Wyrok z 14 stycznia 2026, sygn. VI Ka 525/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 525/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 7 kwietnia 2025r. sygn. akt II K 283/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

K. F.

W czasie II wojny światowej na terenie H. znajdowały się filie obozu koncentracyjnego (...)przy ul. (...) przy ul. (...). W 2019r.na terenie obiektów, w których znajdowały się obozy pracy przymusowej rozpoczęły się prace rozbiórkowe pod inwestycje realizowane przez właścicieli gruntów.

Przedłożone przez oskarżonego dokumenty

k.1805-1823, 1838-1992

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Przedłożone przez oskarżonego dokumenty

Brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenie ich prawdziwości. Wskazać należy, iż okoliczność, która ma być wykazana przy pomocy tych dokumentów jest zdaniem sądu odwoławczego bezsporna.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w swojej apelacji zarzuca:

1) na podstawie art. 438 pkt la k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż kwalifikacja prawna czynu, tj. art. 46 § 1 k.k., polegającej na błędnej wykładni i przyjęciu przez Sąd meńti, że pokrzywdzonemu nie przysługuje żadna kwota tytułem środka kompensacyjnego, mimo że oskarżyciel posiłkowy taki wniosek złożył;

2) na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. niesłusznego niezastosowania środka karnego w postaci publicznego przeproszenia pokrzywdzonego, z uwagi chociażby na fakt, iż na sesji (...) Rady Miasta H. z 25.10.2023 r. jeden z miejskich radnych poruszył temat lokalizacji byłego obozu (...) i sprawy związanej z inwestycjami na tym terenie, a na której to sesji obecny był również oskarżony; nie ulega wątpliwości, że przedmiotową sprawą szeroko zainteresowana jest opinia publiczna, co zwłaszcza znajduje to swoje odzwierciedlenie i komentarze w sieci Internet, w postaci różnych komentarzy zamieszczany w lokalnych portalach informacyjnych przez NN autorów, jak chociażby te z 9.11.202 r. czy pod artkułem z 24.10.2023 r., które to bezpośrednio godzą w dobra osobiste pokrzywdzonego jako piastuna stanowiska prezydenta miasta i sprawowanej funkcji publicznej, stosownie do wniosku oskarżyciela posiłkowego z 7 grudnia 2023 r., a co za tym idzie, zostało ono nagłośnione.

Wnosi o:

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie o środku kompensacyjnym zgodnie z żądaniem oskarżyciela posiłkowego oraz poprzez orzeczenie o środku karnym w postaci publicznego przeproszenia pokrzywdzonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Lp.

Zarzut

2

Oskarżony w osobiście sporządzonej apelacji zarzucił

Wnosi o:

I. jego uchylenie i przekazanie sprawy do innego równorzędnego Sądu w celu ponownego rozpoznania sprawy

1. 31.3.2025 r. Sąd naruszył art. 404 § 2 zdanie drugie KPK poprzez niewłaściwe zastosowanie tegoż przepisu i uznanie, że za podstawę prowadzenie odroczonej rozprawy w dalszym ciągu z uwagi na fakt, iż skład Sądu nie uległ zmianie, a za prowadzeniem sprawy w dalszym ciągu przemawia wzgląd na zaawansowanie postępowania dowodowego, w sytuacji, gdy wskazany przepis przewiduje możliwość prowadzenia odroczonej sprawy wyjątkowo, co, w zestawieniu z faktem, że poprzedni termin rozprawy miał miejsce 13 grudnia 2023 r., czyni, że 473 dni między poszczególnymi terminami rozprawy przekroczyło 11 krotność 42 dni, co nie pozwalało i nie pozwala uznać, że można było procedować 31.3.2025 r. w dalszym ciągu, tylko prowadzić odroczoną 13 grudnia 2023 r. rozprawę w nowym terminie od początku, przy czym, naruszenie tego przepisu miało, a w każdym razie, mogło mieć wpływ na treść wyroku z uwagi na niezachowanie zasady bezpośredniości i koncentracji materiału dowodowego przed wydaniem wyroku

2. 31.3.2025 r. Sąd naruszył art. 170 § 1 pkt. 3 KPK w zw. z art. art. 170 § 1 pkt. 5 KPK

poprzez ich zastosowanie i oddalenie pisemnego wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków F. Ł., E. R., O. H., V. U., M. R. (1), D. S. i C. O. czym Sąd:

a) pozbawił się możliwości czynienia prawdziwych ustaleń faktycznych, o których mowa w art. 2 § 2 KPK, przy czym, stwierdzenie, że przesłuchania wskazanych świadków „nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy” jawi się jako sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania w obliczu faktycznej niemożliwości stwierdzenia znaczenia danych depozycji bez zapoznania się z nimi, chyba że Sąd znał pozaprocesowo wypowiedzi w/w świadków i pozaprocesowo je ocenił jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a w razie zaistnienia takiej sytuacji, co wydawałoby się sytuacją wręcz kuriozalną, świadczyłoby o przekroczeniu przez Sąd, przez Sędziego swych uprawnień w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie co do wiedzy świadków w przedmiocie stawianego mi zarzutu, podstaw faktycznych

b) zostałem pozbawiony możliwości wykazania prawdziwości twierdzeń co do rzeczywistego miejsca położenia podobozów (...), (...) położonych za czasów II wojny światowej , a tym samym:

c) pozbawił mnie prawa do obrony, o którym jest mowa w art. 6 KPK w następstwie niemożliwości wykazania prawdziwego położenia w/w podobozów, niemożliwości wykazania prawdziwości podstaw faktycznych moich twierdzeń skierowanych do Ł. X.

co mogło mieć wpływ na treść wyroku z punktu widzenia realizacji wskazań przepisu art.

2 § 2 KPK oraz art. 2 § 1 pkt. 1 KPK

3. zostałem pozbawiony przez Sąd prawa do korzystania z pomocy obrońcy poprzez nieuwzględnienie Jego wniosku o zmianę terminu rozprawy i uzgodnienie terminu w celu uniknięcia kolizji z innymi terminami zawodowymi obrońcy adwokata E. H., czym Sąd naruszył:

- art. 42 ust. 2 Konstytucji RP,

- art. 6 ust. 3 literka c) Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

- art. 6 KPK

co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku w następstwie uniemożliwienia obrońcy chociażby zadawania pytań do stawającego tego dnia świadka Ł. X., wystąpienia z tezami obrony w tzw. ostatnim głosie, przy czym, Sąd I instancji nie zaakceptował, że mojemu prawu do korzystania z pomocy ustanowionego przeze mnie obrońcy, odpowiada obowiązek Sądu, obowiązek Przewodniczącego takiej organizacji procesu (rozprawy), aby to prawo zostało zrealizowane

4. skład Sądu rozpoznającego moją sprawę, a mianowicie skład w osobie sędziego Sądu Rejonowego w Bolesławcu Marcina Rygla , nie gwarantował mi realizacji mojego prawa z:

- art. 45 ust. 1 Konstytucji RP

- art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

a mianowicie prawa do sprawiedliwego w rozsądnym terminie rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd w sytuacji, gdy podawane we wnioskach o wyłączenie od rozpoznania sprawy wskazanego Sędziego okoliczności, w tym:

- jego koligacje towarzyskie z komornikiem Ł. A. (pozostawanie chrzestnym Jego dziecka), osoby doprowadzającej mnie, moją żonę, moją rodzinę do skraju ubóstwa w następstwie nierzetelnych postąpień umniejszających wysokość wartości rynkowych mojego, mojej żony majątku

- wyłączenia się przez tegoż sędziego w sprawie II Kp 416/22 Sądu Rejonowego w Bolesławcu, a obejmującej rozpoznanie zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa przeciwko między innymi komornikowi sądowemu Ł. A. na bazie stwierdzenia, że Znam osobiście komornika Ł. A. od wielu lat utrzymujemy kontakty towarzyskie. Nadto pan komornik jest mężem sędzi tutejszego sądu A. W., z którą pracowałem przez wiele lat w wydziale ksiąg wieczystych Sądu Rejonowego w Bolesławcu i jestem ojcem chrzestnym najmłodszej córki A. W. i Ł. S. Z tej przyczyny bywam u małżonków A. w domu na imprezach okolicznościowych (urodzin dziecka, imieniny;

- wyłączenia 5.10.2023 r. przez Sąd Rejonowy w Bolesławcu w sprawie II Ko 1751/23 Sędziego M. R. od prowadzenia sprawy o sygnaturze II Kp 202/23 w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa: gdyż materiał dowodowy, na podstawie którego orzekałby w przedmiotowej sprawie stanowi podstawę dowodową w sprawie IIK 283/22, która jest w jego referacie

nie spotkały się z akceptacją, w następstwie nieuwzględniania wniosków o wyłączenie tegoż Sędziego od rozpoznania sprawy, co, samo w sobie, podważa zdolność nie tylko M. R., ale i Sądu rejonowego w Bolesławcu do rozpoznania sprawy w powszechnie uznawanych kanonach, czyli sprawiedliwie, przez bezstronny, niezawisły skład orzekający,

przy czym, a co ważne,

wskazany Sędzia, w świetle wydanej opinii sądowo psychiatiycznej w rzeczy samej, poprzez zlecenie jej wykonania, dał wyraz swego obrażającego mnie i naruszającego moje dobra osobiste przekonania co do występowania u mnie niepoczytalności czy też jej ograniczenia w znacznym stopniu

zaś

podane wyżej względy stanowią jednocześnie uzasadnienie dla składanego wniosku o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do innego, równorzędnego w odniesieniu do Sądu Rejonowego w Bolesławcu Sądu,

zwłaszcza, że

i sposób uzasadnienia wydanego wyroku, ze wszech miar chaotyczny, szablonowy nie pozwala na zweryfikowanie zasadności wydanego w sprawie wyroku, chociażby z punktu widzenia braku odniesienia się przez Sąd I instancji do uznanych za materiał dowodowy materiałów przedstawionych przeze mnie na rozprawie 31.3.2025 r., a które potwierdzają prawdziwość moich starań w wykazaniu rzeczywistych miejsc kaźni pomordowanych osób

albo

II. jego zmianę i uniewinnienie mnie od zarzuconego i przypisanego mi zarzutu,

a to dlatego, że

żyłem i żyję w przekonaniu, opartym na przedstawionych do akt sprawy materiałach, materiałach w żaden sposób przeze mnie nie wytworzonych, nie zmanipulowanych, których źródła uznać należy za bezstronne, wsparte wypowiedziami poważnych historyków, a z których dowodnie, przynajmniej dla mnie, i to w formule: „2+2=4”, miejsca objęte inwestycjami gospodarczymi warunkowanymi decyzjami wydawanymi przez Ł. X. były i są terenami chronionymi prawnie byłego obozu koncentracyjnego (...) podobozów (...), (...) położonych w H. przy ul. (...) i przy ul. (...), zaś nie uwzględnianie tych uwarunkowań historycznych i prawnych skutkowało i skutkuje nieliczeniem się przez Ł. X. i lego gwardii urzędniczej z uhonorowaniem choćby pamięcią pomordowanych ofiar holokaustu, więźniów obozu koncentracyjnego poprzez zapobieganie wyburzeniu podobozów obozu koncentracyjnego (...) i (...) w H., co skutkuje, a w każdym razie powinno skutkować bezapelacyjnym przyjęciem, że głoszona prawda nie może być, zwłaszcza, gdy nie stanowi tajemnicy państwowej, przedmiotem skazania, nawet, gdybym pozostawał, acz nie pozostaję, w błędzie, co do bezczeszczenia pamięci pomordowanych poprzez administracyjne zezwolenia na stawianie w miejscu kaźni komercyjnych budowli finansowanych przez kapitał, którego rodowód płynie z kierunku oprawców pomordowanych-

a w konsekwencji podnoszę zarzut

braku uwzględnienia przez Sąd I instancji zamiaru z mojej strony fałszywego pomawiania w sytuacji, gdy nie można uznać, aby prawda kogokolwiek mogła znieważyć, zniesławić

przy czym

dokonana przez Sąd I instancji ocena mojego zamiaru została dokonana z pogwałceniem zasad dokonywania oceny dowodów, tych ujętych w art. 7 KPK, art 4 KPK, w art. 5 KPK, tak samo, jak i brak dokonania oceny zaprezentowanych przeze mnie materiałów historycznych

co miało wpływ na treść wydanego wyroku, który, zamiast mnie uniewinnić przybrał postać, która godzi w prawdę, prawdę historyczną w szczególności, a ze mnie czyni ofiarą walki o pamięć pomordowanych i skutkach urzędniczej amnezji co do miejsc krzewiących pamięć o śmiertelnych i bestialskich skutkach totalitarnych zachowań

przy czym dodatkowo

kwestionuje wszelkie treści, zwłaszcza osobowe, które podważają obiektywne, zobiektywizowane materiały wskazujące i wykazujące, że prawa jest w moich twierdzeniach, zaś jej podważanie ma materialny kontekst uwarunkowany komercyjnymi potrzebami inwestorów, dla których miejsce kaźni nie ma znaczenia z punktu widzenia ich nienasyconej chciwości.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Z wywiedzionych apelacji na uwzględnienie zasługiwała ta złożona przez oskarżonego K. F..

W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją gdzie stan faktyczny w rzeczywistości jest bezsporny. Nie budzi bowiem jakichkolwiek wątpliwości, że w czasie II wojny światowej na terenie H. funkcjonowały filie obozu koncentracyjnego (...). Przy ul (...) obóz pracy przymusowej (...) obsługujący zakłady (...). Przy ul. (...) zaś zlokalizowany był obóz pracy przymusowej (...), na terenie zakładów (...).

Bezsporne jest, że teren przy ul. (...) nie jest i nie był własnością Gminy Miejskiej H.. Podobnie jak i to, że właściciel tego terenu w 2019r. rozpoczął wyburzanie znajdujących się tam budynków pod planowaną inwestycję – budowę parku handlowego.

Jesienią 2019r. K. F. rozpoczął działania zmierzające do wstrzymania wyburzania budynków dawnej filii obozu (...) przy ul. (...) w H.. Skierował w związku z tym szereg pism do różnych instytucji państwowych, jak również do Prezydenta Miasta H..

W odpowiedzi na pisma K. F. Prezydent Miasta H. wskazał m. in., iż gmina Miejska H. nie była właścicielem wskazanego terenu, że nie są mu znane zamiary inwestycyjne właściciela terenu. W piśmie z dnia 2 kwietnia 2020r. wskazał też, że na terenie przy ul. (...) miał swoją lokalizację obóz pracy przymusowej, którego pracownicy pracowali w firmie (...), że wg. źródeł historycznych wspomniany teren nie był miejscem kaźni, mordu ani holokaustu. Pomimo tego K. F. w swoich pismach ciągle zarzucał Prezydentowi Miasta H. bezczynność w sprawie wyburzania budynków przy ul. (...) - pozostałości po filii obozu (...).

Pismem z dnia 22 czerwca 2020r. Prezydent Miasta H. Ł. X. wystosował do K. F. pismo, w którym wezwał go do zaprzestania naruszania dóbr osobistych.

W dniu 1 września 2020r. K. F. złożył w Sadzie Rejonowym w Bolesławcu prywatny akt oskarżenia, w którym zarzucił Ł. X., że w okresie od 1 grudnia 2019r. do 17 czerwca 2020r. w związku z pełnioną służbą publiczną, poprzez odmowę podjęcia niezwłocznych interwencji i kroków prawnych, mających zapobiec wyburzaniu obozu koncentracyjnego (...) podobozów (...) położonych w H. przy ul (...), dopuścił się szerzenia mowy nienawiści, propagując totalitarny ustrój państwa co znieważyło Naród Polski i Rzeczpospolitą Polską, pamięć pomordowanych ofiar Holokaustu, więźniów obozu koncentracyjnego (...) podobozów (...), (...), położonych przy ul (...) i przy ul. (...) oraz publicznie rodziny pomordowanych więźniów narodowości polskiej, żydowskiej, rosyjskiej i węgierskiej.

Fałszywe oskarżenie, jako czynność sprawcza występku z art. 234 k.k., polega na podniesieniu przed organami ścigania lub orzekania nieprawdziwego zarzutu, że inna osoba popełniła przestępstwo, wykroczenie lub przewinienie dyscyplinarne.

Fałszywe oskarżenie, o jakim mowa w art. 234 k.k., jest dokonane z chwilą dojścia treści oskarżenia (zawierającego zarzuty nieprawdziwe) do odbiorcy, którym jest organ powołany do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne. Pobudki i motywy sprawcy są dla bytu omawianego przestępstwa obojętne.

Dla bytu przestępstwa z art. 234 k.k. konieczna jest fałszywość oskarżenia, a zatem oskarżenie musi być zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo nieprawdziwe (a więc sprzeczne z obiektywnym stanem rzeczy i przy świadomości sprawcy nieprawdziwości zarzutów). Jest to przestępstwo umyślne, które może być popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym, tj. wystarczy, jeśli sprawca przewiduje, że zarzuty są nieprawdziwe, i godzi się na to (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2017 r., sygn. II AKa 128/17, LEX nr 2412812).

Immanentną cechą czynów z art. 233, 234 i 238 k.k. jest świadomość sprawcy, że zafałszowuje obraz rzeczywistości. Przekonanie sprawcy o prawdziwości jego zeznań lub zawiadomień wyklucza postawienie mu zarzutu pomawiania czy celowego wprowadzania organów ścigania w błąd. Nie ma przy tym znaczenia przyczyna, dla której tkwił on w błędnym przekonaniu. ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2021r. sygn. IV KK 586/19, LEX nr3123193 ).

Przypisanie K. F. sprawstwa zarzucanego mu czynu z art. 234 k.k. wymagałoby ustalenia, że jest świadomy, iż swoimi twierdzeniami zawartymi w prywatnym akcie oskarżenia złożonym w Sądzie Rejonowym w Bolesławcu w dniu 1 września 2020r. zakłamuje obraz rzeczywistości. Takiego ustalenia nie sposób jest jednak poczynić. Zachowanie oskarżonego K. F. jeszcze w okresie przed złożeniem prywatnego aktu oskarżenia przeciwko Ł. X., jego postawa prezentowana w toku przedmiotowego ( trwającego wiele lat ) postepowania wskazuje, że nie było intencją oskarżonego tworzenie fałszywego wrażenia, zakłamywania rzeczywistości, stwarzania fałszywego przekonania, że Prezydent H. Ł. X. popełnia przestępstwo poprzez podejmowanie działań lub zaniechanie w sytuacji, gdy nie miało to miejsca w rzeczywistości. Swoim postepowaniem zabiegał on o to, aby powstrzymać rozbiórkę budynków po byłej filii obozu koncentracyjnego (...) zlokalizowanej w H. przy ul. (...), czemu faktycznie Ł. X. jako Prezydent Miasta H. nie zapobiegł. W swoim przekonaniu uważał, iż prezydent Miasta H. powinien był i mógł podjąć działania wstrzymujące prace rozbiórkowe na przedmiotowych działkach, na których w czasie II wojny światowej zlokalizowane były filie obozu koncentracyjnego (...). Nie jest przedmiotem niniejszego postepowania ocena zachowania Prezydenta Miasta H., ani to, czy i w jaki sposób mógł on faktycznie działaniu właścicieli przedmiotowych gruntów zapobiec.

Dokonując oceny strony podmiotowej zachowania oskarżonego K. F. należy podkreślić, że możliwość przypisania odpowiedzialności za czyn stypizowany w art. 234 k.k. wymaga ustalenia, że jest on świadomy, iż swoimi twierdzeniami o działaniach ( czy też braku działań ) Prezydenta Miasta H. zakłamuje obraz rzeczywistości, jeżeli zaś ( jak w niniejszej sprawie ) jest on przekonany o prawdziwości swoich twierdzeń – tego, że Prezydent Miasta H. nie zapobiegł wyburzeniu pozostałości po filii obozu koncentracyjnego, to nieuprawnione jest stawianie mu zarzutu popełnienia tego przestępstwa. ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r. sygn. akt IV KK 240/21, LEX nr 3412789 ).

Na podstawie art. 436 k.p.k. sąd odwoławczy ograniczył rozpoznanie wywiedzionych środków odwoławczych do zarzutu wynikającego z pkt 2 apelacji osobistej oskarżonego, tj. braku poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych ( odnoszących się do strony podmiotowej ). Tym samym odniesienie się do pozostałych zarzutów apelacji oskarżonego, jak i apelacji wywiedzionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego jest zbędne.

Wniosek

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o:

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie o środku kompensacyjnym zgodnie z żądaniem oskarżyciela posiłkowego oraz poprzez orzeczenie o środku karnym w postaci publicznego przeproszenia pokrzywdzonego.

Oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do innego równorzędnego Sądu w celu ponownego rozpoznania sprawy

Ewentualnie o jego zmianę i uniewinnienie od zarzuconego i przypisanego mu zarzutu,

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej już wskazano powody, dla których sąd okręgowy uwzględnił apelację wywiedzioną na korzyść oskarżonego. W rezultacie wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu zasługiwał na uwzględnienie.

Wobec uwzględnienia apelacji wywiedzionej przez oskarżonego sąd odwoławczy na podstawie art. 436 k.p.k. ograniczył rozpoznanie wywiedzionych środków odwoławczych i nie poddał ocenie zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego a co za tym idzie również zasadności wniosku w niej zawartego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu

Zwięźle o powodach zmiany

We wcześniejszej części uzasadnienia przedstawiono powody, dla których sąd okręgowy uznał, iż w realiach niniejszej sprawy nie można oskarżonemu K. F. przypisać sprawstwa zarzucanego mu czynu. Stąd też na podstawie art. 437§2 k.p.k. zaskarżony wyrok należało zmienić i uniewinnić oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

I

II

III

W związku z uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. kosztami postepowania w sprawie należało obciążyć Skarb Państwa.

Na podstawie art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. sąd okręgowy zwolnił oskarżyciela posiłkowego Ł. X. od opłaty za drugą instancję, gdyż przemawiały za tym względy słuszności.

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. C. V. kwotę 1008żł i dalsze 231,84zł. podatku od towarów i usług albowiem w postepowaniu odwoławczym oskarżony korzystał z pomocy obrońcy ustanowionego z urzędu a koszty tej obrony nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Sprawstwo i wina oskarżonego

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie o środku kompensacyjnym i brak orzeczenia środka karnego

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana