 grudnia 2024 r. Wezwanie zostało doręczone powodom B. i J. R. 16 grudnia 2024 r., a zatem po upływie 7 dni od tej daty popadli oni w opóźnienie, tj. z dniem 23 grudnia 2024 r. i od tej daty zostały od nich zasądzone odsetki ustawowe za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

Powód domagał się zasądzenia również kwoty odpowiadającej skredytowanej składce na ubezpieczenie na życie, doliczonej do kwoty kredytu. Roszczenie to nie zasługiwało na uwzględnienie na tych samych podstawach prawnych. Stwierdzenie nieważności umowy kredytu, na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.c., skutkowało odpadnięciem podstawy prawnej świadczeń spełnionych przez strony. Odpowiedzialność restytucyjna wynikająca z art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 2 k.c. obejmuje jednak wyłącznie te świadczenia, które zostały spełnione pomiędzy stronami nieważnej umowy i doprowadziły do wzbogacenia jednego podmiotu kosztem drugiego. W realiach niniejszej sprawy kwota odpowiadająca składce ubezpieczeniowej, mimo że została objęta kredytowaniem, nie stanowiła świadczenia pieniężnego oddanego do dyspozycji pozwanych w rozumieniu art. 69 ust. 1 Prawa bankowego. Środki te nie zostały bowiem wypłacone kredytobiorcom ani pozostawione do ich swobodnego wykorzystania, lecz zostały przekazane bezpośrednio na rzecz ubezpieczyciela tytułem zapłaty składki wynikającej z umowy ubezpieczenia na życie. Tym samym po stronie pozwanych nie doszło do uzyskania korzyści majątkowej odpowiadającej wysokości tej składki. Skredytowanie składki nie zmienia jej charakteru prawnego jako kosztu dodatkowego, poniesionego w związku z konstrukcją umowy
i zabezpieczeniem interesów banku, a nie jako elementu kapitału kredytu sensu stricto.

W konsekwencji roszczenie powoda o zwrot skredytowanej składki na ubezpieczenie na życie nie znajduje podstawy prawnej w przepisach art. 405 k.c. i art. 410 § 2 k.c., co uzasadniało jego oddalenie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., uznając, że powód wygrał prawie proces w całości, a pozwani dali mu powód do wniesienia pozwu. Na sumę zasądzonych kosztów składają się: opłata od pozwu 20 403 zł i koszty zastępstwa procesowego wg norm przepisanych z wynagrodzeniem adwokackim 10 817 zł, co łącznie stanowi kwotę 31 220 zł.

sędzia Rafał Kubicki