Postanowienie SN z 20 marca 2013, sygn. III KO 81/12
Data orzeczenia
20 marca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
POSTANOWIENIE
Dnia 20 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący)
SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie M. J.
skazanego z art. 201 k.k. i art. 208 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. i art. 60 § 1 k.k. z
1969 r.,
po rozpoznaniu wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania karnego
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 14 listopada 1991 r.,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w Z.
z dnia 29 sierpnia 1991 r.,
na podstawie art. 544 § 2 k.p.k. w zw. z art. 540 § 1 pkt 2 lit. b.,
p o s t a n o w i ł
I. oddalić wniosek,
II. zwolnić skazanego z obowiązku uiszczenia kosztów
sądowych postępowania wznowieniowego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 1991 r., Sąd Wojewódzki w Z. uznał M. J. za
winnego tego, że „w nocy z 18/19 stycznia 1991 r. w ciągu 5 lat od odbycia kary
pozbawienia wolności w wymiarze 6 m-cy za umyślne przestępstwo podobne,
działając wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osoba dokonał włamania do kasy
Fabryki Pomp i Armatury Przemysłu Mleczarskiego „S.” w ten sposób, że wszedł na
dach hali produkcyjnej i wyłamał zamek w oknie korytarza budynku biurowego po
czym wszedł do wnętrza budynku, a następnie zerwał kłódkę i wyłamał zamek w
drzwiach prowadzących do pomieszczenia kasowego, wyważył zamek w dolnej
2
części kasy i znalezionymi tam oryginalnymi kluczami otworzył górną część kasy i
metalową kasetkę skąd zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie
78.254.498 złotych na szkodę w/w fabryki” i uznając, że czyn ten stanowi
przestępstwo z art. 201 k.k., art. 208 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. i art. 60 § 1 k.k. (z
1969 r.) wymierzył mu na podstawie art. 201 k.k. w zw. z art. 10 § 3 k.k. i art. 60 § 1
k.k. oraz art. 36 § 3 k.k. karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz
5.000.000 zł grzywny z zamianą na wypadek nieuiszczenia jej w terminie na
zastępczą karę pozbawienia wolności przyjmując dzień tej kary za równoważny
grzywnie w kwocie 30.000 zł. Na poczet orzeczonej kary Sąd zaliczył okres
zatrzymania i tymczasowego aresztowania, a także na podstawie art. 363 § 1 k.p.k.
(z 1969 r.) zasądził od skazanego na rzecz Fabryki Pomp i Armatury Przemysłu
Mleczarskiego „S.” kwotę 78.254.498 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 19
stycznia 1991 r.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 1991 r., po rozpoznaniu
rewizji, wniesionych przez obrońcę skazanego i prokuratora zaskarżony wyrok
utrzymał w mocy.
W dniu 14 stycznia 2013 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy
M. J. o wznowienie wyżej opisanego postępowania karnego w części dotyczącej
kwalifikacji prawnej czynu i wymierzonej kary.
Obrońca skazanego na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k. i art. 425 § 2
zd.1 w zw. z art. 545 k.p.k. wniosła o wznowienie postępowania karnego, gdyż
podstawę skazania w warunkach recydywy z art. 60 § 1 d.k.k. stanowiło uprzednie
skazanie M. J. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 5 listopada 1982 r.,
sygn. akt II K …/82/doraźny, za przestępstwo z art. 210 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1
d.k.k. na karę 8 lat pozbawienia wolności, którą skazany odbywał od dnia 25
kwietnia 1986 r. do dnia 18 stycznia 1989 r., kiedy to został warunkowo zwolniony.
Wyrokiem z dnia 20 lipca 1991 r. Sąd Apelacyjny wznowił postępowanie
zakończone wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 5 listopada 1982 r., sygn.
akt II K …/82/doraźny, wyrok ten uchylił i postępowanie w stosunku do M. J.
umorzył.
Zdaniem autorki wniosku uchylenie wyroku wydanego w trybie doraźnym
powinno spowodować wznowienie postępowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż
bezpodstawne przypisanie skazanemu działania w warunkach recydywy miało
wpływ na obostrzenie wymierzonej mu kary.
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Fakt wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu
Wojewódzkiego w Z. z dnia 5 listopada 1982 r., sygn. akt II K …/82/ doraźny i
umorzenie postępowania w tej sprawie nie stanowi okoliczności wskazującej na to,
że Sąd Wojewódzki w Z. w sprawie II K …/91 błędnie przyjął okoliczności
wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 lit. b
k.p.k.
W sentencji wyroku II K …/91 nie wskazano, który wyrok skazujący był
podstawą do skazania M. J. w warunkach opisanych w art. 60 § 1 d.k.k.
Natomiast z treści uzasadnienia wyroku Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 29
sierpnia 1991 r., sygn. akt II K ../91, wynika, iż przy ustalaniu istnienia warunków
powrotu do przestępstwa wobec M. J. Sąd ten przywołał dwa poprzednie wyroki
skazujące. Oprócz wskazanego bowiem wyżej wyroku z dnia 5 listopada 1982 r.,
sygn. akt II K …/82/doraźny, Sąd Wojewódzki w Z. podał także, iż M. J. był skazany
wyrokiem tegoż Sądu z dnia 25 czerwca 1981 r., sygn. akt II K …/80, za
przestępstwa z art. 201 k.k. i 203 k.k. na łączną karę 5 lat pozbawienia wolności. W
uzasadnieniu Sąd podniósł, iż karę z tego wyroku M. J. odbywał „od 3 czerwca
1980 r. do 27 lipca 1982 r., kiedy to została mu udzielona przerwa”. Przedstawione
przez Sąd Wojewódzki dane o okresie odbycia kary nie były jednak pełne. Jak
wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd Najwyższy w niniejszym postępowaniu
wznowieniowym, w rzeczywistości karę orzeczoną wyrokiem sygn. akt II K …/80 M.
J. odbył w całości, a mianowicie w okresach od dnia 3 czerwca 1980 r. do dnia 13
lipca 1981 r., od dnia 24 marca 1982 do dnia 3 sierpnia 1982 r., oraz od dnia 15
października 1982 r. do dnia 25 kwietnia 1986 r.
Przestępstwo, za które został skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z.
z dnia 29 sierpnia 1991 r., sygn. akt II K …/91, M. J. popełnił w nocy z dnia 18/19
stycznia 1991 r., a więc przed upływem 5 lat od odbycia kary w wymiarze powyżej 6
miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z. z
dnia 25 czerwca 1981 r. sygn. akt II K …/80.
Zatem w wyroku z dnia 29 sierpnia 1991 r. (II K …/91) Sąd Wojewódzki w
Z. (pomimo umorzenia postępowania w sprawie II K …/82/doraźny) trafnie
przyjął, iż skazany popełnił przestępstwo w warunkach recydywy opisanej w art.
60 § 1 d k.k.
4
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy oddalił wniosek o
wznowienie postępowania karnego. Skazany został zwolniony z obowiązku
uiszczenia kosztów sądowych postępowania wznowieniowego z uwagi na bardzo
trudną sytuację materialną.