Wyrok z 30 grudnia 2025, sygn. I C 304/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 grudnia 2025 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Robert Pabin

Protokolant: Joanna Wołczyńska - Kalus

po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 roku w N. na rozprawie

sprawy z powództwa M. U.

przeciwko A. H.

o zapłatę

oraz powództwa wzajemnego

o zapłatę

1.  zasądza od A. H. na rzecz M. U. 45.308 zł (czterdzieści pięć tysięcy trzysta osiem złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od dnia 17 września 2020r. do dnia zapłaty;

2.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

3.  powództwo wzajemne oddala w całości;

4.  zasądza od A. H. na rzecz M. U. 3.359 zł (trzy tysiące trzysta pięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

5.  nakazuje wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu adw. Ł. Ł. 6.642 zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote) brutto, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego udzielonego pozwanemu z urzędu;

6.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu tytułem zwrotu kosztów sądowych tymczasowo pokrytych z sum budżetowych od M. U. 1.676 zł (jeden tysiąc sześćset siedemdziesiąt sześć złotych) które ściągnąć z roszczenia zasądzonego na jej rzecz w pkt 1.

Sygn. akt IC 304/22

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 14 stycznia 2021 roku (data nadania k. 29) skierowanym pierwotnie do Sądu Rejonowego w Wieluniu M. U. zażądała zasądzenia od pozwanego A. H. kwoty 72.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 01 września 2020 r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie w okresie 36 miesięcy tj. od dnia 1 sierpnia 2017 r. do 31 lipca 2020 r. z budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości położonej w S. (...) gm. R., położonej na (...) i fragmentarycznie na (...), dla której Sąd Rejonowy w Wieluniu V Wydział ksiąg Wieczystych prowadzi (...) nr (...). Uzasadniając swoje roszczenie powódka wyjaśniła, że we wskazanym okresie czasu była ona właścicielem domu z garażem położonego w S. z którego bez tytułu prawnego i wbrew jej woli korzystał pozwany A. H.. Powódka wskazała, że wielokrotnie zwracała się do pozwanego z żądaniem opuszczenia nieruchomości, jednakże do chwili obecnej mężczyzna wbrew jej woli zajmuje jej własność.

W odpowiedzi na pozew (k.51-53) A. H. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Jednocześnie w tym samym piśmie z dnia 19 lipca 2021 roku (k.62) wniósł pozew wzajemny żądając zasądzenia od M. U. na swoją rzecz kwoty 74.599,07 zł tytułem wynagrodzenia za dozorowanie nieruchomości, zwrotu opłat za media oraz wykonywanie bieżących konserwacji i napraw w budynku mieszkalnym w okresie od 1 września 2017 roku do 31 sierpnia 2020 roku (k. 52 i 136), w tym 62.400 zł za dozór, 8.299,07 zł za media oraz 3.900 zł za konserwacje i naprawy. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, że w przeszłości strony żyły w związku konkubenckim z którego mają pełnoletnie już dzieci. Pozwany za zgodą i wiedzą M. U. wybudował dom na działce stanowiącej jej własność, położonej w S. (...). W dniu 31 sierpnia 2005 roku na nieruchomości miała miejsce kradzież z włamaniem. Po tym zdarzeniu powódka zleciła mu dozorowanie budynku. Jednocześnie w roku 2007 M. U. wynajęła dom spółce (...) w której on był prezesem. Tak więc od tamtego czasu, pozwany korzysta z nieruchomości i sprawuje w niej dozór ponosząc koszty opłat za media oraz niezbędnych remontów. Po zakończeniu konkubinatu, pomiędzy stronami toczyła się sprawa o rozliczenie nakładów poniesionych na budowę domu, zakończona prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach w sprawie V ACa 532/16

W odpowiedzi na pozew wzajemny (k.107) M. U. wniosła o jego oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Powódka podtrzymała stanowisko procesowe zawarte w pozwie wskazując, że nigdy nie zlecała pozwanemu A. H. ani nie godziła się na dozorowanie przez niego przedmiotowej nieruchomości. Co najmniej od 2012 roku strony pozostają w silnym konflikcie a M. U. domaga się opuszczenia przez A. H. nieruchomości stanowiącej jej wyłączną własność, zajmowanej bez tytułu prawnego. Jeżeli zatem pozwany kiedykolwiek wykonywał czynności związane z dozorem nieruchomości, czynił to wbrew jej woli, bez zlecenia i na jego własne ryzyko. W konsekwencji nie przysługuje mu z tego tytułu jakiekolwiek wynagrodzenie. Powódka wskazała, że nigdy nie zlecała pozwanemu jakichkolwiek prac związanych z naprawą czy konserwacją nieruchomości.

W piśmie z dnia 5 sierpnia 2022 r. (k.135) A. H. reprezentowany przez adw. D. C. ustanowioną z urzędu, rozszerzył powództwo wzajemne żądając zasądzenia od M. U. dalszej kwoty: 39 859 zł z tytułu wynagrodzenia za dozorowanie nieruchomości za okres od 1 września 2020r. do 31 lipca 2022r., kwoty 2 900, 00 zł z tytułu wykonania koniecznych napraw w budynku mieszkalnym w okresie od 1 września 2020r. do 31 lipca 2022r., kwoty 1 254, 91 zł z tytułu poniesionych przez powoda wzajemnego wydatków za media dotyczące w/w nieruchomości, uiszczonych w okresie od 01 września 2020r. do 31 lipca 2022r., tj. łącznie: 44 013,91zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego, po dniu doręczenia pozwanej wzajemnej pisma rozszerzającego powództwo, do dnia zapłaty. Mając na uwadze treść pozwu wzajemnego oraz jego rozszerzenie A. H. wniósł o zasadzenie od M. U. łącznie kwoty 118.612,98 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

⚫

74 599, 07zł od dnia 06 października 2020r. do dnia zapłaty, t. j. od dnia następnego po dniu wymagalności wskazanym w wezwaniu z dnia 16.09.2020r. (k. 12),

⚫

44 013, 91zł od dnia następnego po dniu doręczenia pozwanej wzajemnej pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty,

Pozwany wniósł także o oddalenie powództwa głównego wniesionego przez pozwaną wzajemną M. U. w całości, zasądzenie od pozwanej wzajemnej M. U. na rzecz powoda wzajemnego A. H. kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi wzajemnemu z urzędu, według norm przepisanych.

Z uwagi na zmianę wartości przedmiotu sporu sprawa została przekazana do tutejszego Sądu postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2022 r. (k.146)

W odpowiedzi na rozszerzenie powództwa (k.157) M. U. wniosła o jego oddalenie w całości i zasądzenie od powoda wzajemnego na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Powódka podtrzymała stanowisko procesowe zawarte w odpowiedzi na pozew.

W piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2022 roku (k.190,197) A. H. ponownie rozszerzył powództwo wzajemne żądając zasądzenia od M. U. na jego rzecz dodatkowej kwoty 6932 zł z tytułu wynagrodzenia za dozorowanie nieruchomości za okres od 1 sierpnia 2022 r. do 30 listopada 2022 r.; kwoty 600 zł z tytułu pokrycia kosztów wykonania szlifowania ścian części klatki schodowej w spornej nieruchomości po 31 lipca 2022 r.; kwoty 638,24 zł z tytułu poniesionych wydatków za media uiszczonych po 31 lipca 2022 r. tj. łącznie kwoty 8.170,24 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dniu doręczenia pozwanej wzajemnej pisma rozszerzającego powództwo, do dnia zapłaty.

Mając powyższe na uwadze A. H. wniósł ostatecznie o zasądzenie od M. U. na swoją rzecz łącznie kwoty 126.782,31 zł w tym kwoty 109.191 zł za dozór, 7.400 zł tytułem zwrotu kosztów napraw i remontów oraz 10.191,31 zł z tytułem zwrotu opłat za media, za okres od 1 września 2017 roku do 30 listopada 2022 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od kwot:

•

74 599, 07zł od dnia 06 października 2020r. do dnia zapłaty, t. j. od dnia następnego po dniu wymagalności wskazanym w wezwaniu z dnia 16.09.2020r. (k. 12),

• 44 013, 91zł od dnia następnego po dniu doręczenia pozwanej wzajemnej pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty,

•

8170,24 zł od dnia następnego po dniu doręczenia pozwanej wzajemnej pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty.

Powódka M. U. w odpowiedzi na rozszerzenie powództwa wzajemnego (k.217) ponownie podtrzymała dotychczasowe stanowisko procesowe wnosząc o oddalenie powództwa wzajemnego w całości.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

A. H. i M. U. poznali się w latach 80 tych ubiegłego wieku. Przez kilkanaście lat pozostawali w związku konkubenckim, z którego posiadają czworo dorosłych dzieci. W połowie lat 90 – tych strony wraz z dziećmi zamieszkiwały w W. przy ul (...) w mieszkaniu stanowiącym własność powódki. W połowie lat 90 – tych powódka stała się wspólnikiem spółki cywilnej prowadzonej przez pozwanego od 1991r. pod firmą (...) s.c. W latach 2000 – 2001 kobieta nabyła na wyłączną własność trzy działki gruntu położone w miejscowości S. gmina R. oznaczone numerami (...). W roku 2001 konkubenci podjęli decyzję o rozpoczęciu na działce (...) budowy domu. Budowa została powierzona Przedsiębiorstwu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. (KRS (...)). Spółka ta została założona w roku 2002 przez A. H. jako jedynego udziałowca pełniącego w niej funkcję prezesa zarządu. Organizacją budowy zajął się osobiście pozwany. W roku 2002 powódka nabyła od spółki (...) na własność czwartą działkę gruntu położoną oznaczoną numerem (...). Prace budowlane na nieruchomości S. (...) były realizowane do lipca 2003 roku, kiedy to do użytkowania zostało oddane II piętro budynku.

Dowód: zawiadomienie o częściowym zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku (k.59); protokoły częściowego odbioru robót (k.639-642v); protokół przesłuchania świadka M. U. w postępowaniu administracyjnym (k.53-54); umowa najmu z dnia 1.02.2007 roku (k.55-56); zeznania powódki M. U. (ReCourt z dnia 09 grudnia 2025 r. min od 00:11:59 do 00:53:24); zeznania świadka S. T. (ReCourt z dnia 06 grudnia 2022 r. min od 00:26:21 do 00:42:11); zeznania świadka O. H. (ReCourt z dnia 06 grudnia 2022 r. min od 00:42:11 do 01:13:05); zeznania świadka Ł. X. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:03:21 do 00:28:31); zeznania świadka K. H. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:41:00 do 01:15:05); zeznania świadka W. P. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 01:16:19 do 01:28:18); zeznanie świadka P. H. (ReCourt z dnia 14 listopada 2023 r. min. od 00:17:18 do 00:54:17); akaty notarialne sprzedaży nieruchomości (k.610-626); zaświadczenie o wpisie spółki (...) s.c. do ewidencji działalności gospodarczej (k.627-628); uzasadnienie wyroku SA w Katowicach w sprawie V ACa 532/16 (k.552-568);

W dniu 01 lipca 2005 r. M. U. zawarła z przedsiębiorstwem (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę najmu 1 pomieszczenia znajdującego się w wieży budynku na I piętrze, nad wejściem głównym o powierzchni 13 m2 nieruchomości położonej na (...) w S. (...) gmina R.. Wynajmowany lokal miał być wykorzystywany przez najemcę wyłącznie w celach biurowych. Kwota najmu została określona na kwotę 2400 zł rocznie. Umowa została zawarta na czas określony do 2020r. Na mocy porozumienia z dnia 30 grudnia 2006 roku strony postanowiły rozwiązać w/w umowę ze skutkiem od dnia 31 grudnia 2006 roku.

Dowód: umowa najmu (k. 632-633); porozumienie (k.634)

W dniu 31 sierpnia 2005 roku w domu w S. miała miejsce kradzież z włamaniem, w wyniku której uszkodzeniu uległy drzwi zewnętrzne oraz doszło do utraty części wyposażenia mieszkania. Usunięciem skutków kradzieży zajął się A. H.. Powódka z tytułu wyrządzonych szkód otrzymała od ubezpieczyciela odszkodowanie.

Dowód: zawiadomienie o częściowym zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku (k.59);protokół przesłuchania świadka M. U. w postępowaniu administracyjnym (k.53-54); umowa najmu z dnia 1.02.2007 roku (k.55-56); zeznania powódki M. U. (ReCourt z dnia 09 grudnia 2025 r. min od 00:11:59 do 00:53:24); zeznania świadka S. T. (ReCourt z dnia 06 grudnia 2022 r. min od 00:26:21 do 00:42:11); zeznania świadka O. H. (ReCourt z dnia 06 grudnia 2022 r. min od 00:42:11 do 01:13:05); zeznania świadka Ł. X. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:03:21 do 00:28:31); zeznania świadka K. H. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:41:00 do 01:15:05); zeznania świadka W. P. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 01:16:19 do 01:28:18); zeznanie świadka P. H. (ReCourt z dnia 14 listopada 2023 r. min. od 00:17:18 do 00:54:17); uzasadnienie do wyroku SA w S. w sprawie V ACa 532/16 (k.552-568);

W dniu 01 lutego 2007 r. M. U. zawarła z przedsiębiorstwem wielobranżowym (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowanym przez A. H. kolejną umowę najmu na mocy której wynajęła spółce cały IV kondygnacyjny budynek mieszkalny położony na działce nr (...) w S. nr (...) wraz z 100 m kw gruntu przyległego do budynku. Z najmu wyłączone zostało II piętro budynku. Przedmiot najmu miał być wykorzystywany przez najemcę wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej w szczególności do celów magazynowych, biurowych, administracyjnych i socjalnych. Umowa została zawarta ma 10 lat, a najemca zobowiązał się płacić czynsz w wysokości 900 zł miesięcznie w terminie do 15 dnia każdego miesiąca. W dniu 12 kwietnia 2007 roku spółka (...) przeniosła swoją siedzibę do S. nr (...) co zostało uwidocznione wpisem w KRS. Aneksem nr (...) z dnia 2 maja 2008r. M. U. ustaliła z spółką (...), że przedmiotem najmu poczynając od maja 2008 roku będzie piwnica, parter i pierwsze piętro budynku a wysokość czynszu opiewać będzie na 500 zł brutto miesięcznie. W aneksie tym strony poczyniły także ustalenia co do rozliczenia wykonanych przez spółkę (...) prac wykończeniowych na nieruchomości, określając ich rodzaj oraz wartość na kwotę 59.500 zł i ustalając, że w rozliczeniu za wykonane prace wykończeniowe najemca będzie korzystał z przedmiotu najmu w zakresie określonym umową do dnia 31 stycznia 2017 roku.

Dowód: umowa najmu (k.635-636); Aneks nr (...) (k. 637)

A. H. z uwagi na pełnioną w spółce (...) funkcję prezesa zarządu a także fakt osobistego nadzoru nad budową domu w S. nr (...) posiadał do niego klucze i miał do niego swobodny dostęp. W dniu 12 maja 2008 roku pozwany za zgodą powódki, został w w/w domu zameldowany na pobyt stały przez Urząd Gminy w R.. Na przełomie lat 2007/2008 relacje osobiste pomiędzy konkubentami uległy radykalnemu pogorszeniu. Z uwagi na istniejący pomiędzy stronami konflikt oraz toczące się przeciwko pozwanemu postępowanie karne o znęcanie nad M. U. i ich dziećmi, A. H. we wrześniu 2008 r. wyprowadził się z mieszkania stron w W. i bez zgody powódki zamieszkał na stałe w budynku mieszalnym w S. (...). Od tego też czasu pozwany zachowuje dostęp do wszystkich znajdujących się w budynku pomieszczeń a powódka z obawy o własne bezpieczeństwo, nie pojawia się na nieruchomości i nie korzysta z niej w jakiejkolwiek formie. W związku z istniejącym konfliktem powódka kilkukrotnie wzywała pozwanego do opuszczenia budynku zajmowanego przez niego na cele mieszkaniowe bez tytułu prawnego. W latach 2009-2011 wzywała go do tego dwukrotnie pisemnie co zostało potwierdzone przez A. H. podczas rozpytania przed Sądem Okręgowym w Gliwicach na rozprawie w dniu 31 marca 2016 roku w sprawie IC 119/13 (k.661). Każdorazowo powódka otrzymywała odpowiedź odmowną.

Dowód: zawiadomienie o częściowym zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku (k.59); potwierdzenie zameldowania na pobyt stały (k.59v); protokół przesłuchania świadka M. U. w postępowaniu administracyjnym (k.53-54); umowa najmu z dnia 1.02.2007 roku (k.55-56); zeznania powódki M. U. (ReCourt z dnia 09 grudnia 2025 r. min od 00:11:59 do 00:53:24); zeznania świadka S. T. (ReCourt z dnia 06 grudnia 2022 r. min od 00:26:21 do 00:42:11); zeznania świadka O. H. (ReCourt z dnia 06 grudnia 2022 r. min od 00:42:11 do 01:13:05); zeznania świadka Ł. X. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:03:21 do 00:28:31); zeznania świadka K. H. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:41:00 do 01:15:05); zeznania świadka W. P. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 01:16:19 do 01:28:18); zeznanie świadka P. H. (ReCourt z dnia 14 listopada 2023 r. min. od 00:17:18 do 00:54:17); informacyjne wyjaśnienia A. H. złożone na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Gliwicach w sprawie IC 119/13 (k.654,661); uzasadnienie do wyroku SA w Katowicach w sprawie V ACa 532/16 (k.552-568);

Z uwagi na fakt, że budowa domu w S. (...) częściowo została sfinansowana ze środków stanowiących majątek pozwanego a między stronami istniał konflikt co do sposobu rozliczenia nakładów czynionych na majątki odrębne stron w czasie konkubinatu, w dniu 6 maja 2013 roku A. H. wystąpił do Sądu Okręgowego w Gliwicach z pozwem o zasądzenie do M. U. kwoty 400.000 zł tytułem zwrotu nakładów poczynionych na jej majątek odrębny. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2016r. w sprawie IC 119/13 Sąd Okręgowy w Gliwicach powództwo oddalił. Wyrokiem z dnia 9 lipca 2020 roku, w sprawie sygn. akt V ACa 532/16 Sąd Apelacyjny w Katowicach V Wydział Cywilny, zmienił wyrok sądu I instancji i zasądził od pozwanej M. U. na rzecz powoda A. H. 271.540,50 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 19 stycznia 2018 roku. Kwota ta obejmuje nakłady jakie A. H. poniósł na zakup działek oraz budowę i remonty domu w S. do 28 grudnia 2017 roku (k.775,780v).

Dowód: pozew w sprawie IC 119/13 SO w Gliwicach (k.597-598v); wyrok SO w Gliwicach w sprawie IC 119/13 z uzasadnieniem (k.670-679); wyrok V ACa 532/16 Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 09 lipca 2020 r. (k.552-568); zeznania świadka K. H. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:41:00 do 01:15:05).

Wyrokiem z dnia 23 marca 2020 r. Sad Rejonowy w Gliwicach IX Wydział Karny w sprawie o sygn. akt IX K 3031/10 skazał A. H. za znęcanie się fizyczne i psychiczne nad swoją rodziną- była konkubiną M. U. oraz córkami Ł. H. i J. H., w okresie od co najmniej września 2008 r. Pozwany został również skazany za niewywiązywanie się z alimentacji na rzecz małoletnich dzieci, uderzenie małoletniej Ł. H. skutkujące naruszenie czynności ciała powyżej 7 dni, groźby pozbawienia życia kierowane do Ł. H.. Wyrok uprawomocnił się w dniu 16 października 2020 r. po rozpoznaniu przez Sąd Okręgowy w Gliwicach apelacji od wyroki I instancji.

Dowód: wyrok z dnia 23 marca 2020 r. IX K 3031/10 (k. 541-551); wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach VI Ka 598/20 z dnia 16 października 2020 r. (k.569-576)

A. H. pomimo prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie z jego powództwa o rozliczenia nakładów poczynionych na dom w S. (...) i żądań powódki o opuszczenie posesji nie uczynił zadość temu żądaniu. Swoją odmowę opuszczenia posesji uzasadniał kontynuowaniem umowy najmu zawartej w 2007 roku przez spółkę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. a także wykonywaniem dozoru nieruchomości na podstawie ustnego zlecenia otrzymanego od M. U. w 2006 roku.

Dowód: zeznania powódki M. U. (ReCourt z dnia 09 grudnia 2025 r. min od 00:11:59 do 00:53:24);

Pismem z 10 sierpnia 2020 roku, M. U., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wezwała pozwanego A. H. do opróżnienia i opuszczenia nieruchomości położonej w S. (...), gminie R. do 31 sierpnia 2020 roku oraz zapłaty to tego dnia 72000 zł tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 16 września 2020 roku, pozwany poinformował powódkę, iż nie uznaje żądania zapłaty odszkodowania w kwocie 72.000 zł. Jednocześnie wezwał powódkę do zapłaty wynagrodzenia za pilnowanie (dozór) nieruchomości w kwocie 91.250 zł.

Dowód: wezwanie (k. 10); odpowiedź na wezwanie (k.12)

Wobec odmowy opuszczenia przez pozwanego nieruchomości powódka wystąpiła do Sądu Rejonowego w Wieluniu z pozwem o eksmisję A. H. z nieruchomości w S. (...). Prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 18 lipca 2022r. w sprawie IC 341/21 oraz Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 28 grudnia 2022r. w sprawie ICa 469/22 A. H. został zobowiązany do opuszczenia, opróżnienia wraz z rzeczami i osobami prawa jego reprezentującymi i wydania M. U. lokalu mieszkalnego położonego w S. (...) gminie R., dla którego w Sądzie Rejonowym w Wieluniu V Wydział ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr (...). Sąd przyznał A. H. prawo do otrzymania lokalu socjalnego, nakazując jednocześnie wstrzymanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez Gminę R. A. H. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego

Dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu w sprawie (...) z uzasadnieniem (k. 367-371); wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu w sprawie ICa 469/22 z uzasadnieniem (k.372-378v).

Pomimo zapadłego orzeczenia eksmisyjnego, pozwany nie opuścił nieruchomości i nie wydał powódce żadnej z jej części. Do chwili obecnej pozwany zamieszkuje w S. (...) bez tytułu prawnego mając dostęp do wszystkich znajdujących się w budynku pomieszczeń a powódka nie korzysta z niej w jakimkolwiek zakresie.

Bezsporne

W okresie od 01 sierpnia 2017 r. do 01 sierpnia 2020 r. pozwany korzystał z nieruchomości położonej w S. (...) w zakresie posadowionego na nieruchomości budynku mieszkalnego. Pozwany zajmował pokój na 1 piętrze i korzystał z łazienki i kuchni. Pozwany miał dostęp do wszystkich pomieszczeń znajdujących się w budynku mieszkalnym. W trakcie jego zamieszkiwania na nieruchomości mieszkał z nim także wspólny syn stron K. H. w okresie wakacyjnym, który zajmował jeden pokój na drugim piętrze, w którym są przechowywane jego rzeczy. Powódka nie bywała na nieruchomości, powódka nie posiada klucza do domu. Ponadto pozwany użytkował garaż, w którym garażował samochód. Na parterze domu przechowywane są dokumenty, w starych meblach biurowych. Pozwany nie korzystał z pozostałej nieruchomości powódki w postaci gruntu, użytkował i wykorzystywał wyłącznie budynek mieszkalny. M. U. od 2008 r. przebywała na nieruchomości tylko raz podczas wykonywania opinii biegłego dla innego postepowania sądowego. Powódka nie posiada kluczy i dostępu do swojej nieruchomości. W okresie od 1 września 2017 roku do 30 listopada 2022 roku pozwany zamieszkując na nieruchomości i korzystając z niej pokrywał opłaty za dostarczane tam media (prąd i wodę). Ponadto ponosił wydatki na bieżące prace konserwacyjne i naprawcze. Około 2020 roku Ł. S. na zlecenie pozwanego dokonał wymiany uszkodzonego zbiornika ciśnieniowego (naczynia wyrównawczego w instalacji CO) zakupionego przez pozwanego (k.303). Wymianę tą podobnie jak inne drobne prace hydrauliczne wykonał dla A. H. nieodpłatnie. W roku 2022r. Ł. X. wykonał na zlecenie pozwanego na nieruchomości powódki prace elektryczne za które otrzymał od niego kwotę 1.000 zł (k.239v). W roku 2025r. M. U. przestała być właścicielem nieruchomości w S. (...). Kobieta sukcesywnie sprzedała wszystkie działki składające się na w/w nieruchomość.

Dowód: dowodowy opłat za media (k.69-71v,73-79, 139-145, 193-194); zeznania powódki M. U. (ReCourt z dnia 09 grudnia 2025 r. min od 00:11:59 do 00:53:24);zeznania świadka K. H. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023 r. min od 00:41:00 do 01:15:05); zeznania Ł. X. (ReCourt z dnia 28 lutego 2023r. od min. 00:03:21 do 00:28:31); zeznania świadka Ł. S. (ReCourt z dnia 20 czerwca 2023 r. min od 00:38:56 do 01:10:07); zeznania świadka O. X. (ReCourt z dnia 20 czerwca 2023 r. min od01:23:43 do 01:40:35); zeznania świadka F. G. (ReCourt z dnia 20 czerwca 2023 r. min od 01:40:54 do 01:54:26);

Wartośc zainwestowanego kapitału równa jest określonej wartości rynkowej części nieruchomości położonej w gminie R.. Obręb S. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) zabudowanej budynkiem mieszkalnym, budynkiem gospodarczym wraz z infrastrukturą wynosi 706.900 zł. Na podstawie tabeli nr 1 wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości obejmującej budynek mieszkalny, gospodarczy wraz z infrastrukturą techniczną za okres od 01 sierpnia 2017 r. do 01 sierpnia 2020 r. wynosi w zaokrągleniu 72.811 zł. Przy przyjęciu dodatkowego założenia, ze wartość zainwestowanego kapitału równa jest określonej wartości rynkowej części nieruchomości w zakresie budowy ograniczającej się do budynku mieszkalnego wynosi po zaokrągleniu 439.879zł. Wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z niechudości w zakresie ograniczonym do budynku mieszkalnego (k.800) za okres od 01 sierpnia 2017 r. do 01 sierpnia 2020 r. wynosi w zaokrągleniu 45.308 zł.

Dowód: opinia biegłej O. N. (k. 800-810); opinia uzupełniająca biegłej O. N. (ReCourt z dnia 10 czerwca 2025 r. min od 00:04:38 do 00:22:24)

Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy nieosobowy oraz osobowy materiał dowodowy w postaci dokumentów prywatnych i urzędowych oraz zeznań stron. Sąd nie dał wiary zeznaniom Ł. X. i P. H. w zakresie w jakim świadkowie twierdzili, że pozwany sprawował nadzór nad nieruchomością po kradzieży w 2005r. Po pierwsze, okoliczności tej przeczą zeznania pozostałych świadków jak i powódki M. U.. Po drugie, przeczy temu fakt wydania wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 18 lipca 2022r. w sprawie IC 341/21 oraz Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 28 grudnia 2022r. w sprawie ICa 469/22 nakazującego pozwanemu opuszczenie i wydanie powódce nieruchomości w S. (...). Po trzecie, jak wynika z zeznań świadków pozwany w dalszym ciągu pomimo braku tytułu prawnego zamieszkuje w spornej nieruchomości. W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć za twierdzeniami świadków, że od 2006r. pozwany wykonuje dozór na nieruchomości, który zleciła mu powódka po okresie kradzieży. A. H. od 2008 r. zamieszkuje na nieruchomości w S. (...) korzystając z posadowionego na niej domu i budynku gospodarczego, wbrew woli powódki co przyznał podczas rozpytania przed Sądem Okręgowym w Gliwicach na rozprawie w dniu 31 marca 2016 roku w sprawie IC 119/13 (k.661) wyjaśniając, że w latach 2009-2011 M. U. dwukrotnie pisemnie wzywała go do opuszczenia nieruchomości. W tym stanie rzeczy nawet przy przyjęciu, że w roku 2006 powódka zleciła mu dozór nieruchomości, niewątpliwie w sposób dorozumiany zlecenie to zostałoby przez nią odwołane w trybie art. 746 § 1 K.c. z chwilą jednoznacznego zażądania wydania nieruchomości w latach 2009 – 2011. Pozwany pomimo zobowiązania go wyrokiem sądu do opuszczenia nieruchomości i wydania zajmowanych budynków powódce, do chwili obecnej nieruchomości nie opuścił i nie zwrócił.

W pozostałym zakresie Sąd dał wiarę przesłuchany w sprawie świadkom jak i powódce M. U., które to zeznania w przeważającej części korelowały z sobą. Zeznania te są spójne i logiczne oraz znajdują potwierdzenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji w szczególności w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Rejonowym w Wieluniu I C 341/21 oraz przed Sądem Okręgowym w Gliwicach IX K 3031/10.

Jako w pełni prawidłowe i przydatne do rozstrzygnięcia Sąd uznał opinie biegłej O. N.. W ocenie Sądu są one kategoryczne, logiczne, spójne i w pełni odpowiadają na pytania Sądu sformułowane w postanowieniu dowodowym. Specyfika dowodu z opinii biegłego polega m.in. na tym, że jeżeli taki dowód już został przez sąd dopuszczony, to stosownie do treści art. 286 k.p.c. opinii kolejnego biegłego można żądać jedynie "w razie potrzeby". Potrzeba taka nie może być jedynie wynikiem niezadowolenia strony z niekorzystnego dla niej wydźwięku konkluzji opinii. W innym wypadku bowiem sąd byłby zobligowany do uwzględniania kolejnych wniosków strony dopóty, dopóki nie złożona zostałaby opinia w pełni ją zadowalająca, co jest niedopuszczalne (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2014r w sprawie I ACa 71/14). Samo niezadowolenie strony z niekorzystnej dlań opinii biegłego, nie jest wystarczającą przesłanką uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłych (por. por. wyrok SA w Katowicach z dnia 10 grudnia 2014r w sprawie I ACa 803/14). Sąd ocenia opinie biegłych pod kątem ich logiki, spójności oraz tego, czy odpowiadają na postawione tezy dowodowe (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 23 lipca 2014r w sprawie III Aua 462/13). Dopiero w sytuacji gdy według oceny sądu opinia biegłego opiera się na błędnych założeniach metodologicznych, sprzecznych z mającymi zastosowanie do jej wydania przepisami prawa, niekompletnych bądź wadliwych założeniach faktycznych, jest niespójna, bądź zawiera błędy logiczne, względnie zawiera niepoddające się ocenie wnioski, co prowadzi do konkluzji, że opinia ta jest nieprzydatna dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd powinien dopuścić dowód z opinii innego biegłego (por. wyrok SN z dnia 16 stycznia 2014r wydany w sprawie IV CSK 219/13). Analizując opinie O. N. Sąd tego rodzaju wadliwości nie zauważył. Jak wynika z treści opinii zasadniczej możliwe było zastosowanie metody porównawczej do wyliczenia wysokości odszkodowania z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości przez pozwanego, jako wysokości potencjalnego czynszu najmu który zobligowany byłby zapłacić.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo główne jest częściowo zasadnie i zasługuje na częściowe uwzględnienie. Natomiast powództwo wzajemne podlegało całkowitemu oddaleniu.

Poza sporem pozostawał fakt, zamieszkiwania A. H. na nieruchomości położonej w S. (...) w gminie R., stanowiącym do niedawna wyłączną własność M. U..

Pozwany nie przedstawił w toku niniejszego postępowania żadnego dowodu na istnienie po jego stronie tytułu prawnego do zamieszkiwania na w/w posesji. W szczególności swojego prawa nie może on wywodzić a umowy najmu zawartej przez M. U. w dniu 01 lutego 2007 r. z przedsiębiorstwem wielobranżowym (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.. Po pierwsze bowiem umowa ta nie upoważniała pozwanego lecz spółkę do korzystania z części nieruchomości na potrzeby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Umowa nie przywidywała możliwości wykorzystywania nieruchomości na cele mieszkalne. Po drugie umowa ta zakończyła się w lutym 2017 roku i nie została przedłużona na dalszy okres a fakt jej niewykonywania przez spółkę w zakresie ponoszenia opłat czynszowych wyklucza możliwość przyjęcia iż w sposób dorozumiany przekształciła się ona w umowę na czas nieokreślony. Po trzecie wreszcie, brak jakichkolwiek dowodów na to aby pomiędzy spółką (...) a pozwanym doszło do skutecznego przeniesienia prawa do korzystania z nieruchomości przysługującego spółce z tytułu umowy najmu. Potwierdzeniem braku po stronie pozwanego tytułu prawnego do zajmowania nieruchomości jest wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 18 lipca 2022r. w sprawie IC 341/21 oraz Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 28 grudnia 2022r. w sprawie ICa 469/22 mocą których A. H. został zobowiązany do opuszczenia, opróżnienia wraz z rzeczami i osobami prawa jego reprezentującymi i wydania M. U. lokalu mieszkalnego położonego w S. (...) gminie R., dla którego w Sądzie Rejonowym w Wieluniu V Wydział ksiąg Wieczystych prowadzi (...). Wyrok ten z mocy art. 365 § 1 K.p.c. wiąże strony i sąd w niniejszym postępowaniu.

Tymczasem zgodnie z treścią art. 224 § 2 k.c. i 225 k.c. samoistny posiadacz nieruchomości w złej wierze, a także samoistny posiadacz w dobrej wierze od chwili w której dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, obowiązany jest do zapłaty na rzecz właściciela wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. Obowiązek ten obciąża także posiadacza zależnego o ile nic innego nie wynika z przepisów regulujących stosunek prawny stanowiący podstawę posiadania zależnego (art. 230 k.c.).

Niezależnie zatem czy pozwany w okresie od 01 września 2017 r. do 31 lipca 2020 r. był posiadaczem samoistnymi czy też zależnym części nieruchomości stanowiącej własność powódki, nie ulega wątpliwości, że co najmniej od 2008 r. kiedy to strony rozstały się a pozwany wyprowadził się z wspólnego mieszkania w W. do domu powódki w S. (...), był on posiadaczem w złej wierze.

W tym stanie rzeczy powódka może na podstawie art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. w i art. 230 k.c. żądać od pozwanego zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy (tj. domu – zgodnie z pozwem) za okres od 01 września 2017 r. do 31 lipca 2020r. którego wysokość zgodnie z wyliczeniami biegłej i sądu wynosi 45.308 zł. Tak więc żądanie pozwu w zakresie wskazanej kwoty jest w pełni zasadne, a w zakresie ją przekraczającym podlega oddaleniu.

Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z całości nieruchomości obejmującej (...) w S. (...). Po pierwsze żądanie pozwu ograniczone było do wynagrodzenia za korzystanie z domu. Po drugie, pomimo tego, że pozwany faktycznie w sposób wyłączny korzystał z jedynie budynku mieszkalnego na nieruchomości a powódka nie posiadała do niego kluczy i była pozbawiona możliwości jego użytkowania, także z uwagi na obawy o własne bezpieczeństwo wywoływane obecnością konkubenta związane ze stosowaną wobec niej w przeszłości przemocą, to w odniesieniu do pozostałej części nieruchomości (tj. gruntów) powódka zachowała nieograniczony do nich dostęp. Sąd nie znalazł podstaw do ograniczenia odszkodowania jedynie do tej części domu (tj. pokoju, kuchni, korytarza) z której pozwany faktyczne korzystał. Jak już bowiem wskazano wyłączoną możliwość korzystania z całego budynku bez ograniczeń miał pozwany. Miał on dostęp do każdej części domu a swoją obecnością skutecznie uniemożliwiał właścicielce korzystanie z choćby niewielkiej części budynku. Dlatego też wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości od A. H. na rzecz M. U. winno dotyczyć całego budynku mieszkalnego albowiem w takim zakresie pozwany wyzuł właścicielkę z posiadania.

Bez znaczenia dla istnienia prawa powódki do żądania wynagrodzenia jest to, że w roku 2025 zbyła własność nieruchomości. Roszczenia wynikające z art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. w i art. 230 k.c. po ich powstaniu stają się odrębnym od prawa własności rzeczy, prawem majątkowym (roszczeniem) i przysługują tej osobie która pozostawała właścicielem rzeczy w momencie ich powstania. Zmiana własności rzeczy, nie przenosi wskazanych roszczeń na nabywcę a ich przeniesienie wymaga zawarcia z nabywcą dodatkowej umowy cesji (art. 509 § 1 K.c.). Powódka zaprzeczyła aby do takiej cesji doszło, przy czym w świetle art. 192 pkt 3 K.p.c. ewentualna cesja w/w roszczeń w toku procesu pozostawałoby i tak bez wpływu na dalszy tok postępowania.

Z tych względów sąd orzekł jak w pkt. 1 i 2 zasądzając na rzecz powódki kwotę 45.308zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od dnia 17 września 2020 r. do dnia zapłaty tj. od dnia następnego po udzieleniu odpowiedzi na wezwanie pozwanego z dnia 16 września 2020 r. (k.12).

Jako chybiony i nieudowodniony Sąd uznał zarzut nadużycia przez powódkę prawa podmiotowego (art. 5 k.c.). Pozwany korzystał z nieruchomości wbrew obowiązkowi jej wydania wynikającego z prawomocnego wyroku eksmisyjnego. W tym stanie rzeczy domaganie się przez właściciela od pozwanego bezprawnie zajmującego nieruchomość, wynagrodzenia za bezumowne z niej korzystanie nie stanowi z jej strony nadużycia prawa, lecz realizację własnych słusznych praw.

Przechodząc do powództwa wzajemnego w pierwszej kolejności należy rozważyć żądanie zapłaty przez powoda wzajemnego z tytułu sprawowanego nadzoru nad nieruchomością w kontekście umowy zlecenia lub prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia.

Podstaw do wykonywania przez pozwanego zarządu nieruchomością powódki nie można wywodzić z treści art. 185 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z w/w przepisem zakres zarządzania nieruchomością określa umowa o zarządzanie nieruchomością, zawarta z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo do nieruchomości, ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla tej osoby lub jednostki organizacyjnej. Umowa wymaga formy pisemnej lub elektronicznej pod rygorem nieważności. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dał wiary pozwanemu jakoby jego zamieszkiwanie na nieruchomości położonej w S. (...), było sprawowaniem nadzoru nad nieruchomością. Gdyby tak było pozwany musiałby przedstawić na tę okoliczność stosowną umowę pisemną lub elektroniczną o sprawowanie tego nadzoru z powódką, której to w toku całego postepowania pozwany nie przedstawił. Pozwany wskazywał jedynie, że powódka po 2005 r. po włamaniu na nieruchomości obawiała się ponownej kradzieży w związku z czym zlecała mu nadzorowanie tejże nieruchomości, jednakże na potwierdzenie tych twierdzeń pozwany nie przedstawił żadnych dowodów. Dowodem w tej sprawie nie mogą być także zeznania świadków P. H. i Ł. X., twierdzących że powódka zleciła pilnowanie nieruchomości pozwanemu, gdyż sami świadkowie wskazywali, że z powódką się nie widywali a wszelkie informacje, na których opierały się ich zeznania pochodziły od samego pozwanego. Nadto w kwestii dokumentowej, nawet gdyby przyjąć że powódka faktycznie zlecała po 2005 r. pozwanemu nadzór nad nieruchomością ustnie to w świetle dowodowym nie można by uznać tak zawartej umowy. Co więcej szereg zachowań powódki po 2008 r. i liczne postepowania w tym prowadzenie postępowania o eksmisję pozwanego z nieruchomości wskazują, że powódka nie chciała aby A. H. w dalszym ciągu przebywał na nieruchomości. Żądała ona jego eksmisji i wydania jej nieruchomości zajmowanej przez pozwanego. W świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego twierdzenia pozwanego o sprawowaniu przez niego nadzoru na nieruchomości są chybione.

W sprawie, poza jednostronnym twierdzeniem zainteresowanego, brak dowodów na to, że powódka zleciła mu dozór. Tym nie mniej przyjmując nawet, że w roku 2006 M. U. ustnie zleciła A. H. dozorowanie nieruchomości, należy uznać że niewątpliwie w sposób dorozumiany zlecenie to zostałoby przez nią odwołane w trybie art. 746 § 1 K.c. z chwilą jednoznacznego zażądania wydania nieruchomości w latach 2009 – 2011.

Analizując wreszcie roszczenie pozwanego przez pryzmat przepisów regulujących kwestię prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia, należy wskazać, że. zgodnie z art. 752 K.c. ten kto bez zlecenia prowadzi cudzą sprawę, powinien działać z korzyścią osoby, której sprawę prowadzi, i zgodnie z jej prawdopodobną wolą, a przy prowadzeniu sprawy obowiązany jest zachowywać należytą staranność. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy nie sposób, nie zauważyć, że wolą M. U. od 2008 r. jest aby pozwany A. H. wyprowadził się z nieruchomości w S. (...). Całkowitym potwierdzeniem jej woli było wystąpienie do Sądu Rejonowego w Wieluniu o nakazanie eksmisji pozwanego z jej nieruchomości. Zatem nie sposób mówić, aby pozwany A. H. mieszkając w domu stanowiącym do niedawna własność powódki działał na korzyść powódki i zgodnie z jej prawdopodobną wolą. Strony postępowania rozstały się w 2008 r. i od tego czasu pozostają w silnym konflikcie. Pozwany był skazany za znęcanie się nad powódką i dwójką córek, pozwany nie opłacał alimentów na rzecz swojej rodziny. Pozwany wystąpił także do Sądu o zwrot nakładów poczynionych przez niego na budowę domu w S. raduckiej 38a , w którym w dalszym ciągu zamieszkuje. Zatem w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd nie znalazł podstaw do uznania aby działanie pozwanego i zamieszkiwanie przez niego na nieruchomości do niedawna stanowiącej własność strony powodowej następowało na podstawie prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia.

Zgodnie z art. 226 § 2 K.c. w zw. z art. 230 K.c. samoistny i zależny posiadacz rzeczy w złej wierze ma prawo żądać zwrotu jedynie nakładów koniecznych i to o tyle o ile właściciel wzbogacił by się bezpodstawnie jego kosztem. Przy czym w świetle brzmienia art. 226 § 1 K.c. ocenia wzbogacenia winna być dokonywana na moment wydania rzeczy właścicielowi. Jest to logiczne zważywszy na fakt, że do momentu zwrotu rzeczy posiadacz w złej wierze zużywa nakłady obniżając ich wartość. Dlatego też w ocenie sądu , roszczenie to powstaje (ew. staje się wymagalne) dopiero z chwilą zwrotu rzeczy. Zatem nakłady pozwanego na nieruchomość powódki w postaci wymiany (naprawy) naczynia wyrównawczego w instalacji CO oraz naprawy instalacji elektrycznej będą mogły być rozliczone dopiero po opuszczeniu przez niego zajmowanej dotychczas nieruchomości, albowiem pozwana nadal je zużywa i korzysta we własnym interesie, obniżając ewentualna wartość wzbogacenia powódki. Niezależnie od tego należy uznać, że do żadnej z kategorii nakładów nie zaliczają się wydatki na zużyte media, które winny obciążać tego który je zużył na własne potrzeby (tj. A. H.).

Z uwagi na powyższe Sąd oddalił powództwo wzajemne o czym orzekł jak w pkt. 3 wyroku.

O kosztach procesu w zakresie żądania głównego i wzajemnego Sąd orzekł w pkt. 4 na podstawie art. 100 k.p.c. Zdaniem Sądu powódka wygrała sprawę w zakresie zapłaty 62 % i w 100 % wygrała powództwo wzajemne. W konsekwencji sąd uznał, że powódka wygrała powództwo w 81%. W tym stanie rzeczy Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3.359 zł tj. różnicę pomiędzy kwotą wydatków poniesioną przez powódkę tj. kwotą 5.417 zł a kwotą 2058 zł stanowiącą 19 % łącznej kwoty kosztów (10834 zł) poniesionych przez strony na które złożyły się: opłata od pełnomocnictwa i substytucji – 2x17 zł, koszty zastępstwa prawnego obliczone od ustalonej przez sąd wartości przedmiotu sporu –2 x 5.400 zł na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i adwokatów. Ponadto stosownie do art. 98 § 1 1 k.p.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, reprezentującemu stronę, która wygrała proces należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego na zasadach ogólnych wynikających zarówno z art. 98 k.p.c., jak i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez skarb państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2024 poz. 763). Z uwagi na posiadanie przez pozwanego adwokata ustanowionego z urzędu Sąd w pkt 5 wyroku nakazał wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 6.642 zł tytułem nieopłaconej prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu, w tym 5.400 zł na podstawie § 8 ust 6 rozporządzenia, oraz 23% podatku z kwoty 5.400 na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia.

O kosztach należnych Skarbowi Państwa Sąd orzekł stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, rozdzielając je w proporcji 19 % (powód) : 81% (pozwany). Ponieważ powódka i pozwany byli zwolnieni z kosztów sądowych w całości (k.104) sąd nakazał ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz powódki w pkt 1. kwotę 1.679 zł stanowiące 19 % z sumy kosztów opinii biegłego, które to zostały tymczasowo pokryte z sum budżetowych Skarbu Państwa. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w pkt. 6 wyroku.